Nie każda szkoła kształcenia specjalnego spełnia optymalne potrzeby dziecka
Pomimo formalnego zaliczenia danej szkoły do określonych w orzeczeniu form kształcenia specjalnego może się okazać, że jej specyfika nie będzie dostosowana do optymalnych warunków konkretnego dziecka wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu.
Rodzice niepełnosprawnego dziecka zwrócili się do wójta gminy o organizację bezpłatnego dowozu ich syna do specjalnego ośrodka szkolno – wychowawczego i zapewnienie mu opieki w trakcie przejazdu.
Wójt odmówił uwzględnienia wniosku.
Organ stwierdził, że najbliżej miejsca zamieszkania dziecka znajduje się inna placówka, do którego jest zorganizowany bezpłatny dojazd i chłopiec może uczęszczać do tej placówki.
Rodzice poskarżyli się do sądu administracyjnego.
WSA uznał skargę za zasadną.
Sąd zwrócił uwagę, iż pojęcia ‘najbliższej szkoły’ nie należy utożsamiać wyłącznie z odległością pomiędzy miejscem zamieszkania ucznia, a placówką oświatową.
Składa się bowiem na nie zarówno element położenia geograficznego (odległość szkoły od miejsca zamieszkania), jak też element posiadania przez daną placówkę oświatową warunków umożliwiających prawidłowe kształcenie dzieci z konkretnym rodzajem niepełnosprawności.
Poznaj Linie Orzecznicze Lex >>>
Oceniając zasadność żądania rodziców dziecka organ powinien ze szczególną uwagą dokonać analizy wydanego w sprawie orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego. Zespół orzekający zobowiązany jest bowiem do wskazania wszystkich najkorzystniejszych form kształcenia specjalnego dla dziecka.
Organ nie wyjaśnił czy – a jeśli tak to w jakim zakresie – zalecenia zawarte w orzeczeniu wydanym dla syna skarżących, mogą zostać zrealizowane w szkole zaproponowanej przez organ.
Nawet bowiem pomimo formalnego zaliczenia danej szkoły do określonych w orzeczeniu form kształcenia specjalnego może się okazać, że jej specyfika nie będzie dostosowana do optymalnych warunków konkretnego dziecka – podkreślił sąd.
Na podstawie:
Wyrok WSA we Wrocławiu z 28 marca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 490/16, nieprawomocny
