Dyrektywa 86/280/EWG w sprawie wartości dopuszczalnych dla ścieków i wskaźników jakości wód w odniesieniu do zrzutów niektórych substancji niebezpiecznych zawartych w wykazie I Załącznika do dyrektywy 76/464/EWG

DYREKTYWA RADY

z dnia 12 czerwca 1986 r.

w sprawie wartości dopuszczalnych dla ścieków i wskaźników jakości wód w odniesieniu do zrzutów niektórych substancji niebezpiecznych zawartych w wykazie I Załącznika do dyrektywy 76/464/EWG

(86/280/EWG)

(Dz.U.UE L z dnia 4 lipca 1986 r.)

RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100 i 235,

uwzględniając dyrektywę Rady 76/464/EWG z dnia 4 maja 1976 r. w sprawie zanieczyszczenia spowodowanego przez niektóre substancje niebezpieczne odprowadzane do środowiska wodnego Wspólnoty⁽¹⁾, w szczególności jej art. 6,

uwzględniając wniosek Komisji⁽²⁾,

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego⁽³⁾,

uwzględniając opinię Komitetu Ekonomicznego-Społecznego⁽⁴⁾,

a także mając na uwadze, co następuje:

w celu ochrony środowiska wodnego Wspólnoty przed zanieczyszczeniem spowodowanym przez substancje niebezpieczne art. 3 dyrektywy 76/464/EWG wprowadza system uprzednich zezwoleń ustalający normy emisji dla zrzutów niebezpiecznych substancji z wykazu I Załącznika do niniejszej dyrektywy; art. 6 wspomnianej dyrektywy określa, iż wartości dopuszczalne będą ustalone dla norm emisji, a także dla wymagań jakościowych zanieczyszczonego przez wspomniane substancje środowiska wodnego;

Państwa Członkowskie są zobligowane do przestrzegania wartości dopuszczalnych, wyłączając przypadki, gdy mogą stosować wymagania jakościowe;

niebezpieczne substancje przedstawione w niniejszej dyrektywie zostały wybrane głównie na podstawie kryteriów przyjętych w dyrektywie 76/464/EWG;

jako że zanieczyszczenie poprzez zrzucanie tych substancji do wodnego środowiska jest spowodowane dużym stopniem industrializacji, należy ustalić wartości dopuszczalne zrzucanych substancji, w zależności od rodzaju przemysłu i określić wymagania jakościowe dla środowiska wodnego, do którego zrzucane są substancje;

celem określania wartości dopuszczalnych i wymagań jakościowych jest eliminacja zanieczyszczenia różnych części środowiska wodnego, które może być spowodowane przez zrzucanie tych substancji;

wartości dopuszczalne i wymagania jakościowe muszą być ustalone dla tego celu i bez zamiaru ustanowienia zasad odnoszących się do ochrony konsumenta lub handlu produktami pochodzącymi ze środowiska wodnego;

w celu umożliwienia Państwom Członkowskim wykazania, iż wymagania jakościowe są przez nie przestrzegane, należy zastrzec konieczność składania sprawozdań do Komisji odnośnie do każdego wybranego i stosowanego wymagania jakościowego;

Państwa Członkowskie powinny starać się zapewnić, by środki podjęte na mocy niniejszej dyrektywy nie spowodowały zwiększenia zanieczyszczenia gleb i powietrza;

ponadto w celu efektywnego wdrożenia niniejszej dyrektywy należy przyjąć przepis odnośnie do monitorowania przez Państwa Członkowskie środowiska wodnego zanieczyszczonego przez zrzuty danych substancji; kompetencje do wprowadzenia tej kontroli nie są określone przez dyrektywę 76/464/EWG; ze względu na brak określenia kompetencji w Traktacie, należy uciec się do jego art. 235;

w przypadku niektórych szczególnych źródeł zanieczyszczenia przez te substancje innych niż źródła zależne od wspólnotowych wartości dopuszczalnych lub krajowych norm emisji, należy opracować programy szczególne, których celem byłaby eliminacja zanieczyszczenia; niezbędne do tego uprawnienia nie zostały przewidziane w dyrektywie 76/464/EWG; ponieważ szczególne uprawnienia nie zostały przewidziane w Traktacie EWG, należy odnieść się do jego art. 235;

wody gruntowe wyłączone są z zakresu niniejszej dyrektywy, jako że są one przedmiotem dyrektywy 80/68/EWG⁽⁵⁾;

dla skutecznego wykonania niniejszej dyrektywy jest istotne, aby Komisja przekazywała Radzie co pięć lat porównawczą ocenę wykonywania niniejszej dyrektywy przez Państwa Członkowskie;

niniejsza dyrektywa będzie musiała być zmieniana i uzupełniana na wniosek Komisji, w ślad za rozwojem nauki związanej głównie z toksycznością, trwałością i gromadzeniem się odnośnych substancji w żywych organizmach i osadach lub w przypadku rozwoju dostępnych technik; należy w tym celu wprowadzić uzupełnienia do niniejszej dyrektywy odnoszące się do środków związanych z innymi substancjami niebezpiecznymi i zmiany do treści załączników,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł  1

1. Niniejsza dyrektywa:

– ustala, na mocy art. 6 ust. 1 dyrektywy 76/464/EWG, wartości dopuszczalne dla norm emisji substancji określonych w art. 2 lit. a), zrzucanych z zakładów przemysłowych, jak określono w art. 2 lit. e) niniejszej dyrektywy,

– ustala, na podstawie art. 6 ust. 2 dyrektywy 76/464/EWG, wymagania jakościowe dla substancji, określonych w art. 2 lit. a) niniejszej dyrektywy, w środowisku wodnym,

– ustala, na mocy art. 6 ust. 4 dyrektywy 76/464/EWG, terminy jakie mają spełniać warunki określone w zezwoleniu przyznanym przez właściwe władze Państw Członkowskich w odniesieniu do istniejących zrzutów,

– ustala, na podstawie art. 12 ust. 1 dyrektywy 76/464/EWG, metody odniesienia dla pomiarów pozwalających na ustalenie zawartości substancji określonych w art. 2 lit. a) niniejszej dyrektywy w zrzutach i w środowisku wodnym.

– ustanawia, na mocy art. 6 ust. 3 dyrektywy 76/464/EWG, procedurę monitorowania,

– nakłada na Państwa Członkowskie wymóg wzajemnej współpracy w przypadku zrzutów oddziaływujących na wody więcej niż jednego Państwa Członkowskiego,

– nakłada na Państwa Członkowskie wymóg stworzenia programów mających na celu unikanie i eliminację zanieczyszczeń pochodzących ze źródeł określonych w art. 5,

– ustala w załączniku I zbiór ogólnych przepisów stosowanych do substancji określonych w art. 2 lit. a) i odnoszących się w szczególności do wartości dopuszczalnych dla normy emisji (pozycja A), wymagań jakościowych (pozycja B) i odnośnych metod pomiaru (pozycja C),

– ustala w załączniku II przepisy szczególne, które rozszerzają i uzupełniają wspomniane pozycje dotyczące poszczególnych substancji.

2. Niniejszą dyrektywę stosuje się do wód określonych w art. 1 dyrektywy 76/464/EWG, z wyjątkiem wód gruntowych.

Artykuł  2

Do celów niniejszej dyrektywy:

a) "substancje" oznaczają:

niebezpieczne substancje, należące do rodziny i grup substancji, podanych w wykazie I w Załączniku do dyrektywy 76/464/EWG, które są określone w załączniku II do niniejszej dyrektywy;

b) "wartości dopuszczalne" oznaczają:

wartości określone w załączniku II, pozycja A, odnośnie do substancji określonych w lit. a);

c) "wymagania jakościowe" oznaczają:

wymogi określone w załączniku II, pozycja B, odnośnie do substancji określonych w lit. a);

d) "obchodzenie się z substancjami" oznacza:

każdy przemysłowy proces obejmujący produkcję, przetwarzanie lub używanie substancji określonych w lit. a) lub wszystkie inne procesy przemysłowe, w których obecne są te substancje;

e) "zakład przemysłowy" oznacza:

zakład, w którym stosowane są substancje określone w lit. a) lub wszystkie inne substancje, w skład których one wchodzą;

f) "istniejący zakład" oznacza:

zakład przemysłowy, który będzie funkcjonował w terminie 12 miesięcy po ogłoszeniu niniejszej dyrektywy lub, gdzie jest to stosowne, w terminie 12 miesięcy po ogłoszeniu jakiejkolwiek dyrektywy zmieniającej niniejszą dyrektywę, odnoszącej się do takiego zakładu;

g) "nowy zakład" oznacza:

– zakład przemysłowy, który zaczyna funkcjonować w terminie 12 miesięcy po ogłoszeniu niniejszej dyrektywy lub, gdzie jest to stosowne, w terminie 12 miesięcy po ogłoszeniu jakiejkolwiek dyrektywy zmieniającej niniejszą dyrektywę, odnoszącej się do takiego zakładu,

– istniejący zakład przemysłowy, którego zdolność obchodzenia się z substancjami zwiększa się istotnie po okresie dłuższym niż 12 miesięcy po ogłoszeniu niniejszej dyrektywy lub, gdzie stosowne, w terminie 12 miesięcy po ogłoszeniu jakiejkolwiek dyrektywy zmieniającej niniejszą dyrektywę, odnoszącej się do takiego zakładu.

Artykuł  3

1. Wartości dopuszczalne oraz ramy czasowe dla doprowadzenia do zgodności z nimi, a także procedury monitorowania zrzutów ustanowione są w załącznikach, pod pozycją A.

2. Wartości dopuszczalne stosowane są normalnie w momencie, kiedy ścieki zawierające substancje określone w art. 2 lit. a) opuszczają zakład przemysłowy.

Jeżeli będzie konieczne w przypadku niektórych substancji ustalenie innych miejsc, do których będą stosować się wartości dopuszczalne, takie przypadki będą wymienione w załączniku II.

Kiedy ścieki zawierające te substancje są oczyszczane poza zakładem przemysłowym, w zakładzie przeznaczonym do ich odzysku Państwo Członkowskie może zezwolić na określanie wartości dopuszczalnych w momencie, kiedy ścieki opuszczają dany zakład.

3. Zezwolenia określone w art. 3 dyrektywy 76/464/EWG muszą zawierać przepisy tak surowe, jak te zamieszczone w pozycji A w załącznikach do niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem sytuacji, kiedy Państwo Członkowskie postępuje zgodnie z art. 6 ust. 3 dyrektywy 76/464/EWG na podstawie pozycji B załączników do niniejszej dyrektywy.

Zezwolenia są poddawane rewizji co najmniej co cztery lata.

4. Bez uszczerbku dla zobowiązań wynikających z ust. 1, 2 i 3 i dyrektywy 76/464/EWG Państwa Członkowskie mogą udzielić zezwolenia dla nowych zakładów tylko w przypadku stosowania się tych zakładów do norm odpowiadających najlepszym dostępnym technikom, jeśli jest to konieczne, dla eliminacji zanieczyszczenia zgodnie z art. 2 wspomnianej dyrektywy lub dla zapobieżenia zakłóceniom konkurencji.

Niezależnie od tego, jaka metoda została przyjęta, dane Państwo Członkowskie przed autoryzacją dostarcza Komisji, gdy z przyczyn technicznych przewidziane środki nie odpowiadają najlepszym dostępnym technikom, dowód potwierdzającego te przyczyny.

Komisja niezwłocznie przekaże taki dowód innym Państwom Członkowskim oraz prześle im jak najszybciej sprawozdanie określające jej opinię w sprawie uchybienia określonego w drugim akapicie. Jeżeli zaistnieje taka konieczność, Komisja w tym samym czasie dostarczy odpowiednie wnioski do Rady.

5. Referencyjna metoda analizy, która ma być zastosowana do określenia obecności substancji określonych w art. 2 lit. a) jest podana w pozycji C załącznika II. Mogą być użyte inne metody, pod warunkiem że ograniczenia wykrywania, precyzja i dokładność takich metod są co najmniej tak dobre, jak te ustanowione w pozycji C załącznika II.

6. Państwa Członkowskie powinny starać się zapewnić, aby środki podjęte na mocy niniejszej dyrektywy nie spowodowały zwiększenia zanieczyszczenia innych elementów środowiska, gleby i powietrza przez te substancje.

Artykuł  4

Zainteresowane Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za monitorowanie wpływu, jaki wywierają na środowisko wodne zrzuty z zakładów przemysłowych i inne źródła znacznych zrzutów.

W przypadku zrzutów oddziaływujących na wody więcej niż jednego Państwa Członkowskiego dane Państwa Członkowskie współpracują ze sobą w celu ujednolicenia procedur monitorowania.

Artykuł  5

1. W przypadku substancji, do których poczyniono specjalne odniesienia w załączniku II, Państwa Członkowskie opracowują programy szczególne mające na celu uniknięcie i eliminację zanieczyszczenia pochodzącego z istotnych źródeł tych substancji (włączając liczne i rozproszone źródła) innych niż źródła zrzutów, do których stosowane są wspólnotowe zasady dotyczące wartości dopuszczalnych lub krajowe normy emisji.

2. Programy zwierają najbardziej właściwe środki i techniki dla zastąpienia, retencji lub/i recyklingu substancji określonych w ust. 1.

3. Programy szczególne muszą zostać wprowadzone w życie nie później niż pięć lat od terminu ogłoszenia dyrektywy, która odnosi się ściśle do danych substancji.

Artykuł  6 ¹

1. Co trzy lata Państwa Członkowskie przekazują Komisji informacje dotyczące wykonywania niniejszej dyrektywy w formie sprawozdania sektorowego, które obejmuje również inne stosowne dyrektywy wspólnotowe. Sprawozdanie to jest sporządzane na podstawie kwestionariusza lub szkicu opracowanego przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 6 dyrektywy 91/692/EWG⁽⁶⁾. Kwestionariusz lub szkic jest przesyłany Państwom Członkowskim sześć miesięcy przed rozpoczęciem się okresu objętego sprawozdaniem. Sprawozdanie jest przesyłane Komisji w ciągu dziewięciu miesięcy od zakończenia trzyletniego okresu objętego sprawozdaniem.

Pierwsze sprawozdanie obejmuje lata 1993-1995 włącznie.

Komisja publikuje sprawozdanie wspólnotowe w sprawie wykonania dyrektywy w ciągu dziewięciu miesięcy od otrzymania sprawozdań od Państw Członkowskich.

2. W przypadku zmian w wiedzy naukowej związanej z toksycznością, trwałością i gromadzeniem się substancji określonych w art. 2 lit. a) w żywych organizmach i osadach lub w przypadku rozwoju dostępnych najlepszych technicznych środków Komisja dostarczy odpowiednie wnioski Radzie w celu zaostrzenia wartości dopuszczalnych i wymagań jakościowych, gdzie to stosowne, lub w celu ustalenia nowych wartości dopuszczalnych lub dodatkowych wymagań jakościowych.

Artykuł  7

1. Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 stycznia 1988 r. Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.

2. Państwa Członkowskie przekażą Komisji, w trybie natychmiastowym zaraz po przyjęciu, teksty przepisów prawa krajowego przyjęte w dziedzinie, której dotyczy niniejsza dyrektywa.

Artykuł  8

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.

Sporządzono w Luksemburgu, dnia 12 czerwca 1986 r.

	W imieniu Rady
	P. WINSEMIUS
	Przewodniczący

______

⁽¹⁾ Dz.U. L 129 z 18.5.1976, str. 23.

⁽²⁾ Dz.U. C 70 z 18.3.1985, str. 15.

⁽³⁾ Dz.U. C 120 z 20.5.1986.

⁽⁴⁾ Dz.U. C 188 z 29.7.1985, str. 19.

⁽⁵⁾ Dz.U. L 20 z 26.1.1980, str. 43.

⁽⁶⁾ Dz.U. L 377 z 31.12.1991, str. 48.

ZAŁĄCZNIKI

ZAŁĄCZNIK  I

PRZEPISY OGÓLNE

Niniejszy załącznik jest podzielony na trzy pozycje, które określają przepisy ogólne stosowane do wszystkich substancji określonych w niniejszej dyrektywie:

– A: wartości dopuszczalne dla norm emisji,

– B: wymogi jakościowe,

– C: referencyjne metody pomiaru.

Przepisy ogólne są rozszerzone i uzupełnione w załączniku II przez zbiór przepisów szczegółowych stosowanych w przypadku pojedynczych substancji.

POZYCJA A

Wartości dopuszczalne, dane ustalone w celu utrzymania zgodności z nimi oraz procedury monitorowania zrzutów

1. Wartości dopuszczalne i dane ustalone w celu utrzymania zgodności z nimi są przedstawione w załączniku II pozycja A, z uwzględnieniem różnych rodzajów zainteresowanych zakładów przemysłowych.

2. Ilości zrzucanych substancji są wyrażane w kategoriach ilości substancji wyprodukowanych, przetwarzanych lub używanych przez zakład przemysłowy w czasie takiego samego okresu lub, zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy 76/464/EWG, w kategoriach innego parametru właściwego dla tej działalności.

3. Wartości dopuszczalne dla zakładów przemysłowych zrzucających substancje określone w art. 2 lit. a) i niewspomnianych w pozycji A załącznika II będą, gdzie to stosowne, określone przez Radę w późniejszym etapie. Jednocześnie Państwa Członkowskie ustanowią niezależnie, zgodnie z dyrektywą 76/464/EWG, normy emisji zrzucanych substancji. Normy te muszą uwzględniać najlepsze dostępne środki techniczne i nie mogą być mniej surowe niż najbardziej zbliżone, porównywalne wartości dopuszczalne określone w pozycji A załącznika II.

Niniejszy ustęp stosuje się również w przypadku prowadzenia przez zakład przemysłowy innej działalności niż ta, dla której zostały określone wartości dopuszczalne w pozycji A załącznika II, a które prawdopodobnie są źródłem zrzutu substancji określonych w art. 2 lit. a).

4. Wartości dopuszczalne wyrażone jako stężenia, które z reguły nie mogą być przekroczone, są podane w załączniku II pozycja A, z uwzględnieniem zainteresowanych zakładów przemysłowych. W żadnym wypadku wartości dopuszczalne wyrażone jako maksymalne stężenia nie mogą, kiedy nie są jedynymi stosowanymi normami, być wyższe niż wartości dopuszczalne wyrażone przez ciężar dzielony przez zapotrzebowanie wody na element właściwy dla zanieczyszczania. Jednakże ponieważ stężenie tych substancji w ściekach zależy od objętości wody, co jest zróżnicowane dla różnych procesów i zakładów, należy we wszystkich przypadkach przestrzegać wartości dopuszczalnych wyrażonych w kategoriach ciężaru substancji odprowadzanych w odniesieniu do parametrów właściwych dla działalności określonej w pozycji A załącznika II.

5. Należy ustanowić procedurę monitorowania w celu sprawdzenia, czy zrzuty substancji określonych w art. 2 lit. a) są zgodne z normami emisyjnymi.

Niniejsza procedura musi przewidywać pobieranie i analizę próbek oraz pomiar przepływu zrzutów i ilość traktowanych substancji lub, gdzie jest to stosowne, pomiar parametrów właściwości działań powodujących zanieczyszczenia wymienionych w załączniku II pozycja A.

W szczególności jeżeli ilość traktowanych substancji nie jest możliwa do określenia, procedura kontrolna może być oparta na ilości substancji, które mogą być użyte, jako funkcji zdolności produkcyjnej, na której oparte jest zezwolenie.

6. Należy pobrać próbkę reprezentatywną dla zrzutów w czasie 24 godzin. Ilość zrzucanych substancji w czasie jednego miesiąca musi być obliczona na podstawie dziennych ilości zrzucanych substancji.

Jednakże załącznik II może ustalać dla niektórych zrzucanych substancji progi, poniżej których Państwa Członkowskie mogą stosować uproszczoną procedurę monitorowania.

7. Pobieranie próbek i przepływ pomiaru przewidziane w ust. 5 są zwykle wykonywane w przypadku zastosowania wartości dopuszczalnych przewidzianych w art. 3 ust. 2.

Jednakże w miarę potrzeb zapewnienia, czy pomiary są zgodne z wymogami pozycji C załączników, Państwo Członkowskie może dopuścić do pobierania próbek i przepływu pomiaru w innym punkcie przed tym, do którego stosowane są wartości dopuszczalne, pod warunkiem że:

– wszystkie wody odprowadzone z zakładu, które mogły być zanieczyszczone przez daną substancję, są brane pod uwagę w tych pomiarach,

– regularne kontrole wykazują, że pomiary są w pełni reprezentatywne dla odprowadzanych ilości wód w przypadku zastosowania wartości dopuszczalnych lub są zawsze wyższe.

POZYCJA B

Wymagania jakościowe, dane ustalone w celu utrzymania zgodności z nimi i zgodna z nimi procedura monitorowania

1. Dla tych Państw Członkowskich, które popierają wyjątek przewidziany w art. 6 ust. 3 dyrektywy 76/464/EWG, normy emisji, które owe państwa muszą ustalić i zastosować na podstawie art. 5 niniejszej dyrektywy, będą określane w taki sposób, aby odpowiednie wymagania jakościowe lub wymagania z niego wynikające ustalane na mocy poniższych ust. 2 i 3 odnosiły się do obszarów dotkniętych w wyniku odprowadzania substancji określonych w art. 2 lit. a). Właściwe władze w każdym przypadku określą obszar zanieczyszczony i wybiorą z wymagań jakościowych ustalonych na mocy ust. 2 i 3 ten wymóg lub te wymogi, które uważają za odpowiednie, uwzględniając zamierzony cel użycia zanieczyszczonej powierzchni, biorąc także pod uwagę fakt, iż celem niniejszej dyrektywy jest eliminacja całego zanieczyszczenia.

2. W związku z eliminacją zanieczyszczenia, jak jest to określone w dyrektywie 76/464/EWG, i na podstawie art. 2 tej dyrektywy wymagania jakościowe i dane ustalone w celu zgodności z powyższymi normami są przedstawione w pozycji B załącznika II.

3. Jeśli nie ustalono inaczej w pozycji B załącznika II, wszystkie stężenia wymienione jako wymagania jakościowe odnoszą się do średniej arytmetycznej efektów uzyskanych w ciągu roku.

4. Tam, gdzie więcej niż jedno wymaganie jakościowe stosowane jest do wód na jednym obszarze, jakość wody musi być odpowiednia, aby spełniać każde z tych wymagań.

5. Dla każdego nadanego zezwolenia na mocy niniejszej dyrektywy właściwe władze określą szczegółowe przepisy, procedury kontrolne i terminy, do których należy zapewnić zgodność z wymaganiem lub wymaganiami jakościowymi.

6. Zgodnie z art. 6 ust. 3 dyrektywy 76/464/EWG Państwa Członkowskie dla każdego wybranego i stosowanego wymagania jakościowego złożą do Komisji sprawozdanie dotyczące:

– punktu zrzutu oraz sposobów rozpraszania,

– obszaru, w którym stosowane jest wymaganie jakościowe,

– lokalizacji punktów pobierania próbek,

– częstotliwości pobierania próbek,

– metod pobierania próbek i pomiarów,

– uzyskanych wyników.

7. Próbki muszą być pobrane w punktach odpowiednio blisko umiejscowionych w stosunku do punktów zrzutu, aby były reprezentatywne dla jakości środowiska wodnego na obszarze zanieczyszczonym w wyniku zrzutów, zaś częstotliwość pobierania próbek musi być wystarczająca, aby wykazać jakiekolwiek zmiany w środowisku wodnym, uwzględniając w szczególności naturalne zmiany warunków hydrologicznych.

POZYCJA C

Referencyjne metody pomiarów i granice wykrywalności

1. Definicje podane w dyrektywie Rady 79/869/EWG z dnia 9 października 1979 r. w sprawie metod pomiarów i częstotliwości pobierania próbek oraz analizy wody powierzchniowej przeznaczonej do oddzielenia wody pitnej w Państwach Członkowskich⁽¹⁾ będą stosowane w kontekście niniejszej dyrektywy.

2. Referencyjne metody pomiarów, które mają być stosowane w celu określenia stężenia danych substancji, i granicy wykrywalności dla danego środowiska są przedstawione w pozycji C załącznika II.

3. Granica wykrywalności, dokładność i precyzja metody są określone dla każdej substancji w pozycji C załącznika II.

4. Pomiary przepływu ścieków muszą zostać przeprowadzone z dokładnością do ± 20 %.

______

⁽¹⁾ Dz.U. L 271 z 29.10.1979, str. 44.

ZAŁĄCZNIK  II ²

PRZEPISY SZCZEGÓLNE

1. Odnoszące się do czterochlorku węgla.

2. Odnoszące się dinsektycydu (DDT).

3. Odnoszące się do pentachlorofenylu

4. Odnoszące się do aldryny, dieldryny, endryny, izodryny

5. Odnoszące się do heksachlorobenzenu

6. Odnoszące się do heksachlorobutadienu

7. Odnoszące się do chloroformu.

8. Odnoszące się do 1,2-dichloroetanu (EDC)

9. Odnoszące się do trichloroetylenu (TRI)

10. Odnoszące się do perchloroetylenu (PER)

11. Odnoszące się do trichlorobenzenu (TCB)

Numeracja substancji wymienionych w niniejszym załączniku odpowiada wykazowi 129 substancji zawartych w komunikatach Komisji do Rady z dnia 22 czerwca 1982 r.⁽¹⁾.

Jeżeli w przyszłości w niniejszym załączniku zostaną zawarte substancje, które nie są określone w wyżej wymienionym wykazie, będą ponumerowane w porządku chronologicznym, poczynając od nr 130.

I.

Przepisy szczególne odnoszące się do czterochlorku węgla (nr 13)(2)

CAS NR 56-23-5⁽³⁾

Pozycja A (13): Wartości dopuszczalne norm emisji

Rodzaj zakładu	Typ	Wartości dopuszczalne wyrażone jako(3)		Data, od której
przemysłowego(1)(2)	wartości średniej	waga	stężenie	należy stosować dane normy
1. Produkcja czterochlorku węgla poprzez nadchlorowanie	Miesięczna Dzienna	a) proces obejmujący pranie: 40 g CCl4 na tonę całkowitych zdolności produkcyjnych w odniesieniu do CCl4 oraz tetrachloroetylenu (nadchloroetylenu) b) proces, który nie obejmuje prania: 2,5 g/t a) proces obejmujący pranie: 80 g/t b) proces, który nie obejmuje prania: 5 g/t	1,5 mg/l 1,5 mg/l 3 mg/l 3 mg/l	) ) ) ) ) ) } 1.1.1988 r. ) ) ) ) ) ) )
2. Produkcja chlorometanów przez chlorowanie metanu (w tym wysokociśnieniowe, elektrolityczne wytwarzanie chloru) oraz z metanolu (alkoholu metylowego)	Miesięczna Dzienna	10 g CCl4 na tonę całkowitych zdolności produkcyjnych w odniesieniu do chlorometanów 20 g/t	1,5 mg/l 3 mg/l	) ) ) ) } 1.1.1988 r. ) ) ) )
3. Produkcja związków węgla z chlorem i fluorem(4)	Miesięczna	-	-	-
	Dzienna	-	-	-
(1) Spośród zakładów przemysłowych, określonych w pozycji A pkt 3 załącznika I w szczególności odwołuje się on do zakładów wykorzystujących czterochlorek węgla jako rozpuszczalnik.
(2) Uproszczona procedura monitorowania może być wprowadzona, jeśli roczna emisja nie przekracza 30 kg na rok.
(3) Z uwagi na lotność czterochlorku węgla oraz w celu zapewnienia przestrzegania art. 3 ust. 6 tam, gdzie jest wykorzystywany proces wywołujący wzburzenie na otwartym powietrzu ścieków zawierających czterochlorek węgla, Państwa Członkowskie wymagają od tego zakładu przestrzegania wartości dopuszczalnych, mierzonych w górę rzeki (pod prąd), jak również zapewniają, że brana jest pod uwagę całość wód mogących ulec zanieczyszczeniu.
(4) Nie jest obecnie możliwe, aby przyjąć wartości dopuszczalne dla tego sektora. Rada ma przyjąć te wartości w późniejszym terminie, działając na wniosek Komisji.

Pozycja B (13)

(skreślona)

Pozycja C (13): Referencyjna metoda pomiarów

1. Referencyjna metoda pomiarów, która ma być stosowana w celu określenia obecności czterochlorku węgla w ściekach i wodzie to chromatografia gazowa.

Należy użyć czułego detektora, kiedy poziomy stężeń są poniżej 0,5 mg/l i w przypadku granicy określenia⁽⁴⁾ wynosi 0,1 μg/l. Dla poziomów stężeń wyższych niż 0,5 mg/l granica określenia⁽⁴⁾ wynosząca 0,1 mg/l jest do zaakceptowania.

2. Dokładność i precyzja metody musi wynosić ± 50 % w stężeniu, które wynosi dwa razy więcej niż wartość granicy wykrywalności⁽⁴⁾.

II.

Przepisy szczególne odnoszące się do DDT (nr 46)(5)(6)

CAS nr 50-29-3⁽⁷⁾

STAN SPOCZYNKU: Stężenie DDT w środowisku wodnym, osadach i/lub mięczakach, i/lub skorupiakach, i/lub rybach nie może znacznie się zwiększać w czasie.

Pozycja A (46): Wartości dopuszczalne dla norm emisji⁽¹⁾⁽²⁾

Rodzaj zakładu	Typ wartości	Wartości dopuszczalne wyrażone w		Data, od której
przemysłowego(3)(4)	średniej	g/t substancji wyprodukowanych lub wykorzystywanych	mg/l wody wydalonej	należy stosować dane normy
Produkcja DDT, wliczając technologię wytwarzania formy użytkowej pestycydu na tym samym terenie	Miesięczna Dzienna Miesięczna Dzienna	8 16 4 8	0,7 1,3 0,2 0,4	1.1.1988 r. 1.1.1988 r. 1.1.1991 r. 1.1.1991 r.
(1) W odniesieniu do nowych zakładów najlepsze dostępne środki techniczne muszą umożliwić ustalenie normy emisji dla DDT poniżej 1g/t wyprodukowanych substancji.
(2) Na podstawie doświadczenia zdobytego podczas wykonywania niniejszej dyrektywy Komisja przedstawi Radzie w stosownym czasie, zgodnie z art. 6 ust. 3 niniejszej dyrektywy, wnioski zmierzające do ustalenia bardziej restrykcyjnych wartości dopuszczalnych, które miałyby wejść w życie do roku 1994.
(3) Spośród zakładów przemysłowych określonych w pozycji A pkt 3 załącznika I w szczególności odwołuje się on do fabryk wytwarzających formę użytkową pestycydu z dala od terenu produkcyjnego oraz do przemysłu produkującego dicofol.
(4) Gdy roczna emisja nie przekracza 1 kg, można wprowadzić uproszczoną procedurę monitorowania.

Pozycja B (46)

(skreślona)

Pozycja C (46): Referencyjna metoda pomiarów

1. Referencyjna metoda pomiarów, która ma być stosowana w celu określenia DDT w ściekach i środowisku wodnym, to chromatografia gazowa z elektronową wykrywalnością wychwytywania, po wyekstrahowaniu za pomocą odpowiedniego rozpuszczalnika. Granica określenia⁽⁸⁾ dla całkowitego DDT wynosi 4 μg/l dla środowiska wodnego i 1 μg/l dla ścieków, w zależności od ilości obcych substancji obecnych w próbce.

2. Referencyjna metoda, która ma być stosowana w celu określenia DDT w osadach i organizmach, to chromatografia gazowa z elektronową wykrywalnością wychwytywania po odpowiednim przygotowaniu próbek. Granica określenia⁽⁸⁾ wynosi 1 μg/kg.

3 Dokładność i precyzja metody musi wynosić ± 50 % w stężeniu, które wynosi dwa razy więcej niż wartość granicy określenia⁽⁸⁾.

III.

Przepisy szczególne odnoszące się do pentachlorofenolu (nr 102)(9)(10)

CAS NR 87-86-5⁽¹¹⁾

STAN SPOCZYNKU: Stężenie PCP (pentachlorofenylu) w osadach i/lub mięczakach, i/lub skorupiakach, i/lub rybach nie może się znacznie zwiększać w czasie.

Pozycja A (102): Wartości dopuszczalne norm emisji

Rodzaj zakładu	Rodzaj	Wartości dopuszczalne wyrażone w		Data, od której
przemysłowego(1)(2)	wartości średniej	g/t zdolności produkcyjnych lub utylizacyjnych	mg/l wody wydalonej	należy stosować dane normy
Produkcja pentachlorofenolanu sodu w wyniku hydrolizy heksachlorobenzenu	Miesięczna Dzienna	25 50	1 2	1.1.1988 r. 1.1.1988 r.
(1) Spośród zakładów przemysłowych określonych w pozycji A pkt 3 załącznika I w szczególności odwołuje się on do zakładów wytwarzających pentachlorofenolan sodu w wyniku zmydlania oraz do tych, które wytwarzają pentachlorofenol w wyniku chlorowania.
(2) Gdy roczna emisja nie przekracza 3 kg, można wprowadzić uproszczoną procedurę kontrolną.

Pozycja B (102)

(skreślona)

Pozycja C (102): Referencyjna metoda pomiarów

1. Referencyjna metoda pomiarów, która ma zostać zastosowana w celu określenia obecności pentachlorofenolu w ściekach i środowisku wodnym, to chromatografia cieczowa wysokiego ciśnienia lub chromatografia gazowa z elektronową wykrywalnością wychwytywania po wyekstrahowaniu za pomocą odpowiedniego rozpuszczalnika. Granica określenia⁽¹²⁾ wynosi 2 μg/l dla ścieków i 0,1 μg/l dla środowiska wodnego.

2. Referencyjna metoda, która ma być użyta do określenia obecności pentachlorofenolu w osadach i organizmach to chromatografia cieczowa wysokiego ciśnienia lub chromatografia gazowa z elektronową wykrywalnością wychwytywania po przygotowaniu próbek. Granica określenia⁽¹²⁾ wynosi 1 μg/kg.

3. Dokładność i precyzja metody musi wynosić ± 50 % w stężeniu, które wynosi dwa razy więcej niż wartość granicy określenia⁽¹²⁾.

______

⁽¹⁾ Dz.U. C 176 z 14.7.1982, str. 3.

⁽²⁾ Artykuł 5 stosuje się w szczególności do wykorzystania czterochlorku węgla w przemyśle pralniczym.

⁽³⁾ Numer CAS (Numeryczne oznaczenie substancji chemicznych).

⁽⁴⁾ "Granica określenia" ^xg danej substancji jest najmniejszą ilością, którą można ilościowo określić w próbce na podstawie danej metody pracy, którą można odróżnić od zera.

⁽⁵⁾ Suma izomerów 1,1,1-trichloro-2,2-bis-(p - chlorofenyl) etanu;

1,1,1-trichloro-2-(o - chlorofenyl)-2-(p - chlorofenyl) etanu;

1,1,1-dichloro-2,2-bis-(p - chlorofenyl) etylenu; i

1,1,1-dichloro-2,2-bis-(p - chlorofenyl) etanu.

⁽⁶⁾ Artykuł 5 niniejszej dyrektywy stosuje się dla DDT (insektycyd), jeżeli są określone źródła inne niż te wspomniane w niniejszym załączniku.

⁽⁷⁾ Numer CAS (Numeryczne oznaczenie substancji chemicznych).

⁽⁸⁾ "Granica określenia" ^xg danej substancji jest najmniejszą ilością, którą można ilościowo określić w próbce na podstawie danej metody pracy, którą można odróżnić od zera.

⁽⁹⁾ Związek chemiczny 2,3,4,5,6-pentachloro-1-hydrooksybenzenu i jego sole.

⁽¹⁰⁾ Artykuł 5 stosuje się do pentachlorofenolu w szczególności do jego używania przy obróbce drewna.

⁽¹¹⁾ Numer CAS (Numeryczne oznaczenie substancji chemicznych).

⁽¹²⁾ "Granica określenia" ^xg danej substancji jest najmniejszą ilością, którą można ilościowo określić w próbce na podstawie danej metody pracy, którą można odróżnić od zera.

IV.

Przepisy szczególne odnoszące się do:

– aldryny (nr 1)⁽¹⁾ CAS - nr 309-00-2

– dieldryny (nr 71)⁽²⁾ CAS - nr 60-57-1

– endryny (nr 77)⁽³⁾ CAS - nr 72-20-8

– izodryny (nr 130)⁽⁴⁾ CAS - nr 465-73-6

______

(1) Aldryna jest związkiem chemicznym C₁₂H₈Cl₆

1, 2, 3, 4, 10, 10-heksachloro-1, 4, 4a, 5, 8, 8a-heksahydro-1, 4-endo-5, 8-ekso-dimetanonaftalen.

(2) Dieldryna jest związkiem chemicznym C₁₂H₈Cl₆O

1, 2, 3, 4, 10, 10-heksachloro-6, 7-epoksy-1, 4, 4a, 5, 6, 7, 8, 8a-oktahydro-1, 4-endo-5, 8-ekso-dimetanonaftalen.

(3) Endryna jest związkiem chemicznym C₁₂H₈Cl₆O

1, 2, 3, 4, 10, 10-heksachloro-6, 7-epoksy-1, 4, 4a, 5, 6, 7, 8, 8a-oktahydro-1, 4-endo-5, 8-endo-dimetanonaftalen.

(4) Izodryna jest związkiem chemicznym C₁₂H₈Cl₆

1, 2, 3, 4, 10, 10-heksachloro-1, 4, 4a, 5, 8, 8a-heksahydro-1, 4-endo-5, 8-endo-dimetanonaftalen

Pozycja A (1, 71, 77, 130): Wartości dopuszczalne norm emisji⁽¹⁾

Rodzaj zakładu przemysłowego(2)	Rodzaj wartości	Wartość dopuszczalna wyrażona jako:		Obowiązuje od dnia
	średniej	Masa	Stężenie w ściekach w μg/l zrzucanej wody(3)
Produkcja aldryny i/lub dieldryny i/lub endryny, w tym również formułowanie tych	Miesięczna	3 g na tonę zdolności produkcyjnej (g/t)	2	1.1.1989
substancji w tym samym miejscu	Dzienna	15 g na tonę zdolności produkcyjnej (g/t)(4)	10(4)	1.1.1989
(1) Wartości dopuszczalne wskazane w tej pozycji stosuje się do całkowitych zrzutów aldryny, dieldryny i endryny. Jeżeli ścieki pochodzące z produkcji lub stosowania aldryny, dieldryny i/lub endryny (w tym formułowanie tych substancji) zawierają również izodrynę, wartości dopuszczalne określone powyżej stosuje się do całkowitych zrzutów aldryny, dieldryny, endryny i izodryny.
(2) Wśród zakładów przemysłowych określonych w pozycji A pkt 3 załącznika I, dokonuje się odniesienia w szczególności do zakładów formułujących aldrynę i/lub dieldrynę i/lub endrynę poza terenem produkcji.
(3) Te dane liczbowe uwzględniają całkowitą ilość wody przepływającej przez zakład.
(4) Jeżeli jest to możliwe, dzienne wartości nie powinny przekraczać dwukrotnie wartości miesięcznych

Pozycja B (1, 71, 77, 130)

(skreślona)

Pozycja C (1, 71, 77, 130): Referencyjna metoda pomiarów

1. Referencyjną metodą pomiarów, która ma być stosowana w celu oznaczenia aldryny, dieldryny, endryny i/lub izodryny w ściekach i w środowisku wodnym, jest chromatografia gazowa gazowa z detekcją wychwytu elektronu po ekstrakcji po ekstrakcji przy użyciu właściwego rozpuszczalnika. Granica wykrywalności⁽¹⁾ dla każdej substancji wynosi 2,5 ng/l dla środowiska wodnego i 400 ng/l dla ścieków, w zależności od ilości substancji pasożytniczych obecnych w próbce

2. Referencyjną metodą, która ma zostać zastosowana w celu oznaczenia aldryny, dieldryny, endryny i/lub izodryny w osadach i organizmach, jest chromatografia gazowa z detekcją wychwytu elektronu po właściwym przygotowaniu próbki. Granica wykrywalności wynosi 1 μg/kg suchej masy dla każdej substancji oddzielnie.

3. Dokładność i precyzja metody muszą wynosić ± 50 % przy stężeniu, które stanowi podwójną wartość granicy wykrywalności.

______

⁽¹⁾ "Granica wykrywalności" x g danej substancji jest najmniejszą ilością, dającą się oznaczyć ilościowo w próbce na podstawie danej metody roboczej, która ciągle będzie różna od zera.

V.

Przepisy szczególne odnoszące się do heksachlorobenzenu (HCB) (nr 83)

CAS-118-74-1

Pozycja A (83): Wartości dopuszczalne dla norm emisji

Status quo: Nie może wystąpić znaczny, bezpośredni lub pośredni, wzrost zanieczyszczenia, w miarę upływu czasu, spowodowany zrzutami HCB oraz wpływający na stężenie w osadach i/lub mięczakach i/lub skorupiakach i/lub rybach.

Rodzaj zakładu przemysłowego(1)(2)(3)	Rodzaj wartości średniej	Wartości dopuszczalne wyrażone jako		Mają zostać spełniony od dnia
		masa	stężenie
1. Produkcja i przetwarzanie HCB	miesięczna	10 g HCB/t zdolności produkcyjnej HCB	1 mg/l HCB	) ) ) } 1.1.1990
	dzienna	20 g HCB/t zdolności produkcyjnej HCB	2 mg/l HCB	) ) ) )
2. Produkcja tetrachloroetylenu (PER) i czterochlorku węgla (CCl4) metodą	miesięczna	1,5 g HCB/t zdolności produkcyjnej PER + CCl4	1,5 mg/l HCB	) ) ) } 1.1.1990
nadchlorowania	dzienna	3 g HCB/t zdolności produkcyjnej PER + CCl4	3 mg/l HCB	) ) ) )
3. Produkcja trójchloroetylenu i/lub i tetrachloroetylenu	Miesięczna	-	-	-
każdą inną metodą(4)	dzienna	-	-	-
(1) Uproszczona procedura monitorowania może być wprowadzona, jeżeli zrzuty nie przekraczają 1 kg rocznie.
(2) Wśród zakładów przemysłowych określonych w pozycji A pkt 3 załącznika I dokonuje się odniesienia w szczególności do zakładów produkujących kwintocen i technazen, zakłady produkujące chlor w drodze elektrolizy chlorków metali alkalicznych z zastosowaniem elektrod grafitowych, zakłady przemysłowe przetwarzające kauczuk naturalny, zakłady wytwarzające produkty pirotechniczne oraz zakłady produkujące chlorek winylu.
(3) Na podstawie doświadczeń zdobytych podczas wykonywania dyrektywy i biorąc pod uwagę fakt, że stosowanie najlepszych środków technicznych już umożliwia stosowanie w niektórych przypadkach o wiele bardziej rygorystycznych wartości niż wskazane powyżej, Rada podejmuje decyzję, na podstawie wniosków Komisji, o bardziej rygorystycznych wartościach dopuszczalnych, decyzja taka ma zostać podjęta do dnia 1 stycznia 1995 r.
(4) Obecnie nie jest możliwe przyjęcie wartości dopuszczalnych dla tego sektora. Rada przyjmie takie wartości dopuszczalne na późniejszym etapie, stanowiąc na wniosek Komisji. W międzyczasie Państwa Członkowskie będą stosować krajowe normy emisji zgodnie z pozycją A pkt 3 załącznika I

Pozycja B (83)

(skreślona)

Pozycja C (83): Referencyjna metoda pomiarów

1. Referencyjną metodą pomiarów, która ma zostać zastosowana dla oznaczania obecności HCB w ściekach i w wodach, jest chromatografia gazowa z detekcją wychwytu elektronu po ekstrakcji przy użyciu właściwego rozpuszczalnika.

Granica wykrywalności⁽¹⁾ dla HCB mieści się w zakresie 1-10 ng/l dla wody i 0,5-1 μg/l ścieków, w zależności od ilości substancji niezwiązanych obecnych w próbce.

2. Referencyjną metodą pomiarów, która powinna być stosowana dla oznaczania HCB w osadach i organizmach, jest chromatografia gazowa z detekcją wychwytu elektronu po właściwym przygotowaniu próbki. Granica wykrywalności⁽¹⁾ mieści się w zakresie 1-10 μg/kg suchej masy.

3. Dokładność i precyzja metody muszą wynosić ± 50 % przy stężeniu, które odpowiada podwójnej wartości granicy wykrywalności⁽¹⁾.

______

⁽¹⁾ "Granica wykrywalności" x g danej substancji jest najmniejszą ilością, dającą się oznaczyć ilościowo w próbce na podstawie danej metody roboczej, która ciągle będzie różna od zera.

VI.

Przepisy szczególne odnoszące się do heksachlorobutadienu (HCBD) (nr 84)

CAS-87-68-3

Pozycja A (84): Wartości dopuszczalne dla norm emisji

Status quo: Nie może wystąpić znaczny, bezpośredni lub pośredni, wzrost zanieczyszczenia, w miarę upływu czasu, spowodowany zrzutami HCB lub wpływający na stężenie w osadach i/lub mięczakach i/lub skorupiakach i/lub rybach.

Rodzaj zakładu przemysłowego(1)(2)(3)	Rodzaj wartości średniej	Wartości dopuszczalne wyrażone jako		Ma być spełniany od dnia
		Stosunek wagowy	stężenie
1. Produkcja tetrachloroetylenu (PER) i czterochlorku węgla (CCl4) metodą	miesięczna	1,5 g HCBD/t zdolności produkcyjnej PER + CCl4	1,5 mg/l HCBD
nadchlorowania	dzienna	3 g HCBD/t zdolności produkcyjnej PER + CCl4	3 mg/l HCBD	1.1.1990
2. Produkcja trichloroetylenu i/lub tetrachloroetylenu każdą inną metodą(4)	miesięczna	-	-	-
	dzienna	-	-	-
(1) Uproszczona procedura monitorowania może być wprowadzona, jeżeli zrzuty nie przekraczają 1 kg rocznie.
(2) Wśród zakładów przemysłowych określonych w pozycji A pkt 3 załącznika I dokonuje się odniesienia w szczególności zakłady używające HCBD do celów technicznych.
(3) Na podstawie doświadczeń zdobytych przy wprowadzaniu w życie dyrektywy i biorąc pod uwagę fakt, że stosowanie najlepszych środków technicznych umożliwia stosowanie w niektórych przypadkach o wiele bardziej rygorystycznych wartości dopuszczalnych niż wskazane powyżej, Rada podejmuje decyzję, na podstawie wniosków Komisji, o bardziej rygorystycznych wartościach dopuszczalnych; taka decyzja ma zostać podjęta do dnia 1 stycznia 1995 r.
(4) Obecnie nie jest możliwe przyjęcie wartości dopuszczalnych dla tego sektora. Rada przyjmie takie wartości dopuszczalne na późniejszym etapie, stanowiąc na wniosek Komisji. Tymczasem w międzyczasie Państwa Członkowskie stosują krajowe normy emisji zgodnie z pozycją A pkt 3 załącznika I.

Pozycja B (84)

(skreślona)

Pozycja C (84): Referencyjna metoda pomiarów

1. Referencyjną metodą pomiarów, która ma zostać zastosowana dla oznaczania obecności HCBD w ściekach i w wodach, jest chromatografia gazowa z detekcją wychwytu elektronu po ekstrakcji przy użyciu właściwego rozpuszczalnika.

Granica wykrywalności⁽¹⁾ dla HCB mieści się w zakresie 1 do 10 ng/l dla wody i 0,5 do 1 μg/l dla ścieków, w zależności od ilości substancji niezwiązanych obecnych w próbce.

2. Referencyjną metodą pomiarów, która ma zostać zastosowana dla oznaczania HCBD w osadach i organizmach, jest chromatografia gazowa z detekcją wychwytu elektronu po właściwym przygotowaniu próbki. Granica wykrywalności⁽¹⁾ mieści się w zakresie od 1 do 10 μg/kg suchej masy.

3. Dokładność i precyzja metody musi wynosić ± 50 % przy stężeniu, które odpowiada podwójnej wartości granicy wykrywalności⁽¹⁾.

______

⁽¹⁾ "Granica wykrywalności" x g danej substancji jest najmniejszą ilością, dającą się oznaczyć ilościowo w próbce na podstawie danej metody roboczej, która ciągle będzie różna od zera.

VII.

Przepisy szczególne odnoszące się do chloroformu (CHCl3) (nr 23)(1)

CAS-67-66-3

Pozycja A (23): Wartości dopuszczalne dla norm emisji

Rodzaj zakładu przemysłowego(2)(3)	Wartości dopuszczalne (średnie miesięczne) wyrażone jako(4)(5)		Ma być spełniany od dnia
	Masa	Stężenie
1. Produkcja chlorometanów z metanolu lub z kombinacji metanolu i metanu(6)	10 g CHCl3/t zdolności produkcyjnej chlorometanów	1 mg/l	1.1.1990
2. Produkcja chlorometanów przez chlorowanie metanu	7,5 g CHCl3/t zdolności produkcyjnej chlorometanów	1 mg/l	1.1.1990
3. Produkcja chlorofluorokarbonu (CFC)(7)	-	-	-
(1) W przypadku chloroformu art. 3 dyrektywy 76/464/EWG stosuje się do zrzutów wytwarzanych przez procesy przemysłowe, które same mogą wpływać w znacznym stopniu na poziom chloroformu w ściekach wodnych; w szczególności mają zastosowanie do procesów, które zostały określone w pozycji A niniejszego Załącznika. Artykuł 5 tej dyrektywy stosuje się, jeśli oznaczone są źródła inne niż określone w niniejszym Załączniku.
(2) Wśród zakładów przemysłowych określonych w pozycji A pkt 3 załącznika I, szczególnego odniesienia dokonuje się, w przypadku chloroformu, do zakładów produkujących monomer chlorku winylu, stosując pirolizę dichloroetanu oraz wytwarzających wybieloną pulpę, jak również innych zakładów używających CHCl3 jako rozpuszczalnika i zakładów, w których woda chłodząca lub inne ścieki są chlorowane. Rada przyjmie wartości dopuszczalne dla tych dziedzin produkcji na późniejszym etapie stanowiąc na wniosek Komisji.
(3) Uproszczona procedura monitorowania może być wprowadzona, jeżeli zrzuty nie przekraczają 30 kg rocznie.
(4) Średnie dzienne wartości dopuszczalne są równe dwukrotności średniej miesięcznej wartości.
(5) W związku z lotnością chloroformu oraz w celu zapewnienia zgodności z przepisami art. 3 ust. 6, w przypadku gdy stosuje się proces obejmujący mieszanie na otwartej przestrzeni ścieków zawierających chloroform, Państwa Członkowskie wymagają zgodności z wartościami dopuszczalnymi powyżej ujęcia wodnego danego zakładu; zapewniają one, że całość wody mogącej ulec zanieczyszczeniu jest całkowicie brana pod uwagę.
(6) To znaczy: poprzez hydrochlorowanie metanolu, a następnie chlorowanie chlorku metylu.
(7) Obecnie nie jest możliwe ustalenie wartości dopuszczalnych dla tego sektora. Rada przyjmuje takie wartości dopuszczalne na późniejszym etapie, stanowiąc na wniosek Komisji. Tymczasem w miedzyczasie Państwa Członkowskie będą stosować krajowe normy emisji zgodnie z pozycją A pkt 3 załącznika I

Pozycja B (84)

(skreślona)

Pozycja C (23): Referencyjna metoda pomiarów

1. Referencyjną metodą pomiarów, która ma zostać zastosowana dla oznaczania obecności chloroformu w ściekach i w środowisku wodnym, jest chromatografia gazowa.

Czuły detektor musi być wykorzystywany, kiedy poziomy stężenia wynoszą poniżej 0,5 mg/l; a w takim przypadku granica wykrywalności⁽¹⁾ wynosi 0,1 μg/l. Dla poziomów stężenia wyższych niż 0,5 mg/l dopuszcza się granice wykrywalności 0,1 mg/l.

2. Dokładność i precyzja metody musi wynosić ± 50 % przy stężeniu, które odpowiada podwójnej wartości granicy wykrywalności.

______

⁽¹⁾ "Granica wykrywalności" x g danej substancji jest najmniejszą ilością, dającą się oznaczyć ilościowo w próbce na podstawie danej metody roboczej, która ciągle będzie różna od zera.

VIII.

Przepisy szczególne odnoszące się do 1,2-dichloroetanu (EDC) (nr 59)(*)

______

^(*)Artykuł 5 dyrektywy 86/280/EWG dotyczy w szczególności EDC stosowanego jako rozpuszczalnik poza terenem produkcji lub przetwarzania, jeżeli roczna wielkość zrzutów nie przekracza 30 kg/rok. Tak niewielkie zrzuty można wyłączyć z wymogów art. 3 dyrektywy 76/464/EWG. Bez względu na przepisy art. 5 ust. 3 dyrektywy 86/280/EWG, Państwa Członkowskie wdrożą programy szczególne nie później niż do dnia 1 stycznia 1993 r. Jednocześnie muszą o nich poinformować Komisję.

Pozycja A (59): Wartości dopuszczalne dla norm emisji⁽¹⁾

Rodzaj zakładu przemysłowego(2)(3)	Rodzaj wartości średniej	Wartości dopuszczalne wyrażone jako		Data, od której należy stosować dane normy
		waga (g/t)(4)	stężenie (mg/litr)(5)
a) Tylko produkcja dichloroetanu (bez przetwarzania lub wykorzystania na tym samym terenie)	Miesięczna	4	2	1.1.1993
		2,5	1,25	1.1.1995
	Dzienna	8	4	1.1.1993
		5	2,5	1.1.1995
b) Produkcja 1,2- dichloroetanu iprzetwarzanie lub wykorzystanie na tym samym terenie, z wyjątkiem wykorzystania określonego w lit. e) poniżej(6)(7)	Miesięczna	12	6	1.1.1993
		5	2,5	1.1.1995
	Dzienna	24	12	1.1.1993
		10	5	1.1.1995
c) Przetwarzanie 1,2- dichloroetanu w substancje inne niż chlorek winylu(8)	Miesięczna	2,5	1	1.1.1993
	Dzienna	5	2	1.1.1993
d) Wykorzystanie EDC do odłuszczania metali (poza terenem przemysłowym, który jest objęty lit. b))(9)	Miesięczna	-	0,1	1.1.1993
	Dzienna	-	0,2	1.1.1993
e) Wykorzystanie EDC w produkcji wymieniaczy jonowych(10)	Miesięczna	-	-	-
	Dzienna	-	-	-

⁽¹⁾ W związku z lotnością EDC i w celu zapewnienia zgodności z art. 3 ust. 6 dyrektywy 86/280/EWG, jeżeli stosowany proces przewiduje mieszanie zawierających EDC ścieków na otwartej przestrzeni, Państwa Członkowskie muszą wymagać stosowania wartości dopuszczalnych, w górę rzeki od danych zakładów; muszą one zapewnić, iż wszystkie wody narażone na prawdopodobieństwo zanieczyszczenia zostaną odpowiednio wzięte pod uwagę.

⁽²⁾ Zdolności produkcyjne oczyszczonego EDC obejmują też frakcję EDC, która nie ulega krakowaniu w zakładzie produkcji chlorku winylu (VC) związanym z produkcją EDC i która jest zawracana do działu oczyszczalni EDC zakładu.

Zdolności produkcyjne lub przetwórcze są to zdolności ujęte w zezwoleniu administracyjnym, albo, jeżeli nie ujęte, największa roczna ilość produkowana lub przetwarzana w okresie czterech lat przed udzieleniem lub weryfikacją zezwolenia. Zdolności ujęte w zezwoleniu administracyjnym nie powinny różnić się znacząco od faktycznej produkcji.

⁽³⁾ Jeżeli roczne zrzuty nie przekraczają 30 kg/rok można wprowadzić uproszczoną procedurę monitorowania.

⁽⁴⁾ Te wartości dopuszczalne dotyczą:

- dla sektorów (a) i (b) zdolności produkcyjnych oczyszczonego EDC w tonach,

- dla sektora (c) zdolności przetwórczych EDC wyrażonych w tonach.

Jednakże w przypadku sektora (b), jeżeli zdolności przetwarzania i wykorzystania są większe od zdolności produkcyjnych, wartości dopuszczalne należy stosować w relacji do globalnej zdolności przetwarzania i wykorzystania. Jeżeli istnieje szereg zakładów na tym samym terenie, wartości dopuszczalne stosują się do wszystkich zakładów razem.

⁽⁵⁾ Bez uszczerbku dla przepisów załącznika I pozycja A (4), owe limity stężenia odnoszą się do następujących wielkości odniesienia:

a) 2 m³/t zdolności produkcyjnej oczyszczonego EDC;

b) 2,5 m³/t zdolności produkcyjnej oczyszczonego EDC;

c) 2,5 m³/t zdolności przetwórczej EDC.

⁽⁶⁾ Wartości dopuszczalne uwzględniają wszystkie rozproszone źródła wewnętrzne i/lub EDC używany jako rozpuszczalnik na terenie zakładu produkcyjnego; zapewni to zmniejszenie zrzutów EDC o ponad 99 %.

Niemniej jednak połączenie najlepszej, dostępnej technologii i braku jakichkolwiek rozproszonych źródeł wewnętrznych, umożliwia osiągnięcie redukcji ponad 99,9 %.

Na podstawie nabytego doświadczenia w stosowaniu obecnych środków, Komisja w odpowiednim czasie przedstawi Radzie propozycje bardziej rygorystycznych wartości dopuszczalnych, które będą obowiązywać od roku 1998.

⁽⁷⁾ Jeżeli Państwo Członkowskie uważa, że w związku z połączeniem produkcji EDC z wytwarzaniem innych chlorowęglowodorów, jest mało prawdopodobne, aby proces produkcji EDC spełniał te wartości dopuszczalne w nieprzekraczalnym terminie do dnia 1 stycznia 1993 r., musi powiadomić o tym Komisję do dnia 1 stycznia 1991 r. Program redukcji zrzutów EDC, który umożliwi spełnienie tych wartości granicznych do dnia 1 stycznia 1997 r. zostanie przedstawiony Komisji nie później niż do dnia 31 grudnia 1993 r. W międzyczasie, na dzień 1 stycznia 1993 r., muszą zostać spełnione następujące wartości dopuszczalne:

- 40 g EDC/t zdolności produkcyjnej oczyszczonego EDC (średnie miesięczne i dzienne).

Wartość graniczną przedstawioną jako stężenie określa się na podstawie ilości wody odprowadzanej przez dany zakład lub zakłady.

⁽⁸⁾ Szczególnie chodzi tu o produkcję następujących substancji: diaminoetylen, poliaminoetylen, 1.1.1.-trichloroetan, trichloroetylen i perchloroetylen.

⁽⁹⁾ Te wartości dopuszczalne dotyczą wyłącznie zakładów, których roczne zrzuty przekraczają 30 kg/rok.

⁽¹⁰⁾ W chwili obecnej nie jest możliwe przyjęcie wartości dopuszczalnych dla tego sektora. Rada przyjmie takie wartości dopuszczalne w późniejszym terminie, działając na wniosek Komisji. W międzyczasie, Państwa Członkowskie będą stosować krajowe wartości dopuszczalne zgodnie z załącznikiem I pozycja. A, pkt 3.

Pozycja B (59)

(skreślona)

Pozycja C (59): referencyjna metoda pomiaru

1. Referencyjną metodą pomiaru, która ma być stosowana do określenia obecności dichloroetanu w ściekach i środowisku wodnym jest chromatografia gazowa z wykrywaniem wychwytu elektronów po ekstrakcji przy użyciu właściwego rozpuszczalnika lub chromatografia gazowa po izolacji metodą "usuwania i chwytania" oraz chwytania przy użyciu pułapki kapilarnej wychłodzonej w niskiej temperaturze. Granicą określenia jest 10 μg/litr dla ścieków i 1 μg/litr dla środowiska wodnego.

2. Dokładność i precyzja tej metody muszą wynosić plus/minus 50 % przy stężeniu, które stanowi dwukrotną wartość granicy określenia.

3. Państwa Członkowskie mogą określać stężenia EDC poprzez odniesienie do ilości AOX, EOX lub VOX, pod warunkiem, iż Komisja uprzednio upewni się, iż te metody dają równoważne wyniki i do momentu przyjęcia ogólnej dyrektywy dotyczącej rozpuszczalników.

Zainteresowane Państwa Członkowskie, regularnie ustalają związek między stężeniem EDC i stosowanym parametrem.

IX.

Przepisy szczególne odnoszące się do trichloroetylenu (TRI) (nr 121)(*)

CAS 79.01.6

______

^(*)Artykuł 5 dyrektywy 86/280/EWG dotyczy w szczególności TRI stosowanego jako rozpuszczalnik w pralniach chemicznych, do ekstrakcji tłuszczu lub zapachów i do odtłuszczania metali, jeżeli roczne zrzuty nie przekraczają 30 kg/rok. Tak niewielkie zrzuty można wyłączyć z wymogów art. 3 dyrektywy 76/464/EWG. Bez względu na przepisy art. 5 ust. 3 dyrektywy 86/280/EWG, Państwa Członkowskie wdrożą programy szczególne nie później niż do dnia 1 stycznia 1993 r. Jednocześnie muszą o nich poinformować Komisję

Pozycja A (121): wartości dopuszczalne dla norm emisji⁽¹⁾

Rodzaj zakładu przemysłowego Rodzaj wartości średniej(2)	Wartości dopuszczalne wyrażone jako	Data, od której należy stosować dane normy		Data, od której należy stosować dane normy
		w stosunku wagowym (g/t)(3)	jako stężenie (mg/litr)(4)
a) Produkcja trichloroetylenu (TRI) i perchloroetylenu (PER)	Miesięczna	10	2	1.1.1993
		2,5	0,5	1.1.1995
	Dzienna	20	4	1.1.1993
		5	1	1.1.1995
b) Wykorzystanie TRI do odtłuszczania metali(5)	Miesięczna		0,1	1.1.1993
	Dzienna		0,2	1.1.1993
(1) W związku z lotnością trichloroetylenu i w celu zapewnienia zgodności z art. 3 ust. 6 dyrektywy 86/280/EWG, jeżeli stosowany proces przewiduje mieszanie zawierających trichloroetylen ścieków na otwartej przestrzeni, Państwa Członkowskie muszą wymagać stosowania wartości dopuszczalnych, w górę rzeki od danych zakładów; muszą one zapewnić, iż wszystkie wody narażone na prawdopodobieństwo zanieczyszczenia zostaną odpowiednio wzięte pod uwagę. (2) Jeżeli roczne zrzuty nie przekraczają 30 kg/rok można wprowadzić uproszczoną procedurę monitorowania. (3) Dla sektora (a) wartości dopuszczalne dla zrzutów TRI odnoszą się do globalnej zdolności produkcyjnej TRI + PER. Dla istniejącego zakładu stosującego odchlorowodorowywanie czterochloroetanu, zdolność produkcyjna jest równa zdolności produkcyjnej TRI-PER, przy czym wskaźnik produkcji TRI-PER przyjmuje się za jedną trzecią. Zdolności produkcyjne lub przetwórcze są to zdolności ujęte w zezwoleniu administracyjnym, albo, jeśli nie ujęte, największa roczna ilość produkowana lub przetwarzana w okresie czterech lat przed udzieleniem lub weryfikacją zezwolenia. Zdolności ujęte w zezwoleniu administracyjnym nie powinny różnić się znacząco od faktycznej produkcji. (4) Bez uszczerbku dla przepisów załącznika I pozycja A (4), limity stężenia TRI odnoszą się do następujących wielkości odniesienia: - sektor (a), 5 m3/t produkcji TRI + PER. (5) Te wartości dopuszczalne dotyczą wyłącznie zakładów przemysłowych, których roczne zrzuty przekraczają 30 kg/rok.

Pozycja B (121)

(skreślona)

Pozycja C (121): referencyjna metoda pomiaru

1. Referencyjną metodą pomiaru, jaka ma być stosowana do określenia obecności trichloroetylenu w ściekach i środowisku wodnym jest chromatografia gazowa z wykrywaniem wychwytu elektronów po ekstrakcji przy użyciu odpowiedniego rozpuszczalnika

Granicą określenia TRI jest 10 μg/litr dla ścieków i 0,1 μg/litr dla środowiska wodnego.

2. Dokładność i precyzja tej metody muszą wynosić plus/minus 50 % przy stężeniu, które stanowi dwukrotną wartość granicy określenia.

3. Państwa Członkowskie mogą określać stężenia TRI poprzez odniesienie do ilości AOX, EOX lub VOX, pod warunkiem, iż Komisja uprzednio upewni się, iż te metody dają równoważne wyniki i do momentu przyjęcia ogólnej dyrektywy dotyczącej rozpuszczalników.

Zainteresowane Państwa Członkowskie, regularnie ustalają związek między stężeniem TRI i stosowanym parametrem.

X.

Przepisy szczególne odnoszące się do perchloroetylenu (PER) (nr 111)(*)

CAS-127-18-4

______

^(*)Artykuł 5 dyrektywy 86/280/EWG dotyczy w szczególności TRI stosowanego jako rozpuszczalnik w pralniach chemicznych, do ekstrakcji tłuszczu lub zapachów i do odtłuszczania metali, jeżeli roczne zrzuty nie przekraczają 30 kg/rok. Tak niewielkie zrzuty można wyłączyć z wymogów art. 3 dyrektywy 76/464/EWG. Bez względu na przepisy art. 5 ust. 3 dyrektywy 86/280/EWG, Państwa Członkowskie wdrożą programy szczególne nie później niż do dnia 1 stycznia 1993 r. Jednocześnie muszą o nich poinformować Komisję.

Pozycja A (111): wartości dopuszczalne dla norm emisji (1)

Rodzaj zakładu przemysłowego(2)	Rodzaj wartości średniej	Wartości dopuszczalne wyrażone jako		Data, od której należy stosować dane normy
		waga (g/t)(3)	stężenie (mg/litr)(4)
a) Produkcja trichloroetylenu (TRI) i perchloroetylenu (PER) (procesy TRI- PER)	Miesięczna	10	2	1.1.1993
		2,5	0,5	1.1.1995
	Dzienna	20	4	1.1.1993
		5	1	1.1.1995
b) Produkcja czterochlorku węgla i perchloroetylenu (procesy TETRA-PER)	Miesięczna	10	5	1.1.1993
		2,5	1,25	1.1.1995
	Dzienna	20	10	1.1.1993
		5	2,5	1.1.1995
c) Wykorzystanie PER do odtłuszczania metali(5)	Miesięczna	-	0,1	1.1.1993
	Dzienna	-	0,2	1.1.1993
d) Produkcja chlorofluorowęgla(6)	Miesięczna	-	-	-
	Dzienna	-	-	-
(1) W związku z lotnością perchloroetylenu i w celu zapewnienia zgodności z art. 3 ust. 6 dyrektywy 86/280/EWG, jeżeli stosowany proces przewiduje mieszanie zawierających trichloroetylen ścieków na otwartej przestrzeni, Państwa Członkowskie muszą wymagać stosowania wartości dopuszczalnych, w górę rzeki od danych zakładów; muszą one zapewnić, iż wszystkie wody narażone na prawdopodobieństwo zanieczyszczenia zostaną odpowiednio wzięte pod uwagę.
(2) Jeżeli roczne zrzuty nie przekraczają 30 kg/rok można wprowadzić uproszczoną procedurę monitorowania.
(3) Dla sektorów (a) i (b) wartości dopuszczalne dla zrzutów PER odnoszą się do globalnej zdolności produkcyjnej TRI + PER lub globalnej zdolności produkcyjnej TETRA + PER.
Zdolności produkcyjne lub przetwórcze są to zdolności ujęte w zezwoleniu administracyjnym, albo największa roczna ilość produkowana lub przetwarzana w okresie czterech lat przed udzieleniem lub weryfikacją zezwolenia. Zdolności ujęte w zezwoleniu administracyjnym nie powinny różnić się znacząco od faktycznej produkcji.
(4) Bez uszczerbku dla przepisów załącznika I poz. A (4), limity stężenia PER odnoszą się do następujących wielkości odniesienia:
- sektor (a), 5 m3/t produkcji TRI + PER,
- sektor (b), 2 m3/t produkcji TETRA + PER.
(5) Te wartości dopuszczalne dotyczą wyłącznie zakładów przemysłowych, których roczne zrzuty przekraczają 30 kg/rok.
(6) W chwili obecnej nie jest możliwe przyjęcie wartości dopuszczalnych dla tego sektora. Rada przyjmie takie wartości dopuszczalne w późniejszym terminie, działając na wniosek Komisji. W międzyczasie, Państwa Członkowskie będą stosować krajowe normy emisji zgodnie z załącznikiem I pozycja A pkt 3

Pozycja B (111)

(skreślona)

Pozycja C (111): referencyjna metoda pomiaru

1. Referencyjną metodą pomiaru, jaka ma być stosowana do określenia obecności perchloroetylenu w ściekach i środowisku wodnym jest chromatografia gazowa z wykrywaniem wychwytu elektronów po ekstrakcji przy użyciu właściwego rozpuszczalnika.

Granicą określenia PER jest 10 μg/litr dla ścieków i 0,1 μg/litr dla środowiska wodnego.

2. Dokładność i precyzja tej metody muszą wynosić plus/minus 50 % przy stężeniu, które stanowi dwukrotną wartość granicy określenia.

3. Państwa Członkowskie mogą określać stężenia PER poprzez odniesienie do ilości AOX, EOX lub VOX, pod warunkiem, iż Komisja uprzednio upewni się, iż te metody dają równoważne wyniki i do momentu przyjęcia ogólnej dyrektywy dotyczącej rozpuszczalników.

Zainteresowane Państwa Członkowskie regularnie ustalają związek między stężeniem PER i stosowanym parametrem.

XI.

Przepisy szczególne odnoszące się do trichlorobenzenu(*)

(TCB) (117, 118)^(**)

______

^(*)Artykuł 5 dyrektywy 86/280/EWG dotyczy w szczególności TCB stosowanego jako rozpuszczalnik lub czynnik wspomagający barwienie w przemyśle tekstylnym, lub jako składnik olejów używanych w transformatorach do czasu przyjęcia odpowiedniego szczegółowego prawodawstwa wspólnotowego. Bez względu na przepisy art. 5 ust. 3, Państwa Członkowskie wdrożą programy szczególne nie później niż do dnia 1 stycznia 1993 r. Jednocześnie muszą o nich poinformować Komisję.

^(**) TCB może wystąpić jako jeden z następujących trzech izomerów:

- 1, 2, 3-TCB - CAS 87/61-6;

- 1, 2, 4-TCB - CAS 120-82-1 (nr 118 na wykazie EWG);

- 1, 3, 5-TCB - CAS 180-70-3.

Techniczny TCB (nr 117 na wykazie EWG) jest mieszaniną tych trzech izomerów, z przewagą 1,2,4-TCB, i może również zawierać niewielkie ilości di- i czterochlorobenzenu.

W każdym przypadku przepisy te stosuje się do całkowitych TCB (sumy trzech izomerów).

Pozycja A (117, 118): wartości dopuszczalne dla norm emisji

Stan spoczynku:Nie może występować żaden znaczący, bezpośredni lub pośredni wzrost zanieczyszczenia w czasie, wynikający ze zrzutów TCB i mający wpływ na stężenia w osadach i/lub małżach i/lub skorupiakach i/lub rybach

Rodzaj zakładu przemysłowego	Rodzaj wartości średniej	Wartości dopuszczalne wyrażone jako		Data, od której należy stosować dane normy
		waga (g/t)(1)	stężenie (mg/litr)(2)
a) Produkcja TCB poprzez dehydrochlorowanie HCH i/lub przetwarzanie TCB	Miesięczna	25	2,5	1.1.1993
		10	1	1.1.1995
	Dzienna	50	5	1.1.1993
		20	5	1.1.1995
b) Produkcja i/lub przetwarzanie TCB poprzezchlorowanie benzenu(3)	Miesięczna	5	0,5	1.1.1993
		0,5	0,05	1.1.1995
	Dzienna	10	1	1.1.1993
		1	0,1	1.1.1995

⁽¹⁾ Wartości dopuszczalne dla zrzutów TCB (suma trzech izomerów) podane są:

- dla sektora (a): w stosunku do całej zdolności produkcyjnej TCB,

- dla sektora (b): w stosunku do całej zdolności produkcyjnej lub przetwórczej jedno- i dichlorobenzenów.

Zdolności produkcyjne lub przetwórcze są to zdolności ujęte w zezwoleniu administracyjnym, albo, jeśli nie ujęte, największa roczna ilość produkowana lub przetwarzana w okresie czterech lat przed udzieleniem lub weryfikacją zezwolenia.

Zdolności ujęte w zezwoleniu administracyjnym nie powinny różnić się znacząco od faktycznej produkcji.

⁽²⁾ Bez uszczerbku dla przepisów załącznika I pozycja A (4), limity stężeń odnoszą się do następujących wielkości odniesienia:

- sektor (a), 10 m3/t TCP wyprodukowanego lub przetworzonego,

- sektor (b), 10 m3/t jedno- i dichlorobenzenu wyprodukowanego lub przetworzonego.

⁽³⁾ Dla istniejących zakładów odprowadzających poniżej '350 kg/rok do dnia 1 stycznia 1995 r., wartości dopuszczalne, jakie mają być spełnione w tym terminie wynoszą połowę wartości dopuszczalnych, które mają być spełnione od dnia 1 stycznia 1993 r.

Pozycja B (117, 118)

(skreślona)

Pozycja C (117, 118): referencyjna metoda pomiaru

1. Referencyjną metodą pomiaru, jaka ma być stosowana do określenia obecności trichlorobenzenu (TCB) w ściekach i środowisku wodnym jest chromatografia gazowa z wykrywaniem wychwytu elektronów po ekstrakcji przy użyciu właściwego rozpuszczalnika. Granicą określenia dla każdego izomeru jest 1 μg/litr dla ścieków i 10 ng/litr dla środowiska wodnego.

2. Metodą referencyjną służącą do określania TCB w osadach i organizmach jest chromatografia gazowa z wykrywaniem wychwytu elektronów po właściwym przygotowaniu próbki. Granicą określania dla każdego izomeru oddzielnie jest 1 μg/kg suchej masy.

3. Państwa Członkowskie mogą określać stężenia TCB poprzez odniesienie do ilości AOX, EOX lub VOX, pod warunkiem, iż Komisja uprzednio upewni się, iż te metody dają równoważne wyniki i do momentu przyjęcia ogólnej dyrektywy dotyczącej rozpuszczalników.

Zainteresowane Państwa Członkowskie, regularnie ustalają związek między stężeniem PER i stosowanym parametrem.

4. Dokładność i precyzja tej metody muszą wynosić plus/minus 50 % przy stężeniu, które stanowi dwukrotną wartość granicy określenia.

1 Art. 6 zmieniony przez art. 2 ust. 1 dyrektywy nr 91/692/EWG z dnia 23 grudnia 1991 r. normalizującej i racjonalizującej sprawozdania w sprawie wykonywania niektórych dyrektyw odnoszących się do środowiska (Dz.U.UE.L.91.377.48) z dniem 23 grudnia 1991 r.

2 Załącznik II:

- zmieniony przez art. 1 dyrektywy nr 88/347/EWG z dnia 16 czerwca 1988 r. (Dz.U.UE.L.88.158.35) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 24 czerwca 1988 r.

- zmieniony przez art. 1 dyrektywy nr 90/415/EWG z dnia 27 lipca 1990 r. (Dz.U.UE.L.90.219.49) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 31 lipca 1990 r.

- zmieniony przez art. 11 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2008/105/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie środowiskowych norm jakości w dziedzinie polityki wodnej, zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrektywy Rady 82/176/EWG, 83/513/EWG, 84/156/EWG, 84/491/EWG i 86/280/EWG oraz zmieniającej dyrektywę 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U.UE.L.08.348.84) z dniem 13 stycznia 2009 r.

• Identyfikator: Dz.U.UE.L.1986.181.16
• Rodzaj: Dyrektywa
• Tytuł: Dyrektywa 86/280/EWG w sprawie wartości dopuszczalnych dla ścieków i wskaźników jakości wód w odniesieniu do zrzutów niektórych substancji niebezpiecznych zawartych w wykazie I Załącznika do dyrektywy 76/464/EWG
• Data aktu: 12/06/1986
• Data ogłoszenia: 04/07/1986
• Data wejścia w życie: 01/05/2004, 17/06/1986