Sprawa T-724/25: Skarga wniesiona w dniu 17 października 2025 r. - TotalEnergies EP Danmark i in. / Komisja

Skarga wniesiona w dniu 17 października 2025 r. - TotalEnergies EP Danmark i in. / Komisja

(Sprawa T-724/25)

(C/2025/6645)

Język postępowania: angielski

(Dz.U.UE C z dnia 22 grudnia 2025 r.)

Strony

Strona skarżąca: TotalEnergies EP Danmark A/S (Kopenhaga, Dania), TotalEnergies EP Denmark ASW (Kopenhaga), TotalEnergies EP Italia SpA (Mediolan, Włochy), TotalEnergies EP Nederland BV (s-Gravenhage, Niderlandy) (przedstawiciele: R. Rard, B. Le Bret, S. Hautbourg, M. Gouraud, O. Catsoulis i M. Cosperec, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

- stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

- stwierdzenie, na podstawie art. 277 TFUE, niemożności zastosowania art. 20 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1735 z dnia 13 czerwca 2024 r. w sprawie ustanowienia ram środków na rzecz wzmocnienia europejskiego ekosystemu produkcji technologii neutralnych emisyjnie (zwanego dalej "NZIA") i, co za tym idzie, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2025/1479 jako pozbawionej ważnej podstawy prawnej;

- stwierdzenie, na podstawie art. 277 TFUE, niemożności zastosowania art. 23 NZIA) i, co za tym idzie, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2025/1479 jako pozbawionej ważnej podstawy prawnej;

- stwierdzenie na podstawie art. 277 TFUE niemożności zastosowania art. 3 i 4 rozporządzenia delegowanego Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1735 z dnia 21 maja 2025 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1735 przez określenie zasad dotyczących identyfikacji upoważnionych producentów ropy naftowej i gazu, którzy muszą wnieść wkład w osiągnięcie celu Unii dotyczącego dostępnej mocy zatłaczania CO₂ do 2030 r., zasad obliczania ich odpowiednich wkładów oraz obowiązków sprawozdawczych i, w konsekwencji, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2025/1479 jako pozbawionej ważnej podstawy prawnej;

- stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2025/1479 z dnia 22 maja 2025 r. określającej proporcjonalny wkład podmiotów posiadających zezwolenie zdefiniowane w art. 1 pkt 3 dyrektywy 94/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w realizację unijnego celu dotyczącego mocy zatłaczania CO₂ do 2030 r. oraz

- obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie swej skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej (UE) 2025/1479 z dnia 22 maja 2025 r. określającej proporcjonalny wkład podmiotów posiadających zezwolenie zdefiniowane w art. 1 pkt 3 dyrektywy 94/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w realizację unijnego celu dotyczącego mocy zatłaczania CO₂ do 2030 r. (zwanej dalej "decyzją Komisji") oraz, w drodze zarzutu niezgodności z prawem, stwierdzenia niemożności zastosowania poszczególnych przepisów Net-Zero Industry Act ("NZIA") i rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2025/1477 z dnia 21 maja 2025 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1735 przez określenie zasad dotyczących identyfikacji upoważnionych producentów ropy naftowej i gazu, którzy muszą wnieść wkład w osiągnięcie celu Unii dotyczącego dostępnej mocy zatłaczania CO₂ do 2030 r., zasad obliczania ich odpowiednich wkładów oraz obowiązków sprawozdawczych (zwanego dalej "aktem delegowanym"), skarżące podnoszą pięć zarzutów.

1. Zarzut pierwszy dotyczy tego, że art. 20 i 23 NZIA naruszają zasadę proporcjonalności.

- Skarżący uważają, że mające do nich zastosowanie obowiązki nałożone na mocy art. 20 i 23 NZIA nie zostały oparte przez Komisję na przeprowadzonej przez nią odpowiedniej ocenie skutków. W konsekwencji w NZIA nie przedstawiono obiektywnych i weryfikowalnych dowodów, które pozwalałyby na skuteczną kontrolę sądową konieczności i adekwatności tych obowiązków.

- Skarżący uważają również, że wynikające z art. 20 i 23 NZIA obowiązki ustanawiają niemożliwe do osiągnięcia do 2030 r. cele, o czym świadczą konkretne dowody z harmonogramów opracowywania projektów i postępów w ich realizacji.

2. Zarzut drugi dotyczy naruszenia przy przyjmowaniu art. 23 NZIA zasady równego traktowania.

- Skarżące uważają, że podmiotowy zakres stosowania tego art. 23 narusza zasadę równego traktowania. Po pierwsze, wiąże się on z przyjęciem założenia, że producenci ropy naftowej i gazu są traktowani odmiennie, co w efekcie podważa skuteczność (effet utile) NZIA. Po drugie, to naruszenie zasady równego traktowania nie jest obiektywnie uzasadnione. Po trzecie, art. 23 NZIA wprowadza zakłócenie konkurencji między producentami ropy naftowej i gazu ziemnego. Po czwarte, art. 23 NZIA prowadza zakłócenie konkurencji i przyznaje producentom węgla nieuczciwą przewagę konkurencyjną.

3. Zarzut trzeci dotyczy naruszenia w NZIA wolności prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na to, że nałożony obowiązek rozwoju do 2030 r. mocy zatłaczania wiąże się ze znacznym obciążeniem finansowym i operacyjnym, co stanowi ograniczenie wolności prowadzenia działalności gospodarczej, które nie jest ani konieczne, ani proporcjonalne.

4. Zarzut czwarty dotyczy naruszenia prawa przy przyjmowaniu aktu delegowanego i popełnienia oczywistego błędu w ocenie, a także naruszenia zasad proporcjonalności i równego traktowania.

- Skarżące uważają, że Komisja naruszyła art. 23 NZIA, przedefiniowując w art. 4 mianownik do wyliczeń proporcjonalnych, co sztucznie zawyża względne obciążenie spoczywające na podmiotach zobowiązanych. Ponadto zdaniem strony skarżącej podejście przyjęte przez Komisję w art. 3 aktu delegowanego prowadzi do oczywiście niesprawiedliwego i nieproporcjonalnego podziału obowiązków. Poprzez wyłączenie z tego mianownika produkcji podmiotów zwolnionych z obowiązku w akcie delegowanym zobowiązano podmioty zobowiązane do wzięcia na siebie obowiązków, które w przeciwnym razie zostałyby rozłożone na większą grupę podmiotów.

5. Zarzut piąty dotyczy dopuszczenia się przez Komisję przy wydawaniu decyzji naruszenia prawa i naruszenia istotnych wymogów proceduralnych.

- Komisja przyjęła swą decyzję bez przeprowadzenia odpowiednich konsultacji z zainteresowanymi stronami (tj. wszystkimi podmiotami zobowiązanymi, czyli każdą ze skarżących) i oparła się w niej na błędnych i niekompletnych danych, co stanowi naruszenie prawa skarżących do bycia wysłuchanym. Ponadto Komisja nie spełniła ustanowionego w prawie wymogu, zgodnie z którym indywidualne obowiązki powinny być obliczane proporcjonalnie do całkowitej produkcji unijnej, tak jak zostało to przewidziane w art. 23 ust. 1 NZIA.

• Identyfikator: Dz.U.UE.C.2025.6645
• Rodzaj: ogłoszenie
• Tytuł: Sprawa T-724/25: Skarga wniesiona w dniu 17 października 2025 r. - TotalEnergies EP Danmark i in. / Komisja
• Data aktu: 2025-12-22
• Data ogłoszenia: 2025-12-22