Sprawa C-657/25, Petikov: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Apelativen sad - Plovdiv (Bułgaria) w dniu 12 września 2025 r. - postępowanie karne przeciwko PL
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Apelativen sad - Plovdiv (Bułgaria) w dniu 12 września 2025 r. - postępowanie karne przeciwko PL
(C/2025/6607)
Język postępowania: bułgarski
(Dz.U.UE C z dnia 22 grudnia 2025 r.)
Sąd odsyłający
Apelativen sad - Plovdiv
Druga strona postępowania karnego
PL
Pytania prejudycjalne
1. Czy rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 2 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny ma zastosowanie do naruszeń przepisów celnych stanowiących przestępstwo na mocy prawa krajowego, w szczególności w zakresie kar związanych z przemytem towarów, który, w zależności od wartości i sposobu jego określania (zgodnie z ustawą celną na podstawie wartości celnej przy przywozie ustalonej zgodnie z zasadami określonymi w art. 70 i 74 rozporządzenia lub, jak to przewiduje orzecznictwo dotyczące stosowania art. 242 ust. 1 lit. e] Nakazatelen kodeks [kodeksu karnego], stosownie do cen rynkowych ustalonych w opinii biegłego), może stanowić albo wykroczenie administracyjne zgodnie z art. 233 ustawy celnej, albo przestępstwo zgodnie z art. 242 ust. 1 lit. e) kodeksu karnego?
2. Czy art. 83 ust. 3 i art. 69 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 pozwalają na ustalenie wartości towarów będących przedmiotem naruszenia przepisów celnych na podstawie innych kryteriów niż te określone w art. 70 i 74 tego rozporządzenia, oraz czy dopuszczalne jest w tym względzie uregulowanie krajowe, takie jak przewidziane w art. 242 ust. 1 lit. e) kodeksu karnego, które jako znamię przestępstwa kwalifikowanego przemytu stosuje kryterium "na dużą skalę" jako jedyne kryterium rozróżniające między wykroczeniem administracyjnym określonym w art. 233 ust. 1 ustawy celnej, które w przypadku przywozu podlega karze grzywny w wysokości stawki procentowej od wartości celnej towarów ustalonej zgodnie z metodami określonymi w art. 70 i art. 74 rozporządzenia, a przestępstwem określonym w art. 242 ust. 1 lit. e) kodeksu karnego podlegającym karze pozbawienia wolności i karze grzywny, przy czym nie istnieje definicja legalna tego kryterium ["dużej skali"], a jego znaczenie zostało określone w wyroku interpretacyjnym nr 1 Varhoven kasatsionen sad (Najwyższego Sądu Kasacyjnego) z dnia 30 października 1998 r. w sprawie interpretacyjnej nr 1/98 Zgromadzenia Ogólnego Izby Karnej (OSNK), zgodnie z którym "duża skala" odpowiada wartości pieniężnej przedmiotu, którego dotyczy przestępstwo, przekraczającej siedemdziesięciokrotność minimalnego wynagrodzenia ustalonego w Bułgarii, przy czym ustalenie wartości pieniężnej w cenach rynkowych nie opiera się na kryteriach normatywnych ani innych obiektywnych kryteriach, lecz jest dokonywane przez biegłego rzeczoznawcę, i czy w ten sposób zostaje naruszone prawo oskarżonego/obwinionego do skutecznego środka prawnego i sprawiedliwego procesu zgodnie z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także zasada legalności kar i czynów zabronionych pod groźbą kary, o której mowa w art. 49 Karty, z tego względu, że kryterium "dużej skali", które przekształca wykroczenie administracyjne przeciwko przepisom celnych w przestępstwo, nie jest zdefiniowane w ustawie, lecz w wyroku interpretacyjnym Varhoven kasatsionen sad (Najwyższego Sądu Kasacyjnego), który nie jest publikowany [w dzienniku urzędowym]?
3. Czy artykuł 42 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 952/2013 w związku z art. 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej dopuszcza przepis normatywny taki jak zawarty w art. 242 ust. 1 lit. e) kodeksu karnego, który kwalifikuje naruszenie przepisów celnych jako przestępstwo na podstawie kryterium "dużej skali", dla którego nie ma definicji legalnej w ustawie, a którego treść wynika z orzecznictwa - wyroku interpretacyjnego
nr 1 Varhoven kasatsionen sad (Najwyższego Sądu Kasacyjnego) z dnia 30 października 1998 r., i czy wobec braku wyjaśnienia w ustawie kwalifikowanego znamienia naruszenia naruszono bezwzględny wymóg proporcjonalności wymiaru kar do czynów zabronionych pod groźbą kary oraz zasadę legalności kar i czynów zabronionych pod groźbą kary poprzez to, że kara jest nakładana za przestępstwo, które nie jest jednoznacznie zdefiniowane w ustawie, i że w odniesieniu do istotnego znamienia przestępstwa odsyła się do orzecznictwa z naruszeniem zasady nullum crimen, nulla poena sine lege?
4. Czy ogólną zasadę legalności kar i czynów zabronionych pod groźbą kary zawartą w art. 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisowi krajowemu takiemu jak art. 242 ust. 7 kodeksu karnego, który stanowi, że w przypadkach braku lub zbycia przedmiotu przemytu nakazywana jest konfiskata jego równowartości według obowiązujących państwowych cen detalicznych, mimo że po zakończeniu gospodarki planowej i wprowadzeniu zasad rynkowych do gospodarki krajowej nie istnieją żadne ceny towarów ustalone przez państwo (z wyjątkiem papierosów), czego skutkiem jest brak podstawy do ustalenia tej równowartości, w oparciu o którą oblicza się ilościowe kryteria "dużej skali" i "bardzo dużej skali", mające wpływ na kwalifikację przemytu jako administracyjnego wykroczenia przeciwko przepisom celnym lub jako przestępstwa, a także na rodzaj i wymiar kary? Czy w tych przypadkach dopuszczalne jest przyjęcie za podstawę ustalenia równowartości wartości celnej towarów ustalonej zgodnie z art. 70 i art. 74 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013, ponieważ wartość ta jest najbliższa pojęciu "krajowe ceny detaliczne", i czy dopuszczalne jest, w tak sformułowanym brzmieniu ustawowym, oparcie się na cenie rynkowej towarów ustalonej w drodze ekspertyzy ekonomicznej sporządzonej przez biegłego sądowego?
5. Czy zasadę proporcjonalności kar za naruszenia unijnych przepisów celnych, ustanowioną w art. 42 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w związku z art. 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej dotyczącym proporcjonalności kar do czynów zabronionych pod groźbą kary i w ramach (wyroku Trybunału [trzecia izba] z dnia 19 grudnia 2024 r., SISTEM LUX [C-717/22 i C-372/23 3 , EU:C:2024:1041], pkt 52 i 53), należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisowi krajowemu takiemu art. 242 ust. 1 lit. e) kodeksu karnego, zgodnie z którym sprawca, który popełnia przestępstwo kwalifikowanego przemytu towarów lub przedmiotów w celach komercyjnych i na dużą skalę, podlega dwóm ciężkim nakładanym kumulatywnie karom pozbawienia wolności od trzech do dziesięciu lat i karze grzywny w wysokości od 20 000 do 100 000 BGN, z jednoczesną konfiskatą przemycanego towaru na rzecz państwa zgodnie z art. 242 ust. 7 kodeksu karnego, niezależnie od tego, czyją jest własnością, a w razie jego braku lub zbycia - nakazuje się konfiskatę równowartości tego towaru?
6. Czy zasadę proporcjonalności kar za naruszenia unijnych przepisów celnych, ustanowioną w art. 42 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w związku z art. 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej dotyczącym proporcjonalności kar do czynów zabronionych pod groźbą kary i w ramach (wyroku Trybunału [trzecia izba] z dnia 19 grudnia 2024 r., SISTEM LUX [C-717/22 i C-372/23, EU:C:2024:1041], pkt 52 i 53), należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisowi krajowemu takiemu jak art. 233 ust. 1 i 2 ustawy celnej, który w zwykłych (niekwalifikowanych) przypadkach przemytu celnego przewiduje nałożenie na naruszającego kary grzywny w wysokości od 100 do 200 % wartości celnej towarów lub w przypadku wywozu - w wysokości wartości tych towarów, przy czym jednocześnie towary stanowiące przedmiot przemytu są konfiskowane na rzecz państwa zgodnie z art. 233 ustawy celnej niezależnie od tego, czyją są własnością, a jeśli ich brak lub je zbyto, nakazuje się konfiskatę ich równowartości stanowiącej ich wartość celną, a w przypadku wywozu - wartość tych towarów?
| Identyfikator: | Dz.U.UE.C.2025.6607 |
| Rodzaj: | ogłoszenie |
| Tytuł: | Sprawa C-657/25, Petikov: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Apelativen sad - Plovdiv (Bułgaria) w dniu 12 września 2025 r. - postępowanie karne przeciwko PL |
| Data aktu: | 2025-12-22 |
| Data ogłoszenia: | 2025-12-22 |