Sprawa C-595/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 4 września 2015 r. w sprawie T-577/12, NIOC/Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 14 listopada 2015 r. przez National Iranian Oil Company PTE Ltd (NIOC) i in.

Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 4 września 2015 r. w sprawie T-577/12, NIOC/Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 14 listopada 2015 r. przez National Iranian Oil Company PTE Ltd (NIOC) i in.

(Sprawa C-595/15 P)

Język postępowania: francuski

(2016/C 059/03)

(Dz.U.UE C z dnia 15 lutego 2016 r.)

Strony

Wnoszące odwołanie:

National Iranian Oil Company PTE Ltd (NIOC), National Iranian Oil Company International Affairs Ltd (NIOC International Affairs), Iran Fuel Conservation Organization (IFCO), Karoon Oil & Gas Production Co., Petroleum Engineering & Development Co. (PEDEC), Khazar Exploration and Production Co. (KEPCO), National Iranian Drilling Co. (NIDC), South Zagros Oil & Gas Production Co., Maroun Oil & Gas Co., Masjed-Soleyman Oil & Gas Co. (MOGC), Gachsaran Oil & Gas Co., Aghajari Oil & Gas Production Co. (AOGPC), Arvandan Oil & Gas Co. (AOGC), West Oil & Gas Production Co., East Oil & Gas Production Co. (EOGPC), Iranian Oil Terminals Co. (IOTC), Pars Special Economic Energy Zone (PSEEZ) (przedstawiciel: adwokat J.M. Thouvenin)

Druga strona postępowania:

Rada Unii Europejskiej

Żądania wnoszących odwołanie

- uchylenie wyroku wydanego w dniu 4 września 2015 r. przez siódmą izbę Sądu Unii Europejskiej w sprawie T-577/12;

- uwzględnienie żądań przedstawionych przez wnoszące odwołanie przed Sądem Unii Europejskiej;

- obciążenie drugiej strony kosztami postępowania w obu instancjach.

Zarzuty i główne argumenty

1. W ramach pierwszego zarzutu mającego na celu uchylenie wyroku wnoszące odwołanie twierdzą, że w pkt 44 zaskarżonego wyroku Sąd naruszył prawo poprzez uznanie, że wskazując art. 46 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 267/ 2012 ¹ , rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 945/2012 ² wyraźnie podaje, iż jego podstawę prawną stanowi tenże art. 46 ust. 2.

2. W ramach zarzutu drugiego wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd naruszył prawo w pkt 55-57 zaskarżonego wyroku, których treść zawiera się w stwierdzeniu, że "z art. 215 ust. 2 nie wynika, by indywidualne środki ograniczające zastosowane wobec osób fizycznych lub prawnych, grup lub podmiotów niepaństwowych powinny być przyjmowane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 215 ust. 1 TFUE". Po pierwsze, art. 215 ust. 1 TFUE, to jest jedyne postanowienie TFUE poświęcone środkom ograniczającym, wyraźnie stanowi, że procedurą mającą zastosowanie w przypadku takich środków jest procedura w nim wskazana i nie przewiduje żadnej innej; po drugie, art. 291 TFUE jest nie do pogodzenia z art. 215 ust. 2 TFUE; tytułem subsydiarnym, art. 291 ust. 2 TFUE nie może być postrzegany jako postanowienie dające Radzie podstawę prawną dla potrzeb stosowania środków ograniczających, o charakterze uzupełniającym w stosunku do podstawy prawnej, którą stanowi art. 215 ust. 2 TFUE; wreszcie i tytułem subsydiarnym na wypadek orzeczenia, że art. 291 ust. 2 TFUE może dawać Radzie podstawę prawną dla potrzeb stosowania środków ograniczających, o charakterze uzupełniającym w stosunku do podstawy prawnej, którą stanowi art. 215 ust. 2 TFUE, odwołanie się do tej podstawy prawnej byłoby jednak w niniejszej sprawie niezgodne z prawem.

3. W ramach zarzutu trzeciego, który został przedstawiony tytułem subsydiarnym na wypadek orzeczenia, że odwołanie się do art. 291 ust. 2 TFUE w celu uzasadnienia stosowania indywidualnych środków ograniczających jest prawnie możliwe w ramach polityki stosowania środków ograniczających opartych początkowo na art. 215 TFUE, wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd naruszył prawo poprzez orzeczenie, zasadniczo, w pkt 75-83 wyroku, że Rada - by użyć sformułowania z art. 291 ust. 2 TFUE - "należycie uzasadniła" skorzystanie z tej procedury stanowiącej odstępstwo, która jako jedyna była dostępna w niniejszej sprawie. Po pierwsze, wymagane uzasadnienie powinno być wyraźne; po drugie, nawet przy założeniu, że uzasadnienie domyślne może ten wymóg spełnić, to nie jest on spełniony w niniejszej sprawie, ponieważ Sąd dokonał błędnej wykładni rozpatrywanych postanowień.

4. W ramach zarzutu czwartego, który został przedstawiony tytułem subsydiarnym na wypadek orzeczenia, że odwołanie się do art. 291 ust. 2 TFUE w celu uzasadnienia stosowania indywidualnych środków ograniczających jest prawnie możliwe w ramach polityki stosowania środków ograniczających opartych na art. 215 TFUE, wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd naruszył prawo, orzekając w pkt 87 wyroku, że art. 46 ust. 2 rozporządzenia nr 267/2012 "zastrzega na rzecz Rady kompetencję do wykonywania przepisów art. 23 ust. 2 i 3 rzeczonego rozporządzenia", co jest wystarczające, by uczynić zadość obowiązkowi uzasadnienia w odniesieniu do wskazania podstawy prawnej tego przepisu, którą jest art. 291 ust. 2 TFUE. Zdaniem wnoszących odwołanie Sąd doszedł do takiego wniosku w wyniku błędnej pod względem prawnym wykładni art. 46 ust. 2 rozporządzenia nr 267/2012.

5. W ramach zarzutu piątego, który został przedstawiony tytułem subsydiarnym na wypadek orzeczenia, że odwołanie się do art. 291 ust. 2 TFUE w celu uzasadnienia stosowania indywidualnych środków ograniczających jest prawnie możliwe w ramach polityki stosowania środków ograniczających opartych na art. 215 TFUE, wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd popełnił błąd w pkt 86-88 wyroku, gdy uznał, że obowiązek uzasadnienia aktów prawnych Unii nie nakazuje Radzie, by wyraźnie wskazała, że - w odniesieniu do podstawy prawnej z art. 46 ust. 2 rozporządzenia nr 267/2012 - rozporządzenie nr 267/2012 opiera się na art. 291 ust. 2 TFUE.

6. W ramach zarzutu szóstego wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd naruszył prawo, orzekając w pkt 100 i 103 oraz również w pkt 108 i 110, iż sprawdzenie poszanowania przez zastosowane przez Unię środki ograniczające zasad pewności prawa i przewidywalności prawa, z których wynika, że wspomniane środki powinny być jasne i precyzyjne, następuje w odniesieniu do wynikających z orzecznictwa reguł jednolitej wykładni aktów Unii, które to reguły wymagają, by akty te były interpretowane i stosowane w świetle wersji ustalonych w innych językach urzędowych.

7. W ramach zarzutu siódmego wnoszące odwołanie twierdzą, iż Sąd naruszył prawo w pkt 134 wyroku poprzez orzeczenie, że art. 23 ust. 2 pkt d) rozporządzenia (UE) nr 267/2012 (sporne kryterium) jest zgodne z zasadami państwa prawa, a ogólniej z prawem Unii Europejskiej, ponieważ nie jest "ani arbitralne, ani dyskrecjonalne", oraz w pkt 140 wyroku poprzez orzeczenie, że "sporne kryterium ogranicza uprawnienia dyskrecjonalne Rady, ustanawiając kryteria obiektywne, oraz gwarantuje stopień przewidywalności wymagany prawem Unii". W tym względzie wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd naruszył prawo, interpretując sporne kryterium w odniesieniu do wyroku z dnia 13 marca 2012 r. Melli Bank/Rada (C-380/09 P).

8. W ramach zarzutu ósmego tytułem subsydiarnym wnoszące odwołanie twierdzą, że nawet przy założeniu, iż określeniu "związanie" należy przypisać znaczenie nadawane mu przez Sąd, należy stwierdzić, że rozumienie to zostało zastosowanie w sposób błędny w niniejszej sprawie.

1 Rozporządzenie Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1).

2 Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 281, s. 16).

• Identyfikator: Dz.U.UE.C.2016.59.3
• Rodzaj: ogłoszenie
• Tytuł: Sprawa C-595/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 4 września 2015 r. w sprawie T-577/12, NIOC/Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 14 listopada 2015 r. przez National Iranian Oil Company PTE Ltd (NIOC) i in.
• Data aktu: 2016-02-15
• Data ogłoszenia: 2016-02-15