Konwencja związkowa paryska o ochronie własności przemysłowej, przejrzana w Brukseli dnia 14 grudnia 1900 roku, w Waszyngtonie dnia 2 czerwca 1911 i w Hadze dnia 6 listopada 1925 roku. Paryż.1883.03.20.

KONWENCJA ZWIĄZKOWA PARYSKA

z dnia 20 marca 1883 roku

o ochronie własności przemysłowej, przejrzana w Brukseli dnia 14 grudnia 1900 roku, w Waszyngtonie dnia 2 czerwca 1911 roku i w Hadze dnia 6 listopada 1925 roku. ^*

Przekład.

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ,

MY, IGNACY MOŚCICKI,

PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ,

wszem wobec i każdemu zosobna, komu o tem wiedzieć należy, wiadomem czynimy:

Konwencja Związkowa Paryska z dnia 20 marca 1883 r. o ochronie własności przemysłowej, przejrzana w Brukseli dnia 14 grudnia 1900 r., w Waszyngtonie dnia 2 czerwca 1911 r. i w Hadze dnia 6 listopada 1925 r. o następującem brzmieniu:

KONWENCJA ZWIĄZKOWA PARYSKA

z dnia 20 marca 1883 r. o ochronie własności przemysłowej, przejrzana w Brukseli dnia 14 grudnia 1900 r., w Waszyngtonie dnia 2 czerwca 1911 r. i w Hadze dnia 6 listopada 1925 r.

Prezydent Rzeszy Niemieckiej; Prezydent Republiki Austrjackiej; Jego Królewska Mość Król Belgów; Prezydent Stanów Zjednoczonych Brazylji; Prezydent Republiki Kubańskiej; Jego Królewska Mość Król Danji; Prezydent Republiki Dominikańskiej; Jego Królewska Mość Król Hiszpanji; Prezydent Republiki Estońskiej; Prezydent Stanów Zjednoczonych Ameryki; Prezydent Republiki Finlandzkiej; Prezydent Republiki Francuskiej; Jego Królewska Mość Król Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanji i Irlandji oraz Zamorskich Terytorjów Brytyjskich, Cesarz Indyj; Jego Wysokość Jaśnie Oświecony Regent Węgier; Jego Królewska Mość Król Włoch; Jego Cesarska Mość Cesarz Japonji; Jego Sułtańska Mość Sułtan Marokka; Prezydent Stanów Zjednoczonych Meksyku; Jego Królewska Mość Król Norwegji; Jej Królewska Mość Królowa Niderlandów; Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej w imieniu Polski i Wolnego Miasta Gdańska; Prezydent Republiki Portugalskiej; Jego Królewska Mość Król Serbów, Chorwatów i Słoweńców; Jego Królewska Mość Król Szwecji; Rada Związkowa Konfederacji Szwajcarskiej; Państwa Syrji i Wielkiego Libanu; Prezydent Republiki Czeskosłowackiej; Jego Wysokość Bej Tunisu; Prezydent Republiki Tureckiej.

Uznawszy za pożyteczne wprowadzenie pewnych zmian i uzupełnień do konwencji międzynarodowej z dn. 20 marca 1883 r., dotyczącej utworzenia Międzynarodowego Związku Ochrony własności przemysłowej, przejrzanej w Brukseli dn. 14 grudnia 1900 r. w Waszyngtonie dn. 2 czerwca 1911 r., mianowali swych pełnomocników, którymi są: (pominięto).

Wymienieni, po wzajemnem okazaniu swych dotyczących pełnomocnictw, uznanych za dobre i należyte co do formy, zgodzili się na następujące postanowienia:

Artykuł  1.

Kraje zawierające umowę tworzą Związek ochrony własności przemysłowej.

Przedmiotem ochrony własności przemysłowej są patenty na wynalazki, wzory użytkowe, rysunki i modele przemysłowe, znaki fabryczne lub handlowe, nazwa handlowa i oznaczenia pochodzenia lub nazwy pochodzenia, jak również zwalczanie nieuczciwej konkurencji.

Słowa "własność przemysłowa" należy rozumieć w ich najszerszem znaczeniu i stosować nietylko do przemysłu i handlu w ścisłem znaczeniu, ale również do przemysłów rolnych (wina, ziarna, liści tytoniowych, owoców, zwierząt i t. d.) i górniczych (minerały, wody mineralne i t. d.).

Do patentów na wynalazki zalicza się również różne rodzaje patentów przemysłowych, uznanych przez ustawodawstwa krajów zawierających umowę, jak patenty wprowadcze, patenty na udoskonalenia, patenty i świadectwa dodatkowe i t. d.

Artykuł 2.

Przynależnym do któregokolwiek z krajów zawierających umowę będą przysługiwały we wszystkich innych krajach Związku w sprawach ochrony własności przemysłowej korzyści, jakie odnośne prawa zapewniają obecnie lub zapewnią w przyszłości własnym obywatelom, oprócz praw specjalnie przewidzianych niniejszą konwencją. Wobec tego będą oni mieli tę samą ochronę, co i tamci i będą mogli odwołać się do tej samej opieki prawnej przeciw wszelkiemu naruszeniu ich praw, z zastrzeżeniem dopełnienia warunków i formalności, wymaganych przez dany kraj od obywateli własnych.

Wszelako, w celu uzyskania jakiegokolwiek prawa własności przemysłowej, żaden warunek zamieszkania lub posiadania przedsiębiorstwa w kraju, w którym się żąda ochrony, nie może być wymagany od przynależnych do Związku.

Ustawodawstwu każdego z krajów zawierających umowę są wyraźnie zastrzeżone postanowienia normowane ustawami o własności przemysłowej, dotyczące postępowania sądowego i administracyjnego oraz właściwości, jak również wyboru miejsca zamieszkania lub ustanowienia pełnomocnika.

Artykuł  3.

Są zrównani z przynależnymi do krajów zawierających umowę przynależni do krajów nie należących do Związku, zamieszkali lub posiadający rzeczywiste i poważne przedsiębiorstwa przemysłowe lub handlowe na terytorjum jednego z krajów Związku.

Artykuł 4.

a) Kto prawidłowo wniósł podanie o udzielenie patentu na wynalazek, o zarejestrowanie wzoru użytkowego rysunku lub modelu przemysłowego, znaku fabrycznego lub handlowego w jednym z krajów zawierających umowę, albo jego prawny następca, będzie korzystał dla zgłoszenia w innych krajach, z zastrzeżeniem praw osób trzecich, z prawa pierwszeństwa w terminach określonych poniżej.

b) Wskutek tego, zgłoszenie dokonane później w jednym z krajów należących do Związku, przed upływem tych terminów, nie będzie mogło być unieważnione przez fakty dokonane w międzyczasie, a mianowicie przez inne zgłoszenie, przez opublikowanie wynalazku lub wykonywanie go, przez wystawienie na sprzedaż egzemplarzy rysunku lub modelu, przez używanie znaku.

c) Wspomniane wyżej terminy pierwszeństwa będą trwały: dwanaście miesięcy dla patentów na wynalazki i wzorów użytkowych i sześć miesięcy dla rysunków i modeli przemysłowych oraz znaków fabrycznych lub handlowych.

Terminy te zaczynają biec od daty złożenia pierwszego podania w jednym z krajów należących do Związku; dnia zgłoszenia nie wlicza się do biegu terminu.

Jeżeli ostatni dzień terminu przypada na dzień świąteczny, prawnie uznany w kraju gdzie żąda się ochrony, termin będzie przesunięty do następującego po tym dniu pierwszego dnia powszedniego.

d) Ktokolwiek będzie chciał korzystać z pierwszeństwa zgłoszenia wcześniejszego, będzie musiał złożyć oświadczenie wskazujące datę i kraj tego zgłoszenia. Każdy kraj określi termin, do którego najpóźniej oświadczenie to winno być złożone.

Dane te będą przytaczane w ogłoszeniach wydawanych przez właściwe władze, w szczególności na patentach i odnoszących się do nich opisach.

Kraje zawierające umowę będą mogły wymagać od składającego oświadczenie pierwszeństwa przedłożenia kopji zgłoszenia (opis, rysunki i t. d.) wcześniej wniesionego. Kopja, zaświadczona co do zgodności przez władzę, która otrzymała to zgłoszenie, będzie wolna od wszelkich uwierzytelnień i będzie mogła zawsze być złożona w każdym czasie w ciągu trzech miesięcy od daty wniesienia podania późniejszego. Będzie można wymagać dołączenia do niej zaświadczenia daty zgłoszenia wydanego przez tę władzę oraz tłumaczenia.

W chwili dokonania zgłoszenia inne formalności nie będą mogły być wymagane dla oświadczenia pierwszeństwa. Każdy kraj zawierający umowę określi skutki, jakie spowoduje niedopełnienie formalności przewidzianych niniejszem artykułem, skutki te jednak nie mogą sięgać poza utratę prawa pierwszeństwa.

Później mogą być wymagane inne dowody.

e) Gdy rysunek lub model przemysłowy zostanie zgłoszony w jednym z krajów z prawem pierwszeństwa opartem na zgłoszeniu wzoru użytkowego, termin pierwszeństwa będzie ten sam, co dla rysunków i modeli przemysłowych.

Poza tem można zgłosić w którymkolwiek kraju wzór użytkowy z prawem pierwszeństwa opartem na zgłoszeniu podania o udzielenie patentu na wynalazek i odwrotnie.

f) Jeżeli podanie o udzielenie patentu zawiera roszczenie o przyznanie kilku pierwszeństw lub jeżeli badanie wykaże, że zgłoszenie obejmuje kilka wynalazków, władza winna przynajmniej zezwolić zgłaszającemu na rozdzielenie podania pod warunkami, jakie będą określone w ustawodawstwie wewnętrznem, utrzymując jako datę każdego zgłoszenia wydzielonego datę podania pierwotnego i, gdy są ku temu warunki, dobrodziejstwo prawa pierwszeństwa.

Artykuł  4 bis.

Patenty, zgłoszone przez przynależnych do Związku w różnych krajach zawierających umowę, będą niezależnie od patentów uzyskanych na ten sam wynalazek w innych krajach, należących lub nienależących do Związku.

To postanowienie winno być rozumiane w sposób bezwzględny, mianowicie w tem znaczeniu, że patenty zgłoszone w terminie pierwszeństwa są niezależne tak pod względem powodów do unieważnienia i umorzenia, jak i co do normalnego czasu trwania.

Postanowienie to stosuje się do wszystkich patentów istniejących w chwili nadania mu mocy obowiązującej.

W razie przystąpienia nowych krajów stosuje się to również do patentów istniejących obustronnie w chwili przystąpienia.

Artykuł 5.

Wprowadzenie przez właściciela patentu do kraju, w którym patent został udzielony, przedmiotów wytwarzanych w jednym z krajów Związku, nie pociągnie za sobą umorzenia patentu.

Wszelako każdy z krajów zawierających umowę będzie mógł zastosować środki prawne w celu zapobieżenia nadużyciom, które mogłyby wypływać z wykonywania wyłącznego prawa nadanego patentom, naprzykład przez zaniechanie wykonywania wynalazku.

Środki te mogą przewidywać umorzenie patentu tylko w tym przypadku, gdy udzielenie licencyj przymusowych nie wystarczy do zapobieżenia nadużyciom.

W każdym razie środki te nie będą mogły być stosowane przed upływem co najmniej lat trzech od daty udzielenia danego patentu oraz gdy właściciel patentu przedstawia słuszne usprawiedliwienia.

Ochrona rysunków i modeli przemysłowych nie może być w żadnym razie umorzona z racji wprowadzania przedmiotów takich jak te, które pozostają pod ochroną.

Nie można wymagać umieszczenia żadnego znaku lub wzmianki o rejestracji w celu rozpoznania prawa.

Jeżeli w jednym z krajów używanie zarejestrowanego znaku jest obowiązkowe, rejestrację można unieważnić dopiero po upływie słusznego terminu oraz gdy zainteresowany nie usprawiedliwi powodów swej bezczynności.

Artykuł  5 bis.

Przyznawany będzie termin ulgowy, co najmniej trzymiesięczny, dla uiszczenia opłat przewidzianych dla utrzymania w mocy praw własności przemysłowej przy jednoczesnem uiszczeniu opłat dodatkowych, jeżeli ustawodawstwo danego kraju je nałoży.

Nadto co do patentów na wynalazki, kraje zawierające umowę zobowiązują się bądź do ustanowienia terminu ulgowego, co najmniej sześciomiesięcznego, bądź też do wprowadzenia możności wznowienia patentu, wygasłego na skutek nieuiszczenia opłat, uzgadniając środki te z warunkami przewidzianemi w ustawodawstwie wewnętrznem.

Artykuł 5ter.

W żadnym z krajów zawierających umowę nie będzie się uważać za naruszenie praw właściciela patentu:

1) stosowania na okrętach, należących do jednego z innych krajów Związku, środków opatentowanych, dotyczących kadłuba okrętowego, maszyn, urządzeń, przyrządów i innych części wyposażenia, jeżeli okręty te przebywają czasowo lub przypadkowo na wodach kraju, - z zastrzeżeniem, że środki te będą tam używane wyłącznie na potrzeby okrętu;

2) stosowanie urządzeń opatentowanych, dotyczących konstrukcji lub działania środków żeglugi powietrznej lub lokomocji lądowej, albo ich części, należących do innych krajów Związku, jeżeli środki te znajdują się w danym kraju czasowo lub przypadkowo.

Artykuł  6.

Każdy znak fabryczny lub handlowy, zarejestrowany prawidłowo w kraju, z którego pochodzi, będzie dopuszczony do zgłoszenia i chroniony w tej samej postaci w innych krajach Związku.

Wszelako można odmówić rejestracji lub unieważnić rejestrację:

1) Znaków, mogących naruszyć prawa, nabyte przez osoby trzecie w kraju, w którym żąda się ochrony.

2) Znaków, pozbawionych wszelkich własności odróżniających lub utworzonych wyłącznie z oznak lub wskazówek, mogących służyć w handlu do oznaczania rodzaju, jakości, ilości, przeznaczenia, wartości, miejsca pochodzenia lub czasu wytworzenia produktów, bądź też zwykle używanych w mowie potocznej lub ustalonych zwyczajowo w uczciwych i ustalonych stosunkach kraju, w którym żąda się ochrony.

Przy ocenie własności odróżniających danego znaku należy brać pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne, w szczególności przeciąg czasu używania znaku.

3) Znaków przeciwnych moralności lub porządkowi publicznemu.

Ustala się, że znak nie będzie mógł być uważany za przeciwny porządkowi publicznemu z tego tylko powodu, iż nie odpowiada jednemu z ustawowych przepisów o znakach, z wyjątkiem gdy ów przepis dotyczy właśnie porządku publicznego.

Za kraj pochodzenia będzie uważany:

Należący do Związku kraj, w którym zgłaszający posiada rzeczywiste i poważne przedsiębiorstwo przemysłowe lub handlowe, a gdy takiego przedsiębiorstwa nie posiada, należący do Związku kraj, w którym zamieszkuje, jeśli zaś nie zamieszkuje w żadnym z krajów Związku, kraj jego narodowości o ile jest przynależny do jednego z krajów Związku.

Wznowienie rejestracji znaku w kraju pochodzenia w żadnym razie nie może pociągać za sobą obowiązku wznowienia rejestracji w innych krajach Związku, w których znak został zarejestrowany.

Dobrodziejstwo pierwszeństwa utrzymuje się przy zgłoszeniach znaków, dokonanych w terminie przewidzianym art. 4, nawet wtedy, gdy rejestracja w kraju pochodzenia następuje dopiero po upływie tego terminu.

Postanowienie ustępu 1 nie wyklucza prawa żądania od zgłaszającego zaświadczenia prawidłowej rejestracji, wystawionego przez właściwy urząd kraju pochodzenia, jednakże żadne uwierzytelnienie tego zaświadczenia wymagane nie będzie.

Artykuł 6bis.

Kraje zawierające umowę zobowiązują się bądź z urzędu, jeżeli pozwala na to ustawodawstwo kraju, bądź też na wniosek interesowanego odmawiać rejestracji lub unieważniać rejestrację znaku fabrycznego lub handlowego, który byłby odtworzeniem albo mogącem wprowadzić w błąd naśladownictwem znaku, który właściwy urząd rejestracyjny kraju uważa za notorycznie znany jako należący już do przynależnego do innego kraju, zawierającego umowę i używany na wytworach tego samego lub podobnego rodzaju.

Na wniesienie skargi o unieważnienie rejestracji takich znaków dany będzie termin co najmniej trzymiesięczny. Termin rozpoczyna się od daty zarejestrowania znaku.

Nie ustanawia się terminu na wniesienie skargi o unieważnienie rejestracji znaków, uzyskanej w złej wierze.

Artykuł  6 ter.

Kraje zawierające umowę zgadzają się, jeżeli zgłaszający nie wykaże się zezwoleniem właściwej władzy, odmawiać rejestracji lub unieważniać rejestrację i odpowiedniemi zarządzeniami zabraniać używania jako znaków fabrycznych lub handlowych, lub jako ich części: herbów, flag i innych godeł Państw należących do Związku oraz przyjętych przez nie znaków i stempli urzędowych kontrolnych i gwarancyjnych, jak również wszystkiego, co z punktu widzenia heraldycznego byłoby naśladownictwem.

Zakaz używania znaków i stempli urzędowych kontrolnych i gwarancyjnych będzie stosowany tylko wówczas, gdy zawierające je znaki fabryczne lub handlowe będą przeznaczone do używania na towarach tego samego lub podobnego rodzaju.

W celu wykonania tych postanowień kraje zawierające umowę zgadzają się komunikować sobie wzajemnie za pośrednictwem Biura Międzynarodowego w Bernie listę godeł państwowych, znaków i stempli urzędowych kontrolnych i gwarancyjnych, na które pragną lub pragnęłyby w przyszłości rozciągnąć całkowicie lub w pewnych granicach ochronę, przewidzianą niniejszym artykułem, tudzież komunikować sobie wszelkie zmiany, wprowadzone później do tej listy. Każdy z krajów zawierających umowę udostępni notyfikowane sobie listy do użytku publicznego w należytym czasie.

Każdy z krajów zawierających umowę będzie mógł w przeciągu dwunastu miesięcy od dnia otrzymania notyfikacji przekazać dotyczącemu krajowi swe ewentualne zarzuty za pośrednictwem Biura Międzynarodowego w Bernie.

W stosunku do godeł państwowych powszechnie znanych, środki przewidziane w ust. 1 będą stosowane wyłącznie do znaków, zarejestrowanych po podpisaniu niniejszego aktu.

W stosunku do godeł państwowych, które nie są powszechnie znane oraz do znaków i stempli urzędowych, postanowienia te będą stosowane tylko do tych znaków, które zostały zarejestrowane po upływie więcej niż dwu miesięcy od dnia otrzymania notyfikacji przewidzianej w ust. 3.

Jeżeli rejestrację uzyskano w złej wierze, kraje mogą wykreślić znaki, zarejestrowane nawet przed podpisaniem niniejszego aktu, zawierającego godła państwowe, znaki i stemple.

Obywatele któregokolwiek kraju, upoważnieni do używania godeł państwowych, znaków i stempli swego kraju, mogą ich używać nawet wtedy, gdyby były one podobne do znaków i stempli innego kraju.

Kraje zawierające umowę zobowiązują się zakazać nieuprawnionego używania w handlu godeł państwowych innych krajów zawierających umowę, jeśliby to używanie mogło wprowadzić w błąd co do pochodzenia towarów.

Powyższe postanowienia nie powodują dla krajów przeszkody do uczynienia użytku z możności odmawiania lub unieważniania rejestracji, przez zastosowanie p. 3 ust. 2 art. 6, znaków zawierających bez zezwolenia herby, flagi, odznaczenia i inne godła państwowe, albo znaki lub stemple urzędowe, przyjęte przez jeden z krajów należących do Związku.

Artykuł 7.

Rodzaj wytworu, na którym znak fabryczny lub handlowy ma być umieszczony, nie może w żadnym razie stanowić przeszkody do zarejestrowania znaku.

Artykuł  7 bis.

Kraje zawierające umowę zobowiązują się dopuszczać do zgłoszenia i ochrony znaki, należące do takich zrzeszeń, których istnienie nie sprzeciwia się prawom kraju, z którego znak pochodzi, nawet jeżeli zrzeszenia te nie posiadają zakładu przemysłowego lub handlowego.

Jednakże każdemu krajowi będzie pozostawione ustalenie warunków szczególnych, pod jakiemi zrzeszenie będzie mogło być dopuszczone do ochrony swych znaków.

Artykuł 8.

Nazwa handlowa będzie chroniona we wszystkich krajach, należących do Związku, bez obowiązku zgłaszania lub rejestracji, niezależnie od tego, czy stanowi ona część znaku fabrycznego lub handlowego.

Artykuł  9.

Każdy wytwór, zaopatrzony bezprawnie w znak fabryczny lub handlowy albo w nazwę handlową, będzie zajęty przy wwozie do tych krajów Związku, w których ten znak lub ta nazwa handlowa ma prawo do ochrony prawnej.

Zajęcie będzie się dokonywać zarówno w kraju, w którym nastąpiło bezprawne oznaczenie, jako też i w kraju, do którego wytwór przywieziono.

Zajęcie winno się odbywać bądź na wniosek prokuratury, bądź jakiejkolwiek innej władzy właściwej, bądź też strony interesowanej - osoby fizycznej lub prawnej, zgodnie z wewnętrznem prawodawstwem każdego kraju.

Władze nie są obowiązane do zarządzania zajęcia w razie tranzytu.

Jeżeli prawodawstwo danego kraju nie pozwala na zajęcie towaru przy wwozie, zajęcie zastąpi się przez zakaz wwozu, albo zajęcie wewnątrz kraju.

Jeżeli prawodawstwo danego kraju nie pozwala ani na zajęcie przy wwozie, ani na zakaz wwozu, ani też na zajęcie wewnątrz państwa, zarządzenia te, aż do wprowadzenia odpowiednich zmian w prawodawstwie, będą zastąpione przez takie skargi i środki, jakie prawo danego kraju zapewni w podobnych przypadkach własnym obywatelom.

Artykuł 10.

Postanowienia poprzedniego artykułu będą stosowane do każdego wytworu, zaopatrzonego fałszywie, jako w oznaczenie pochodzenia, w nazwę pewnej określonej miejscowości lub kraju, jeżeli oznaczenie to będzie dodane do nazwy handlowej fikcyjnej lub zapożyczonej w celu wprowadzenia w błąd.

Za stronę interesowaną, bez względu na to, czy nią będzie osoba fizyczna, czy prawna, będzie uważany w każdym przypadku wytwórca, fabrykant lub handlujący, zajęty produkcją, fabrykacją lub handlem tego wytworu i osiedlony bądź w miejscowości fałszywie podanej jako miejsce pochodzenia, bądź w okolicy, w której ta miejscowość znajduje się, bądź też w fałszywie podanym kraju.

Artykuł  10 bis.

Kraje zawierające umowę są zobowiązane zapewnić przynależnym do Związku skuteczną ochronę przeciw nieuczciwej konkurencji.

Aktem konkurencji nieuczciwej będzie każdy akt konkurencji sprzeczny z uczciwemi zwyczajami przemysłowemi lub handlowemi.

W szczególności winny być zabronione:

1) wszelkie działania, mogące w jakikolwiek sposób spowodować wzięcie wytworów za wytwory konkurenta;

2) fałszywe dane w wykonywaniu handlu, mogące zdyskredytować wytwory konkurenta.

Artykuł 10ter.

Kraje zawierające umowę zobowiązują się zabezpieczyć przynależnym do innych krajów Związku właściwe środki prawne w celu skutecznego zwalczania wszelkich aktów, wymienionych w artykułach 9, 10 i 10 bis.

Zobowiązują się one poza tem przewidzieć środki umożliwiające syndykatom i stowarzyszeniom reprezentującym zainteresowany przemysł lub handel, a których istnienie nie jest sprzeczne z prawodawstwem ich krajów, występowanie w sądach i przed władzami administracyjnemi w celu zwalczania aktów, wymienionych w artykułach 9, 10 i 10 bis, w zakresie w jakim pozwala na to syndykatom i stowarzyszeniom prawo kraju, w którym żąda się ochrony.

Artykuł  11.

Kraje zawierające umowę udzielą, zgodnie ze swem prawodawstwem wewnętrznem, ochrony tymczasowej wynalazkom nadającym się do opatentowania, wzorom użytkowym, rysunkom i modelom przemysłowym, jak również znakom fabrycznym lub handlowym, dla wytworów, które umieszczane będą na wystawach międzynarodowych oficjalnych lub oficjalnie uznanych, urządzanych na terytorjum jednego z krajów.

Ta ochrona tymczasowa nie przedłuża terminów z art. 4. Jeżeli roszczenie o prawo pierwszeństwa zostanie zgłoszone później, administracja każdego z krajów będzie mogła liczyć bieg terminu od daty umieszczenia wytworu na wystawie.

Każdy kraj będzie mógł w celu stwierdzenia tożsamości przedmiotu wystawionego i daty wystawienia wymagać dowodów, jakie uzna za konieczne.

Artykuł 12.

Każdy z krajów zawierających umowę obowiązuje się ustanowić odrębny urząd do spraw własności przemysłowej i centralne biuro zgłoszeń dla podawania do wiadomości ogółu patentów na wynalazki, wzorów użytkowych, rysunków i modeli przemysłowych oraz znaków fabrycznych lub handlowych.

Urząd ten będzie wydawał oficjalne pismo perjodyczne.

Artykuł  13.

Urząd międzynarodowy, ustanowiony w Bernie pod nazwą Biura Międzynarodowego ochrony własności przemysłowej, podlega wysokiej władzy Rządu Konfederacji Szwajcarskiej, który ustala jego organizację i czuwa nad jego działalnością.

Językiem urzędowym Biura Międzynarodowego jest język francuski.

Biuro Międzynarodowe skupia informacje wszelkiego rodzaju, dotyczące ochrony własności przemysłowej, łączy je w całość i ogłasza. Przeprowadza ono studja pożyteczne dla ogółu a interesujące Związki i, posiłkując się materjałami oddawanemi do jego rozporządzenia przez poszczególne Rządy, redaguje pismo perjodyczne w języku francuskim, poświęcone sprawom, dotyczącym Związku.

Numery tego pisma, jak również wszystkie materjały opublikowane przez Biuro Międzynarodowe, będą rozdzielane między Rządy krajów Związku w stosunku do liczby niżej wymienionych jednostek opodatkowania. Egzemplarze i materjały, którychby zażądały dodatkowo wymienione Rządy lub stowarzyszenia lub też osoby prywatne, będą opłacane osobno.

Biuro Międzynarodowe winno być stale do dyspozycji krajów należących do Związku w celu dostarczania im informacyj specjalnych, których mogliby potrzebować w sprawach odnoszących się do międzynarodowego zawiadywania własnością przemysłową. Dyrektor Biura Międzynarodowego składa ze swych czynności roczne sprawozdanie, komunikowane wszystkim krajom należącym do Związku.

Wydatki Biura Międzynarodowego będą ponoszone wspólnie przez kraje zawierające umowę. Aż do nowego postanowienia nie będą one mogły przekroczyć sumy stu dwudziestu tysięcy franków szwajcarskich rocznie. Suma ta będzie mogła być powiększona, w razie potrzeby jednomyślną uchwałą jednej z konferencyj przewidzianych w artykule 14.

W celu określenia udziału każdego z krajów w tej ogólnej sumie kosztów, kraje zawierające umowę i te, które przystąpią do Związku w przyszłości, dzieli się na sześć klas, z których każda uczestniczy w stosunku określonej ilości jednostek, a mianowicie:

1-sza klasa 25 jednostek

2-ga klasa 20 jednostek

3-cia klasa 15 jednostek

4-ta klasa 10 jednostek

5-ta klasa 5 jednostek

6-ta klasa 3 jednostek

Współczynniki te mnoży się przez ilość krajów każdej klasy, a suma w ten sposób otrzymanych iloczynów przedstawia ilość jednostek, przez którą należy podzielić sumę wydatków. Iloraz daje kwotę, odpowiadającą jednostce wydatków.

Każdy z krajów zawierających umowę oznaczy w chwili swego przystąpienia klasę, do której chce być zaliczony.

Rząd Konfederacji Szwajcarskiej czuwa nad wydatkami biura Międzynarodowego, udziela potrzebnych zaliczek i zestawia rachunek roczny, który będzie komunikowany wszystkim innym Rządom.

Artykuł 14.

Niniejsza konwencja będzie podlegała perjodycznym przejrzeniom w celu wprowadzenia do niej ulepszeń, mogących udoskonalić system Związku.

W tym celu będą odbywały się po kolei w różnych krajach, zawierających umowę konferencje delegatów tychże krajów.

Rząd kraju, w którym będzie się miała odbyć konferencja, przygotowuje, przy udziale biura Międzynarodowego, prace tej konferencji.

Dyrektor biura Międzynarodowego będzie obecny na posiedzeniach konferencji i weźmie udział w obradach bez prawa głosu przy uchwałach.

Artykuł  15.

Wyraża się zgodę na to, że kraje zawierające umowę zastrzegają sobie nawzajem prawo zawierania między sobą poszczególnych porozumień w celu ochrony własności przemysłowej, o ile porozumienia te nie sprzeciwiają się postanowieniom niniejszej konwencji.

Artykuł 16.

Kraje, które nie wzięły udziału w niniejszej konwencji będą dopuszczone do przystąpienia do niej na własne żądanie.

Przystąpienie będzie notyfikowane w drodze dyplomatycznej Rządowi Konfederacji Szwajcarskiej, a przez tenże wszystkim innym Rządom.

Pociągnie ono za sobą z pełnym skutkiem prawnym przystąpienie do wszystkich postanowień i dopuszczenie do wszystkich korzyści, zastrzeżonych w niniejszej konwencji i uzyska moc obowiązującą w miesiąc po przesłaniu notyfikacji Rządu Konfederacji Szwajcarskiej innym krajom należącym do Związku, o ile data późniejsza nie będzie oznaczona przez kraj przystępujący.

Artykuł  16 bis.

Kraje zawierające umowę mają prawo każdego czasu zgłosić akces do niniejszej konwencji dla swych kolonij, posiadłości, terytorjów zależnych i protektoratów lub obszarów zarządzanych na mocy mandatu Ligi Narodów lub dla niektórych z nich.

W tym celu mogą one bądź złożyć deklarację ogólną, że wszystkie ich kolonje, posiadłości, terytorja zależne i protektoraty oraz obszary wymienione w ust. 1 objęte są przystąpieniem, bądź wyszczególnić wyraźnie te, które są niem objęte, bądź też ograniczyć się do wymienienia tych, które się wyłącza z przystąpienia.

Deklaracja ta będzie zakomunikowana pisemnie Rządowi Konfederacji Szwajcarskiej, a przez tenże wszystkim innym Rządom.

Kraje zawierające umowę będą mogły pod temi samemi warunkami wypowiedzieć konwencję dla swych kolonij, posiadłości, terytorjów zależnych i protektoratów lub terytorjów wymienionych w ust. 1, albo dla niektórych z nich.

Artykuł 17.

Wykonanie zobowiązań wzajemnych, zawartych w niniejszej konwencji, podlega, o ile zachodzi tego potrzeba, wypełnieniu formalności i przepisów, ustanowionych przez prawa konstytucyjne tych krajów zawierających umowę, które winny spowodować zastosowanie się do nich, co obowiązują się uczynić w czasie możliwie najkrótszym.

Artykuł  17 bis.

Konwencja pozostanie w mocy przez czas nieograniczony, aż do upływu roku, licząc od dnia, w którym nastąpi jej wypowiedzenie.

To wypowiedzenie będzie skierowane do Rządu Konfederacji Szwajcarskiej. Wywrze ono skutek tylko odnośnie do kraju, który je zgłosi, pozostawiając konwencję w mocy dla innych krajów zawierających umowę.

Artykuł 18.

Akt niniejszy będzie ratyfikowany, a ratyfikacje będą złożone w Hadze najpóźniej dnia 1 maja 1928 roku. Wchodzi on w życie między krajami, które go ratyfikowały, w miesiąc od tej daty. Wszelako jeśli przed tem zostanie on ratyfikowany co najmniej przez sześć krajów, wejdzie w życie między temi krajami z upływem jednego miesiąca od notyfikowania im przez Rząd Konfederacji Szwajcarskiej złożenia szóstej ratyfikacji, dla innych zaś krajów, które akta następnie ratyfikują, w miesiąc od daty notyfikacji każdej z tych ratyfikacyj.

Akt ten zastąpi w stosunkach między krajami, które go ratyfikowały, konwencję związkową paryską z 1883 r., przejrzaną w Waszyngtonie dnia 2 czerwca 1911 r. i protokół zamknięcia, które zachowają swą moc w stosunkach z krajami, które aktu niniejszego nie ratyfikowały.

Artykuł  19.

Niniejszy akt będzie podpisany w jednym egzemplarzu, który zostanie złożony w archiwach Rządu Niderlandzkiego. Kopja poświadczona będzie wydana przez ten ostatni każdemu z Rządów zawierających umowę.

NA DOWÓD CZEGO odnośni pełnomocnicy akt niniejszy podpisali.

Sporządzono w Hadze, w jednym egzemplarzu, dnia 6 listopada 1925 roku.

Zaznajomiwszy się z powyższym tekstem konwencji, uznaliśmy go i uznajemy za słuszny zarówno w całości, jak i każde z zawartych w nim postanowień; oświadczamy, że jest przyjęty, ratyfikowany i potwierdzony i przyrzekamy, że będzie niezmiennie zachowywany.

NA DOWÓD CZEGO wydaliśmy Akt niniejszy, opatrzony pieczęcią Rzeczypospolitej.

W Warszawie, dnia 10 lipca 1931 r.

*Konwencja została zastąpiona przez Akt Sztokholmski z dnia 14 lipca 1967 r. (Dz.U.75.9.51) w granicach określonych w art. 27 tegoż Aktu, z dniem 24 marca 1975 r.

• Identyfikator: Dz.U.1932.2.8
• Rodzaj: Umowa międzynarodowa
• Tytuł: Konwencja związkowa paryska o ochronie własności przemysłowej, przejrzana w Brukseli dnia 14 grudnia 1900 roku, w Waszyngtonie dnia 2 czerwca 1911 i w Hadze dnia 6 listopada 1925 roku. Paryż.1883.03.20.
• Data aktu: 20/03/1883
• Data ogłoszenia: 13/01/1932
• Data wejścia w życie: 22/10/1931