Przyznawanie robotnikom tytułów kwalifikacyjnych.

UCHWAŁA Nr 367

RADY MINISTRÓW

z dnia 21 sierpnia 1959 r.

w sprawie przyznawania robotnikom tytułów kwalifikacyjnych.

W celu zapewnienia wykwalifikowanym robotnikom możliwości uzyskiwania tytułów kwalifikacyjnych stwierdzających poziom posiadanych kwalifikacji zawodowych - Rada Ministrów w porozumieniu z Centralną Radą Związków Zawodowych uchwala, co następuje:

§  1.

1. Robotnicy wykonujący zawody, które wymagają kwalifikacji odpowiadających ukończeniu zasadniczej szkoły zawodowej lub wyższych kwalifikacji, mogą uzyskiwać tytuły kwalifikacyjne stwierdzające poziom posiadanych kwalifikacji zawodowych.

2. Ustala się następujące tytuły kwalifikacyjne:

1) robotnik wykwalifikowany w określonym zawodzie,

2) mistrz w określonym zawodzie.

3. Tytuły kwalifikacyjne przyznają na podstawie egzaminów państwowe komisje egzaminacyjne.

4. Przyznanie tytułu robotnika wykwalifikowanego stwierdza świadectwo, a tytułu mistrza dyplom. Świadectwa i dyplomy wydają państwowe komisje egzaminacyjne.

§  2.

1. Uprawnionymi do ubiegania się o tytuł robotnika wykwalifikowanego są osoby, które przepracowały w zawodzie co najmniej okres czasu równy łącznemu okresowi trwania nauki zawodu i wstępnego stażu pracy przewidzianego dla danego zawodu.

2. Uprawnionymi do ubiegania się o tytuł mistrza są osoby, które po spełnieniu warunków przewidzianych dla otrzymania tytułu wykwalifikowanego robotnika w danym zawodzie przepracowały co najmniej 3 lata w zawodzie.

§  3.

1. Właściwi ministrowie (kierownicy urzędów centralnych) w porozumieniu z zarządami głównymi odpowiednich związków zawodowych, Ministrem Oświaty i Ministrem Pracy i Opieki Społecznej, określą najdalej w ciągu roku od dnia wejścia w życie uchwały:

1) zawody, w których można przyznawać tytuły kwalifikacyjne przewidziane w § 1 ust. 2,

2) staż pracy i kwalifikacje wymagane do uzyskania tytułu kwalifikacyjnego.

2. Właściwi ministrowie (kierownicy urzędów centralnych) w porozumieniu z zarządami głównymi odpowiednich związków zawodowych, Ministrem Oświaty i Ministrem Pracy i Opieki Społecznej określą w miarę potrzeby zawody lub stanowiska pracy, których wykonywanie lub zajmowanie uzależnia się od uzyskania właściwego tytułu kwalifikacyjnego.

§  4.

1. Minister Oświaty w porozumieniu z Ministrem Pracy i Opieki Społecznej oraz z innymi zainteresowanymi ministrami określi najdalej do dnia 31 grudnia 1959 r.:

1) zasady i tryb powoływania oraz skład państwowych komisji egzaminacyjnych, przewidzianych w § 1 ust. 3,

2) zasady i tryb przeprowadzania egzaminów przed tymi komisjami oraz wydawania świadectw i dyplomów stwierdzających przyznanie tytułu kwalifikacyjnego,

3) wysokość opłat pobieranych od egzaminowanych za przeprowadzenie egzaminu,

4) wzory świadectw i dyplomów, o których mowa w § 1 ust. 4.

2. Państwowe komisje egzaminacyjne działają przy organach administracji szkolnej, szkołach lub przy większych zakładach pracy.

§  5.

1. 1 Tytuł wykwalifikowanego robotnika przysługuje bez egzaminu pracownikom, którzy:

1) ukończyli zasadniczą szkołę zawodową lub równorzędną i wstępny staż pracy, jeżeli jest wymagany, albo

2) ukończyli technikum zawodowe lub szkołę równorzędną i odbyli - jeżeli jest wymagany - wstępny staż pracy na stanowisku robotnika, albo

3) odbyli naukę zawodu w zakładzie pracy zakończoną złożeniem egzaminu i uzyskali świadectwo stwierdzające ukończenie nauki dokształcającej odpowiadającej programowo zawodowi, w którym odbywali naukę w zakładzie pracy.

2. Minister Pracy i Opieki Społecznej w porozumieniu z Ministrem Oświaty, na wniosek zainteresowanych ministrów, może określić inne przypadki poza wymienionymi w ust. 1, w których może być nadany tytuł wykwalifikowanego robotnika bez obowiązku zdawania egzaminu.

§ 6. Tytuł mistrza w określonym zawodzie przysługuje bez egzaminu pracownikom, którzy ukończyli szkołę mistrzów, prowadzoną przez Ministerstwo Oświaty lub inne ministerstwo.

§ 7. Świadectwo lub dyplom stwierdzające przyznanie tytułu kwalifikacyjnego bez egzaminu wydają państwowe komisje egzaminacyjne po sprawdzeniu spełnienia warunków przewidzianych w § 5 lub 6.

§  8.

1. Uzyskanie w trybie określonym w uchwale tytułu mistrza w zawodzie objętym listą rzemiosł uważa się dowód posiadania kwalifikacji zawodowych uprawniających do samoistnego wykonywania rzemiosła.

2. Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, przysługują również osobom, które nabyły w trybie określonym w uchwale tytuł wykwalifikowanego robotnika w zawodzie objętym listą rzemiosł, pod warunkiem przepracowania w tym zawodzie, po uzyskaniu tytułu, takiego okresu czasu, jaki w myśl przepisów obowiązany jest przepracować czeladnik dla uzyskania uprawnień do samoistnego prowadzenia rzemiosła.

3. Zobowiązuje się Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości do wydania w sprawach określonych w ust. 1 i 2 szczegółowych przepisów na podstawie upoważnienia zawartego w prawie przemysłowym.

§ 9. Tytuły "czeladnik" oraz "mistrz" uzyskane po złożeniu egzaminu przed komisją egzaminacyjną powołaną przez izbę rzemieślniczą lub inny uprawniony do tego organ należy w przypadku podjęcia pracy w uspołecznionym zakładzie pracy przez osoby posiadające te tytuły traktować odpowiednio na równi z tytułami kwalifikacyjnymi określonymi w uchwale.

§ 10. Pozostają w mocy:

1) przepisy szczególne regulujące wymagania kwalifikacyjne, tryb ich uzyskiwania i tytuły w poszczególnych zawodach;

2) przepisy dotyczące kwalifikowania robotników w zakładach pracy przy ustalaniu kategorii zaszeregowania osobistego.

§ 11. Wykonanie uchwały porucza się Ministrowi Pracy i Opieki Społecznej, Ministrowi Oświaty oraz innym zainteresowanym ministrom.

§ 12. Uchwała wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1 § 5 ust. 1 zmieniony przez § 19 ust. 1 uchwały nr 126 z dnia 2 lipca 1971 r. w sprawie wstępnego stażu pracy absolwentów szkół (M.P.71.37.239) z dniem 1 września 1971 r.

• Identyfikator: M.P.1959.76.402
• Rodzaj: uchwała
• Tytuł: Przyznawanie robotnikom tytułów kwalifikacyjnych.
• Data aktu: 1959-08-21
• Data ogłoszenia: 1959-09-11
• Data wejścia w życie: 1959-09-11