Sprawa C-349/25, Banka DSK u. a.: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofiyski rayonen sad (Bułgaria) w dniu 23. maja 2025 - Profi Credit Bulgaria EOOD, Banka DSK AD, EOS Matrix EOOD
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofiyski rayonen sad (Bułgaria) w dniu 23. maja 2025 - "Profi Credit Bulgaria" EOOD, "Banka DSK" AD, "EOS Matrix" EOOD(Sprawa C-349/25, Banka DSK u. a.)
Język postępowania: bułgarski
(Dz.U.UE C z dnia 25 sierpnia 2025 r.)
Sąd odsyłający
Sofijski rajonen syd (Bułgaria)
Strony w postępowaniu głównym
Wnioskodawcy w postępowaniach nakazowych: "Profi Credit Bulgaria" EOOD, "Banka DSK " AD, "EOS Matrix " EOOD
Pytania prejudycjalne
1) Czy art. 23 dyrektywy [Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE 1 z dnia 23 kwietnia 2008 r.] w sprawie umów o kredyt konsumencki [oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG] i art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy [Rady 93/13/EWG 2 z dnia 5 kwietnia 1993 r.] w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich dopuszczają orzecznictwo krajowe, zgodnie z którym sąd w jednostronnym postępowaniu nakazowym bez udziału dłużnika nie może zbadać prawidłowości wskazanej w umowie o kredyt konsumencki rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania, posługując się metodami arytmetycznymi w celu ustalenia, czy jej zastosowanie daje wynik zbliżony do oczekiwanych kosztów obliczonych przez pomnożenie kwoty kredytu przez RRSO i skorygowanych proporcjonalnie z uwzględnieniem okresu obowiązywania umowy?
2) Czy art. 23 dyrektywy 2008/48/WE oraz art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG dopuszczają
orzecznictwo krajowe, zgodnie z którym - pomimo że sąd krajowy przyjął, że umowa o kredyt konsumencki, na której opiera się wierzytelność, jest nieważna ze względu na błędne określenie wysokości kosztów w tej umowie, błędne wskazanie rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania oraz rozbieżności w harmonogramie spłaty (błędy obliczeniowe) - zastosowanie mają przepisy krajowe dopuszczające natychmiastową wykonalność przeciwko konsumentowi, zanim ten ostatni miał możliwość wniesienia sprzeciwu wobec aktu dopuszczającego wykonalność - w odniesieniu do kwoty zobowiązania wynikającej z przedstawionego przez kredytodawcę wyciągu z jego ksiąg rachunkowych - bez możliwości przeprowadzenia innej weryfikacji prawidłowości kwoty wierzytelności wynikającej z owego wyciągu przed stwierdzeniem wykonalności?
3) Czy art. 23 dyrektywy 2008/48/WE oraz art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG dopuszczają, interpretowane zgodnie z wytycznymi zawartymi w pkt 47-48 wyroku z dnia 30 czerwca 2022 r. w sprawie C-170/21, Profi Credit Bulgaria 3 ,
orzecznictwo krajowe, zgodnie z którym - pomimo że wnioskodawca, będący wierzycielem w jednostronnym postępowaniu nakazowym bez udziału dłużnika, przyznał, że otrzymał płatności na podstawie umowy o kredyt konsumencki z tytułu spłat opartych częściowo również na nieuczciwych warunkach, a sądy krajowe przyjęły, że umowa jest w całości nieważna, zaś konsument jest zobowiązany do spłaty wyłącznie otrzymanej kwoty netto - pomimo tego, płatności dokonane przez dłużnika na podstawie nieuczciwych warunków nie są zaliczane w całości wyłącznie na poczet otrzymanej na podstawie umowy kwoty kredytu netto (kapitału), a pomimo istnienia szczególnej zasady krajowej, którą niektóre sądy krajowe interpretują jako dopuszczającą działanie sądu z urzędu, zaliczeniu podlegają jedynie płatności przypisane przez kredytodawcę na poczet kwoty głównej, przy czym płatności dokonane na podstawie nieważnej części kredytu uznaje się za ważnie dokonane w celu spłaty zobowiązań wynikających z tej ostatniej części, a z drugiej strony, w przypadkach gdy pozostaje niezapłacona pozostała część zobowiązania konsumenta wobec kredytodawcy z tytułu kwoty głównej w ramach kredytu, sądy krajowe
bezwarunkowo przyznają prawo kredytodawcy, na podstawie innego podobnego przepisu krajowego regulującego wyjątek od ogólnych zasad postępowania, do zasądzenia kwoty od konsumenta, pomimo nieważności umowy, w zakresie pozostałejczęści kwoty głównej w tym samym postępowaniu - bez konieczności wszczęcia przez kredytodawcę nowego postępowania - (a taka zasada nie została uwzględniona w części orzecznictwa w odniesieniu do zaliczenia płatności konsumenta)?
4) Czy art. 23 dyrektywy 2008/48/WE oraz art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG dopuszczają orzecznictwo krajowe, zgodnie z którym w jednostronnym postępowaniu sądowym - w którym kredytodawca jest zobowiązany do przedstawienia tekstu umowy o kredyt konsumencki i załączników do niej, a także oświadczył, że dokonano płatności na podstawie umowy, bez wskazania ich dokładnej kwoty, lecz ograniczył się do wskazania niezapłaconego salda wierzytelności - wystarcza wskazanie elementów umowy uzasadniających daną wierzytelność, co prowadzi do wydania aktu skutkującego przymusową egzekucją przeciwko konsumentowi, chyba że ten konsument złoży sprzeciw w ustawowo określonym terminie, bez przeprowadzenia z urzędu kontroli, czy uznana płatność bez wskazania wysokości została zaliczona na poczet kwot wynikających z umowy, które opierają się na nieuczciwych lub nieważnych warunkach umownych, lub zostały wykorzystane do nieprawidłowego obliczenia rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania?
5) Czy art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG należy interpretować w ten sposób,
że ustanawiają one wymogi przy wystąpieniu do sądu krajowego z wnioskiem o wydanie, w ramach jednostronnego postępowania, nakazu zapłaty na podstawie umowy zawartej z konsumentem, gdy w tej umowie przewidziano okresowe płatności zgodnie z określonym harmonogramem (grafikiem), a podniesione przed sądem krajowym roszczenie nie odpowiada wysokości pełnego zobowiązania wynikającego z umowy zawartej z konsumentem, a także w odniesieniu do wskazania konkretnych okoliczności faktycznych uzasadniających wysokość wierzytelności w związku z uzgodnionym harmonogramem spłat, takich jak na przykład termin płatności raty, o której zasądzenie wniesiono; rodzaj otrzymanej za tę kwotę usługi lub otrzymanego towaru (na przykład, czy chodzi o cenę, zwrot pożyczki lub odsetek lub o opłatę), a także wysokość konkretnej raty, biorąc pod uwagę, że konsument musi sam ocenić, czy jest zobowiązany do zapłaty wierzytelności jedynie na podstawie informacji przedstawionych przez kredytodawcę przed sądem, a jeżeli konsument nie wniesie sprzeciwu, sąd jest zobowiązany do wydania aktu dotyczącego przymusowej egzekucji wierzytelności kredytodawcy?
| Identyfikator: | Dz.U.UE.C.2025.4576 |
| Rodzaj: | ogłoszenie |
| Tytuł: | Sprawa C-349/25, Banka DSK u. a.: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofiyski rayonen sad (Bułgaria) w dniu 23. maja 2025 - Profi Credit Bulgaria EOOD, Banka DSK AD, EOS Matrix EOOD |
| Data aktu: | 2025-08-25 |
| Data ogłoszenia: | 2025-08-25 |