Sprawa C-211/25 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 8 stycznia 2025 r. w sprawie T-354/22 Thomas Bindl/Komisja Europejska, wniesione w dniu 18 marca 2025 r. przez Thomasa Bindla
Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 8 stycznia 2025 r. w sprawie T-354/22 Thomas Bindl/Komisja Europejska, wniesione w dniu 18 marca 2025 r. przez Thomasa Bindla(Sprawa C-211/25 P)
Język postępowania: niemiecki
(Dz.U.UE C z dnia 28 kwietnia 2025 r.)
Strony
Wnoszący odwołanie: Thomas Bindl (przedstawiciele: adwokaci T. Herbrich, C. Dauble i P. Hense)
Druga strona postępowania: Komisja Europejska
Żądania wnoszącego odwołanie
Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:
- częściowe uchylenie wyroku Sądu z dnia 8 stycznia 2025 r. w sprawie T-354/22 Bindl/Komisja (EU:T:2025:4);
- stwierdzenie nieważności dokonanego z inicjatywy Komisji przekazania danych osobowych wnoszącego odwołanie odbiorcom mającym siedzibę w państwach trzecich, które nie zapewniają odpowiedniego stopnia ochrony, podczas przeglądania strony internetowej "https://futureu.europa.eu" w dniach 30 marca 2022 r. i 8 czerwca 2022 r. oraz przy rejestracji do wzięcia udziału w wydarzeniu "GoGreen" w dniu 30 marca 2022 r., z naruszeniem rozdziału V rozporządzenia 2018/1725 1 ;
- stwierdzenie, że Komisja niezgodnie z prawem zaniechała zajęcia stanowiska w przedmiocie złożonego przez wnoszącego odwołanie wniosku o udzielenie informacji z dnia 1 kwietnia 2022 r. na temat przetwarzania jego danych osobowych przez Komisję oraz na temat odpowiednich zabezpieczeń określonych w art. 48 rozporządzenia 2018/1725 w odniesieniu do przekazywania tych danych odbiorcom mającym siedzibę w państwach trzecich;
- zasądzenie od Komisji na jego rzecz - ponad kwotę, do zapłaty której została już zobowiązana - kwoty 800 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną w wyniku błędnego zastosowania rozporządzenia 2018/1725, wraz z odsetkami naliczanymi od dnia ogłoszenia wyroku według stopy procentowej ustalonej przez Europejski Bank Centralny (EBC) dla głównych operacji refinansowych, powiększonej o dwa punkty procentowe;
- obciążenie Komisji kosztami postępowania.
Zarzuty i główne argumenty
W uzasadnieniu odwołania wnoszący je podnosi trzy zarzuty.
W zarzucie pierwszym wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd błędnie uznał, iż pierwsze żądanie stwierdzenia nieważności jest niedopuszczalne. Postępując w ten sposób, Sąd naruszył przesłanki określone w art. 263 akapit czwarty TFUE i nie zbadał orzecznictwa Trybunału przytoczonego przez wnoszącego odwołanie.
Ponadto stanowisko Sądu jest również sprzeczne z zagwarantowanym w prawie pierwotnym prawem wnoszącego odwołanie do skutecznej ochrony sądowej na podstawie art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej "Kartą").
Zważywszy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału każde przetwarzanie danych osobowych wiąże się z ingerencją w prawo podstawowe do ochrony danych osobowych zagwarantowane w art. 8 Karty, przekazanie przez Komisję danych osobowych wnoszącego odwołanie odbiorcom mającym siedzibę w państwach trzecich stanowi ingerencję w jego prawo podstawowe przysługujące mu zgodnie z tym art. 8 Karty, a tym samym wpływa bezpośrednio na jego sytuację prawną jako podmiotu praw podstawowych. W konsekwencji, w przeciwieństwie do wewnętrznych materialnych czynności administracyjnych lub komunikatów o charakterze wyłącznie informacyjnym, spornego przekazania danych nie można zakwalifikować jako czynności materialnej.
W zarzucie drugim wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd niesłusznie umorzył postępowanie w przedmiocie żądań stwierdzenia bezczynności w świetle odpowiedzi Komisji z dnia 30 czerwca 2022 r. Ponadto Sąd błędnie przyjął, że w rozpatrywanej odpowiedzi Komisja wywiązała się ze swych obowiązków względem prawa wnoszącego odwołanie do dostępu do informacji. Tymczasem Sąd w ogóle nie zbadał konsekwentnej argumentacji wnoszącego odwołanie w tym względzie.
W ramach informacji udzielonych w dniu 3 grudnia 2021 r. Komisja jedynie w sposób niekompletny wskazała odbiorców spornego przetwarzania, takich jak Amazon Web Services Inc. i jego podwykonawcy. Ponadto Komisja nie wskazała Meta Platforms, Inc. jako odbiorcy, podczas gdy korzystała ona z funkcji połączenia przez Facebooka i nie ulega wątpliwości, że dane osobowe wnoszącego odwołanie zostały przekazane Meta Platforms, Inc. Bezsporne jest zatem, że w odpowiedzi z dnia 30 czerwca 2022 r. i aż do dnia dzisiejszego (czyli przez prawie cztery lata od dnia złożenia wniosku) Komisja nie wywiązała się ze swych obowiązków względem prawa do informacji przysługującego wnoszącemu odwołanie.
Ponadto byłoby niezgodne z prawem do skutecznej ochrony sądowej przewidzianym w art. 47 Karty, gdyby w przypadku bezczynności [administracji] obywatele Unii mogli skutecznie dochodzić swojego prawa do informacji ustanowionego w prawie pierwotnym jedynie po naruszeniu tego prawa w drodze skargi o odszkodowanie na podstawie przepisów dotyczących odpowiedzialności państwa.
Wreszcie w zarzucie trzecim wnoszący odwołanie utrzymuje, że Sąd niesłusznie stwierdził, iż nie wykazano w sposób wystarczający naruszenia przez Komisję art. 17 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2018/1725. Naruszenie tych przepisów wynika właśnie z udzielenia przez Komisję w dniach 3 grudnia 2021 r. i 30 czerwca 2022 r. informacji, które były niekompletne, nieprawdziwe i spóźnione, a zatem błędne w odniesieniu do stwierdzonego przez Sąd przekazania danych osobowych wnoszącego odwołanie odbiorcom mającym siedzibę w państwach trzecich.
Sąd naruszył również prawo, gdy orzekł, że wnoszący odwołanie nie przedstawił konkretnych argumentów na poparcie naruszenia zasady przejrzystości i że w związku z tym ta część zarzutu jest pozbawiona autonomicznej treści w stosunku do zarzutu szczegółowego, zgodnie z którym Komisja nie dochowała terminu do udzielenia odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji i uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi podania uzasadnienia przekroczenia tego terminu. Naruszenie przewidzianego w art. 17 rozporządzenia 2018/1725 prawa dostępu do informacji oznacza bowiem zawsze również naruszenie zasady przejrzystości ustanowionej w art. 4 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia.
Sąd naruszył również prawo, gdy stwierdził, że wnoszący odwołanie nie doznał krzywdy z powodu naruszenia przez Komisję art. 14 ust. 3 rozporządzenia 2018/1725. Istnienie szkody niemajątkowej podlegającej naprawieniu wynika już z faktu, że wnoszący odwołanie jest pozbawiony skutecznego wykonywania swoich praw przyznanych mu w rozporządzeniu 2018/1725. Ponadto utrata kontroli [nad danymi] przez wnoszącego odwołanie również stanowi szkodę podlegającą naprawieniu.
| Identyfikator: | Dz.U.UE.C.2025.2371 |
| Rodzaj: | ogłoszenie |
| Tytuł: | Sprawa C-211/25 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 8 stycznia 2025 r. w sprawie T-354/22 Thomas Bindl/Komisja Europejska, wniesione w dniu 18 marca 2025 r. przez Thomasa Bindla |
| Data aktu: | 2025-04-28 |
| Data ogłoszenia: | 2025-04-28 |