Perspektywa finansowa na lata 2007-2013 - co dalej?

Rezolucja perspektywa finansowa na lata 2007-2013 - co dalej?

(2006/C 115/16)

(Dz.U.UE C z dnia 16 maja 2006 r.)

Komitet Regionów,

uwzględniając swoją opinię w sprawie perspektywy finansowej - komunikat "Budowanie naszej wspólnej przyszłości: wyzwania dla polityki i środki budżetowe rozszerzonej Unii na lata 2007-2013" (CdR 162/2004 fin),

uwzględniając rezolucję Parlamentu Europejskiego w sprawie "Budowanie naszej wspólnej przyszłości: wyzwania dla polityki i środki budżetowe rozszerzonej Unii na lata 2007-2013" (A6-0153/2005),

a także mając na uwadze, co następuje:

1) Rada Europejska na swym posiedzeniu w dniach 16-17 czerwca br. nie osiągnęła porozumienia w sprawie budżetu na kolejny okres planowania (2007-2013).

2) Prezydencja brytyjska była wzywana do kontynuowania dyskusji w oparciu o dotychczasowe osiągnięcia w celu uzgodnienia wszystkich kwestii niezbędnych do osiągnięcia porozumienia w najbliższym możliwym terminie.

3) Konieczne jest przyjęcie jeszcze w roku 2005 perspektywy finansowej umożliwiającej skuteczną politykę solidarności, spójności terytorialnej i większego wzrostu i zatrudnienia w Europie począwszy od roku 2007,

na 62. sesji plenarnej w dniach 16-17 listopada 2005 r. (posiedzenie z dnia 17 listopada) przyjął następującą rezolucję:

Komitet Regionów

1. ponownie potwierdza swe poparcie dla zrównoważonych propozycji Komisji Europejskiej w ich początkowej postaci, ukształtowanej na podstawie realnej oceny potrzeb i przyjętej po szeroko zakrojonych, czteroletnich konsultacjach z władzami lokalnymi i regionalnymi; poparcie to Komitet wyrażał już w swej opinii (CdR 162/2004 fin), potwierdzając je w deklaracji przyjętej wspólnie z Parlamentem Europejskim dnia 6 kwietnia 2005 r. oraz w deklaracji wrocławskiej z dnia 20 maja 2005 r.;

2. akceptuje propozycje przedstawione przez prezydencję luksemburską, w szczególności natomiast zgadza się z Parlamentem Europejskim, że perspektywa finansowa powinna zostać ukształtowana w sposób, który zagwarantuje wystarczające środki na pełną realizację celów w zakresie konkurencyjności i rozwoju oraz dostęp wszystkich regionów europejskich do funduszy regionalnych i strukturalnych. Jest to niezbędne, jeśli Unia Europejska ma wykonać przyjęte przez siebie zobowiązania i uniknąć wzrostu społecznego rozczarowania swym działaniem. Wszelkie obniżenie pułapu budżetowego stanowi zagrożenie dla podstawowych zasad polityki spójności, a w konsekwencji podważa zasadę solidarności, stanowiącą wszakże szczególny i podstawowy składnik integracji europejskiej i europejskiego modelu społecznego. Obcinanie budżetu w tej dziedzinie może skutkować renacjonalizacją polityki regionalnej w większości krajów dawnej piętnastki UE, co jest oczywiście sprzeczne z poglądami europejskich regionów i samorządów lokalnych;

3. zwraca uwagę na zbieżność poglądów między KR-em a Parlamentem Europejskim, podkreślając znaczenie PE jako równoprawnego partnera negocjacji budżetowych;

4. wzywa Państwa Członkowskie, by oparły się nawoływaniom do ograniczenia budżetu Unii; proponuje natomiast, by Państwa Członkowskie zapewniły UE budżet, który pozwoli jej skutecznie działać w tych dziedzinach, w których musi ona i może w korzystny i zauważalny sposób oddziaływać na warunki życia obywateli Europy oraz na ich miejsca życia i pracy. Komitet zwraca uwagę, że będzie to wymagało silnego przywództwa, nie ulegającego wątpliwości udowodnienia partnerskiej współpracy międzybranżowej i ciągłej publicznej debaty w najbliższych miesiącach w celu uzgodnienia głównych dziedzin, w których Unia zapewnia owo korzystne oddziaływanie;

5. przypomina Państwom Członkowskim, że polityka spójności jest dziedziną, w której UE przynosi rzeczywistą wartość dodaną; finansowanie tej dziedziny na szczeblu unijnym generuje bowiem większe zyski i silniejszy efekt dźwigni niż na szczeblu krajowym. Polityka spójności sprawdziła się jako nieodzowne narzędzie zwalczania nierówności gospodarczych i społecznych między regionami europejskimi oraz wewnątrz nich; nierówności te stanowią główną przeszkodę w osiąganiu sprawnie działającego europejskiego rynku wewnętrznego. Polityka spójności ma podstawowe znaczenie dla tego, by te regiony, które są w tyle za średnią unijną, były w stanie osiągnąć cele strategii lizbońskiej; należy zatem bezwzględnie uznać ją za nieodzowne uzupełnienie polityczne wszystkich strategii na rzecz rozwoju i zatrudnienia w Europie;

6. popiera wysiłki podejmowane przez Przewodniczącego Komisji Europejskiej w celu wznowienia rozmów na temat perspektywy finansowej, uważając, że może to również umożliwić postęp w debacie nad zasadami modernizacji budżetu UE; podkreśla jednak, że wszelkie propozycje w tej dziedzinie muszą opierać się na pewnych minimalnych założeniach finansowych. W tym kontekście Komitet odnotowuje propozycje utworzenia "Funduszu Dostosowania do Globalizacji" oraz mechanizmów JEREMIE i JASPERS, uznając, że rozwiązania te należy proponować jako uzupełnienie, a nie alternatywę dla linii budżetowych mających służyć osiągnięciu celu w zakresie konwergencji, konkurencyjności i zatrudnienia;

7. w tejże dziedzinie ostrzega ponadto przed przeznaczaniem środków unijnych na realizację wyłącznie krajowych polityk konkurencyjności i zatrudnienia, w przekonaniu, że najlepszym sposobem zagospodarowania funduszy unijnych jest dalsze kształtowanie spójności terytorialnej w ramach programu na rzecz konkurencyjności i rozwoju wpisanego w główny nurt ogólnounijnej polityki spójności; co więcej, żąda by zasady współfinansowania z funduszy strukturalnych w dalszym ciągu umożliwiały współfinansowanie ze źródeł prywatnych;

8. wyraża ubolewanie z powodu faktu, że nieformalny szczyt w Hampton Court 27 października nie zaowocował wznowieniem debaty na temat perspektywy finansowej;

9. szczególne obawy wiąże z tym, że opóźnianie porozumienia będzie negatywnie oddziaływało na sposób postrzegania Europy przez jej obywateli, utrudni rozruch kolejnego okresu programowania i wywoła niestabilność finansową w samorządach lokalnych i terytorialnych UE, co pociągnie za sobą negatywne reperkusje gospodarcze, przede wszystkim w nowych Państwach Członkowskich, które mogą mieć poważne trudności z realizacją zobowiązań powstałych w okresie przejściowym, a do których spełnienia Państwa Członkowskie zobowiązały się w umowach akcesyjnych przed ostatnim rozszerzeniem Unii Europejskiej.

10. ponownie wzywa prezydencję brytyjską do zrobienia wszystkiego, co konieczne dla osiągnięcia porozumienia do końca bieżącego roku.

Bruksela, 17 listopada 2005 r.

	Przewodniczący
	Komitetu Regionów
	Peter STRAUB

• Identyfikator: Dz.U.UE.C.2006.115.73
• Rodzaj: Rezolucja
• Tytuł: Perspektywa finansowa na lata 2007-2013 - co dalej?
• Data aktu: 17/11/2005
• Data ogłoszenia: 16/05/2006