Konwencja dotycząca traktowania jeńców wojennych. Genewa.1929.07.27.

KONWENCJA

dotycząca traktowania jeńców wojennych, podpisana w Genewie, dnia 27 lipca 1929 r.

(Ratyfikowana zgodnie z ustawą z dnia 18 lutego 1932 r. - Dz. U. R. P. Nr - 31, poz. 318).

Przekład.

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ,

MY, IGNACY MOŚCICKI,

PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ,

wszem wobec i każdemu zosobna, koniu o tem wiedzieć należy, wiadomem czynimy:

W dniu dwudziestym siódmym lipca tysiąc dziewięćset dwudziestego dziewiątego roku podpisana została w Genewie konwencja dotycząca traktowania jeńców wojennych, o następującem brzmieniu dosłownem:

KONWENCJA

dotycząca traktowania jeńców wojennych z dnia 27 lipca 1929 roku.

Prezydent Rzeszy Niemieckiej, Prezydent Stanów Zjednoczonych Ameryki, Prezydent Związkowej Republiki Austrjackiej, Jego Królewska Mość Król Belgów, Prezydent Republiki Boliwji, Prezydent Republiki Stanów Zjednoczonych Brazylji, Jego Królewska Mość Król Wielkiej Brytanji, Irlandji i Brytyjskich Terytorjów Zamorskich, Cesarz Indyj, Jego Królewska Mość Król Bułgarów, Prezydent Republiki Chili, Prezydent Republiki Chin, Prezydent Republiki Kolumbji, Prezydent Republiki Kuby, Jego Królewska Mość Król Danji i Islandii, Prezydent Republiki Dominikańskiej. Jego Królewska Mość Król Egiptu, Jego Królewska Mość Król Hiszpanii Prezydent Republiki Estonji, Prezydent Republiki Finlandji, Prezydent Republiki Francuskiej, Prezydent Republiki Greckiej, Jego Wysokość Regent Węgier, Jego Królewska Mość Król Włoch. Jego Cesarska Mość Cesarz Japonji, Prezydent Republiki Łotewskiej, Jej Królewska Wysokość Wielka Księżna Luksemburgu, Prezydent Stanów Zjednoczonych Meksyku Prezydent Republiki Nikaraguy, Jego Królewska Mość Król Norwegji, Jej Królewska Wysokość Królowa Holandji, Jego Cesarska Mość Szach Persji, Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, Prezydent Republiki Portugalskiej, Jego Królewska Mość Król Rumunji, Jego Królewska Mość Król Serbów, Chorwatów i Słoweńców, Jego Królewska Mość Król Syjamu, Jego Królewska Mość Król Szwecji, Rada Związkowa Szwajcarska, Prezydent Republiki Czeskosłowackiej. Prezydent Republiki Tureckiej, Prezydent Republiki Wschodniej Urugwaju, Prezydent Republiki Stanów Zjednoczonych Wenezueli,

uznając, że w wypadku ostatecznym wojny, będzie obowiązkiem każdego Mocarstwa zmniejszyć, w miarę możności, rygory nieuniknione i złagodzić los jeńców wojennych i

ożywieni pragnieniem rozwinięcia zasad, na których opierały się konwencje międzynarodowe Haskie, a w szczególności konwencja dotycząca praw i zwyczajów wojny i regulamin do niej dołączony;

postanowili w tym celu zawrzeć konwencję i mianowali swymi pełnomocnikami, a mianowicie:

Prezydent Rzeszy Niemieckiej:

J. E. P. Edmunda RHOMBERGA, dr. praw, Ministra w stanie rozporządzalności;

Prezydent Stanów Zjednoczonych Ameryki:

Honorable Eliot WADSWORTH, b. Podsekretarza Stanu Finansów;

J. E. Honorable Hugh R. WILSON, Posła Nadzwyczajnego i Ministra Pełnomocnego Stanów Zjednoczonych Ameryki w Bernie;

Prezydent Republiki Austrjackiej:

P. Marc LEITMAIER, dr. Praw, Radcę Ministerialnego w Kancelarji Związkowej Departamentu Spraw Zagranicznych;

Jego Królewska Mość Król Belgów:

P. Paul DEMOLDER. Generała Majora Lekarza, Dowódcę Służby Zdrowia I Okr. Wojskowego;

P. Joseph de RUELLE, Radcę Prawnego w Ministerstwie Spraw Zagranicznych;

Prezydent Republiki Boliwji:

J. E. P. Alberto CORTADELLAS, Ministra-Rezydenta Boliwji w Bernie;

Prezydent Republiki Stanów Zjednoczonych Brazylji:

J. E. P. Raoul de RIO-BRANCO, Posła Nadzwyczajnego i Ministra Pełnomocnego Brazylji w Bernie;

Jego Królewska Mość Król Wielkiej Brytanji, Irlandji i Terytoriów Brytyjskich Zamorskich, Cesarz Indyj:

Dla Wielkiej Brytanji, Irlandji Północnej, jak również wszelkiej części Imperjum Brytyjskiego, nie będącej członkiem Ligi Narodów:

Wielce Szanownego Sir Horace RUMBOLD, G. C. M. G., M. V. O., Ambasadora Jego Brytyjskiej Mości w Berlinie;

Dla Dominium Kanady:

P. Walter Alexandre RIDDELL, Stałego Radcę Rządu Kanadyjskiego przy Lidze Narodów;

Dla Australijskiego Commonwealth:

J. E. P. Claud RUSSELL, Posła Nadzwyczajnego i Ministra Pełnomocnego Jego Brytyjskiej Mości w Bernie;

Dla Dominjum Nowej Zelandji:

J. E. P. Claud RUSSELL, Posła Nadzwyczajnego i Ministra Pełnomocnego Jego Brytyjskiej Mości w Bernie;

Dla Związku Południowo-Afrykańskiego:

P. Eric Hendrik LOUW, Wysokiego Komisarza Związku Afryki Poludniwej w Londynie;

Dla Wolnego Państwa Irlandji:

P. Sean LESTER, Przedstawiciela Wolnego Państwa Irlandji przy Lidze Narodów;

Dla Indyj:

J, E. P. Claud RUSSELL, Posła Nadzwyczajnego i Ministra Pełnomocnego Jego Brytyjskiej Mości w Bernie;

Jego Królewska Mość Król Bułgarów:

P. Dimitri MIKOFF, Chargé d'Affaires Bułgarji w Bernie, Stałego Przedstawiciela Rządu Bułgarskiego przy Lidze Narodów,

P. Stephane N. LAFTCHIEFF, Członka Rady Zarządzającej Bułgarskiego Czerwonego Krzyża;

Prezydent Republiki Chili;

P. Guillermo NOVOA - SEPULVEDA, Pułkownika, Attache Wojskowego przy Poselstwie Chili w Berlinie,

P. Dario PULGAR-ARRIAGADA, Kapitana Służby Sanitarnej;

Prezydent Republiki Chińskiej:

P. Chi Yung HSIAO, Chargé d'Affaires p. i. Chin w Bernie;

Prezydent Republiki Kolumbji:

J. E. P. Francisco Jose de URRUTIA, Posja Nadzwyczajnego i Ministra Pełnomocnego Kolumbji w Bernie;

Prezydent Republiki Kuby:

J. E. P. Carlos de ARMENTEROS Y de CARDENAS, Posła Nadzwyczajnego i Ministra Pełnomocnego Kuby w Bernie;

P. Carlos BLANCO Y SANCHEZ, Sekretarza Poselstwa, przydzielonego do Delegacji Kuby przy Lidze Narodów;

Jego Królewska Mość Król Danji i Islandji:

Dla Danji:

J. E. P. Harald de SCAVENIUS, Szambelana, Posła Nadzwyczajnego i Ministra Pełnomocnego Danji w Szwajcarji i w Holandji, b. Ministra Spraw Zagranicznych,

P. Gustave M. RASMUSSEN, Chargé d'Affaires p. i. Danji w Bernie;

Prezydent Republiki Dominikańskiej:

P. Charles ACKERMANN, Konsula Republiki Dominikańskiej w Genewie;

Jego Królewska Mość Król Egiptu:

P. Mohammed Abdel Moneim RIAD, Adwokata do spraw spornych Państwa, profesora prawa międzynarodowego w Szkole Wojskowej w Kairze,

P. Henri Wassif SIMAIKA, Attaché Królewskiego Poselstwa Egiptu w Rzymie;

Jego Królewska Mość Król Hiszpanji:

J. E. P. Markiz de la TORREHERMOSA, Posła Nadzwyczajnego i Ministra Pełnomocnego Hiszpanji w Bernie;

Prezydent Republiki Estońskiej:

P. Hans LEESMENT, Dr. Medycyny, Prezesa Estońskiego Czerwonego Krzyża;

Prezydent Republiki Finlandzkiej:

F. A. E. MARIOLA, Podpułkownika, Attaché Wojskowego przy Poselstwie Finlandii w Paryżu;

Prezydent Republiki Francuskiej:

J. E. P. Henri CHASSAIN de MARCILLY, Ambasadora Francji w Bernie,

P. Jean du SAULT, Radcę Ambasady Francuskiej w Bernie;

Prezydent Republiki Greckiej:

P. Raphael RAPHAEL, Chargé d'Affaires p. i. Grecji w Bernie,

P. Sophocle VENIZELOS, Podpułkownika, Attaché Wojskowego przy Poselstwie Greckiem w Paryżu;

Jego Wysokość Regent Węgier:

J. E. P. Paul de HEVESY, Ministra-Rezydenta, Stałego Delegata Rządu Królewskiego przy Lidze Narodów;

Jego Królewska Mość Król Włoch:

P. Giovanni CIRAOLO, Senatora Królestwa;

Jego Cesarska Mość Cesarz Japonji:

J. E. P. Isaburo YOSHIDA, Posła Nadzwyczajnego i Ministra Pełnomocnego Japonji w Bernie,

P Sadamu SHIMOMURA, Podpułkownika,

P. Seizo MIURA, Kapitana Fregaty, Attaché Marynarki przy Ambasadzie Japonji w Paryżu;

Prezydent Republiki Łotewskiej:

J. E. P. Charles DUZMANS, Posła Nadzwyczajnego i Ministra Pełnomocnego Łotwy przy J. Kr. Mości Królu Serbów, Chorwatów i Słoweńców, Stały Delegat przy Lidze Narodów,

J. E. P. Oscar VOIT, Posła Nadzwyczajnego i Ministra Pełnomocnego Łotwy w Szwajcarji, Niemczech, na Węgrzech i w Holanclji;

Jej Królewska Wysokość Wielka Księżna Luksemburgu:

P. Charles VERMAIRE, Konsula Wielkiego Księstwa w Genewie;

Prezydent Stanów Zjednoczonych Meksyku:

J. E. P. Francisco CASTILLO NÁJERA, Generała Lekarza, Posła Nadzwyczajnego i Ministra Pełnomocnego Meksyku w Brukseli;

Prezydent Republiki Nikaragua:

P. Antoine SOTTILE, dr. Praw, Stałego Delegata Nikaraguy przy Lidze Narodów;

Jego Królewska Mość Król Norwegji:

J. E. P. Johannes IRGENS, Posła Nadzwyczajnego i Ministra Pełnomocnego Norwegji w Bernie, Rzymie i Atenach,

P. Jens Christian MEINICH, Majora Piechoty, Sekretarza Generalnego Norweskiego Czerwonego Krzyża;

Jej Królewska Mość Królowa Holandii:

J. E. P. Willem Isaac DOUDE van TROOSTWIJK, Posła Nadzwyczajnego i Ministra Pełnomocnego Holandji w Bernie,

P. Johan Carl DIEHL, Generała Majora, Lekarza Inspektora Generalnego Służby Sanitarnej Ar-mji, Wiceprezesa Holenderskiego Czerwonego Krzyża,

P. Jacob HARBERTS, Majora Sztaba Generalnego, profesora Wyższej Szkoły Wojennej;

Jego Cesarska Mość Szach Persji:

J. E. P. Anouchirevan Khan SEPAHBODI, Posła Nadzwyczajnego i Ministra Pełnomocnego Persji w Bernie;

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej:

P. Józefa Gabriela PRACKIEGO, Pułkownika Lekarza,

P. W. Jerzego BABECKIEGO, Podpułkownika;

Prezydent Republiki Portugalskiej:

J. E. P. VASCO DE QUEVEDO, Posła Nadzwyczajnego i Ministra Pełnomocnego Portugalji w Bernie,

P. Francisco de CALHEIROS E MENEZES, pierwszego Sekretarza Poselstwa;

Jego Królewska Mość Król Rumunji:

J. E. P. Michel B. BOERESCO, Posła Nadzwyczajnego i Ministra Pełnomocnego Rumunji w Bernie,

P. Eugène VERTEJANO, Pułkownika, oficera Sztabu generalnego;

Jego Królewska Mość

Król Serbów, Chorwatów i Słoweńców:

J. E. P. Ilija CHOUMENKOVITCH, Posła Nadzwyczajnego i Ministra Pełnomocnego Królestwa Serbów, Chorwatów i Słoweńców w Bernie, Stały Delegat przy Lidze Narodów;

Jego Królewska Mość Król Syjamu:

Jego Ks. Wysokość Księcia VARNVAIDYA, Posła Nadzwyczajnego i Ministra Pełnomocnego Syjamu w Londynie;

Jego Królewska Mość Król Szwecji:

J. E. P. Karl Ivan WESTMAN, Posła Nadzwyczajnego i Ministra Pełnomocnego Szwecji w Bernie;

Rada Związkowa Szwajcarska:

P. Paul DINICHERT, Ministra Pełnomocnego, Szefa Wydziału Spraw Zagranicznych Departamentu Politycznego Związku,

P. Carl HAUSER, pułkownika Wojsk Sanitarnych, Szefa-Lekarza Armji,

P. Anton ZÜBLIN, pułkownika piechoty rezerwy, adwokata,

P. Roger de la HARPE, Podpułkownika Wojsk Sanitarnych, Lekarza,

P. Dietrich SCHINDLER, Majora Sądownictwa Wojskowego, profesora prawa międzynarodowego na Uniwersytecie w Zurichu;

Prezydent Republiki Czeskosłowackiej:

J. E. P. Zdenék FIERLINGER, Posła Nadzwyczajnego i Ministra Pełnomocnego Czechosłowacji w Bernie;

Prezydent Republiki Tureckiej:

J. E. P. HASSAN BEY, Wiceprezydenta Wielkiego Zgromadzenia Narodowego w Turcji, Wiceprezesa Czerwonego Półksiężyca Tureckiego,

J. E. P. NUSRET BEY, Prezydenta Rady Państwa Republiki.

Profesora AKIL MOUKHTAR BEY, dr. Medycyny, Dr. ABDULKADIR BEY, Podpułkownika lekarza wojskowego, profesora Szkoły Aplikacyjnej i Szpitala w Gulhan;

Prezydent Republiki Wschodniej Urugwaju:

J. E. P. Alfredo de CASTRO, Posła Nadzwyczajnego i Ministra Pełnomocnego Urugwaju w Bernie;

Prezydent Republiki Stanów Zjednoczonych Venezueli:

J. E. P. Caracciola PARRA-PÉREZ, Posła Nadzwyczajnego i Ministra Pełnomocnego Venezueli w Bernie,

P. Ivan Manuel HURTADO - MACHADO, Chargé d'Affaires p. i. Venezueli w Bernie,

KTÓRZY, po wymianie swych pełnomocnictw, uznanych za dobre i w należytej formie, zgodzili się na to, co następuje:

Dział  I.

POSTANOWIENIA OGÓLNE.

Artykuł  1.

Niniejszą konwencję stosuje się bez naruszenia Postanowień Działu VII:

1) do wszystkich osób, wymienionych w art. 1, 2 i 3 regulaminu załączonego do konwencji haskiej, dotyczącej praw i zwyczajów wojny lądowej, z dnia 18 października 1907 roku, a wziętych do niewoli przez nieprzyjaciela;^*)

2) do wszystkich osób, należących do sił zbrojnych stron wojujących, wziętych do niewoli przez nieprzyjaciela w czasie działań wojennych morskich i powietrznych, z zastrzeżeniem odchyleń, nieuniknionych w warunkach brania ich do niewoli Jednakże te odchylenia nie mogą naruszyć zasadniczych podstaw niniejszej konwencji; odchylenia te skończą się z chwilą, gdy osoby wzięte do niewoli dostaną się do obozów dla jeńców wojennych.

______

^*) Regulamin załączony: Art. 1. Ustawy, prawa i obowiązki wojenne, stosują się nietylko do armji lecz również do milicji i do oddziałów ochotniczych, o ile odpowiadają one warunkom następującym:

1) jeżeli mają na czele osobę odpowiedzialną za swych podwładnych,

2) noszą stały i dający się rozpoznać zdaleka znak wy różniący,

3) jawnie noszą broń,

4) przestrzegają w swych działaniach praw i zwyczajów wojennych.

W tych krajach, gdzie milicja lub oddziały ochotnicze stanowią armję. lub wchodzą w jej skład, nazwa armji rozciąga się na nie

Art. 2. Ludność terytorium niezajętego, która przy zbliżeniu się nieprzyjaciela chwyta za broń, aby walczyć z wkraczającemi wojskami i nie miała czasu zorganizować się, zgodnie z art. 1, będzie uważana za stronę wojującą, jeżeli jawnie nosi broń i przestrzega praw i zwyczajów wojennych

Art. 3. Zbrojne siły stron wojujących mogą składać się z walczących i niewalczących. W razie zagarnięcia ich przez nieprzyjaciela, zarówno jednym jak i drugim przysługuje prawo traktowania ich jak jeńców wojennych.

Artykuł  2.

Jeńcy wojenni zostają pod władzą Mocarstwa nieprzyjacielskiego, lecz nie pod władzą osób, lub oddziałów, które ich wzięły do niewoli.

Winni oni być zawsze traktowani w sposób humanitarny, a w szczególności mają być chronieni przed aktami gwałtu, obrazy i ciekawości publicznej.

Środki odwetowe względem nich są zabronione.

Artykuł  3.

Jeńcy wojenni mają prawo do poszanowania swej osoby i czci. Kobiety winny być traktowane ze wszelkiemi względami, należnemi ich płci.

Jeńcy zachowują pełną zdolność cywilną.

Artykuł  4.

Mocarstwo, zatrzymujące jeńców, winno jest łożyć na ich utrzymanie.

Różnice w obchodzeniu się z jeńcami są dozwolone tylko o tyle, o ile oparte są na różnicy stopnia wojskowego, stanu zdrowia fizycznego i psychicznego, uzdolnienia zawodowego lub płci tych, którzy z nich korzystają.

Dział  II.

O BRANIU DO NIEWOLI.

Artykuł  5.

Każdy jeniec wojenny winien - jeżeli będzie pytany w tym przedmiocie, wyjawić swe prawdziwe nazwisko i stopień, albo swój numer legitymacji.

W razie gdyby jeniec wojenny przekroczył ten przepis, narazi się na ograniczenie praw, przyznanych jeńcom wojennym jego kategorji.

Dla otrzymania wiadomości, tyczących się sytuacji armji albo państwa, nie może być na jeńców wywierany żaden przymus. Jeńcom, którzy odmówią odpowiedzi, nie można grozić, ani ich obrażać, ani narażać ich na nieprzyjemności lub straty jakiejkolwiek natury.

Jeżeli z powodu stanu zdrowia fizycznego lub psychicznego, jeniec nie może wskazać swojej tożsamości, winien być powierzony służbie zdrowia.

Artykuł  6.

Wszystkie rzeczy i przedmioty, służące do osobistego użytku wraz z kaskami metalowemi, maskami przeciwgazowemi, z wyjątkiem broni, koni, ekwipunku wojskowego i papierów wojskowych, pozostają w posiadaniu jeńców wojennych.

Sumy pieniężne, które jeńcy przy sobie posiadają, mogą im być zabrane jedynie na rozkaz oficera i po obliczeniu ich wysokości. Kwit odbiorczy będzie im na to wydany. Sumy pieniężne w ten sposób zabrane mają być zapisane na rachunek każdego jeńca.

Dowody tożsamości, odznaki stopnia wojskowego, odznaczenia i przedmioty wartościowe nie mogą być jeńcom zabrane.

Dział  III.

O NIEWOLI.

Sekcja  I.

O ewakuacji jeńców wojennych.

Artykuł  7.

W możliwie najkrótszym czasie po wzięciu do niewoli, jeńcy wojenni będą ewakuowani do obozów, rozmieszczonych w okolicy na tyle oddalonej od strefy walki, aby znaleźli się zdała od niebezpieczeństwa.

Mogą być pozostawieni czasowo w sferze niebezpieczeństwa jedynie ci jeńcy wojenni, którzy z powodu swoich ran lub chorób byliby narażeni na większe niebezpieczeństwo przy ewakuacji, niż przy pozostawieniu ich na miejscu.

W oczekiwaniu na ewakuację ze strefy walki jeńcy nie będą niepotrzebnie wystawiani na niebezpieczeństwo.

Ewakuacja piesza więźniów może odbywać się normalnie tylko etapami do 20 klm dziennie, chyba że konieczność dotarcia do punktów zaopatrzenia w wodę lub żywienia wymagałaby dłuższych etapów.

Artykuł  8.

O wszelkiem wzięciu do niewoli jeńców strony wojujące są obowiązane notyfikować sobie wzajemnie w jak najkrótszym czasie za pośrednictwem biur informacji, organizowanych w myśl art. 77. Mają one także komunikować sobie wzajemnie adresy urzędowe, pod któremi powinna być przesyłana korespondencja rodzin do jeńców wojennych.

Skoro tylko to będzie możliwem, każdy jeniec powinien uzyskać możność korespondowania z własną rodziną na warunkach przewidzianych w art. 36 i następnych.

Co się tyczy jeńców wziętych do niewoli na morzu, zarządzania niniejszego artykułu będą zastosowane, skoro to będzie możliwe, zaraz po przybyciu do portu.

Sekcja  II.

O obozach jeńców wojennych.

Artykuł  9.

Jeńcy wojenni mogą być internowani w mieście, w twierdzy, albo w jakiejkolwiek innej miejscowości za zobowiązaniem niewydalania się poza pewne oznaczone granice Mogą być oni również internowani w obozach zamkniętych; lecz zamknięcie ich lub umieszczenie pod strażą może być zarządzone tylko jako niezbędny środek bezpieczeństwa lub higjeny, lecz wyłącznie na czas trwania okoliczności, uzasadniających zastosowanie go.

Jeńcy wzięci do niewoli w okolicach niezdrowych albo w takich, gdzie klimat jest szkodliwy dla osób, pochodzących z okolic o klimacie umiarkowanym, będą odesłani, skoro tylko to będzie możliwem, do bardziej sprzyjającego klimatu.

Strony walczące będą unikały, o ile to tylko będzie możliwe, gromadzenia w tym samym obozie jeńców różnych ras i narodowości.

Żaden jeniec nie może być w żadnym momencie wysłany do miejsc, gdzie byłby narażony na ogień z poła bitwy, ani też nie może być wyzyskany w celu ochrony, dzięki jego lam obecności, przed bombardowaniem pewnych punktów lub pewnych miejscowości.

Rozdział  1.

O urządzenia obozów.

Artykuł  10.

Jeńcy wojenni będą umieszczeni w budynkach i w barakach, przedstawiających wszelkie możliwe bezpieczeństwo higjeny i zdrowotności.

Lokale powinny być zupełnie zabezpieczone od wilgoci, dostatecznie ogrzane i oświetlone. Wszystkie ostrożności powinny być przedsięwzięte przeciwko niebezpieczeństwu pożaru.

Co się tyczy pomieszczeń sypialnych: ogólna powierzchnia, minimum pojemności powietrza, urządzenie i pościel do spania, będą odpowiadały takim samym warunkom, jak dla oddziałów własnych, w garnizonach Mocarstwa zatrzymującego jeńców.

Rozdział  2.

O odżywianiu i ubiorze jeńców wojennych.

Artykuł  11.

Racja żywnościowa jeńców wojennych będzie odpowiadała co do ilości i jakości racji w oddziałach w garnizonach.

Jeńcy otrzymają pozatem możność przygotowywania przez nich samych dodatków żywnościowych, któremi będą rozporządzali.

Woda do picia będzie im dostarczana w ilości dostatecznej. Użycie tytoniu będzie dozwolone. Jeńcy wojenni mogą być używani w kuchni.

Wszelkie zbiorowe środki dyscyplinarne, tyczące się jedzenia, są zabronione.

Artykuł  12

Ubranie, bielizna i obuwie będą dostarczane jeńcom wojennym przez Mocarstwo, zatrzymujące ich w niewoli. Regularna zamiana i reperacja tych rzeczy będzie zapewniona. Ponadto wszędzie, gdzie rodzaj pracy tego wymaga, pracujący powinni otrzymywać ubranie robocze.

W obozach będą urządzone kantyny, gdzie jeńcy będą mogli dostać po miejscowej cenie targowej środki żywności i przedmioty codziennego użytku.

Zyski, dostarczone przez kantynę administracji obozów, będą obrócone na użytek jeńców.

Rozdział  3.

O higjenie obozu.

Artykuł  13.

Strony wojujące będą obowiązane przedsięwziąć wszelkie środki higjeny, niezbędne dla zapewnienia czystości i zdrowotności obozów i zapobieżenia epidemjom.

Jeńcy wojenni będą mieli zapewnione w dzień i w nocy używalność niezbędnych urządzeń, odpowiadających zasadom higjeny i utrzymanych w ciągłym stanie czystości.

Pozatem, niezależnie od kąpieli i natrysków, w które obozy winny być zaopatrzone w miarę możności, będzie jeńcom dostarczana do zabiegów czystości ciała dostateczna ilość wody.

Jeńcy powinni mieć zapewnioną możność uprawiania ćwiczeń fizycznych i korzystania z pobytu na otwartem powietrzu.

Artykuł  14.

Każdy obóz powinien posiadać infirmerię, gdzie jeńcy wojenni będą mogli korzystać z niezbędnej opieki lekarskiej. W razie potrzeby będą rezerwowane dla chorych, dotkniętych chorobami zakaźnemi, odrębne pomieszczenia.

Koszty leczenia, włączając w to i koszty prowizorycznych protez, będą pokrywane przez Mocarstwo, zatrzymujące w niewoli jeńców.

Strony walczące są obowiązane wydać na żądanie każdemu jeńcowi urzędowe zaświadczanie, stwierdzające rodzaj i czas trwania jego cierpienia, jak również i okazane mu zabiegi.

Pożądane jest, aby strony walczące upoważniły się wzajemnie, w drodze odrębnych układów, do zatrzymania w obozach lekarzy oraz personelu pielęgniarskiego, któryby pielęgnował ich rodaków jeńców.

Jeńcy dotknięci ciężką chorobą lub ci. których stan wymaga poważnego zabiegu chirurgicznego, powinni być przyjęci na koszt Mocarstwa zatrzymującego do każdego zakładu wojskowego lub cywilnego odpowiedniego dla leczenia ich.

Artykuł  15.

Inspekcje lekarskie jeńców wojennych będą zorganizowane przynajmniej raz na miesiąc. Będą miały one na celu kontrolę ogólnego sianu zdrowia i czystości, jak również wykrycie chorób zaraźliwych, w szczególności gruźlicy i chorób wenerycznych.

Rozdział  4.

O potrzebach intelektualnych i moralnych jeńców wojennych.

Artykuł  16.

Jeńcom wojennym będzie zostawiona całkowita swoboda w wykonywaniu praktyk religijnych, włączając w to branie udziału w nabożeństwach ich wyznania, pod jedynym warunkiem stosowania się do przepisów porządkowych i policyjnych, wydanych przez władze wojskowe.

Duchowni jeńcy wojenni, bez względu na to, jaką nazwę nosiłoby ich wyznanie będą upoważnieni do wykonywania swoich obrządków wśród swych współwyznawców.

Artykuł  17.

Strony walczące będą popierały jak najbardziej rozrywki umysłowe i sportowe, organizowane przez jeńców wojennych.

Rozdział  5.

O wewnętrznej dyscyplinie w obozach.

Artykuł  18.

Każdy obóz jeńców wojennych będzie się znajdował pod władzą odpowiedzialnego oficera.

Poza zewnętrznemi odznakami szacunku przewidzianemi przez regulaminy obowiązujące w ich własnych armjach względem rodaków, jeńcy wojenni powinni salutować wszystkich oficerów Mocarstwa zatrzymującego.

Oficerowie jeńcy wojenni obowiązani będą salutować oficerów tegoż Mocarstwa tylko wyższej lub równej rangi.

Artykuł  19.

Dozwolone będzie noszenie odznak rangi i odznaczeń.

Artykuł  20.

Regulaminy, rozkazy, zawiadomienia i obwieszczenia wszelkiego rodzaju winny być komunikowane jeńcom wojennym w języku, który oni rozumieją. Ta sama zasada powinna być stosowana przy przesłuchaniach.

Rozdział  6.

Zarządzenia specjalne, tyczące się oficerów i równorzędnych.

Artykuł  21.

Z rozpoczęciem działań wojennych strony walczące będą zobowiązane do zakomunikowania sobie wzajemnie tytułów i rang, używanych w swych armjach dla zapewnienia równości traktowania między oficerami i równorzędnymi, o odpowiadających sobie rangach.

Oficerowie i im równorzędni jeńcy wojenni będą traktowani ze względami, należnemi ich randze i wiekowi.

Artykuł  22.

Celem zapewnienia obsługi obozów oficerskich będą do nich przydzieleni żołnierze jeńcy wojenni tej samej armji i w miarę możności mówiący tym samym językiem w liczbie potrzebnej, mając tu na uwadze rangę oficerów i równorzędnych.

Ci ostatni (oficerowie) mają nabywać sobie jedzenie i odzież z poborów, które im będzie wypłacało Mocarstwo zatrzymujące. Zarządzanie przez oficerów własnym stołem winno być ze wszechmiar przychylnie traktowane.

Rozdział  7.

O zasobach pieniężnych jeńców wojennych.

Artykuł  23.

Z zastrzeżeniem osobnych umów między mocarstwami wojującemi, a w szczególności umów przewidzianych w art. 24, oficerowie i inni jeńcy wojenni będą otrzymywali od Mocarstwa zatrzymującego laki sam żołd, jaki otrzymują oficerowie odpowiedniej rangi tegoż Mocarstwa, pod warunkiem jednak, aby te pobory nie przekraczały norm, do których mieli oni prawo w armjach państwa, któremu służyli. Te pobory będą wypłacane całkowicie, jeżeli to możliwe - raz na miesiąc i bez żadnych potrąceń wydatków obciążających Mocarstwa zatrzymujące, choćby nawet wydatki te były dokonane z korzyścią dla jeńców.

Układ zawarty między stronami wojującemi ustali wysokość kursu walut, stosowanego przy wypłacie; w braku takiego porozumienia, będzie przyjęty kurs, który obowiązywał w chwili wypowiedzenia wojny.

Wszystkie wypłaty, uskutecznione jeńcom, jako żołd, winny być zwrócone w chwili zaprzestania kroków wojennych przez Mocarstwo, któremu oni służyli.

Artykuł  24.

Na początku działań nieprzyjacielskich strony wojujące oznaczą po wspólnem porozumieniu wysokość maksymalną gotówki, którą jeńcy wojenni różnych rang i kategoryj będą upoważnieni do zatrzymania przy sobie. Każda nadwyżka, zabrana jeńcowi lub zatrzymana, jak również wszelka suma przez niego złożona, będzie zapisana na jego rachunek i nie może być zamieniona na inną walutę bez jego upoważnienia.

Pobory, przypadające na rachunek jeńców, będą wypłacone im przy końcu ich niewoli.

Podczas pobytu w niewoli będą im czynione ułatwienia dla przesyłania tych sum w całości lub w części do banków lub do poszczególnych osób w kraju, z którego pochodzą.

Rozdział  8.

O przeniesieniach jeńców wojennych.

Artykuł  25.

O ile bieg działań wojennych tego nie wymaga, jeńcy wojenni chorzy i ranni nie będą przenoszeni tak długo, dopóki odbycie podróży mogłoby na szwank narazić ich wyzdrowienie.

Artykuł  26.

W razie przeniesienia, jeńcy wojenni będą oficjalnie przedtem zawiadomieni o miejscu nowego pobytu, będą oni upoważnieni do zabrania z sobą swoich osobistych rzeczy, korespondencji i przesyłek, które nadeszły pod ich adresem.

Będą przedsięwzięte wszelkie stosowne zarządzenia, aby korespondencja i przesyłki przesyłane do ich dawnego obozu, były im bezzwłocznie przesłane.

Sumy pieniężne, złożone na rachunek przeniesionych jeńców, będą przesłane do właściwych władz, w miejscu ich nowego pobytu.

Koszta, spowodowane przeniesieniem, obciążają Mocarstwo zatrzymujące jeńców.

Sekcja  III.

O pracy jeńców wojennych.

Rozdział  1.

Przepisy ogólne.

Artykuł  27.

Strony wojujące będą mogły używać zdrowych jeńców wojennych, jako pracowników według ich rang i zdolności, z wyjątkiem oficerów i równorzędnych.

Jednakże, jeżeli oficerowie lub równorzędni poproszą o pracę, która im odpowiada, to o ile tylko to okaże się możliwe, będzie ona im dostarczona.

Podoficerowie jeńcy wojenni będą mogli być zmuszani tylko do zajęć nadzorczych, chyba że sami zgłoszą specjalne życzenie udzielenia im płatnego zajęcia.

Strony wojujące winny w czasie całego trwania niewoli dopuszczać jeńców wojennych-ofiary wypadku przy pracy - do korzystania z dobrodziejstw, stosowanych do pracowników tej samej kategorji, według ustaw Mocarstwa zatrzymującego. Co się tyczy jeńców wojennych, do których te zarządzenia prawne nie mogłyby być zastosowane ze względu na istniejące ustawodawstwo, Mocarstwo to zobowiązuje się zalecić swojemu ciału ustawodawczemu powzięcie stosownych zarządzeń, zmierzających do należytego wynagrodzenia ofiar.

Rozdział  II.

O organizacji pracy.

Artykuł  28.

Mocarstwo zatrzymujące ponosić będzie całkowitą odpowiedzialność za utrzymanie, opiekę, traktowanie i wypłacanie poborów jeńcom wojennym, pracującym u osób prywatnych.

Artykuł  29.

Żaden jeniec wojenny nie będzie mógł być użyły do robót, do których jest fizycznie niezdolny.

Artykuł  30.

Długość trwania pracy codziennej jeńców wojennych, wliczając w to długość przejazdu do pracy i zpowrotem, nie będzie nadmierną i nie powinna w żadnym wypadku przekraczać długości ustalonej dla pracowników cywilnych tej miejscowości, zatrudnionych w takiej samej pracy. Każdemu jeńcowi przyznany będzie co tydzień nieprzerwany 24-godzinny odpoczynek-z pierwszeństwem w niedzielę.

Rozdział  3.

O pracy niedozwolonej.

Artykuł  31.

Prace, wykonywane przez jeńców wojennych, nie będą miały żadnego związku z działaniami wojennemi. W szczególności zabronionem jest używanie jeńców do fabrykacji i przewozu broni i amunicji wszelkiego rodzaju, jak również do przewożenia materjału, przeznaczonego dla jednostek walczących.

W razie pogwałcenia poprzedniego ustępu, jeńcy mieć będą możność po spełnieniu lub po rozpoczęciu wykonania rozkazu, przedstawić swoje reklamacje na pośrednictwem mężów zaufania, których czynności są przewidziane w art. 43 i 44, albo w braku męża zaufania, za pośrednictwem przedstawicieli Mocarstwa opiekuńczego.

Artykuł  32.

Jest zabronione używanie jeńców wojennych do robót niezdrowych i niebezpiecznych.

Wszelkie pogorszenia warunków pracy, jako środek dyscyplinarny, jest niedozwolone.

Rozdział  4.

O oddziałach pracy.

Artykuł  33.

Warunki bytu w oddziałach pracy winny być takie same jak w obozach jeńców wojennych, w szczególności co dotyczy warunków higjenicznych pożywienia, opieki w razie wypadku lub choroby, korespondencji i otrzymywania przesyłek.

Każdy oddział pracy będzie zależny od obozu jeńców. Komendant tego obozu bidzie odpowiedzialnym w oddziale pracy za wykonywanie zarządzeń niniejszej konwencji.

Rozdział  5.

O płacy.

Artykuł  34.

Jeńcy wojenni nie będą otrzymywali zapłaty za roboty, tyczące się administracji, urządzeń i utrzymania obozu.

Jeńcy używani do innych robót będą mieli prawo do zapłaty, która będzie ustanowiona w drodze układu przez strony wojujące.

Te układy ustalą również część, którą administracja może zatrzymać, sumę która należeć będzie do jeńca wojennego i sposób w jaki będzie on mógł nią rozporządzać podczas pobytu w niewoli.

Przed zawarciem tych umów, wynagrodzenie za robotę jeńców będzie ustanowione według norm następujących:

a) roboty uskutecznione dla Państwa będą opłacane według taryfy ustanowionej dla wojskowych armji narodowej, wykonywujących tę samą pracę, albo jeżeli taryfy takiej niema, zgodnie z taryfą odpowiadającą wykonanej pracy,

b) jeżeli roboty będą uskuteczniane na rachunek innych działów administracji publicznej lub dla osób prywatnych, to warunki ich będą ustalone w porozumieniu z władzami wojskowemi.

Pobory, pozostałe na rachunek jeńca, będą mu zwrócone z zakończeniem niewoli. W razie śmierci, będą one przesłane spadkobiercom zmarłego drogą dyplomatyczną.

Sekcja  IV.

O stosunkach jeńców wojennych nazewnątrz.

Artykuł  35.

Z rozpoczęciem kroków nieprzyjacielskich strony wojujące ogłoszą środki, przewidziane dla wykonania postanowień niniejszej sekcji.

Artykuł  36.

Każda strona wojująca ustanawia periodycznie liczbę listów i kart pocztowych, które jeńcy wojenni różnych kategoryj będą mieli prawo wysyłać miesięcznie i zawiadomią o tej liczbie drugą stronę wojującą. Te listy i kartki będą przesłane pocztą - droga najkrótszą. Nie mogą one być wysyłane z opóźnieniem lub zatrzymane z powodów dyscyplinarnych.

Po upływie najwyżej jednego tygodnia po przybyciu do obozu, a również w czasie choroby, każdy jeniec otrzyma możność wysłania do swej rodziny kartki pocztowej, zawiadamiającej o wzięciu do niewoli i o stanie zdrowia. Te karty pocztowe będą przesłane z wszelkim możliwym pośpiechem i nie mogą być w żaden sposób opóźniane.

Zasadniczo korespondencja jeńców będzie prowadzona w ich rodzinnym języku. Strony wojujące mogą upoważnić do korespondowania i w innych językach.

Artykuł  37.

Jeńcy wojenni będą upoważnieni do otrzymywania osobistych paczek pocztowych, zawierających artykuły spożywcze i inne, przeznaczone do ich odżywiania lub do ich ubrania. Paczki wręczane będą adresatowi za pokwitowaniem.

Artykuł  38.

Listy i przesyłki pieniężne, jako też paczki pocztowe, przeznaczone dla jeńców wojennych lub wysyłane przez nich wprost lub za pośrednictwem biur informacji, przewidzianych w art. 77, będą wolne od wszelkich opłat pocztowych, zarówno w kraju pochodzenia i przeznaczenia, jak i w krajach pośrednich.

Dary i zapomogi w naturze, przeznaczone dla jeńców, będą również zwolnione od opłat wejściowych i innych, jak również od opłat przewozowych na kolejach państwowych.

Jeńcy będą upoważnieni, w razie uznania nagłej potrzeby, wysyłać telegramy za opłatą zwykłą.

Artykuł  39.

Jeńcy wojenni będą upoważnieni do otrzymywania osobistych przesyłek książek, które mogą być cenzurowane.

Przedstawiciele Mocarstw Opiekuńczych i towarzystwa pomocy, uznanych i upoważnionych, będą mogli przesyłać dzieła i kolekcje książek dla bibljotek obozów jeńców. Nie można opóźniać przekazania tych przesyłek do bibljotek pod pretekstem trudności cenzury.

Artykuł  40.

Cenzura korespondencji musi być załatwiana w najkrótszym czasie. Kontrola przesyłek pocztowych musi oprócz tego odbywać się w warunkach właściwych dla zapewnienia konserwacji zawartych w nich artykułów spożywczych i jeżeli to możliwe, w obecności tego, dla kogo są przeznaczone, albo w obecności upoważnionego przez niego męża zaufania.

Zakazy korespondencji, ogłaszane przez strony wojujące z powodów wojskowych lub politycznych, mogą mieć tylko charakter przejściowy i mają trwać jak najkrócej.

Artykuł  41.

Strony wojujące udziela wszelkich ułatwień dla przesyłania akt, pism i dokumentów, przeznaczonych dla jeńców wojennych lub przez nich podpisanych. w szczególności pełnomocnictw i testamentów.

Przdsięwezmą one wszelkie możliwe zarządzenia celem poświadczenia, w razie potrzeby podpisów, danych przez jeńców.

Sekcja  V.

O stosunkach jeńców wojennych z władzami.

Rozdział  1.

O skargach jeńców wojennych, z powodu warunków bytu w niewoli.

Artykuł  42.

Jeńcy wojenni będą mieli prawo składać władzom wojskowych, w których mocy się znajdują, podania tyczące się warunków bytu, w jakich się znajdują w niewoli.

Będą oni mieli również prawo zwracania się do przedstawicieli Mocarstw Opiekuńczych, żeby im przedstawić punkty, co do których wnoszą swe zażalenia, tyczące się warunków bytu w niewoli.

Te podania i zażalenia mają być przesyłane, jako pilne.

Nawet wtedy jednak, gdy one uznane zostaną za bezpodstawne - nie mogą one powodować kar.

Rozdział  2.

O przedstawicielach jeńców wojennych.

Artykuł  43.

We wszystkich miejscowościach, gdzie będą znajdowali się jeńcy, będą oni upoważnieni do wyznaczenia mężów zaufania, mających za zadanie reprezentowanie ich przed władzami wojskowemi lub Mocarstwami Opiekuńczemi.

To wyznaczenie będzie podane do aprobaty władz wojskowych.

Mężowie zaufania będą mieli powierzone sobie przyjmowanie i rozdział zbiorowych przesyłek. Również, w razie gdyby jeńcy postanowili zorganizować pewną formę wzajemnej pomocy, to organizacja ta podlegać będzie kompetencji mężów zaufania. Z drugiej strony będą oni mogli pomagać jeńcom, celem ułatwienia im stosunków z towarzystwami pomocy, wymienionemi w art. 78.

W obozach oficerów i zrównanych z nimi oficer-jeniec wojenny, najstarszy wiekiem z pośród najwyższych rangą będzie uważany za pośredniki między władzami obozu, a jeńcami oficerami i zrównanymi z nimi. W tym celu będzie on miał możność wskazania oficera-jeńca, któryby towarzyszy mu w roli tłumacza, w czasie konferencji z władzami obozu.

Artykuł  44.

Jeżeli mężowie zaufania będą używani jako pracownicy, czynności ich, jako przedstawicieli jeńców wojennych, będą im zaliczone na poczet obowiązkowego czasu pracy.

Mężom zaufania będą okazywane wszelkie ułatwienia w ich korespondencji z władzami wojskowemi i z Mocarstwami Opiekuńczemi. Ta korespondencja nie będzie ograniczoną.

Żaden z przedstawicieli jeńców nie może być przeniesiony bez zostawienia mu n niezbędnego czasu dla zapoznania swego następcy z bieżącemi sprawami.

Rozdział  3.

O sankcjach karnych w stosunku do jeńców wojennych.

1.

Postanowienia ogólne.

Artykuł  45.

Jeńcy wojenni będą podlegali, prawom, regulaminom i rozkazom, obowiązującym w armjach Mocarstwa, w którego władzy się znajdują.

Każdy akt niesubordynacji upoważnia do zastosowania względem nich środków przewidzianych przez te prawa, regulaminy i rozkazy.

Zastrzeżone są jednak postanowienia niniejszego rozdziała.

Artykuł  46.

Na jeńców wojennych mogą władze wojskowe i trybunały Mocarstwa, pod którego władzą się znajdują, nakładać tylko takie same kary, jak te, które są przewidziane w takich samych wypadkach w stosunku do wojskowych armji narodowej.

Przy równości rang, oficerowie, podoficerowie lub szeregowcy jeńcy, otrzymujący karę dyscyplinarną, nie będą podlegali gorszemu traktowaniu jak to, które jest przewidziane w odniesień u do tej kary w armjach Mocarstwa, pod którego władzą się znajdują.

Zakazanem jest stosowanie wszelkich kar cielesnych, wszelkie zamykanie w lokalach nieoświetlonych światłem dziennem i wogóle okrucieństwa w jakiejkolwiek postaci.

Zakazane jest również stosowanie za akty indywidualne - kar zbiorowych.

Artykuł  47.

Czyny, stanowiące wykroczenia przeciw dyscyplinie, a w szczególności próby ucieczki, będą sądzone w trybie szybkim; dla wszystkich jeńców wojennych, posiadających lub nieposiadających rangi - areszt prewencyjny będzie jak najkrótszy.

Postępowanie sądowe względem jeńców wojennych będzie przeprowadzone tak szybko, jak na to pozwolą okoliczności; więzienie prewencyjne będzie możliwie skrócone.

W każdym razie czas uwięzienia prewencyjnego będzie odliczony z kary, nałożonej dyscyplinarnie lub sądownie, o ile takie odliczenie jest przyjęte dla osób własnej armii.

Artykuł  48.

Jeńcy wojenni po odbyciu kar sądowych lub dyscyplinarnych, które na nich były nałożone, nie mogą być traktowani inaczej, niż inni jeńcy.

Jednakże jeńcy wojenni, ukarani za usiłowanie ucieczki, mogą polegać dozorowi specjalnemu który jednak nie będzie mógł znieść żadnych przywilejów przyznanych jeńcom niniejszą konwencją.

Artykuł  49.

Żaden jeniec wojenny nie może być pozbawiony swej rangi przez Mocarstwo, w którego mocy się znajduje.

Jeńcy, ukarani dyscyplinarnie, nie mogą być pozbawieni przywilejów, należnych ich randze; w szczególności oficerowie i równorzędni, podlegający karom, pociągającym za sobą pozbawienie wolności, nie będą umieszczeni w tych samych lokalach, co ukarani podoficerowie lub żołnierze.

Artykuł  50.

Jeńcy wojenni zbiegli, którzy byłby ujęci zanim zdołali połączyć się ze swą armją, lub zanim zdołali opuścić terytorjum zajęte przez armję, która ich wzięła do niewoli, bada podlegali tylko karom dyscyplinarnym.

Jeńcy, którzy po udanej ucieczce powrócili do armji lub opuścili terytorjum, zajęte przez armję, która ich wzięła do niewoli i ponownie dostali się do niewoli, nie będą podlegali żadnej karze za poprzednią ucieczkę.

Artykuł  51.

W razie, gdyby jeniec wojenny postawiony był przed trybunałem za zbrodnie lub przestępstwa względem osób lub własności spełnionych w czasie usiłowania ucieczki, usiłowanie ucieczki, nawet w razie powtórzenia, nie będzie uważane za okoliczność obciążającą.

Po ucieczce udanej lub usiłowanej, towarzysze uciekiniera, którzy z nim współdziałali w jego ucieczce, podlegają z tego tytułu tylko karze dyscyplinarnej.

Artykuł  52.

Strony wojujące winny dbać o to, aby właściwe władze były jak najbardziej pobłażliwe w ocenianiu sprawy, czy występek jeńca wojennego ma być karany dyscyplinarnie czy sądowo.

W szczególności winno to mieć miejsce, gdy będzie chodziło o ocenienie aktów, mających związek z ucieczką lub próbą ucieczki.

Jeniec wojenny z racji tego samego czynu i tego samego oskarżenia może być tylko raz ukarany.

Artykuł  53.

Żaden jeniec wojenny, któremu wymierzono karę dyscyplinarną, a który znajdzie się w warunkach przewidzianych dla repatrjacji, nie może być zatrzymany ze względu na to że nie odbył kary.

Jeńcy podlegający repatrjacji, którzy znajdować się będą pod dochodzeniem karnem, będą mogli być wyłączeni z repatriacji aż do końca postępowania a w odnośnych wypadkach, aż do wykonania kary; ci, którzy już będą uwięzieni na mocy wyroku sądowego będą mogli być zatrzymani aż do końca ich uwięzienia.

Strony wojujące zakomunikują sobie listy tych, którzy nie mógłby być repatrjowani dla powodów, wymienionych w poprzednim ustępie.

2.

Kary dyscyplinarne.

Artykuł  54

Areszt jest najsurowszą karą dyscyplinarną, na jaką może być skazany jeniec wojenny.

Wysokość pojedynczej kary nie może przekraczać trzydziestu dni.

To maximum 30 dni nie może być przekroczone przy wydawaniu wyroku w stosunku do jeńca, który odpowiadałby dyscyplinarnie za kilka spraw, bez względu na to, czy te sprawy wiążą się z sobą, czy nie.

Jeżeli w czasie albo po odbyciu kary aresztu, jeniec skazany zostanie na nową karę dyscyplinarną, to zwłoka przynajmniej trzydniowa winna dzielić okres aresztów, o ile choć jeden z tych aresztów wynosi 10 dni lub więcej.

Artykuł  55.

Z zastrzeżeniem postanowienia, zawartego w ostatnim ustępie art. 11, mogą być stosowane jako obostrzenia kary w stosunku do jeńców wojennych, ukaranych dyscyplinarnie - ograniczenia żywnościowe, przyjęte w armjach Mocarstwa zatrzymującego.

Jednakże te ograniczenia żywnościowe mogą być zarządzone tylko o tyle, o ile stan zdrowia jeńców na to pozwala.

Artykuł  56.

W żadnym wypadku jeńcy nie mogą być przeniesieni do zakładów karnych (więzienia, domów poprawczych, galer etc.) dla odbycia tam kar dyscyplinarnych.

Lokale, w których będą odbywane kary dyscyplinarne, mają odpowiadać wymaganiom higjeny.

Jeńcy ukarani będą mieli możność utrzymywania się w czystości.

Każdego dnia jeńcy będą mieli możność ruchu i przebywania na wolnem powietrzu co najmniej przez dwie godziny.

Artykuł  57.

Jeńcy wojenni, ukarani dyscyplinarnie, będą mieli dozwolone czytanie i pisanie, jak również wysyłanie i otrzymywanie listów.

Natomiast paczki i przesyłki pieniężne będą mogły być dostarczone adresatom dopiero po odbyciu kary. Jeżeli paczki zawierają psujące się produkty, to będą one oddane do infirmerji lub do kuchni obozu.

Artykuł  58.

Jeńcy wojenni, ukarani dyscyplinarnie, będą mogli na swą prośbę zgłaszać się do codziennych oględzin lekarskich. Będą oni otrzymywali zabiegi, uznane przez lekarzy za konieczne i w odnośnych wypadkach będą ewakuowani do infirmerji obozu lub do szpitali.

Artykuł  59.

Z wyjątkiem kompetencji trybunałów i wyższych władz wojskowych, kary dyscyplinarne będą mogły być orzekane tylko przez oficera, posiadającego władzę dyscyplinarną w charakterze komendanta obozu lub oddziału, albo przez odpowiedzialnego oficera, który go zastępuje.

3.

Postępowania sądowe.

Artykuł  60.

Z chwilą rozpoczęcia postępowania sadowego przeciw jeńcowi wojennemu, Mocarstwo zatrzymujące powiadamia o tem, jak tylko będzie mogło to uczynić, a zawsze przed data rozpoczęcia rozpraw, przedstawiciela Mocarstwa Opiekuńczego.

Zawiadomienie to będzie zawierało następujące wiadomości:

a) stan cywilny i rangę jeńca,

b) miejsce pobytu albo uwiezienia,

c) wyszczególnienie jednego lub więcej punktów oskarżenia z wymienieniem postanowień prawnych, jakie mogą być zastosowane.

Jeżeli nie jest możliwem wskazanie w tem zawiadomieniu trybunału sądzącego, który rozpatrywać będzie sprawę, datę rozpoczęcia rozprawy i lokal, gdzie ona się odbędzie, to te wiadomości powinny być przesłane później przedstawicielowi Mocarstwa Opiekuńczego, w każdym razie najmniej na trzy tygodnie przed rozpoczęciem obrad.

Artykuł  61.

Jeniec nie może być skazany bez otrzymania możności obrony.

Jeniec nie może być przymuszony do uznania się winnym czynu, o który jest oskarżony.

Artykuł  62.

Jeniec wojenny ma prawo występować w asystencji obrońcy według swego wyboru, a także w razie potrzeby korzystać z usług kompetentnego tłumacza. Mocarstwo zatrzymujące pouczy go we właściwym czasie przed rozprawą o jego uprawnieniach.

O ile jeniec sam nie dokona wyboru obrońcy, to wyznaczy mu obronę Mocarstwo Opiekuńcze. Mocarstwo zatrzymujące dostarczy Mocarstwu Opiekuńczemu na jego żądanie listę osób, uprawnionych do stawania w charakterze obrońcy.

Przedstawiciele Mocarstwa Opiekuńczego będą mieli prawo być obecni na rozprawach.

Jedyny wyjątek z tej reguły następuje wtedy, gdy rozprawy mają być poufne ze wzglądu na obronę tajemnic państwa. Mocarstwo, w którego mocy jeniec się znajduje, uprzedzi o tem Mocarstwo Opiekuńcze.

Artykuł  63.

Wyrok na jeńca wojennego może być wydany tylko przez takie same trybunały i podług tej samej procedury, co wyroki wydawane względem osób należących do sił zbrojnych Mocarstwa zatrzymującego.

Artykuł  64.

Każdy jeniec wojenny będzie miał prawo odwołać się od wydanego na niego wyroku w ten sam sposób, co osoby należące do sił zbrojnych Mocarstwa zatrzymującego.

Artykuł  65.

Wyroki, wydane na jeńców wojennych będą bezzwłocznie zakomunikowane Mocarstwu Opiekuńczemu.

Artykuł  66.

Jeżeli na jeńca wojennego zostanie wydany wyrok kary śmierci, będzie jak najśpieszniej wysiane do Mocarstwa Opiekuńczego zawiadomienie, podające dokładnie charakter i okoliczności przestępstwa, celem przesłania go Mocarstwu, w którego armji jeniec służył.

Wyrok nie może być wykonany przed upływem terminu przynajmniej trzech miesięcy od chwili tego zawiadomienia.

Artykuł  67.

Żaden jeniec wojenny nie może być pozbawiony dobrodziejstw, wynikających z postanowień art. 42 niniejszej konwencji, ani w następstwie wyroku, ani z innych powodów.

Dział  IV.

O ZAKOŃCZENIU NIEWOLI.

Sekcja  I.

O repatrjacji bezpośredniej i o hospitalizacji w kraju neutralnym.

Artykuł  68

Strony wojujące są obowiązane odesłać jeńców wojennych ciężko chorych i ciężko rannych do ich kraju, bez względu na ich rangę i liczbę, po doprowadzeniu ich do stanu, pozwalającego na transport.

Umowy, zawarte przez strony wojujące, ustalą skoro to tylko będzie możliwe, przypadki inwalidztwa lub choroby, pociągające za sobą repatrjację bezpośrednią, jak również i przypadki, pociągające za sobą ewentualne hospitalizacje w kraju neutralnym. W oczekiwaniu zawarcia tych umów, strony wojujące będą mogły kierować się wzorem umowy, dołączonym do niniejszej konwencji, jako przykład.

Artykuł  69.

W chwili rozpoczęcia działań wojennych, strony wojujące porozumieją się między sobą celem zamianowania, mieszanych komisyj lekarskich. Te komisje będą się składały z trzech członków, z których dwóch należy do mocarstwa neutralnego i jeden wyznaczony przez Mocarstwo zatrzymujące; jeden z lekarzy mocarstwa neutralnego będzie przewodniczącym. Te mieszane komisje lekarskie będą badały jeńców chorych i rannych i powezmą względem nich właściwe decyzje.

Decyzje tych komisyj zapadają większością głosów i będą wykonywane w czasie możliwie najkrótszym.

Artykuł  70.

Oprócz wyznaczonych przez lekarza obozowego, następujący jeńcy będą podlegali zbadaniu przez mieszaną komisję lekarską, wymienioną w art. 69 - a to mając na widoku ich repatrjację lub skierowanie na hospitalizację w kraju neutralnym:

a) jeńcy, którzy będą o to prosili, bezpośrednio przez lekarza obozowego,

b) jeńcy, przedstawieni przez mężów zaufania, przewidzianych w art. 43, działających z własnej inicjatywy lub na prośbę samych jeńców,

c) jeńcy, którzy będą przedstawieni przez Mocarstwo, w którego armji służyli lub przez towarzystwo pomocy, uznane i upoważnione przez to Mocarstwo.

Artykuł  71.

Jeńcy wojenni, ofiary wypadków przy pracy, z wyjątkiem rannych z własnej winy, jeżeli chodzi o repatrjację lub ewentualną hospitalizację w kraju neutralnym, będą mieli prawo korzystać z dobrodziejstw tych samych postanowień.

Artykuł  72.

W czasie trwania działań wojennych, ze względów humanitarnych, strony wojujące będą mogły zawierać umowy w celu przeprowadzenia repatrjacji bezpośredniej lub celem hospitalizacji w kraju neutralnym jeńców wojennych zdrowych, którzy przebyli długą niewolę.

Artykuł  73.

Koszta repatrjacji lub przewozu jeńców wojennych do kraju neutralnego od granicy Mocarstwa zatrzymującego poniesie Mocarstwo, w którego armjach jeńcy ci służyli.

Artykuł  74.

Żaden jeniec repatrjowany nie może być użyty w czynnej służbie wojskowej.

Sekcja  II.

O zwolnieniu i repatrjacji po zakończeniu działań wojennych.

Artykuł  75.

Po zawarciu umowy o zawieszeniu broni, strony wojujące powinny w zasadzie umieścić w niej porozumienie, tyczące się repatrjacji jeńców wojennych. Jeżeli postanowienia w tym względzie nie mogły być zamieszczone w tej umowie - to strony wojujące powinny niemniej jednak jak najszybciej skomunikować się w lej sprawie. W każdym razie repatrjacja jeńców winna się odbyć w jak najkrótszym czasie po zawarciu pokoju.

Jeńcy wojenni, w stosunku do których wdrożone będzie postępowanie karne za zbrodnie lub występek prawa publicznego, mogą jednak być zatrzymani aż do ukończenia postępowania, a w odnośnym wypadku - aż do chwili ukończenia kary. To samo dotyczy skazanych za zbrodnie lub występki prawa publicznego.

Po porozumieniu między stronami wojującemi mogą być utworzone komisje w celu wyszukiwania jeńców rozrzuconych oddzielnie i ich repatrjacji.

Dział  V.

O ZGONIE JEŃCÓW WOJENNYCH.

Artykuł  76

Testamenty jeńców wojennych będą przyjmowane i sporządzane na tych samych zasadach, co i testamenty wojskowych armji własnej.

Te same przepisy obowiązują w odniesieniu do aktów stwierdzenia zgonu.

Strony wojujące będą dbały, aby jeńcy wojenni zmarli w niewoli byli grzebani ze czcią, aby ich groby, zaopatrzone były we wszystkie potrzebne wskazówki oraz były szanowane i utrzymywane w sposób należyty.

Dział  VI.

O BIURACH POMOCY I INFORMACJI DOTYCZĄCYCH JEŃCÓW WOJENNYCH.

Artykuł  77.

Od początku działań wojennych każde z Mocarstw wojujących, jako też Mocarstwa neutralne, które przyjęły walczących, utworzą urzędowe biuro informacji o jeńcach wojennych, znajdujących się na jego terytorjum.

Każde z Mocarstw wojujących zawiadomi w jak najkrótszym czasie swoje biuro o dokonanych przez jego armje zajęciach do niewoli jeńców, udzielając wszelkich pożądanych informacyj, dotyczących tożsamości, umożliwiających szybkie uwiadomienie zainteresowanej rodziny i komunikując urzędowe adresy, pod któremi rodziny będą mogły pisywać do jeńców.

Biuro informacji prześle bezzwłocznie wszystkie te wskazówki Mocarstwom zainteresowanym za pośrednictwem z jednej strony Mocarstw Opiekuńczych, a z drugiej strony - agencji centralnej przewidzianej w art. 79.

Biuro informacji, powołane do udzielania odpowiedzi na wszystkie pytania, tyczące się jeńców wojennych - będzie otrzymywało od różnych urzędów kompetentnych wszelkie wskazówki, tyczące się internowania i zmian, zwolnień na słowo, repatrjacji, ucieczek, pobytu w szpitalach, śmierci, jak też i innych wiadomości, potrzebnych dla wystawienia i utrzymywania, zgodnie ze stanem dni, karty indywidualnej dla każdego jeńca wojennego.

W miarę możności biuro umieści na tej karcie imiennej z zastrzeżeniem postanowień art. 5 numer legitymacji, nazwisko i imiona, datę i miejsce urodzenia, stopień i oddział wojskowy zainteresowanego, imię ojca i imię matki, adres osoby, która ma być zawiadomiona w razie wypadku, rany, datę i miejsce zajęcia do niewoli, internowania, ran, śmierci, jak również wszelkie inne ważne wiadomości.

Wykazy tygodniowe, zawierające nowe wiadomości, mogące ułatwić ustalenie tożsamości każdego jeńca, będą przesyłane Mocarstwu zainteresowanemu.

Imienna karta indywidualna jeńca wojennego będzie po zawarciu pokoju przekazana Mocarstwu, któremu on służył.

Biuro informacyjne ma również zbierać wszystkie przedmioty osobiste, przedmioty wartościowe, korespondencję, książki żołdu, znaki tożsamości, etc., pozostawione przez jeńców wojennych repatrjowanych, zwolnionych na słowo, zbiegłych lub zmarłych i przesłać je do krajów zainteresowanych.

Artykuł  78.

Stowarzyszenia pomocy dla jeńców wojennych, utworzone w sposób właściwy, zgodnie z ustawami danego kraju i mające za zadanie pośredniczenie w działalności charytatywnej, otrzymają od stron wojujących dla siebie i dla swych przedstawicieli należycie uwierzytelnionych - wszelkie ułatwienia w granicach, na jakie pozwalają konieczności wojenne - a to dla skutecznego wypełnienia ich zadań humanitarnych. Delegaci tych towarzystw będą dopuszczeni do niesienia pomocy w obozach, jak również na punktach etapowych jeńców repatriowanych, za zezwoleniem imiennem udzielonem przez władze wojskowe i po złożeniu zobowiązania na piśmie podporządkowania się wszelkim zarządzeniom porządkowym i policyjnym, wydanym przez te władze.

Artykuł  79.

W państwie neutralnem będzie utworzona centralna agencja informacji o jeńcach wojennych. Komitet międzynarodowy Czerwonego Krzyża zaproponuje Mocarstwom zainteresowanym, o ile to uzna za stosowne, organizację takiej agencji.

Ta agencja będzie miała za zadanie skoncentrowanie wszelkich wiadomości, tyczących się jeńców, jakie będzie mogła otrzymać na drodze urzędowej lub prywatnej; będzie je ona jak najśpieszniej przesyłała do kraju pochodzenia jeńców lub też do Mocarstwa, któremu oni służyli.

Te postanowienia nie mogą być komentowane, jako ograniczające działalność humanitarną międzynarodowego komitetu Czerwonego Krzyża.

Artykuł  80.

Biura informacji będą korzystały ze zwolnienia od opłat pocztowych, jak też z wszelkich udogodnień, przewidzianych w artykule 38.

Dział  VII.

O ZASTOSOWANIU KONWENCJI DO NIEKTÓRYCH KATEGORYJ OSÓB CYWILNYCH.

Artykuł  81.

Osoby, towarzyszące siłom zbrojnym, lecz nie należące do ich właściwego składu, jak korespondenci, reporterzy gazet, markietanci, dostawcy w razie, gdy dostaną się w ręce nieprzyjaciela i gdy ten ostatni uzna za właściwe zatrzymać je, będą miały prawo do traktowania ich jak jeńców wojennych, pod warunkiem, że będą zaopatrzeni w legitymacje władzy wojskowej sił zbrojnych, którym towarzyszą.

Dział  VIII.

O WYKONANIU KONWENCJI.

Sekcja  I.

Postanowienia ogólne.

Artykuł  82.

Postanowienia niniejszej konwencji winny być uszanowane przez Wysokie Układające się Strony we wszelkich okolicznościach.

W razie, gdyby w czasie wojny jedna ze stron wojujących nie należała do konwencji - jej postanowienia będą pomimo to obowiązujące dla stron wojujących, które do niej należą.

Artykuł  83.

Wysokie Układające się Strony zastrzegają sobie prawo zawierania umów specjalnych w sprawach dotyczących jeńców wojennych, co do których uznają za potrzebne oddzielne ich uregulowanie.

Jeńcy wojenni będą korzystali z dobrodziejstw tych umów aż do ukończenia repatrjacji, z wyjątkiem postanowień specjalnych w sensie przeciwnym, zawartych w wyżej wzmiankowanych umowach, albo w umowach późniejszych, jak również z wyjątkiem zarządzeń bardziej korzystnych, stosowanych przez jedno albo drugie Mocarstwo wojujące względem jeńców, u siebie zatrzymanych.

Dla zapewnienia zastosowania z jednej i z drugiej strony przepisów niniejszej konwencji i ułatwienia zawarcia umów specjalnych, wyżej przewidzianych, Strony wojujące będą mogły zezwalać od chwili rozpoczęcia działań wojennych na zbieranie się przedstawicieli właściwych władz, którym powierzono administrację jeńców wojennych.

Artykuł  84.

Tekst niniejszej konwencji i umów specjalnych, przewidzianych w artykule poprzednim, będzie rozplakatowany, o ile to możliwe, w języku ojczystym jeńców wojennych, w miejscach, gdzie będzie mógł być odczytany przez wszystkich jeńców.

Tekst tych umów na życzenie będzie zakomunikowany jeńcom, którzy nie byliby w możności zapoznać się z tekstem rozplakatowanym.

Artykuł  85.

Wysokie Układające się Strony zakomunikują sobie wzajemnie za pośrednictwem Rady Związkowej Szwajcarskiej oficjalne tłumaczenie niniejszej konwencji, jako też normy prawne i regulaminy, któreby musiały zaprowadzić u siebie, celem zapewnienia zastosowania niniejszej konwencji.

Sekcja  II.

O organizacji kontroli.

Artykuł  86.

Wysokie Układające się Strony uznają, że prawidłowe stosowanie niniejszej konwencji znajdzie gwarancję w możliwości współpracy Mocarstw Opiekuńczych, mających powierzoną sobie obronę interesów stron wojujących; z tego względu Mocarstwa Opiekuńcze będą mogły, poza swoim personelem dyplomatycznym, wyznaczyć delegatów z pomiędzy własnych obywateli lub obywateli innych państw neutralnych. Ci delegaci winni podlegać aprobacie strony wojującej, przy której mają spełniać swoją misję.

Przedstawiciele Mocarstwa Opiekuńczego lub jego delegaci, którzy otrzymali aprobatę, będą upoważnieni do udania się do wszelkich miejscowości, bez wyjątku, gdzie są internowani jeńcy wojenni. Będą oni mieli wstęp do wszystkich lokalów, zajętych przez jeńców i będą mogli z nimi rozmawiać w zasadzie bez świadków, osobiście lub za pośrednictwem tłumacza.

Strony wojujące ułatwią w najszerszym możliwie zakresie zadanie aprobowanych przez siebie przedstawicieli lub delegatów Mocarstwa Opiekuńczego. Władze wojskowe będą powiadomione o ich odwiedzinach.

Strony wojujące mogą porozumieć się, aby osoby tejże narodowości co jeńcy, były dopuszczone do wzięcia udziału w podróżach inspekcyjnych.

Artykuł  87.

W razie niezgody między stronami wojującemi, co do stosowania postanowień niniejszej konwencji, Mocarstwa Opiekuńcze powinny, w miarę możności, zaofiarować swe usługi, celem załatwienia nieporozumienia.

W tym celu każde Mocarstwo Opiekuńcze będzie mogło np. zaproponować stronom wojującym zainteresowanym zebranie się ich przedstawicieli, ewentualnie na terytorjum neutralnem odpowiednio wybranem. Strony wojujące powinny zastosować się do zrobionych im w tym względzie propozycyj. W poszczególnym razie Mocarstwo Opiekuńcze będzie mogło zaproponować do uznania Mocarstwom zainteresowanym osobę należącą do jednego z Mocarstw neutralnych, albo osobę delegowaną przez komitet międzynarodowy Czerwonego Krzyża dla uczestniczenia w tem zebraniu.

Artykuł  88.

Postanowienia powyższe nie są przeszkodą dla działalności humanitarnej, którą komitet międzynarodowy Czerwonego Krzyża, za zezwoleniem stron wojujących zainteresowanych, będzie mógł rozwinąć dla dobra jeńców wojennych.

Sekcja  III.

Postanowienia końcowe.

Artykuł  89.

W stosunkach między Mocarstwami, związanemi konwencją haską, dotyczącą praw i zwyczajów wojny lądowej, zarówno gdy chodzi o konwencję z dnia 29 lipca 1899 roku, czy też o konwencję z dnia 18 października 1907 roku, które uczestniczą w niniejszej konwencji - ta ostatnia uzupełnia rozdział II regulaminu dołączonego do wspomnianych wyżej konwencyj haskich.

Artykuł  90.

Niniejsza konwencja, która nosi datę dnia dzisiejszego, będzie mogła być podpisana do dnia 1 lutego 1930 roku w imieniu wszystkich krajów, reprezentowanych na konferencji, otwartej w Genewie w dniu 1 lipca 1929 roku.

Artykuł  91.

Niniejsza konwencja będzie ratyfikowana możliwie jak najszybciej.

Dokumenty ratyfikacyjne będą złożone w Bernie.

Sporządzony ma być protokół złożenia każdego dokumentu ratyfikacyjnego, którego kopja, należycie uwierzytelniona za zgodność, będzie przesłana przez Radę Związkową Szwajcarską rządom wszystkich krajów, w imieniu których konwencja była podpisana albo których przystąpienie było notyfikowane.

Artykuł  92.

Niniejsza konwencja wejdzie w życie w sześć miesięcy po złożeniu przynajmniej dwóch dokumentów ratyfikacyjnych.

Następnie wejdzie ona w życie dla każdej Wysokiej Układającej się Strony w sześć miesięcy po złożeniu jej dokumentu ratyfikacyjnego.

Artykuł  93.

Począwszy od daty jej wejścia w życie, niniejsza konwencja będzie otwarta do przystąpienia ze strony krajów, w imieniu których nie była podpisana.

Artykuł  94

Przystąpienia będą notyfikowane na piśmie Radzie Związkowej Szwajcarskiej i wywrą skutki w sześć miesięcy od daty ich nadejścia.

Rada Związkowa Szwajcarska zawiadomi o przystąpieniach do konwencji Rządy tych wszystkich krajów, w imieniu których konwencja była podpisana lub notyfikowano przystąpienie do niej.

Artykuł  95.

W czasie wojny ratyfikacje złożone i przystąpienia notyfikowane przez Mocarstwa wojujące przed lub po rozpoczęciu działań wojennych wywrą natychmiastowy skutek. Zawiadomienie o ratyfikacjach, albo przystąpieniach, otrzymanych od Mocarstw w stanie wojny, będzie uskutecznione przez Radę Związkową Szwajcarską drogą jak najszybszą.

Artykuł  96.

Każda z Wysokich Układających się Stron będzie miała możność wypowiedzenia niniejszej konwencji. Wypowiedzenie wywrze skutki dopiero w rok po jego pisemnej notyfikacji Radzie Związkowej Szwajcarskiej. Rada Związkowa Szwajcarska zakomunikuje tę notyfikację Rządom wszystkich Wysokich Układających się Stron.

Wypowiedzenie będzie miało znaczenie tylko dla Wysokiej Układającej się Strony, która je notyfikowała.

Nadto to wypowiedzenie nie wywrze skutku w czasie wojny, w którą będzie wmieszane Mocarstwo wypowiadające konwencję. W takim wypadku niniejsza konwencja zachowa swą moc i po upływie terminu rocznego, aż do zawarcia pokoju i w każdym razie, aż do chwili ukończenia repatrjacji.

Artykuł  97.

Odpis niniejszej konwencji, poświadczony za zgodność, będzie złożony w archiwach Ligi Narodów przez Radę Związkową Szwajcarską. Również ratyfikacje, przystąpienia i wypowiedzenia, które będą notyfikowane Radzie Związkowej Szwajcarskiej, będą przez nią zakomunikowane Lidze Narodów.

NA DOWÓD CZEGO pełnomocnicy wyżej wymienieni podpisali niniejszą konwencję.

Sporządzono w Genewie dwudziestego siódmego lipca tysiąc dziewięćset dwudziestego dziewiątego roku w jednym egzemplarzu, który będzie złożony w archiwach Związku Szwajcarskiego, a odpisy poświadczone za zgodność, będą przesłane Rządom wszystkich krajów, zaproszonych na konferencję.

ZA NIEMCY:

Edmund Rhomberg

ZA STANY ZJEDNOCZONE AMERYKI:

Eliot Wadsworth

Hugh R. Wilson

ZA AUSTRJĘ:

Leitmaier

ZA BELGJĘ:

Dr. Demolder,

J. de Ruelle

ZA BOLIWJĘ:

A. Cortadellas

ZA BRAZYLJĘ:

Raoul de Rio - Branco

ZA WIELKĄ BRYTANJĘ I IRLANDJĘ PÓŁNOCNA, JAK RÓWNIEŻ ZA WSZELKA CZĘŚĆ IMPERJUM BRYTYJSKIEGO NIE BĘDĄCA SAMODZIELNYM CZŁONKIEM LIGI NARODÓW:

Horace Rumbold

ZA KANADĘ:

W. A. Riddell

ZA AUSTRALJĘ:

Claud Russell

ZA NOWA ZELANDJĘ:

Claud Russell

ZA AFRYKĘ POŁUDNIOWĄ:

Eric H. Louw

ZA WOLNE PAŃSTWO IRLANDJI:

Sean Lester

ZA INDJE:

Claud Russell

ZA BUŁGARJĘ:

D. Mikoff

Stephane N. Laftchieff

ZA CHILI:

Gmo Noυoa

D. Pulgar

ZA CHINY:

C. Y. Hsiao

ZA KOLUMBJĘ:

Francisco José de Urrutia

ZA KUBĘ:

Carlos de Armenteros

Carlos Blanco

ZA DANJĘ:

Harald Scaυenius

Gustaw Rasmussen

ZA REPUBLIKĘ DOMINIKAŃSKĄ:

Ch. Ackermann

ZA EGIPT:

Mohammed Abdel Moneim Riad

H. W. M. Simaika

ZA HISZPANJĘ:

Ad referendum

Mauricio Lopez Roberts Y Terry, Marqués de la Torrehermosa

ZA ESTONJĘ:

Dr. Leesment

ZA FINLANDJĘ:

A. E. Martola

ZA FRANCJĘ:

H. de Marcilly

J. du Sault

ZA GRECJĘ:

R. Raphael

S. Veniselos

ZA WĘGRY:

Paul de Heυesy

ZA WŁOCHY:

Gioυanni Ciraolo

ZA JAPONJĘ:

Isaburo Yoshida

S. Shimomura

S. Miura

ZA ŁOTWĘ:

Charles Duzmans

Dr. Oscar Voit

ZA LUKSEMBURG;

Ch. G. Vermaire

ZA MEKSYK:

Fr. Castillo Nájera

ZA NIKARAGUĘ:

A. Sottile

ZA NORWEGJĘ:

J. Irgens

Jens Meinich

ZA HOLANDJĘ:

W. Doude υan Troostwijk

Dr. Diehl

J. Harberts

ZA PERSJĘ:

Anoucnireυan Sepahbodi

ZA POLSKĘ:

Józef G. Pracki

W. Jerzy Babecki

ZA PORTUGALIĘ:

Vasco de Quevedo

F. de Calheiros E Menezes

ZA RUMUNJĘ:

M. B. Boeresco

Colonel E. Vertejano

ZA KRÓLESTWO SERBÓW, CHORWATÓW I SŁOWEŃCÓW:

I. Choumenkoυitch

ZA SYJAM:

Varnυaidya

ZA SZWECJĘ:

K. I. Westman

ZA SZWAJCARJĘ:

Paul Dinichert

De la Harpe

Hauser

Züblin

Schindler

ZA CZECHOSŁOWACJĘ:

Zd. Fierlinger

ZA TURCJĘ:

Hassan

Dr. Abdulkadir

M. Nusret

Dr. Akil Moukhtar

ZA URUGWAJ:

Alfredo de Castro

ZA WENEZUELĘ:

C. Parra - Pérez

I. M. Hurtado - Machado

Zaznajomiwszy się z powyższą konwencją, uznaliśmy ją i uznajemy za słuszną zarówno w całości jak i każde z postanowień w niej zawartych; oświadczamy, że jest przyjęta, ratyfikowana i potwierdzona i przyrzekamy, że będzie niezmiennie zachowywana.

NA DOWÓD CZEGO wydaliśmy Akt niniejszy, opatrzony pieczęcią Rzeczypospolitej.

W Warszawie, dnia 23 kwietnia 1932 r.

• Identyfikator: Dz.U.1932.103.866
• Rodzaj: Umowa międzynarodowa
• Tytuł: Konwencja dotycząca traktowania jeńców wojennych. Genewa.1929.07.27.
• Data aktu: 27/07/1929
• Data ogłoszenia: 28/11/1932
• Data wejścia w życie: 30/12/1932