Wykonanie postanowień ustawy z dnia 1 kwietnia 1925 r. o przedłużeniu mocy obowiązującej przepisów o wymiarze i poborze państwowego podatku od nieruchomości w gminach miejskich oraz od niektórych budynków w gminach wiejskich.

ROZPORZĄDZENIE

MINISTRA SKARBU

z dnia 30 kwietnia 1925 r.

wydane w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych celem wykonania postanowień ustawy z dnia 1 kwietnia 1925 r. o przedłużeniu mocy obowiązującej przepisów o wymiarze i poborze państwowego podatku od nieruchomości w gminach miejskich oraz od niektórych budynków w gminach wiejskich.

Na mocy art. 6 i 8 powołanej wyżej ustawy z dnia 1 kwietnia 1925 r. (Dz. U. R. P. № 43, poz. 296) oraz art. 9 i 12 ustawy z dnia 31 lipca 1919 r. o tymczasowej organizacji władz i urzędów skarbowych (Dz. P. P. P. № 65, poz. 391) zarządza się co następuje:

Do art. 3 i 4 ustawy.

§ 1. Podstawą wymiaru państwowego podatku od nieruchomości względnie ich części, podlegających ustawie z dnia 11 kwietnia 1924 r. o ochronie lokatorów (Dz. U. R. P. № 39, poz. 406) - oblicza się w sposób następujący:

Podstawowe komorne miesięczne z czerwca 1914 r. winno być pomnożone przez 3 celem otrzymania podstawowego kwartalnego komornego.

Do stawek procentowych podstawowego komornego, przewidzianych w p. 1 art. 6 powołanej ustawy o ochronie lokatorów, doliczy się 8% w myśl przepisu p. 3 tegoż art. 6 celem ustalenia stawki procentowej podstawowego komornego z końcem roku 1924. Do tej stawki procentowej począwszy od 1 stycznia 1925 r. dodaje się kwartalnie 6.

Np. dla mieszkania, złożonego z 5 pokoi (p. c art. 6 ustawy o ochronie lokatorów) stawka procentowa dla II kwartału 1925 r. będzie stanowiła: 15 + 8 + 6 + 6 = 35; kwartalne podstawowe komorne z roku 1914 wynosiło 300 zł; w związku z tem podstawa wymiaru podatku za II kwartał 1925 r.

określi się w kwocie i podatek (12%)

od tej kwoty stanowi

W taki sam sposób ustala się wartość czynszową nieoddanych w najem nieruchomości lub ich części, podlegających ustawie o ochronie lokatorów, z wyjątkiem wypadków, określonych w § 6 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 17 czerwca 1924 r. (Dz. U. R. P. № 51, poz. 523).

Jeżeli w wypadkach przewidzianych w § 6 wymienionego rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej nieruchomość stanowi własność osób prawnych, wówczas wartość jej może być przyjęta wedle bilansów otwarcia w złotych, sporządzonych zgodnie z rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 25 czerwca 1924 r. (Dz. U. R. P. № 55, poz. 542).

§ 2. Podstawę wymiaru państwowego podatku od nieruchomości lub ich części, nie podlegających ustawie o ochronie lokatorów, stanowi rzeczywiste umowne komorne, względnie rzeczywista wartość czynszowa za rok kalendarzowy poprzedzający rok podatkowy.

W razie różnicy miedzy rzeczywistem komornemu za ostatni kwartał roku poprzedzającego a komornem przyjąłem za podstawę wymiaru podatku za tenże kwartał, podatek należy wymierzyć z uwzględnieniem tej różnicy, przyczem w razie nieotrzymania od właściciela nieruchomości zawiadomienia o zmianie w wysokości komornego (część druga art. 4 ustawy) - rzeczywista wysokość komornego winna być ustalona w drodze dochodzeń.

§ 3. Począwszy od dnia 1 stycznia 1926 r. przepisy ustawy o ochronie lokatorów nie mają zastosowania do budynków fabrycznych i pomieszczeń w takich budynkach wynajętych wraz z urządzeniem pędni na wykonywanie przemysłu przy użyciu siły mechanicznej; nie dotyczy to jednak pracowni rzemieślniczych.

Do art. 5 i 6 ustawy.

§ 4. Niezwłocznie po ukończeniu wymiaru podatku winna władza wymiarowa rozesłać płatnikom nakazy płatnicze; w których należy podać podstawę wymiaru, wysokość podatku i terminy płatności oraz objaśnienie o przysługującem płatnikowi prawie wniesienia odwołania.

Rozesłanie nakazów płatniczych na państwowy podatek od nieruchomości winno być ukończone do 31 marca każdego roku podatkowego, przyczem nakazy płatnicze na podatek za rok 1925 mają być rozesłane najpóźniej do 30 czerwca 1925 r.

§ 5. Podatek wymierzony należy wpłacić w ustawowych terminach da kasy właściwej władzy wymiarowej (magistratu, względnie wydziału powiatowego). Należność za I kwartał 1925 r. winna być uiszczona w miesiącu lipcu 1925 r.

Kwoty podatku nieuiszczone z winy płatnika w przepisanych terminach płatności stają się zaległością, która będzie ściągnięta przymusowo z karami za zwłokę w wysokości 4% miesięcznie oraz kosztami egzekucyjnemi, określonemi w ustawie z dnia 31 lipca 1924 r. (Dz. U. R. P. № 73, poz. 721).

Z sumy wpłaconej pokrywa się przedewszystkiem karę, za zwłokę i ewetualne koszty egzekucji, a następnie zaległość podatku.

§ 6. Magistraty (zarządy gmin miejskich) i wydziały powiatowe winny założyć i prowadzić księgi biercze państwowego podatku od nieruchomości według ustanowionego wzoru.

§ 7. Naczelnicy urzędów skarbowych, względnie urzędnicy delegowani przez władzę skarbową, dokonywać będą przynajmniej raz na rok, oprócz kontroli przewidzianej w § 24 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 17 czerwca 1924 roku (Dz. U. R. P. № 51, poz. 523), także kontrolę całej, akcji wymiarowej magistratów (zarządów gmin miejskich) i wydziałów powiatowych.

Do części ostatniej art. 4 ustawy.

§ 8. Grzywny i kary pieniężne, określona w każdocześnie obowiązujących przepisach o państwowym podatku dochodowym, przewidziane za niezłożenia zaznania o dochodzie, względnie podanie w niem świadomie nieprawdziwych danych, nakładają właściwe władze wymiarowe (magistraty i wydziały powiatowe).

Od orzeczeń, skazujących na grzywnę za niezłożenie zawiadomienia o zmianie komornego, można wnieść odwołanie w terminie 28-dniowym od dnia doręczenia orzeczenia za pośrednictwem władzy wymiarowej do izby skarbowej, która rozstrzyga ostatecznie.

§ 9. Wykonanie orzeczeń o grzywnach, o których mowa w § 8 niniejszego rozporządzenia, odracza się aż do rozstrzygnięcia wniesionego odwołania. Grzywny te, w razie niemożności ich ściągnięcia, nie mogą być zamienione na karę pozbawienia wolności.

Natomiast, jeżeli kara pieniężna nałożona za podanie świadomie nieprawdziwych danych (§ 8 niniejszego rozporządzenia) nie zostanie uiszczona dobrowolnie w ciągu 4 tygodni od dnia doręczenia obwinionemu orzeczenia, wówczas właściwa władza wymiarowa przekazuje sprawę właściwemu sądowi, o czem należy uprzedzić obwinionego równocześnie z zakomunikowaniem mu orzeczenia o karze pieniężnej.

Do art. 7 ustawy.

§ 10. Płatnicy państwowego podatku od nieruchomości miejskich oraz od budynków wiejskich, nie będący w stanie wskutek krytycznego położenia ekonomicznego uiścić w terminie przypadających od nich należności podatkowych, mogą zwracać się do właściwych władz wymiarowych (magistratów i wydziałów powiatowych) z próbą o odroczenie lub rozłożenie na raty należnego podatku.

Wszystkie takie podania władza wymiarowa bada celem niewątpliwego stwierdzenia niemożności uiszczania podatku, a następnie rozważa konieczność zastosowania tych ulg, o które płatnicy proszą i bądź zarządza sama odroczenie, względnie rozłożenie na raty spłaty należności, bądź też występuje w tej sprawie z wnioskiem do właściwej izby skarbowej, kierując się przepisami zawartemi w § 11 niniejszego rozporządzenia.

§ 11. Władze wymiarowe władne są decydować o odroczeniu terminu płatności i rozłożeniu na raty należności podatkowej na czas nie dłuższy, niż 3 miesiące, a to:

1) magistrat m. st. Warszawy -- do wysokości 1.000 zł. podatku,

2) magistraty m. Krakowa, Lwowa, Łodzi, Poznania, Wilna i Bydgoszczy - do 500 zł. podatku,

3) magistraty (zarządy gmin miejskich) innych miast i wydziały powiatowe - do 200 zł. podatku.

§ 12. Gdy prośba dotyczy odroczeniu lub rozłożenia na raty należności podatkowej w kwotach wyższych lub na czas dłuższy, niż wskazano w §11, władza wymiarowa występuje z odpowiednim wnioskiem do izby skarbowej.

Izba skarbowa może decydować sama o odroczeniu lub rozłożeniu na raty należności podatkowe] do wysokości 1.000 zł. na czas nie dłuższy, niż jeden rok.

§ 13. O odroczeniach podatku lub rozłożeniach na raty w kwotach wyższych i na czas dłuższy, niż wskazano w §§ 11 i 12 niniejszego rozporządzenia, decyduje Ministerstwo Skarbu.

Od odroczonych lub rozłożonych na raty kwot podatku pobiera się odsetki za zwłokę w wysokości 1% miesięcznie.

§ 14. Formularze druków potrzebne do wymiaru i poboru państwowego podatku od nieruchomości w gminach miejskich oraz od niektórych budynków w gminach wiejskich na lata 1925 do 1928, a mianowicie: a) formularz dla ustalenia podstaw wymiaru podatku - arkusz wymiarowy; b) formularz ksiąg bierczych i c) na nakazy płatnicze, - otrzymają magistraty (zarządy gmin miejskich) i wydziały powiatowe od Ministerstwa Skarbu - według załączonych wzorów № 1, 2 i 4.

Natomiast dziennik przychodu na powyższy podatek magistraty oraz wydziały powiatowe przygotują na koszt własny i prowadzą według wzoru № 3 dołączonego ile niniejszego rozporządzenia.

Upoważnia się magistraty do zmiany w porozumieniu z izbą skarbową wymienionych wyżej formularzy stosownie do potrzeb miejscowych.

§ 15. Rozporządzenie niniejsze wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

..................................................

Notka Redakcji Systemu Informacji Prawnej LEX

Grafiki zostały zamieszczone wyłącznie w Internecie. Obejrzenie grafik podczas pracy z programem Lex wymaga dostępu do Internetu.

..................................................

grafika

• Identyfikator: Dz.U.1925.48.333
• Rodzaj: Rozporządzenie
• Tytuł: Wykonanie postanowień ustawy z dnia 1 kwietnia 1925 r. o przedłużeniu mocy obowiązującej przepisów o wymiarze i poborze państwowego podatku od nieruchomości w gminach miejskich oraz od niektórych budynków w gminach wiejskich.
• Data aktu: 30/04/1925
• Data ogłoszenia: 15/05/1925
• Data wejścia w życie: 15/05/1925