Zm.: ustawa z dnia 18 lipca 1924 r. o zabezpieczeniu na wypadek bezrobocia.
USTAWAz dnia 28 października 1925 r.o zmianie niektórych przepisów ustawy z dnia 18 lipca 1924 r. o zabezpieczeniu na wypadek bezrobocia (Dz. U. R. P. № 67 poz. 650).
W ustępie 1-szym art. 1-go ustawy z dnia 18 lipca 1924 r. o zabezpieczeniu na wypadek bezrobocia (Dz. U. R. P. № 67 poz. 650) po słowie "robotnicy" dodaje się słowa "i pracownicy umysłowi", zaspo słowie "robotników" dodaje się słowa "lub pracowników umysłowych", a w ustępie 2-im po słowie "robotników" dodaje się słowa "i pracowników umysłowych".
Po ustępie 1-szym tegoż artykułu dodaje się dwa nowe ustępy treści następującej:
"Kategorje pracowników umysłowych, podlegających obowiązkowi zabezpieczenia na wypadek bezrobocia, określi rozporządzenie Ministra Pracy i Opieki Społecznej.
Pracownicy umysłowi, zarabiający powyżej 500 zł. miesięcznie, nie podlegają obowiązkowi zabezpieczenia na wypadek bezrobocia".
W art. 2 tej ustawy, w punkcie a) art. 6 oraz w artykułach 15 i 30 wszędzie po słowie "robotnik", "robotnicy" i t. d. dodaje się w odpowiedniej liczbie i przypadku słowa "i pracownik umysłowy", zaś w artykułach. 4, 16 i 29 po słowie "robotnik" i t. d. dodaje się z uwzględnieniem liczby i przypadku słowa "względnie pracownik umysłowy".
W ustępie 1-szym art. 7 tej ustawy po słowach: "najwyższą normą zarobku" wstawia się słowo "dziennego" i uzupełnia się ten ustęp zdaniem następującem:
"natomiast wkładki zakładów pracy, uiszczane w stosunku do pracowników umysłowych, wynoszą 2,5% każdorazowo wypłacanych im zarobków, przyczem analogiczna najwyższa norma zarobku dziennego wynosi 8 zł.".
W ustępie 3-im tegoż artykułu po zdaniu 1-szem dodaje się nowe zdanie treści następującej:
"w stosunku do wkładek pracowników umysłowych pracodawcy potrącają 2/5 tych wkładek, zaś 3/5 dopłacają z funduszów własnych".
W zdaniu 2-iem ustępu 3-go tegoż artykułu oraz w ustępie 4-ym tegoż artykułu dwukrotnie dodaje się po słowie "robotników" słowa: "i pracowników umysłowych".
Ustąp pierwszy art. 8 tej ustawy otrzymuje następujące brzmienie:
"Dopłaty Skarbu Państwa do funduszu bezrobocia wynoszą 50% kwoty, należnej temu funduszowi tytułem wkładek, uiszczanych przez zakłady pracy w stosunku do robotników, podlegających obowiązkowi zabezpieczenia na wypadek bezrobocia".
Na końcu ust, 2-go art. 9-go tej ustawy dodaje się następujące słowa:
"z tem jednak zastrzeżeniem, że Skarb Państwa nie bierze udziału w pokryciu tej części niedoboru, która powstała na skutek akcji zabezpieczeniowej pracowników umysłowych".
Ustęp 3-ci tegoż artykułu otrzymuje brzmienie następujące:
"Jeżeli ogólne rezerwy funduszu bezrobocia osiągną 50% rocznych wkładek, uiszczanych przez zakłady pracy w stosunku zarówno do robotników, jak i pracowników umysłowych, natenczas Minister Pracy i Opieki Społecznej w porozumieniu z Ministrem Skarbu na wniosek zarządu głównego funduszu bezrobocia obowiązany jest obniżyć wkładki stosownie do rozmiaru bezrobocia, lub też podwyższyć zasiłki, przewidziane w art. 11 niniejszej ustawy, do wysokości,. nie przekraczającej 60% każdorazowego zarobku zabezpieczonych, z tem wszakże, że podwyżki stopniowane będą według skali, przewidzianej w art. 11 niniejszej ustawy, z uwzględnieniem najwyższych norm zarobków, będących podstawą do obliczenia wkładek".
Po ustępie 1-szym art. 10-go tej ustawy dodaje się nowy ustęp treści następującej:
"Fundusze, powstałe z wkładek zakładów pracy, uiszczanych w stosunku do pracowników umysłowych, Stanowią do czasu uregulowania w drodze ustawodawczej ubezpieczenia pracowników umysłowych na wypadek bezrobocia składową część funduszu bezrobocia. Dla funduszów tych, jak również dla sum, wydatkowanych na zasiłki dla bezrobotnych, pracowników umysłowych i na związane z tem koszty administracyjne, winna być prowadzona osobna rachunkowość".
W ustępie 1-szym art. 11 tej ustawy po słowie "robotników" dodaje się słowa "i pracowników umysłowych".
Po ustępie 1-szym tegoż art. 11 dodaje się nowy ustęp treści następującej:
"Celem otrzymania zarobku dziennego, stanowiącego podstawę do obliczenia wkładek i wypłaty zasiłków:
a) dla robotników dzieli się ich faktyczny zarobek bez żadnych potrąceń za ostatni okres płatniczy przez liczbę dni, faktycznie przepracowanych w tym okresie; o ile otrzymany z podziału przeciętny zarobek będzie wyższy od 5 zł., wówczas, zgodnie z art. 7 ustawy niniejszej, przyjmuje się jako przeciętny zarobek, stanowiący podstawę do obliczenia wkładek i wypłaty zasiłków - 5 zł.,
b) dla pracowników umysłowych dzieli się przez 30 ich faktyczny zarobek miesięczny bez żadnych potrąceń i, o ile otrzymany z podziału przeciętny zarobek będzie wyższy od 8 zł., wówczas, zgodnie z art. 7 niniejszej ustawy, przyjmuje się za podstawę do obliczenia wkładek i wypłaty zasiłków zarobek dzienny 8 złotych".
W ustępie 2 art. 11 ustawy słowa "dla robotnika" zastępuje się słowami "dla bezrobotnego".
Po ustępie 1-szym art. 13-go tej ustawy dodaje się nowy ustęp treści następującej:
"W tych jednakże wypadkach, gdy pracownik w razie rozwiązania stosunku najmu prący bez wypowiedzenia otrzymał odszkodowanie, prawo do pobierania zasiłków na wypadek bezrobocia zaczyna się najwcześniej od dnia, następującego po ukończeniu okresu, za który otrzymał odszkodowanie".
W ustępie ostatnim tegoż artykułu słowa "tydzień ubiegły" zastępuje się słowami "7dni ubiegłych".
W ustępie 2-gim art. 17 tej ustawy w punkcie e) liczbę "4" zastępuje się liczbą "5" oraz wstawia się punkt "g)": "2 przedstawicieli pracowników umysłowych".
W ustępie 3-cim tegoż artykułu po słowie: "robotników" dodaje się słowa "i pracowników umysłowych".
W ustępie 4-ym tego artykułu na końcu dodaje się zdanie następujące:
"w szczególności zaś winien powołać komisję do spraw zabezpieczenia pracowników umysłowych, mającą za zadanie opracowanie wszelkich wniosków na zarząd główny, dotyczących zabezpieczenia pracowników umysłowych. Komisja ta winna się składać z przewodniczącego zarządu głównego funduszu bezrobocia jako przewodniczącego, 2 przedstawicieli pracowników umysłowych, 1 przedstawiciela pracodawców, 1 przedstawiciela samorządu miejskiego i 1 przedstawiciela Rządu z pośród osób, wymienionych w punktach b) i c) niniejszego artykułu".
W ustępie 2-im art. 19 tej ustawy pod lit. c) będzie:
"1 przedstawiciel pracowników umysłowych";
literę "c" zastępuje się literą "d", a literę "d" zastępuje się literą "e", zaś w ust. 3-im "i" przenosi się poza literę "d" i dodają się literę "e".
W punkcie b) ustępu 1-go art. 32 tej ustawy po słowie "robotników" dodaje się słowa "względnie pracowników umysłowych".
Po ustępie 1-szym dodaje się nowy ustęp treści następującej:
"Przedstawiciel pracowników umysłowych wchodzi w skład kompletu orzekającego komisji odwoławczej zamiast przedstawiciela robotników w wypadkach rozpatrywania odwołań pracowników umysłowych".
W ustąpię 1-szym art. 34 tej ustawy po słowie "robotników" dodaje się słowa "i pracowników umysłowych".
Na końcu tegoż artykułu dodaje się nowy ustęp treści następującej:
"W razie uchylenia się państwowych lub samorządowych zakładów pracy od obowiązku zgłaszania pracowników, podlegających zabezpieczeniu na wypadek bezrobocia, od płacenia wkładek na rzecz funduszu bezrobocia, od wydawania pracownikom zaświadczeń o rozwiązaniu stosunku najmu pracy oraz od zawiadamiania o każdem wolnem lub nowoobsadzonem miejscu przełożona władza państwowa, względnie samorządowa, pociąga kierowników tych zakładów do odpowiedzialności na mocy przepisów, normujących ich stosunek służbowy, lub rygorów, ustalonych w ich umowach pracy z odnośnemi zakładami".
W art. 38 tej ustawy w ust. 1-szym po słowach "w ciągu roku" daje się przecinek, oraz wstawia się słowa "a w stosunku do pracowników umysłowych i reemigrantów w ciągu dwóch lat".
Po art. 38 tej ustawy dodaje się nowy artykuł treści następującej:
"Art. 38-a. Przepisy art. 3, 5, 8, 42 i 43 nie mają zastosowania do pracowników umysłowych".
W art. 41 tej ustawy dodaje się nowy ustęp treści następującej:
"Jednakże na terenie województwa śląskiego postanowienia ustaw i rozporządzeń niemieckich w sprawie opieki nad bezrobotnymi mają zastosowanie względem tych robotników i pracowników umysłowych, którzy nie podlegają obowiązkowi zabezpieczenia na mocy niniejszej ustawy".
Po art. 41 wstawia się jako art. 41-a:
"Wszelkie wydatki, poniesione przez Skarb Państwa na akcję doraźnej pomocy dla pracowników umysłowych do dnia rozpoczęcia normalnych świadczeń na mocy niniejszej ustawy, będą traktowane jako pożyczki, udzielone funduszowi bezrobocia, o ile te wpłaty nie zostały przewidziana w budżecie na r. 1925".
Wykonanie niniejszej ustawy poleca się Ministrowi Pracy i Opieki Społecznej.
Ustawa niniejsza wchodzi w życie w miesiąc po jej ogłoszeniu, przeprowadzenie zaś zabezpieczenia pracowników umysłowych na wypadek bezrobocia na obszarze całej Rzeczypospolitej Polskiej nastąpi w ciągu 4 miesięcy od dnia wejścia jej w życie.
W odniesieniu do pracowników umysłowych zarówno ustawa z dnia 18 lipca 1924 r. (Dz. U. R. P. № 67 poz. 650), jako też ustawa niniejsza tracą moc obowiązującą po upływie 2 lat od dnia ogłoszenia niniejszej ustawy, przyczem Rada Ministrów władna będzie w stosunku do pracowników umysłowych przedłużyć moc obowiązującą tych ustaw jeszcze na rok.
| Identyfikator: | Dz.U.1925.120.863 |
| Rodzaj: | ustawa |
| Tytuł: | Zm.: ustawa z dnia 18 lipca 1924 r. o zabezpieczeniu na wypadek bezrobocia. |
| Data aktu: | 1925-10-28 |
| Data ogłoszenia: | 1925-12-03 |
| Data wejścia w życie: | 1926-01-04 |