Spójna polityka wobec reżimów autorytarnych, w stosunku do których UE stosuje środki ograniczające (2011/2187(INI)).

a)

opracowanie jasnych kryteriów określających okoliczności stosowania środków ograniczających, cele takich środków, formę stosowanych sankcji, wytyczne dotyczące ich okresowej oceny oraz obowiązującą procedurę przeglądu, w porozumieniu z Parlamentem Europejskim; ustanowienie kryteriów w sposób zwiększający spójność i wiarygodność sankcji UE, lecz pozostawiający wystarczającą elastyczność na szczeblu operacyjnym, tak aby umożliwić Unii stosowanie tego instrumentu jako skutecznego narzędzia w działaniach zewnętrznych;

b)

w razie upadku państw lub podmiotów niepaństwowych - precyzyjne i wyraźne zdefiniowanie, kogo należy objąć sankcją, dobrze bowiem wiadomo, że struktury często są niejasne;

c)

wpisanie sankcji w szeroki kontekst polityczny, z ustanowieniem szczegółowych celów średnioi długoterminowych na rzecz zrównoważonego procesu demokratyzacji;

d)

uznanie, że sankcje nie są celem samym w sobie oraz że ich stosowaniu powinny towarzyszyć jasne i osiągalne kryteria ustalania warunków znoszenia sankcji;

e)

systematyczne wspieranie pracy Międzynarodowego Trybunału Karnego poprzez zapewnianie należytego uwzględniania procedur i wyroków Trybunału w polityce sankcji UE;

f)

wezwanie państw członkowskich UE do stosowania zasady jurysdykcji uniwersalnej w celu zwalczania bezkarności i zbrodni przeciwko ludzkości, aby można było ulepszyć system międzynarodowego sądownictwa karnego;

g)

zobowiązanie do maksymalizacji współpracy i synergii między 27 państwami członkowskimi UE poprzez wzywanie ich do prezentowania jednolitego i spójnego stanowiska w sprawie potępiania reżimów autorytarnych w oparciu o jednolite zintegrowane podejście UE;

h)

uznanie, że sankcje, które nie są skoordynowane na szczeblu międzynarodowym, mogą okazać się nieskuteczne lub przynieść efekt przeciwny do zamierzonego, zmniejszyć przejrzystość, wiarygodność i spójność europejskiej polityki sankcji, a także wzmocnić reżim będący przedmiotem sankcji lub ograniczyć relatywne pole manewru oraz wiarygodność UE i jej państw członkowskich w negocjacjach z rzeczonym państwem; zapewnienie lepszej koordynacji i wymiany informacji między państwami członkowskimi poprzez ustanowienie jasnych procedur;

i)

zdyscyplinowane i spójne wdrażanie sankcji nałożonych na reżimy, z dążeniem do unikania stosowania podwójnych standardów oraz z rozszerzeniem ich zakresu stosowania na przypadki pogwałcenia podstawowych wolności, zwłaszcza wolności wyznania i wolności wypowiedzi; zadbanie, aby państwa należące do Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz państwa ubiegające się o przystąpienie do Unii Europejskiej stosowały środki ograniczające oraz wymieniały stosowne informacje z Unią;

j)

nakładanie sankcji lub środków ograniczających ukierunkowanych na założone cele i proporcjonalnych do tych celów, z myślą wyłącznie o wywarciu nacisku na podlegające rozliczeniu elity represyjnych lub zbrodniczych reżimów oraz odpowiedzialne podmioty niepaństwowe upadłych państw, przy jednoczesnym zmniejszeniu do minimum, w miarę możliwości, negatywnych skutków dla ludności cywilnej, zwłaszcza jej najsłabszych grup;

k)

zadbanie, aby zagraniczna pomoc na rzecz rozwoju lub innych celów nie była jedynie zachętą do bogacenia się przywódców reżimów autorytarnych i ich najbliższego otoczenia;

l)

zadbanie, w miarę możliwości, aby polityce sankcji towarzyszyło wspieranie społeczeństwa obywatelskiego w danym państwie; podniesienie jakości i zwiększenie przejrzystości na etapie sporządzania sprawozdań, aby umożliwić precyzyjne ilościowe określenie udzielonej pomocy oraz dokładną ocenę jej rzeczywistego wkładu w zaspokajanie potrzeb społeczeństwa obywatelskiego;

m)

zapewnienie niestosowania podwójnych standardów przy podejmowaniu decyzji dotyczących środków ograniczających lub sankcji oraz zapewnienie stosowania tych środków ograniczających lub sankcji niezależnie od interesów politycznych i gospodarczych oraz interesów związanych z bezpieczeństwem;

n)

zadbanie, aby środki ograniczające, które ograniczają działalność rynkową spółek europejskich w krajach objętych sankcjami, nie przynosiły korzyści konkurentom z państw trzecich;

o)

zadbanie, aby państwa członkowskie, a także szefowie misji i delegatur UE byli ściśle zaangażowani w proces określania, wdrażania, monitorowania i oceniania środków ograniczających i ich lokalnych konsekwencji poprzez przedstawianie informacji do wykorzystania w ocenie skutków, w związku z czym obecność UE na miejscu ma istotne znaczenie; zadbanie, aby odpowiednie informacje były szybko przekazywane Parlamentowi Europejskiemu;

p)

zadbanie, aby główne podmioty działające na rzecz demokracji i praw człowieka w państwie objętym środkami ograniczającymi były ściśle zaangażowane w proces określania, wdrażania i oceniania środków ograniczających;

q)

zobowiązanie struktur istniejących w ramach ESDZ i Komisji do przeprowadzenia szczegółowej analizy sytuacji pod kątem gospodarczej i społecznej struktury danego państwa przed przyjęciem i po przyjęciu sankcji, a tym samym do zbadania bezpośredniego i pośredniego wpływu wszystkich szczególnych środków na sytuację polityczną i społeczno-gospodarczą panującą w danym społeczeństwie, a także do uwzględnienia ich wpływu na elity biznesowe, grupy społeczeństwa obywatelskiego, opozycję polityczną, a nawet działalność rządową ukierunkowaną na reformy;

r)

zobowiązanie grupy RELEX/Sanctions do wypełnienia jej mandatu polegającego na prowadzeniu badań, których przedmiotem jest przyjmowanie sankcji, ocenianie już nałożonych sankcji oraz rozwijanie najlepszych praktyk odnośnie do stosowania i wdrażania środków ograniczających, a także do regularnego zdawania sprawy z wyników swej pracy Radzie i Parlamentowi Europejskiemu;

s)

zobowiązanie służb prawnych UE i innych właściwych służb do udzielania porad Radzie w sprawie wymaganych środków ostrożności, aby zapobiec obchodzeniu sankcji przez objęte nimi jednostki;

t)

zobowiązanie ESDZ i Komisji do bardziej zintegrowanego podejścia, w ramach którego prowadzona byłaby wymiana doświadczeń i wiedzy w zakresie opracowywania, wdrażania i przeglądu sankcji;

u)

zobowiązanie Rady i Komisji, aby przeznaczyły wystarczająco wiele czasu i zasobów oraz zatrudniły uznanych ekspertów krajowych i pracowników specjalizujących się w prawach człowieka, w celu przeprowadzenia analiz poprzedzających określenie sankcji oraz w celu oceny skuteczności sankcji;

v)

zobowiązanie Komisji i państw członkowskich do koordynowania wdrażania embarg na broń, które to działania należą do kompetencji państw członkowskich;

w)

zobowiązanie Komisji i państw członkowskich do składania rocznych sprawozdań z wysiłków zmierzających do nakładania sankcji oraz z ich skuteczności;

x)

wezwanie Francji i Wielkiej Brytanii oraz wszystkich niestałych unijnych członków Rady Bezpieczeństwa ONZ do wyczerpania wszelkich środków perswazji, aby zagwarantować rygorystyczne i pełne wdrożenie rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ;

y)

rozważenie, w stosownych przypadkach, uruchomienia w ramach handlu dwustronnego klauzul dotyczących "elementów zasadniczych", które to klauzule pozwalają UE nakładać sankcje za naruszanie praw człowieka i zasad demokratycznych oraz angażować się w realizację spójnej europejskiej polityki zagranicznej, co ma na celu wsparcie działań podejmowanych przeciwko reżimom autorytarnym;

z)

zobowiązanie państw członkowskich do zgłaszania przypadków posiadania aktywów fizycznych i finansowych na terytorium tych państw członkowskich przez osoby objęte sankcjami, a także do zgłaszania przybliżonej wartości i lokalizacji tych aktywów; wezwanie państw członkowskich UE do współpracy w zakresie wymiany odpowiednich informacji, np. za pośrednictwem istniejących biur ds. odzyskiwania mienia, jak również poprzez Międzyagencyjną Sieć Odzyskiwania Mienia Camden (CARIN); pogłębianie współpracy między państwami członkowskimi UE w zakresie identyfikacji i konfiskaty tego majątku;

aa)

zobowiązanie wszystkich państw członkowskich UE do zapewnienia rygorystycznego stosowania ukierunkowanych sankcji finansowych lub środków ograniczających takich jak:

–

rozszerzenie dyrektywy 2005/60/WE w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu, tak aby obowiązkowo miała ona zastosowanie do wszystkich prób otwierania kont lub wpłacania pieniędzy przez dyktatorów objętych sankcjami, a także osoby fizyczne i prawne oraz powiązane z nimi jednostki, zważywszy na to, że pieniądze te są dochodami pochodzącymi z przestępstwa, kradzieży lub defraudacji, a także zbadanie możliwości zastosowania innych mechanizmów zapobiegających napływowi sprzeniewierzonych państwowych środków finansowych lub aktywów do instytucji finansowych UE;

ab)

zadbanie, aby ekonomiczne i finansowe środki ograniczające, w tym ukierunkowane sankcje finansowe, były stosowane przez wszystkie osoby i podmioty prowadzące działalność gospodarczą w UE, w tym obywateli państw trzecich, a także przez obywateli lub podmioty gospodarcze z państw Unii prowadzące działalność gospodarczą poza jej granicami, lecz zarejestrowane bądź założone zgodnie z prawem któregokolwiek z państw członkowskich Unii;

ac)

zadbanie, aby wszystkim objętym sankcjami przywódcom oraz wyraźnie powiązanym z nimi osobom i podmiotom fizycznym i prawnym zakazano posiadania aktywów i majątku w UE;

ad)

zobowiązanie państw członkowskich UE do zakazania szkołom i uniwersytetom, ośrodkom analitycznym i innym instytucjom akademickim przyjmowania środków finansowych, grantów lub dotacji od objętych sankcjami przywódców oraz ich fizycznych i prawnych wspólników, a także do zachowania przejrzystości ich finansowania ze środków prywatnych;

ae)

zobowiązanie państw członkowskich UE do zakazania organizacjom sportowym (w tym klubom piłkarskim) i organizacjom charytatywnym przyjmowania środków finansowych, grantów lub dotacji od objętych sankcjami przywódców oraz ich fizycznych i prawnych wspólników;

af)

zobowiązanie UE i jej państw członkowskich do ścisłego egzekwowania zakazów podróżowania uniemożliwiających objętym sankcjami osobom podróżowania po UE dla celów innych niż humanitarne;

ag)

zobowiązanie państw członkowskich UE, aby aktywnie prowadziły dochodzenia i, w stosownych przypadkach, ścigały sądownie osoby lub podmioty prawne w Europie, które pomagały objętym sankcjami przywódcom i osobom z nimi powiązanym w obchodzeniu lub unikaniu sankcji nałożonych zgodnie z prawem;

ah)

zobowiązanie UE do budowania międzynarodowego wsparcia i koalicji dla jej polityki, zwłaszcza z wpływowymi podmiotami w danym regionie i z organizacjami międzynarodowymi, oraz do pełnego włączenia Parlamentu Europejskiego w ten proces;

ai)

zobowiązanie UE do wzmocnienia legitymacji i do budowania szerokiego poparcia publicznego i politycznego dla jej polityki, w tym dla środków ograniczających i sankcji, na szczeblu EU i międzynarodowym, zwłaszcza w krajach pod władzą reżimów objętych sankcjami, oraz do pełnego włączenia Parlamentu Europejskiego w ten proces;

aj)

nakłanianie UE, aby w przypadku braku sankcji lub środków ograniczających Rady Bezpieczeństwa ONZ współpracowała z państwami, które stosują sankcje, prowadziła wymianę informacji i koordynowała działania, tak aby zapewnić jak największy wpływ sankcji wspólnotowych na szczeblu międzynarodowym oraz zwiększenie skuteczności ich wdrażania;

ak)

zobowiązanie wysokiej przedstawiciel/ wiceprzewodniczącej Komisji, szefów misji i ESDZ do jednoznacznego przekazywania objętym sankcjami przywódcom kierowanych wobec nich żądań oraz do określenia szczegółowych i osiągalnych celów, by motywować do pozytywnej zmiany oraz oferować odpowiednią pomoc techniczną;

al)

zobowiązanie państw członkowskich do tego, by o ile to prawnie możliwe dzieliły się informacjami na temat notowanych osób z innymi krajami, odpowiednimi organami UE i organizacjami międzynarodowymi;

am)

zobowiązanie państw członkowskich do zapewnienia w uzasadnionym stopniu publicznego dostępu do informacji co do krajowych środków dotyczących stosowanych środków ograniczających;

an)

zobowiązanie Rady do pełnego konsultowania się z Parlamentem Europejskim w procesie przeglądu sankcji oraz do zwracania się do Parlamentu Europejskiego o wniesienie wkładu w sporządzanie politycznych wytycznych oraz formułowanie szerszej polityki UE w zakresie sankcji;

ao)

przypomnienie, że represyjna dyplomacja musi iść w parze z konstruktywnymi środkami, takimi jak pomoc na rzecz rozwoju, zrównoważona współpraca gospodarcza i wspieranie społeczeństwa obywatelskiego;

ap)

uzupełnienie sankcji i ich oceny o środki oparte na współpracy i dialogu z organizacjami społeczeństwa obywatelskiego oraz obywatelami krajów będących przedmiotem sankcji, mające na celu rozwinięcie lub wzmocnienie kultury poszanowania demokracji i praw człowieka w danym kraju;

aq)

zobowiązanie do mobilizacji zamrożonych i skonfiskowanych aktywów, aby jak najszybciej zwrócić je odpowiednim państwom z korzyścią dla ich obywateli;

Identyfikator:	Dz.U.UE.C.2013.239E.11
Rodzaj:	zalecenie
Tytuł:	Spójna polityka wobec reżimów autorytarnych, w stosunku do których UE stosuje środki ograniczające (2011/2187(INI)).
Data aktu:	2012-02-02
Data ogłoszenia:	2013-08-20

Spójna polityka wobec reżimów autorytarnych, w stosunku do których UE stosuje środki ograniczające (2011/2187(INI)).

Dz.U.UE.C.2013.239E.11