Wejście w życie zmian do Przepisów załączonych do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu śródlądowymi drogami wodnymi towarów niebezpiecznych (ADN), zawartej w Genewie dnia 26 maja 2000 r., obowiązujących od dnia 1 stycznia 2013 r.
OŚWIADCZENIE RZĄDOWEz dnia 11 października 2013 r.w sprawie wejścia w życie zmian do Przepisów załączonych do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu śródlądowymi drogami wodnymi towarów niebezpiecznych (ADN), zawartej w Genewie dnia 26 maja 2000 r., obowiązujących od dnia 1 stycznia 2013 r.
Jednolity tekst wskazanej wyżej umowy, uwzględniający zmiany załączonych Przepisów stanowiących integralną część umowy, ogłasza się w załączniku do niniejszego oświadczenia rządowego.
Ogłoszenie Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu śródlądowymi drogami wodnymi towarów niebezpiecznych (ADN) stanowi realizację obowiązku transpozycji przewidzianego w art. 2 ust. 1 dyrektywy Komisji 2012/45/UE z dnia 3 grudnia 2012 r. dostosowującej po raz drugi do postępu naukowo-technicznego załączniki do dyrektywy 2008/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie transportu lądowego towarów niebezpiecznych 2 w zakresie transportu śródlądowymi drogami wodnymi.
ZAŁĄCZNIK
Umowa europejska dotycząca międzynarodowego przewozu śródlądowymi drogami wodnymi towarów niebezpiecznych (ADN)
wraz z Załączonymi Przepisami, obowiązującymi od dnia 1 stycznia 2013 r.
CZĘŚĆ 1PRZEPISY OGÓLNE
PRZEPISY OGÓLNE
Dział 1.10Przepisy dotyczące zapewnienia bezpieczeństwa
Przepisy dotyczące zapewnienia bezpieczeństwa
1.10.1 Przepisy ogólne
1.10.1.1 Wszystkie osoby uczestniczące w przewozie, odpowiednio do swoich kompetencji, powinny przestrzegać przepisy bezpieczeństwa przytoczone w tym dziale.
1.10.1.2 Towary niebezpieczne powinny być przekazywane do przewozu tylko tym przewoźnikom, których tożsamość została odpowiednio potwierdzona.
1.10.1.3 Obszary wewnątrz terminali dla tymczasowego odstawiania, powinny być prawidłowo zabezpieczone, dobrze oświetlone i o ile to możliwe i właściwe, niedostępne dla osób postronnych.
1.10.1.4. Każdy członek załogi pociągu przewożącego towary niebezpieczne, powinien podczas przewozu posiadać dokument ze zdjęciem.
1.10.1.5 Kontrole bezpieczeństwa przeprowadzane zgodnie z 1.8.1 powinny obejmować także przedsięwzięcia właściwe dla zapewnienia bezpieczeństwa.
1.10.1.6 Władza właściwa powinna na bieżąco prowadzić rejestr wszystkich ważnych świadectw dla specjalistów określonych w 8.2.1, wydanych przez nią lub przez uznaną organizację.
1.10.2 Szkolenia z zakresu zapewnienia bezpieczeństwa
1.10.2.1 Szkolenie podstawowe i szkolenie dokształcające określone w dziale 1.3 powinno zawierać także elementy służące większemu wyczuleniu na sprawy zapewnienia bezpieczeństwa. Szkolenie dokształcające w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa nie powinno być związane jedynie ze zmianami w przepisach.
1.10.2.2 Szkolenie ukierunkowane na sprawy zapewnienia bezpieczeństwa powinno obejmować rodzaje zagrożeń bezpieczeństwa, sposoby ich rozpoznania i metody postępowania dla zmniejszenia tych ryzyk, jak również podejmowane przedsięwzięcia w przypadku naruszenia bezpieczeństwa. W jego trakcie powinna być przekazywana wiedza o planach zapewnienia bezpieczeństwa (o ile ma zastosowanie), odpowiednio do zakresu czynności i odpowiedzialności osób przy stosowaniu tych planów.
1.10.2.3 Szkolenie powinno być przeprowadzone lub powinno być sprawdzone przed zatrudnieniem na stanowisku związanym z przewozem towarów niebezpiecznych i powinno być uzupełnianie w regularnych odstępach czasu jako szkolenia dokształcające.
1.10.2.4 Dokumentacja szkolenia dotyczącego bezpieczeństwa powinna być przez pracodawcę przechowywana i udostępniana na żądanie pracownika lub władzy właściwej. Pracodawca powinien przechowywać dokumentację szkolenia przez czas określony przez władzę właściwą.
1.10.3 Przepisy dla towarów niebezpiecznych wysokiego ryzyka
1.10.3.1 Definicja towaru niebezpiecznego wysokiego ryzyka
1.10.3.1.1 Towary niebezpieczne wysokiego ryzyka to takie towary, które mogą być użyte niezgodnie ze swoim przeznaczeniem, do celów terrorystycznych i które mogą spowodować poważne skutki, takie jak liczne ofiary, masowe zniszczenia lub szczególnie w przypadku klasy 7, masowe zakłócenia społeczno-gospodarcze.
1.10.3.1.2 Towary niebezpieczne wysokiego ryzyka różnych klas, z wyjątkiem klasy 7, to takie, które są wymienione w tabeli 1.10.3.1.2 i są przewożone w ilościach większych niż określone w tabeli.
Tabela 1.10.3.1.2 Wykaz towarów niebezpiecznych wysokiego ryzyka
| Klasa | Podklasa | Materiał lub przedmiot | Ilość | ||
| Cysterna (litry)c) | Luzem (kg)d) | Sztuka przesyłki (kg) | |||
| 1 | 1.1 | materiały wybuchowe i przedmioty z materiałem wybuchowym | a) | a) | 0 |
| 1.2 | materiały wybuchowe i przedmioty z materiałem wybuchowym | a) | a) | 0 | |
| 1.3 | materiały wybuchowe i przedmioty z materiałem wybuchowym grupy zgodności C | a) | a) | 0 | |
| 1.4 | materiały wybuchowe i przedmioty z materiałem wybuchowym UN 0104, 0237, 0255, 0267, 0361, 0365, 0366, 0440, 0441, 0455, 0456 i 0500 | a) | a) | 0 | |
| 1.5 | materiały wybuchowe lub przedmioty z materiałem wybuchowym | 0 | a) | 0 | |
| 2 | gazy zapalne (kody klasyfikacyjne zawierające tylko literę F) | 3000 | a) | b) |
| gazy trujące (kody klasyfikacyjne zawierające litery T, TF, TC, TO, TFC lub TOC), za wyjątkiem pojemników aerozolowych | 0 | a) | 0 | |
| 3 | materiały ciekłe zapalne grupy pakowania I lub II | 3000 | a) | b) |
| materiały ciekłe wybuchowe odczulone | 0 | a) | 0 | |
| 4.1 | materiały wybuchowe odczulone | a) | a) | 0 |
| 4.2 | materiały grupy pakowania I | 3000 | a) | b) |
| 4.3 | materiały grupy pakowania I | 3000 | a) | b) |
| 5.1 | materiały utleniające ciekłe grupy pakowania I | 3000 | a) | b) |
| nadchlorany, azotan amonu, nawozy zawierające azotan amonu i azotan amonu jako emulsja, zawiesina lub żel | 3000 | 3000 | b) | |
| 6.1 | materiały trujące grupy pakowania I | 0 | a) | 0 |
| 6.2 | materiały zakaźne kategorii A (UN 2814 i 2900 za wyjątkiem materiałów zwierzęcych) | a) | 0 | 0 |
| 8 | materiały żrące grupy pakowania I | 3000 | a) | b) |
a) nie dotyczy;
b) niezależnie od ilości, przepisów 1.10.3 nie stosuje się;
c) wartość podana w tej kolumnie obowiązuje tylko wtedy, jeżeli przewóz w cysternie jest dopuszczony zgodnie z działem 3.2 tabela A kolumna (10) lub (12) ADR lub RJD, lub jeżeli w dziale 3.2 Tabela A kolumna (8) ADN wskazana jest litera "T". Dla materiałów niedopuszczonych do przewozu w cysternie, informacja w tej kolumnie nie obowiązuje;
d) wartość podana w tej kolumnie obowiązuje tylko wtedy, jeżeli przewóz luzem jest dopuszczony zgodnie z działem 3.2 tabela A kolumna (10) lub (17) ADR lub RID lub jeżeli w dziale 3.2 Tabela A kolumna (8) ADN wskazana jest litera "B". Dla materiałów niedopuszczonych do przewozu luzem, informacja w tej kolumnie nie obowiązuje.
1.10.3.1.3 W przypadku towarów klasy 7 materiały promieniotwórcze są towarami niebezpiecznymi wysokiego ryzyka wtedy, gdy ich aktywność jest równa lub większa niż wartość graniczna dla bezpieczeństwa przewozu 3000A2 na sztukę przesyłki (patrz także 2.2.7.2.2.1), z wyjątkiem następujących izotopów, dla których wartość graniczna dla bezpieczeństwa przewozu podana jest w poniższej tabeli 1.10.3.1.3.
Tabela 1.10.3.1.3 Wartość graniczna dla bezpieczeństwa przewozu dla poszczególnych izotopów
| Pierwiastek | Izotop | Wartość graniczna dla bezpieczeństwa przewozu (TBq) |
| Ameryk | Am-241 | 0,6 |
| Złoto | Au-198 | 2 |
| Kadm | Cd-109 | 200 |
| Kaliforn | Cf-252 | 0,2 |
| Kiur | Cm-244 | 0,5 |
| Kobalt | Co-57 | 7 |
| Kobalt | Co-60 | 0,3 |
| Cez | Cs-137 | 1 |
| Żelazo | Fe-55 | 8000 |
| German | Ge-68 | 7 |
| Gadolin | Gd-153 | 10 |
| Iryd | Ir-192 | 0,8 |
| Nikiel | Ni-63 | 600 |
| Pallad | Pd-103 | 900 |
| Promet | Pm-147 | 400 |
| Polon | Po-210 | 0,6 |
| Pluton | Pu-238 | 0,6 |
| Pluton | Pu-239 | 0,6 |
| Rad | Ra-226 | 0,4 |
| Ruten | Ru-106 | 3 |
| Selen | Se-75 | 2 |
| Stront | Sr-90 | 10 |
| Tal | Tl-204 | 200 |
| Tul | Tm-170 | 200 |
| Iterb | Yb-169 | 3 |
1.10.3.1.4 W przypadku mieszanin izotopów powinno być stwierdzone, czy wartość graniczna dla bezpieczeństwa przewozu została osiągnięta lub przekroczona, przez zsumowanie ilorazów aktywności każdego izotopu przez jego wartość graniczną dla bezpieczeństwa przewozu. Jeżeli suma składników jest mniejsza niż 1, to wartość graniczna dla bezpieczeństwa przewozu nie została osiągnięta lub przekroczona.
Obliczenia powinny być wykonane według wzoru:
gdzie:
Ai = aktywność izotopu w sztuce przesyłki (TBq)
Ti = wartość graniczna dla bezpieczeństwa przewozu dla izotopu (TBq)
1.10.3.1.5 Jeżeli materiał promieniotwórczy posiada zagrożenia dodatkowe innych klas, to powinny być także wzięte pod uwagę warunki z tabeli 1.10.3.1.2 (patrz także 1.7.5).
1.10.3.2 Plany zapewnienia bezpieczeństwa
1.10.3.2.1 Przewoźnicy, nadawcy, oraz inni uczestnicy wymienieni w 1.4.2 i 1.4.3 uczestniczący w przewozie towarów niebezpiecznych wysokiego ryzyka (patrz tabela 1.10.3.2.1) lub materiałów promieniotwórczych wysokiego ryzyka (patrz tabela 1.10.3.1.3), powinni wprowadzać i rzeczywiście stosować plany zapewnienia bezpieczeństwa, zawierające co najmniej elementy wymienione pod 1.10.3.2.2.
1.10.3.2.2 Każdy plan zapewnienia bezpieczeństwa powinien zawierać co najmniej następujące elementy:
a) specyficzny przydział odpowiedzialności, w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa, osobom posiadającym kompetencje, kwalifikacje i wymagane uprawnienia;
b) wykaz towarów niebezpiecznych lub rodzajów towarów niebezpiecznych objętych planem;
c) ocenę bieżących działań i wynikających z nich zagrożeń, włącznie z postojami wynikającymi z warunków przewozu, pozostawaniem towarów niebezpiecznych w statkach, cysternach lub kontenerach przed, w czasie i po przemieszczeniu, oraz z tymczasowym odstawianiem towarów niebezpiecznych w celu zmiany rodzaju lub środka transportu;
d) wyraźne wyszczególnienie przedsięwzięć, które powinny być podejmowane dla zmniejszenia zagrożenia bezpieczeństwa stosownie do odpowiedzialności i obowiązków uczestników, włączając w to:
- szkolenie;
- politykę zapewnienia bezpieczeństwa (np. działania w przypadku podwyższonego zagrożenia, weryfikację nowo zatrudnianego personelu lub dopuszczania personelu do zajmowania określonych stanowisk, itp.);
- praktyka eksploatacyjna (np. wybór lub użycie tras, o ile są one znane, dostęp do towarów niebezpiecznych podczas tymczasowego postoju [jak określono w punkcie c)], bliskość do urządzeń infrastruktury podatnych na zagrożenie, itd.);
- wyposażenie i zasoby, które będą użyte dla zmniejszenia zagrożenia bezpieczeństwa;
e) skuteczne i aktualizowane procedury dla informowania i przeciwdziałania zagrożeniom, naruszeniom bezpieczeństwa lub incydentom z nimi związanym;
f) procedury dla oceny i wypróbowywania planów zapewnienia bezpieczeństwa i procedury dla okresowego sprawdzania i aktualizacji planów;
g) działania dla zapewnienia fizycznego bezpieczeństwa informacji przewozowej zawartej w planie zapewnienia bezpieczeństwa, i
h) działania mające na celu zapewnienie, że rozpowszechnianie informacji dotyczących przebiegu przewozu, zawartych w planie zapewnienia bezpieczeństwa, ograniczone jest tylko do tych, którym ta informacja jest konieczna. Te działania nie powinny wykluczać udostępniania informacji wymaganych w innych miejscach ADN.
Uwaga. Przewoźnicy, nadawcy i odbiorcy powinni współpracować ze sobą i z władzami właściwymi, aby wymieniać informacje o ewentualnych zagrożeniach, podejmować odpowiednie działania dla zapewnienia bezpieczeństwa i reagować na zdarzenia zagrażające bezpieczeństwu.
1.10.3.3 Powinny być podejmowane przedsięwzięcia operacyjne i techniczne na statkach przewożących towary niebezpieczne wysokiego ryzyka (patrz tabela 1.10.3.2.1) lub materiałów promieniotwórczych wysokiego ryzyka (patrz tabela 1.10.3.1.3), celem zapobiegania użyciu statku lub materiałów niezgodnie z przeznaczeniem. Zastosowanie tych środków ochrony nie powinno utrudniać interwencji w sytuacjach awaryjnych.
Uwaga. O ile da się zastosować posiadane już wyposażenie, należy wykorzystywać systemy telemetryczne lub inne metody i urządzenia umożliwiające śledzenie przewozu towarów niebezpiecznych wysokiego ryzyka (patrz tabela 1.10.3.2.1) lub materiałów promieniotwórczych wysokiego ryzyka (patrz tabela 1.10.3.1.3).
1.10.4 Za wyjątkiem klasy 7, przepisów 1.10.1, 1.10.2 i 1.10.3 nie stosuje się, jeżeli ilości przewożone w sztukach przesyłki na wagon lub kontener wielki nie przekraczają wartości podanych pod 1.1.3.6.3. Dodatkowo, przepisów tego działu nie stosuje się do przewozu UN 2912 MATERIAŁY PROMIENIOTWÓRCZE O NISKIEJ AKTYWNOŚCI WŁAŚCIWEJ (LSA-1) i UN 2913 MATERIAŁY PROMIENIOTWÓRCZE, PRZEDMIOTY SKAŻONE POWIERZCHNIOWO (SCO-I).
1.10.5 Dla materiałów promieniotwórczych postanowienia niniejszego działu uważa się za spełnione, jeżeli są zastosowane postanowienia Konwencji o ochronie fizycznej materiałów jądrowych 11 , i przepisy okólnika IAEA "Physical Protection of Nuclear Material and Nuclear Facilities" (Ochrona fizyczna materiałów jądrowych i urządzeń jądrowych) 12 INFCIRC/225(Rev.4).
CZĘŚĆ 2KLASYFIKACJA
KLASYFIKACJA
2.1.1 Wstęp
2.1.1.1 Klasy towarów niebezpiecznych według ADN są następujące:
Klasa 1 Materiały wybuchowe i przedmioty z materiałem wybuchowym
Klasa 2 Gazy
Klasa 3 Materiały ciekłe zapalne
Klasa 4.1 Materiały stałe zapalne, materiały samoreaktywne i materiały stałe wybuchowe odczulone
Klasa 4.2 Materiały samozapalne
Klasa 4.3 Materiały wydzielające w reakcji z wodą gazy zapalne
Klasa 5.1 Materiały utleniające
Klasa 5.2 Nadtlenki organiczne
Klasa 6.1 Materiały trujące
Klasa 6.2 Materiały zakaźne
Klasa 7 Materiały promieniotwórcze
Klasa 8 Materiały żrące
Klasa 9 Różne materiały i przedmioty niebezpieczne.
2.1.1.2 Poszczególnym pozycjom w różnych klasach zostały przyporządkowane numery UN. Stosowane są następujące rodzaje pozycji:
A. Pozycje indywidualne dla materiałów lub przedmiotów dokładnie zdefiniowanych, w tym materiałów obejmujących szereg izomerów, np.:
UN 1090 ACETON
UN 1104 OCTANY AMYLU
UN 1194 AZOTYN ETYLU, ROZTWÓR
B. Pozycje ogólne dla dokładnie zdefiniowanej grupy materiałów lub przedmiotów, które nie są pozycjami I.N.O., np.:
UN 1133 KLEJE
UN 1266 WYROBY PERFUMERYJNE
UN 2757 PESTYCYD KARBAMINOWY TRUJĄCY STAŁY
UN 3101 NADTLENEK ORGANICZNY TYP B CIEKŁY
C. Pozycje szczegółowe I.N.O. obejmujące grupę materiałów lub przedmiotów o szczególnych właściwościach chemicznych lub technicznych, inaczej nieokreślonych, np.:
UN 1477 AZOTANY NIEORGANICZNE, I.N.O.
UN 1987 ALKOHOLE, I.N.O.
D. Pozycje ogólne I.N.O. obejmujące grupę materiałów lub przedmiotów mających jedną lub więcej właściwości niebezpiecznych, inaczej nieokreślonych, np.:
UN 1325 MATERIAŁ STAŁY ZAPALNY ORGANICZNY, I.N.O.
UN 1993 MATERIAŁ CIEKŁY ZAPALNY, I.N.O.
Pozycje zdefiniowane pod B, C i D są pozycjami zbiorczymi.
2.1.1.3 Z wyjątkiem materiałów klas 1, 2, 5.2, 6.2 i 7, jak również z wyjątkiem materiałów samoreaktywnych klasy 4.1, materiały przyporządkowane są do grup pakowania na podstawie stwarzanego przez nie zagrożenia:
grupa pakowania I: materiały stwarzające duże zagrożenie
grupa pakowania II: materiały stwarzające średnie zagrożenie
grupa pakowania III: materiały stwarzające małe zagrożenie.
Grupa(-y) pakowania, do której (których) materiał został przyporządkowany jest (są) podana(-e) w dziale 3.2 tabela A.
2.1.1.4 W celu przewozu zbiornikowcami, niektóre materiały mogą być podzielone dodatkowo.
2.1.2 Zasady klasyfikacji
2.1.2.1 Towary niebezpieczne objęte tytułem klasy definiowane są na podstawie ich właściwości zgodnie z 2.2.x.1 odpowiedniej klasy. Zaklasyfikowanie towaru niebezpiecznego do klasy i do grupy pakowania dokonywane jest na podstawie kryteriów zawartych w tym samym 2.2.x.1. Przypisanie materiałowi lub przedmiotowi niebezpiecznemu jednego lub kilku zagrożeń dodatkowych dokonuje się na podstawie kryteriów klasy lub klas odpowiadających tym zagrożeniom, wymienionym odpowiednio w 2.2.x.1.
2.1.2.2 Wszystkie pozycje towarów niebezpiecznych wymienione są w dziale 3.2 tabela A w porządku numerycznym według ich numerów UN. Tabela ta zawiera informacje dotyczące wymienionych materiałów, takie jak nazwa, klasa, grupa(-y) pakowania, nalepka(-i) ostrzegawcza(-e), przepisy dotyczące pakowania i przewozu.
Uwaga. Wykaz alfabetyczny tych pozycji podano w dziale 3.2 tabela B.
2.1.2.3 Towary mogą zawierać techniczne zanieczyszczenia (np. z procesu produkcyjnego) lub dodatki stabilizacyjne lub dodatki do innych celów, które nie wpływają na ich klasyfikację. Jednak, jeżeli jest to towar wymieniony z nazwy, tzn. jest wymieniony w dziale 3.2 tabela A jako pojedyncza pozycja, zawierający techniczne zanieczyszczenia (np. z procesu produkcyjnego) lub dodatki stabilizacyjne lub dodatki do innych celów, mające wpływ na jego klasyfikację (patrz 2.1.3.3) to powinien być traktowany jako roztwór lub mieszanina.
2.1.2.4 Towary niebezpieczne wymienione lub zdefiniowane pod 2.2.x.2 każdej klasy nie są dopuszczone do przewozu.
2.1.2.5 Towary niewymienione z nazwy, tzn. towary niewymienione jako pojedyncze pozycje w dziale 3.2 tabela A i niewymienione lub zdefiniowane w jednym z wyżej wymienionych 2.2.x.2, powinny być zaklasyfikowane do odpowiedniej klasy zgodnie z procedurą rozdziału 2.1.3. Ponadto powinno być określone zagrożenie dodatkowe (o ile występuje) i grupa pakowania. Po ustaleniu klasy, zagrożenia dodatkowego (o ile występuje) i grupy pakowania, powinien być określony odpowiedni numer UN. Drzewa decyzyjne w 2.2.x.3 (wykaz pozycji zbiorczych) na końcu każdej klasy wskazują odpowiednie parametry służące do wyboru odpowiedniego określenia zbiorczego (numeru UN). We wszystkich przypadkach powinno być wybrane najwłaściwsze określenie zbiorcze, obejmujące właściwości materiału lub przedmiotu, zgodnie z hierarchią wskazaną w 2.1.1.2 pod literami B, C i D. Jeżeli materiał lub przedmiot nie może być zaklasyfikowany do pozycji typu B lub C zgodnie z 2.1.1.2, to wówczas i tylko wówczas może być on zaklasyfikowany do pozycji typu D.
2.1.2.6 Na podstawie badań według działu 2.3 i kryteriów zawartych pod 2.2.x.1 poszczególnych klas, w których jest to wymienione, można ustalić, że materiał, roztwór lub mieszanina należące do określonej klasy, wymienione z nazwy w dziale 3.2 tabela A, nie spełnia kryteriów tej klasy. W takim przypadku materiał, roztwór lub mieszanina są uznawane za nie należące do tej klasy.
2.1.2.7 Dla celów klasyfikacji, materiały o temperaturze topnienia lub początku topnienia 20 °C lub niższej, przy ciśnieniu 101,3 kPa, powinny być uważane za ciekłe. Materiały lepkie, których właściwa temperatura topnienia nie może być oznaczona, powinny być badane według ASTM D 4359-90 lub za pomocą badania podatności na płynięcie (badanie penetrometryczne) opisanym pod 2.3.4.
2.1.3 Klasyfikacja materiałów niewymienionych z nazwy, włącznie z roztworami i mieszaninami (takimi jak preparaty i odpady)
2.1.3.1 Materiały niewymienione z nazwy, włącznie z roztworami i mieszaninami, powinny być klasyfikowane zgodnie ze stopniem stwarzanego przez nie zagrożenia, na podstawie kryteriów wymienionych pod 2.2.x.1 różnych klas. Zagrożenie(-a) stwarzane przez materiał powinno(-y) być określane na podstawie jego właściwości fizycznych i chemicznych oraz właściwości fizjologicznych. Właściwości te powinny być również brane pod uwagę, gdy wyniki doświadczeń wskazują na ostrzejszą klasyfikację.
2.1.3.2 Materiał niewymieniony z nazwy w dziale 3.2 tabela A stwarzający pojedyncze zagrożenie powinien być klasyfikowany w odpowiedniej klasie do pozycji zbiorczej wymienionej pod 2.2.x.3 tej klasy.
2.1.3.3 Roztwór lub mieszanina, spełniający(-a) kryteria klasyfikacyjne ADN, zawierający(-a) tylko jeden dominujący materiał niebezpieczny wymieniony z nazwy w dziale 3.2 tabela A i jeden lub więcej materiałów niepodlegających ADN, lub ilości śladowe jednego lub więcej materiałów wymienionych z nazwy w dziale 3.2 tabela A, jest klasyfikowany(-a) do podanego w dziale 3.2 tabela A numeru UN i oficjalnej nazwy przewozowej materiału, który przeważa, chyba że:
a) roztwór lub mieszanina jest wymieniona z nazwy w dziale 3.2 tabela A;
b) z nazwy lub opisu materiału wymienionego z nazwy w dziale 3.2 Tabela A wynika, że pozycja ta obowiązuje tylko dla materiału czystego;
c) klasa, kod klasyfikacyjny, grupa pakowania lub stan skupienia roztworu lub mieszaniny różnią się od klasy, kodu klasyfikacyjnego, grupy pakowania lub stanu skupienia materiału wymienionego z nazwy w dziale 3.2 Tabela A lub
d) właściwości niebezpieczne roztworu lub mieszaniny w przypadku awarii wymagają działań na różniących się od działań w przypadku awarii dla materiału wymienionego z nazwy w dziale 3.2 Tabela A.
W innych przypadkach niż a) roztwór lub mieszanina materiału powinna być klasyfikowana jako materiał niewymieniony z nazwy w odpowiedniej klasie do pozycji zbiorczej zgodnie z 2.2.x.3 tej klasy, z uwzględnieniem ewentualnie istniejących zagrożeń dodatkowych klasyfikowanego roztworu lub mieszaniny, chyba że roztwór lub mieszanina nie odpowiada kryteriom żadnej klasy i z tego powodu nie podlega ADN.
2.1.3.4 Roztwory i mieszaniny zawierające materiały wymienione pod 2.1.3.4.1 lub 2.1.3.4.2 powinny być zaklasyfikowane, według tych punktów, do wymienionych pozycji.
2.1.3.4.1 Roztwory i mieszaniny zawierające jeden z następujących wymienionych z nazwy materiałów, powinny być zawsze zaklasyfikowane do tej samej pozycji, co zawarty w nich materiał, pod warunkiem, że te roztwory i mieszaniny nie mają właściwości niebezpiecznych wymienionych pod 2.1.3.5.3:
Klasa 3
UN 1921 PROPYLENOIMINA STABILIZOWANA
UN 3064 NITROGLICERYNA, ROZTWÓR W ALKOHOLU zawierający ponad 1%, lecz maksymalnie 5% nitrogliceryny
Klasa 6.1
UN 1051 CYJANOWODÓR STABILIZOWANY zawierający mniej niż 3% wody
UN 1185 ETYLENOIMINA STABILIZOWANA
UN 1259 TETRAKARBONYLEK NIKLU
UN 1613 CYJANOWODÓR, ROZTWÓR WODNY (KWAS CYJANOWODOROWY, ROZTWÓR WODNY) zawierający maksymalnie 20% cyjanowodoru
UN 1614 CYJANOWODÓR STABILIZOWANY zawierający mniej niż 3% wody i zaabsorbowany w obojętnym materiale porowatym
UN 1994 PENTAKARBONYLEK ŻELAZA
UN 2480 IZOCYJANIAN METYLU
UN 2481 IZOCYJANIAN ETYLU
UN 3294 CYJANOWODÓR, ROZTWÓR W ALKOHOLU zawierający maksymalnie 45% cyjanowodoru
Klasa 8
UN 1052 FLUOROWODÓR BEZWODNY
UN 1744 BROM lub UN 1744 BROM, ROZTWÓR
UN 1790 KWAS FLUOROWODOROWY zawierający więcej niż 85% fluorowodoru
UN 2576 TLENOBROMEK FOSFORU STOPIONY
2.1.3.4.2 Roztwory i mieszaniny, zawierające jeden z następujących wymienionych z nazwy materiałów klasy 9:
UN 2315 BIFENYLE POLICHLOROWANE CIEKŁE
UN 3151 BIFENYLE POLICHLOROWCOWANE CIEKŁE lub
UN 3151 TERFENYLE POLICHLOROWCOWANE CIEKŁE
UN 3152 BIFENYLE POLICHLOROWCOWANE STAŁE lub
UN 3152 TERFENYLE POLICHLOROWCOWANE STAŁE
UN 3432 BIFENYLE POLICHLOROWANE STAŁE
powinny być zawsze zaklasyfikowane do tej samej pozycji klasy 9, pod warunkiem, że:
- nie zawierają poza tym żadnych innych niebezpiecznych składników z wyjątkiem składników grupy pakowania III klasy 3, 4.1, 4.2, 4.3, 5.1, 6.1 lub 8, i
- nie mają właściwości niebezpiecznych wymienionych pod 2.1.3.5.3.
2.1.3.5 Materiały niewymienione z nazwy w dziale 3.2 tabela A o większej ilości zagrożeń, jak roztwory i mieszaniny, spełniające kryteria klasyfikacyjne ADN, i zawierające kilka materiałów niebezpiecznych, powinny być klasyfikowane do pozycji zbiorczej (patrz 2.1.2.5) i grupy pakowania odpowiedniej klasy zgodnie z ich właściwościami niebezpiecznymi. Taka klasyfikacja oparta na właściwościach niebezpiecznych powinna być dokonana w sposób następujący:
2.13.5.1 Właściwości fizyczne, chemiczne oraz fizjologiczne powinny być wyznaczone za pomocą pomiarów lub obliczeń, na tej podstawie należy dokonać klasyfikacji materiałów, roztworów lub mieszanin, zgodnie z kryteriami wymienionymi pod 2.2.x.1 dla różnych klas.
2.1.3.5.2 Jeżeli takie ustalenie nie jest możliwe bez poniesienia nadmiernych kosztów lub obciążeń (np. dla niektórych rodzajów odpadów), to materiały, roztwory lub mieszaniny, powinny być klasyfikowane do klasy składnika stwarzającego największe zagrożenie.
2.1.3.5.3 Jeżeli właściwości niebezpieczne materiałów, roztworów lub mieszanin odpowiadają więcej niż jednej klasie lub grupie materiałów wymienionych poniżej, to te materiały, roztwory lub mieszaniny powinny być klasyfikowane do klas lub grup materiałów odpowiednich dla stwarzanego przez nie zagrożenia głównego, na podstawie następującego uszeregowania pierwszeństwa:
a) materiały klasy 7 (z wyjątkiem materiałów promieniotwórczych w wyłączonych sztukach przesyłki, dla których obowiązuje przepis specjalny 290 z działu 3.3 i gdzie pierwszeństwo mają inne właściwości niebezpieczne);
b) materiały klasy 1;
c) materiały klasy 2;
d) materiały ciekłe wybuchowe odczulone klasy 3;
e) materiały samoreaktywne i materiały stałe wybuchowe odczulone klasy 4.1;
f) materiały piroforyczne klasy 4.2;
g) materiały klasy 5.2;
h) materiały klasy 6.1 spełniające kryteria grupy pakowania I dla toksyczności inhalacyjnej [materiały spełniające kryteria klasyfikacyjne klasy 8 i mające toksyczność inhalacyjną pyłów i mgieł (LC50) w grupie pakowania I, a toksyczność doustną lub dermalną w grupie pakowania III lub mniejszą, powinny być zaklasyfikowane do klasy 8];
i) materiały zakaźne klasy 6.2.
2.1.3.5.4 Jeżeli właściwości niebezpieczne materiałów odpowiadają więcej niż jednej klasie lub grupie materiałów niewymienionych pod 2.1.3.5.3, to materiały te powinny być klasyfikowane według tej samej procedury, ale odpowiednia klasa powinna być wybrana zgodnie z tabelą pierwszeństwa zagrożeń pod 2.1.3.10.
Jeżeli właściwości niebezpieczne materiału są takie, że materiał może być przyporządkowany do numeru UN lub numeru identyfikacyjnego, to numer UN ma pierwszeństwo.
2.1.3.5.5 Jeżeli materiał jest odpadem, którego skład nie jest dokładnie znany, to przyporządkowanie numeru UN i grupy pakowania powinno być dokonane zgodnie z 2.1.3.5.2 na podstawie wiedzy nadawcy, włącznie ze wszystkimi będącymi do dyspozycji wymaganymi danymi technicznymi i bezpieczeństwa technicznego, wymaganymi przez obowiązujące ustawodawstwo o bezpieczeństwie i środowisku 13 .
W przypadku wątpliwości należy zastosować najwyższy poziom zagrożenia.
Jeżeli jednak na podstawie wiedzy o składzie odpadu oraz fizycznych i chemicznych właściwościach zidentyfikowanych składników możliwe jest wykazanie, że właściwości odpadu nie odpowiadają grupie pakowania I, to domyślnie odpad można przyporządkować standardowo do najbardziej właściwej pozycji I.N.O. grupy pakowania II. Jeżeli jednak wiadomo, że odpad posiada tylko właściwości zagrażające środowisku, to może być przyporządkowany do UN 3077 lub UN 3082 grupa pakowania III.
Takiego postępowania nie można zastosować do odpadów, które zawierają materiały wymienione pod 2.1.3.5.3, materiały klasy 4.3, materiały wymienione pod 2.1.3.7 lub materiały, które zgodnie z 2.2.x.2 nie są dopuszczone do przewozu.
2.1.3.6 Zawsze powinna być zastosowana najwłaściwsza pozycja zbiorcza (patrz 2.1.2.5), tzn. ogólna pozycja I.N.O. powinna być stosowana tylko wówczas, gdy nie może być zastosowana pozycja rodzajowa, albo pozycja szczegółowa I.N.O.
2.1.3.7 Roztwory i mieszaniny materiałów utleniających lub materiałów stwarzających dodatkowe zagrożenie działaniem utleniającym, mogą mieć właściwości wybuchowe. W takim przypadku nie powinny być one dopuszczane do przewozu, o ile nie spełniają wymagań dla klasy 1.
2.1.3.8 Materiały klas 1 - 6.2, 8 i 9, z wyjątkiem materiałów UN 3077 i 3082, spełniające kryteria 2.2.9.1.10 dodatkowo do zagrożeń z klas 1 - 6.2, 8 i 9 uważane są jako zagrażające środowisku,. Materiały niespełniające kryteriów żadnej klasy, ale spełniające kryteria 2.2.9.1.10, powinny być zaklasyfikowane, odpowiednio, do UN 3077 lub UN 3082, lub numerów identyfikacyjnych 9005 i 9006.
2.1.3.9 Odpady, które nie odpowiadają kryteriom klasyfikacji do klas 1-9, ale są objęte Konwencją Bazylejską o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych, mogą być przewożone jako UN 3077 i 3082.
2.1.3.10 Tabela pierwszeństwa zagrożeń
| Klasa i grupa pakowania | 4.1 II | 4.1 III | 4.2 II | 4.2 III | 4.3 I | 4.3 II | 4.3 III | 5.1 I | 5.1 II | 5.1 III | 6.1 I DERMAL | 6.1 I ORAL | 6.1 II | 6.1 III | 8 I | 8 II | 8 III | 9 |
| 3 I | SOL LIQ 4.1 3 I | SOL LIQ 4.1 3 I | SOL LIQ 4.2 3 I | SOL LIQ 4.2 3 I | 4.3 I | 4.3 I | 4.3 I | SOL LIQ 5.1 I 3 I | SOL LIQ 5.1 I 3 I | SOL LIQ 5.1 I 3I | 3 I | 3 I | 3 I | 3 I | 3 I | 3 I | 3 I | 3 I |
| 3 II | SOL LIQ 4.1 3 II | SOL LIQ 4.1 3 II | SOL LIQ 4.2 3 II | SOL LIQ 4.2 3 II | 4.3 I | 4.3 II | 4.3 II | SOL LIQ 5.1 I 3 I | SOL LIQ 5.1 II 3 II | SOL LIQ 5.1 II 3 II | 3 I | 3 I | 3 II | 3 II | 8 I | 3 II | 3 II | 3 II |
| 3 III | SOL LIQ 4.1 3 II | SOL LIQ 4.1 3 III | SOL LIQ 4.2 3 II | SOL LIQ 4.2 3 III | 4.3 I | 4.3 II | 4.3 III | SOL LIQ 5.1 I 3 I | SOL LIQ 5.1 II 3 II | SOL LIQ 5.1 III 3 III | 6.1 I | 6.1 I | 6.1 II | 3 III *) | 8 I | 8 II | 3 III | 3 III |
| 4.1 II | 4.2 II | 4.2 II | 4.3 I | 4.3 II | 4.3 II | 5.1 I | 4.1 II | 4.1 II | 6.1 I | 6.1 I | SOL LIQ 4.1 II 6.1 II | SOL LIQ 4.1 II 6.1 II | 8 I | SOL LIQ 4.1 II 8 II | SOL LIQ 4.1 II 8 II | 4.1 II | ||
| 4.1 III | 4.2 II | 4.2 III | 4.3 I | 4.3 II | 4.3 III | 5.1 I | 4.1 II | 4.1 III | 6.1 I | 6.1 I | 6.1 II | SOL LIQ 4.1 III 6.1 III | 8 I | 8 II | SOL LIQ 4.1 III 8 III | 4.1 III | ||
| 4.2 II | 4.3 I | 4.3 II | 4.3 II | 5.1 I | 4.2 II | 4.2 II | 6.1 I | 6.1 I | 4.2 II | 4.2 II | 8 I | 4.2 II | 4.2 II | 4.2 II | ||||
| 4.2 III | 4.3 I | 4.3 II | 4.3 III | 5.1 I | 5.1 II | 4.2 III | 6.1 I | 6.1 I | 6.1 II | 4.2 III | 8 I | 8 II | 4.2 III | 4.2 III | ||||
| 4.3 I | 5.1 I | 4.3 I | 4.3 I | 6.1 I | 4.3 I | 4.3 I | 4.3 I | 4.3 I | 4.3 I | 4.3 I | 4.3 I | |||||||
| 4.3 II | 5.1 I | 4.3 II | 4.3 II | 6.1 I | 4.3 I | 4.3 II | 4.3 II | 8 I | 4.3 II | 4.3 II | 4.3 II | |||||||
| 4.3 III | 5.1 I | 5.1 II | 4.3 III | 6.1 I | 6.1 I | 6.1 II | 4.3 III | 8 I | 8 II | 4.3 III | 4.3 III | |||||||
| 5.1 I | 5.1 I | 5.1 I | 5.1 I | 5.1 I | 5.1 I | 5.1 I | 5.1 I | 5.1 I | ||||||||||
| 5.1 II | 6.1 I | 5.1 I | 5.1 II | 5.1 II | 8 I | 5.1 II | 5.1 II | 5.1 II | ||||||||||
| 5.1 III | 6.1 I | 6.1 I | 6.1 II | 5.1 III | 8 I | 8 II | 5.1 III | 5.1 III | ||||||||||
| 6.1 I DERMAL | SOL LIQ 6.1 I 8 I | 6.1 I | 6.1 I | 6.1 I | ||||||||||||||
| 6.1 I ORAL | SOL LIQ 6.1 I 8 I | 6.1 I | 6.1 I | 6.1 I | ||||||||||||||
| 6.1 II INHAL | SOL LIQ 6.1 I 8 I | 6.1 II | 6.1 II | 6.1 II | ||||||||||||||
| 6.1 II DERMAL | SOL LIQ 6.1 I 8 I | SOL LIQ 6.1 II 8 II | 6.1 II | 6.1 II |
| 6.1 II ORAL | SOL = materiały stale i mieszaniny LIQ = materiały ciekłe, mieszaniny i roztwory | 8 I | SOL LIQ 6.1 II 8 II | 6.1 II | 6.1 II | ||
| 6.1 III | DERMAL = toksyczność dermalna | 8 I | 8 II | 8 III | 6.1 III | ||
| 8 I | ORAL = toksyczność doustna | 8 I | |||||
| 8 II | INHAL = toksyczność inhalacyjna | 8 II | |||||
| 8 III | *) przy środkach do zwalczania szkodników (pestycydy) klasy 6.1 | 8 III |
Uwagi
1. Przykłady wyjaśniające stosowanie tabeli:
Klasyfikacja pojedynczych materiałów
Opis klasyfikowanego materiału:
Amina niewymieniona z nazwy, spełniająca kryteria klasy 3 grupa pakowania II, a także klasy 8 grupa pakowania I.
Procedura:
Przecięcie linii 3 II z kolumną 8 I daje 8 I. Amina ta powinna być zaklasyfikowana w klasie 8 pod: UN 2734 AMINY ŻRĄCE ZAPALNE CIEKŁE, I.N.O. lub UN 2734 POLIAMINY ŻRĄCE ZAPALNE CIEKŁE, I.N.O. grupa pakowania 1.
Klasyfikacja mieszanin
Opis klasyfikowanej mieszaniny:
Mieszanina zawierająca materiał ciekły zapalny zaklasyfikowany do klasy 3 grupa pakowania III, materiał trujący klasy 6.1 grupa pakowania II i materiał żrący klasy 8 grupa pakowania I.
Procedura:
Przecięcie linii 3 III z kolumną 6.1 II daje 6.1 II.
Przecięcie linii 6.1 II z kolumną 8 I daje LIQ 8 I.
Ta bliżej niezdefiniowana mieszanina powinna być zaklasyfikowana do klasy 8 do UN 2922 MATERIAŁ ŻRĄCY TRUJĄCY CIEKŁY, I.N.O. grupa pakowania I.
2. Przykłady klasyfikacji mieszanin i roztworów do klas i grup pakowania:
Roztwór fenolu z klasy 6.1 grupa pakowania II, w benzenie z klasy 3 grupa pakowania II, powinien być zaklasyfikowany w klasie 3 grupa pakowania II; na podstawie właściwości toksycznych fenolu roztwór ten powinien być zaklasyfikowany do UN 1992 MATERIAŁ CIEKŁY ZAPALNY TRUJĄCY, I.N.O. w klasie 3 grupa pakowania II.
Mieszanina stała arsenianu sodu z klasy 6.1 grupa pakowania II i wodorotlenku sodu z klasy 8 grupa pakowania II, powinna być zaklasyfikowana do UN 3290 MATERIAŁ TRUJĄCY ŻRĄCY NIEORGANICZNY STAŁY, I.N.O. w klasie 6.1 grupa pakowania II.
Roztwór surowego lub rafinowanego naftalenu z klasy 4.1 grupa pakowania III w benzynie z klasy 3 grupa pakowania II, powinien być zaklasyfikowany do UN 3295 WĘGLOWODORY CIEKŁE, I.N.O. w klasie 3 grupa pakowania II.
Mieszanina węglowodorów z klasy 3 grupa pakowania III i bifenyle polichlorowane (PCB) z klasy 9 grupa pakowania II, powinny być zaklasyfikowane do UN 2315 BIFENYLE POLICHLOROWANE CIEKŁE lub UN 3432 BIFENYLE POLICHLOROWANE STAŁE w klasie 9 grupa pakowania II.
Mieszanina propylenoiminy z klasy 3 i bifenyli polichlorowanych (PCB) z klasy 9 grupa pakowania II, powinna być zaklasyfikowana do UN 1921 PROPYLENOIMINA STABILIZOWANA w klasie 3.
2.1.4 Klasyfikacja próbek
2.1.4.1 Jeżeli klasa materiału nie jest ustalona, a będzie on przewożony do dalszego badania, to powinien być on zaklasyfikowany tymczasowo do klasy, oficjalnej nazwy przewozowej i numeru UN, na podstawie wiedzy nadawcy oraz przy zastosowaniu:
a) kryteriów klasyfikacyjnych działu 2.2; oraz
b) wymagań niniejszego rozdziału.
Dla wybranej oficjalnej nazwy przewozowej powinna być zastosowana najostrzejsza z możliwych grupa pakowania.
Jeżeli stosowane są niniejsze przepisy, to oficjalna nazwa przewozowa powinna być uzupełniona słowem "PRÓBKA" (np.: MATERIAŁ CIEKŁY ZAPALNY, I.N.O, PRÓBKA). W przypadkach, w których przyjmuje się dla próbki materiału, że spełnia ona określone kryteria klasyfikacyjne, to przewidzianą nazwę przewozową (np.: UN 3167 PRÓBKA GAZU BEZCIŚNIENIOWA ZAPALNA, I.N.O.), stosuje się jako oficjalną nazwę przewozową. Jeżeli do przewozu próbki użyta jest pozycja I.N.O., to oficjalna nazwa przewozowa nie musi być uzupełniona nazwą techniczną zgodnie z przepisem specjalnym 274.
2.1.4.2 Próbki materiału powinny być przewożone zgodnie z wymaganiami stosowanymi do tymczasowo przypisanych oficjalnych nazw przewozowych, pod warunkiem, że:
a) materiał nie jest uważany za niedopuszczony do przewozu na podstawie 2.2.x.2 działu 2.2, lub działu 3.2;
b) materiał nie jest uważany za spełniający kryteria klasy 1 lub nie jest uważany za materiał zakaźny lub promieniotwórczy;
c) materiał spełnia przepisy 2.2.41.1.14 ewentualnie 2.2.52.1.9, jeżeli jest samoreaktywny, ewentualnie jest nadtlenkiem organicznym;
d) próbka przewożona jest w opakowaniu kombinowanym, przy czym masa netto sztuki przesyłki nie powinna przekraczać 2,5 kg oraz
e) próbka nie powinna być pakowana razem z innymi towarami.
Dział 2.2 Przepisy szczególne dla poszczególnych klas
2.2.1 Klasa 1 Materiały wybuchowe i przedmioty z materiałem wybuchowym
2.2.1.1 Kryteria
2.2.1.1.1 Tytuł klasy 1 obejmuje:
a) Materiały wybuchowe: materiały stałe lub ciekłe (lub mieszaniny materiałów) mogące wydzielać w wyniku reakcji chemicznej gazy o takiej temperaturze i ciśnieniu oraz z taką szybkością, że mogą powodować zniszczenia w otaczającym środowisku.
Materiały pirotechniczne: materiały lub mieszaniny materiałów przewidziane do wytwarzania efektów cieplnych, świetlnych, dźwiękowych, gazu lub dymu lub kombinacji tych efektów, w wyniku bezdetonacyjnej, samopodtrzymującej się egzotermicznej reakcji chemicznej.
Uwagi 1. Materiały, które same nie są wybuchowe, ale które mogą tworzyć wybuchowe mieszaniny gazów, par lub pyłów, nie są materiałami klasy 1.
2. Wyłączone są także z klasy 1 materiały wybuchowe zwilżane wodą lub alkoholem, w których zawartość tych ostatnich przekracza wymienione wartości graniczne, oraz materiały wybuchowe zawierające plastyfikator włączone do klasy 3 lub 4.1, a także te materiały wybuchowe, które ze względu na stwarzane zagrożenie dominujące, są zaliczane do klasy 5.2.
b) Przedmioty z materiałem wybuchowym: przedmioty zawierające jeden lub więcej materiałów wybuchowych lub pirotechnicznych.
Uwaga. Przedmioty zawierające materiały wybuchowe lub materiały pirotechniczne w tak małych ilościach lub o takim charakterze, że ich przypadkowe lub nieumyślne zapalenie lub zainicjowanie podczas przewozu nie spowoduje żadnych zewnętrznych objawów w postaci rozrzutu, ognia, dymu, ciepła lub głośnego huku, nie podlegają przepisom klasy 1.
c) Materiały i przedmioty niewymienione powyżej, które wytwarza się w celu uzyskania efektów praktycznych, sposobami wybuchowymi lub pirotechnicznymi.
Na potrzeby klasy 1 obowiązuje definicja:
flegmatyzowany: dodany do materiału wybuchowego materiał (lub środek fiegmatyzujący) podwyższający bezpieczeństwo podczas używania i transportu tego materiału wybuchowego. Środek flegmatyzujący powoduje, że materiał wybuchowy jest niewrażliwy lub ma zmniejszoną wrażliwość na następujące czynniki: ciepło, wstrząs, uderzenie lub tarcie. Typowe środki flegmatyzujące, to między innymi: wosk, papier, woda, polimery (jak polimery fluor-chlor), alkohol i oleje (jak wazelina i parafina).
2.2.1.1.2 Materiały lub przedmioty mające lub mogące mieć właściwości wybuchowe powinny być zaklasyfikowane do klasy I, zgodnie z metodami badań, procedurami i kryteriami opisanymi w Podręczniku badań i kryteriów część I.
Materiał lub przedmiot zaklasyfikowany do klasy 1 może być dopuszczony do przewozu tylko wówczas, gdy została mu przypisana nazwa lub pozycja I.N.O. wymieniona w dziale 3.2 tabela A, i który spełnia kryteria zawarte w Podręczniku badań i kryteriów.
2.2.1.1.3 Materiały lub przedmioty klasy 1 powinny być przypisane do numeru UN i nazwy lub pozycji I.N.O. wymienionych w dziale 3.2 tabela A. Interpretacja nazw materiałów i przedmiotów w dziale 3.2 tabela A powinna bazować na glosariuszu podanym pod 2.2.1.4.
Próbki nowych lub istniejących materiałów i przedmiotów z materiałem wybuchowym, za wyjątkiem materiałów inicjujących, przewożone do następujących celów: próby, klasyfikacja, badania i rozwój, kontrola jakości, lub jako próbki handlowe inne niż materiały wybuchowe inicjujące, powinny być zaklasyfikowane do określenia UN 0190 MATERIAŁ WYBUCHOWY, PRÓBKA.
Zaklasyfikowanie materiałów i przedmiotów niewymienionych z nazwy w dziale 3.2 tabela A do określenia I.N.O. lub LTN 0190 MATERIAŁ WYBUCHOWY, PRÓBKA, jak również zaklasyfikowanie niektórych materiałów, których przewóz wymaga zezwolenia władzy właściwej, zgodnie z przepisami specjalnymi w dziale 3.2 tabela A kolumna 6 powinno być dokonane przez władzę właściwą państwa pochodzenia. Ta władza właściwa powinna również wydać pisemne zezwolenie określające warunki przewozu tych materiałów i przedmiotów. Jeżeli państwo pochodzenia nie jest stroną ADN, to klasyfikacja i warunki przewozu powinny być potwierdzone przez władzę właściwą pierwszego kraju ADN, do którego dotrze przesyłka.
2.2.1.1.4 Materiały i przedmioty klasy 1 powinny być zaklasyfikowane do podklasy zgodnie z 2.2.1.1.5 i do grupy zgodności na podstawie 2.2.1.1.6. Ustalenie podklasy powinno opierać się na wynikach badań opisanych w 2.3 i 2.3.1 i przy zastosowaniu definicji zawartych pod 2.2.1.1.5. Grupy zgodności powinny być ustalone według definicji zawartych pod 2.2.1.1.6. Kod klasyfikacyjny powinien składać się z numeru podklasy i litery grupy zgodności.
2.2.1.1.5 Definicje pod klas
Podklasa 1.1 Materiały i przedmioty, które stwarzają zagrożenie wybuchem masowym. (Wybuch masowy to wybuch, który obejmuje natychmiast praktycznie cały ładunek).
Podklasa 1.2 Materiały i przedmioty, które stwarzają zagrożenie rozrzutem, ale nie wybuchem masowym.
Podklasa 1.3 Materiały i przedmioty stwarzające zagrożenie pożarem i małe zagrożenie wybuchem lub rozrzutem lub oba te zagrożenia, ale które nie stwarzają zagrożenia wybuchem masowym:
a) przy spalaniu których wydziela się znaczne ciepło promieniowania; lub
b) które zapalają się jeden od drugiego i wywołują mały wybuch lub rozrzut lub oba te efekty razem.
Podklasa 1.4 Materiały i przedmioty, które stwarzają tylko małe zagrożenie w przypadku zapalenia lub zainicjowania podczas przewozu. Oddziaływania ograniczają się w znacznym stopniu do sztuki przesyłki i nie prowadzą do rozrzutu elementów, o znacznych rozmiarach lub zasięgu. Zewnętrzny pożar nie powinien wywoływać natychmiastowego wybuchu całej zawartości sztuki przesyłki.
Podklasa 1.5 Materiały bardzo niewrażliwe, stwarzające zagrożenie wybuchem masowym, które są na tyle niewrażliwe, że istnieje małe prawdopodobieństwo zainicjowania lub przejścia od palenia do detonacji w normalnych warunkach przewozu. Minimalnym wymogiem dla tych materiałów jest, aby nie wybuchały podczas próby na zewnętrzne oddziaływanie ognia.
Podklasa 1.6 Przedmioty skrajnie niewrażliwe, które nie stwarzają zagrożenia wybuchem masowym. Przedmioty te zawierają tylko materiały skrajnie niewrażliwe i przedstawiają znikome prawdopodobieństwo przypadkowej inicjacji lub rozprzestrzenienia się.
Uwaga. Zagrożenie ze strony przedmiotów zaklasyfikowanych do podklasy 1.6 ograniczone jest do wybuchu pojedynczego przedmiotu.
2.2.1.1.6 Definicje grup zgodności materiałów i przedmiotów
A Materiał wybuchowy inicjujący.
B Przedmiot zawierający materiał wybuchowy inicjujący i niemający co najmniej dwóch skutecznych urządzeń zabezpieczających. Niektóre przedmioty, takie jak zapalniki typu kapsułkowego, zestawy zapalnikowe do prac wybuchowych i spłonki, nawet jeżeli nie zawierają materiałów wybuchowych inicjujących.
C Materiał wybuchowy miotający lub inny deflagrujący materiał wybuchowy lub przedmiot zawierający taki materiał wybuchowy.
D Wtórnie detonujący materiał wybuchowy lub proch czarny, lub przedmiot zawierający wtórnie detonujący materiał wybuchowy, w każdym przypadku bez środków inicjujących i bez ładunku miotającego, lub przedmiot zawierający materiał wybuchowy inicjujący i mający co najmniej dwa skuteczne urządzenia zabezpieczające.
E Przedmiot zawierający wtórnie detonujący materiał wybuchowy, bez środka inicjującego, z ładunkiem miotającym (oprócz ładunku zawierającego materiał ciekły łatwo zapalny lub zapalny żel lub hipergol).
F Przedmiot zawierający wtórnie detonujący materiał wybuchowy z własnym środkiem inicjującym, z ładunkiem miotającym (z wykluczeniem ładunku zawierającego materiał ciekły łatwo zapalny lub zapalny żel lub hipergol) lub bez ładunku miotającego.
G Materiał pirotechniczny lub przedmiot zawierający materiał pirotechniczny, lub przedmiot zawierający zarówno materiał wybuchowy, jak i materiał oświetlający, zapalający, łzawiący lub dymotwórczy (z wykluczeniem przedmiotów aktywowanych wodą lub przedmiotów zawierających biały fosfor, fosforki, materiał piroforyczny, materiał ciekły zapalny lub zapalny żel lub hipergol).
H Przedmiot zawierający materiał wybuchowy i biały fosfor.
J Przedmiot zawierający materiał wybuchowy i materiał ciekły zapalny lub zapalny żel.
K Przedmiot zawierający materiał wybuchowy i trujący środek chemiczny.
L Materiał wybuchowy lub przedmiot zawierający materiał wybuchowy, przedstawiający sobą szczególne zagrożenie (np. z powodu swojej podatności na aktywację wodą lub obecności cieczy samozapalnych, fosforków lub materiałów piroforycznych) wymagają oddzielenia każdego typu.
N Przedmioty zawierające jedynie materiały skrajnie niewrażliwe.
S Materiał lub przedmiot tak zapakowany lub zbudowany, aby jakiekolwiek niebezpieczne następstwa przypadkowego zadziałania ograniczyć do przestrzeni wewnętrznej sztuki przesyłki, poza przypadkiem, gdy ogień zniszczy sztukę przesyłki; w tym przypadku następstwa wybuchu lub rozrzutu powinny być ograniczone do takiego stopnia, że nie będą w sposób istotny utrudniać lub ograniczać gaszenia ognia lub stosowania innych działań ratunkowych w najbliższym sąsiedztwie sztuki przesyłki.
Uwagi 1. Każdy materiał lub przedmiot, zapakowany w określone opakowanie, może być zaklasyfikowany tylko do jednej grupy zgodności. Zaklasyfikowanie do grupy zgodności S jest ściśle związane z badaniami prowadzącymi do ustalenia kodu klasyfikacyjnego, ponieważ kryterium tej grupy zgodności ma charakter empiryczny.
2. Przedmioty grup zgodności D lub E mogą być zmontowane lub zapakowane razem z ich własnymi środkami inicjującymi pod warunkiem, że środki te mają co najmniej dwa skuteczne urządzenia zabezpieczające przeznaczone do zapobiegania wybuchowi w razie przypadkowego zadziałania środka inicjującego. Takie przedmioty i sztuki przesyłki należy zaklasyfikować do grup zgodności D lub E.
3. Przedmioty grup zgodności D lub E mogą być pakowane razem z ich własnymi środkami inicjującymi, które nie mają dwóch skutecznych urządzeń zabezpieczających (tzn. środkami inicjującymi zaklasyfikowanymi do grupy zgodności B), pod warunkiem spełnienia przepisów dotyczących pakowania razem MP21 pod 4.1.10 ADR. Takie sztuki przesyłki powinny być zaklasyfikowane do grup zgodności D lub E.
4. Przedmioty mogą być zmontowane lub zapakowane razem z ich własnymi środkami inicjującymi pod warunkiem, że środki inicjujące nie mogą zadziałać podczas normalnych warunków przewozu.
5. Przedmioty grup zgodności C, D i E mogą być zapakowane razem. Takie sztuki przesyłki powinny być zaklasyfikowane do grupy zgodności E.
2.2.1.1.7 Zaklasyfikowanie ogni sztucznych do podklas
2.2.1.1.7.1 Ognie sztuczne powinny być normalnie zaklasyfikowane na podstawie Podręcznika badań i kryteriów seria 6, zawierającego dane badań dla podklas 1.1, 1.2, 1.3 i 1.4. Ze względu na bardzo dużą różnorodność tego rodzaju przedmiotów i możliwość ograniczonej dostępności urządzeń badawczych, zaklasyfikowanie do podklasy może następować zgodnie z procedurą pod 2.2.1.1.7.2.
2.2.1.1.7.2 Zaklasyfikowanie ogni sztucznych do UN 0333, 0334, 0335 lub 0336, bez badań zgodnie z serią 6, powinno nastąpić na podstawie analogicznego wniosku wynikającego z tabeli dla klasyfikacji ogni sztucznych, podanej pod 2.2.1.1.7.5. Takie zaklasyfikowanie powinno nastąpić za zgodą władzy właściwej. Przedmioty, które nie są wymienione w tabeli, powinny być zaklasyfikowane na podstawie wyników badań serii 6.
Uwagi 1. Przyjęcie kolejnych typów ogni sztucznych do kolumny 1 tabeli pod 2.2.1.1.7.5 powinno nastąpić tylko na podstawie kompletnych wyników z badań, które powinny zostać przedłożone do rozpatrzenia Podkomitetowi Ekspertów ONZ do spraw przewozu towarów niebezpiecznych.
2. Uzyskane przez władzę właściwą wyniki badań, które potwierdzają lub zaprzeczają klasyfikacji do podklasy z kolumny 5 ogni sztucznych wyszczególnionych w kolumnie 4 tabeli pod 2.2.1.1.7.5, powinny być przedłożone jako informacja Podkomitetowi Ekspertów ONZ do spraw przewozu towarów niebezpiecznych.
2.2.1.1.7.3 Jeżeli ognie sztuczne, które są zaklasyfikowane do więcej niż jednej podklasy, są zapakowane do jednej sztuki przesyłki, to powinny być zaklasyfikowane do podklasy o najwyższym zagrożeniu, chyba że wyniki badań uzyskane z badań serii 6 wskazują inaczej.
2.2.1.1.7.4 Klasyfikacja podana w tabeli pod 2.2.1.1.7.5 ma zastosowanie tylko dla przedmiotów zapakowanych w skrzynie z tektury (4G).
2.2.1.1.7.5 Zatwierdzona klasyfikacja dla ogni sztucznych 14
Uwagi 1. Skład procentowy podany w tabeli, o ile nie jest podane inaczej, odnosi się do masy wszystkich materiałów pirotechnicznych (np. silniki rakietowe, ładunek miotający, ładunek rozrywający i ładunek do efektów).
2. Użyte w tabeli wyrażenie "mieszanina fotobłyskowa" odnosi się do składników pirotechnicznych w formie proszku lub jednostki pirotechnicznej, znajdujących się w ogniach sztucznych i stosowanych do wytworzenia efektu hukowego lub jako ładunku rozrywającego lub jako ładunku miotającego, chyba że badania HSL-mieszanina fotobłyskowa według Dodatku 7 Podręcznika badań i kryteriów udowodnią, że czas dla wzrostu ciśnienia wynosi więcej niż 8 ms dla 0,5 g składnika pirotechnicznego.
3. Wymiary w mm oznaczają:
- przy bombach kulistych i bombach wieloefektowych - średnicę kuli bomby;
- przy bombach cylindrycznych - długość bomby;
- przy bombach w moździerzach, rzymskich ogniach, wyrzutniach lub bukietach pirotechnicznych - wewnętrzną średnicę rury, w której ognie sztuczne są zamknięte lub zawarte,
- przy minach workowych lub minach cylindrycznych - wewnętrzną średnicę moździerza, który byłby przewidziany do wystrzału tych min.
| Typ | Obejmuje: / Synonim: | Definicja | Wyszczególnienie | Klasa |
| Bomba pirotechniczna, kulista lub cylindryczna | Bomba kulista z efektem wizualnym: bomba powietrzna, bomba kolorowa, bomba barwna, bomba wielostrzałowa, bomba wieloefektowa, bomba wodna, bomba ze spadochronem, bomba dymna, bomba z efektem gwiazdek; Bomba hukowa: raca sygnalizacyjna, bomba z efektem dźwiękowym, bomba z efektem trzasku, zestaw bomb powietrznych | Przedmiot z lub bez ładunku miotającego z zapalnikiem opóźniającym i ładunkiem rozrywającym, z elementem(-ami) pirotechnicznym(-i) lub sypkim materiałem pirotechnicznym, przeznaczony dla wystrzału z moździerza | Wszystkie bomby hukowe | 1.1G |
| Bomba kolorowa: ≥ 180 mm | 1.1G | |||
| Bomba kolorowa: < 180 mm zawierająca > 25% mieszaniny fotobłyskowej w postaci sypkiej i/lub efekt hukowy | 1.1G | |||
| Bomba kolorowa: < 180 mm zawierająca ≤ 25% mieszaniny fotobłyskowej w postaci sypkiej i/lub efekt hukowy | 1.3G | |||
| Bomba kolorowa: ≤ 50 mm lub zawierająca ≤ 60 g materiału pirotechnicznego i ≤ 2% mieszaniny fotobłyskowej w postaci sypkiej i/lub efekt hukowy | 1.4G |
| Bomba kulista wieloefektowa (ang. peanut shell) | Przedmiot składający się z dwu lub więcej kulistych bomb pirotechnicznych umieszczonych we wspólnej osłonie, napędzanych przez ten sam ładunek miotający, z oddzielnymi zewnętrznymi zapalnikami opóźniającymi | Klasyfikacja według najniebezpieczniejszej bomby kulistej |
| Wstępnie załadowany moździerz, bomba pirotechniczna w moździerzu | Zestaw zawierający kulistą lub cylindryczną bombę pirotechniczną umieszczoną w moździerzu, przeznaczonym do wystrzału umieszczonej w nim bomby | Wszystkie bomby hukowe | 1.1G | |
| Bomba kolorowa: ≥ 180 mm | 1.1G | |||
| Bomba kolorowa: > 50 mm i < 180 mm | 1.2G | |||
| Bomba kolorowa: > 25 % % mieszaniny fotobłyskowej w postaci sypkiej i/lub efekt hukowy | 1.1G | |||
| Bomba kolorowa: ≤ 50 mm lub zawierająca < 60 g materiału pirotechnicznego i ≤ 25% mieszaniny fotobłyskowej w postaci sypkiej i/lub efekt hukowy | 1.3G | |||
| Bomba w bombie (kulista) (Skład procentowy bomby w bombie odnosi się do masy brutto całego wyrobu pirotechnicznego) | Przedmiot bez ładunku miotającego z zapalnikiem opóźniającym i ładunkiem rozrywającym, zawierający bomby hukowe i materiały obojętne, przeznaczony do wystrzału z moździerza | > 120 mm | 1.1G | |
| Przedmiot bez ładunku miotającego, z zapalnikiem opóźniającym i ładunkiem rozrywającym, zawierający bomby hukowe, zawierające ≤ 25 g mieszaniny fotobłyskowej na bombę, i ≤ 33% mieszaniny fotobłyskowej i ≥ 60% materiałów obojętnych, przeznaczony do wystrzału z moździerza | ≤ 120 mm | 1.3G | ||
| Przedmiot bez ładunku miotającego, z zapalnikiem opóźniającym i ładunkiem rozrywającym, zawierający bomby kolorowe i/lub jednostki pirotechniczne, przeznaczony do wystrzału z moździerza | > 300 mm | 1.1G |
| Przedmiot bez ładunku miotającego, z zapalnikiem opóźniającym i ładunkiem rozrywającym, zawierający bomby kolorowe ≤ 70 mm i/lub jednostki pirotechniczne, i ≤ 25% mieszaniny fotobłyskowej i ≤ 60% materiału pirotechnicznego, przeznaczony do wystrzału z moździerza | > 200 mm i ≤ 300 mm | 1.3G | ||
| Przedmiot z ładunkiem miotającym, z zapalnikiem opóźniającym i ładunkiem rozrywającym, zawierający bomby kolorowe ≤ 70 mm i/lub jednostki pirotechniczne, zawierający ≤ 25% mieszaniny fotobłyskowej i ≤ 60% materiału pirotechnicznego, przeznaczony do wystrzału z moździerza | ≤ 200 mm | 1.3G |
| Bateria / kombinacja | Baterie, wyrzutnie, torty pirotechniczne, baterie finałowe, bateria wieloefektowa typu grządka, hybrydy, zestawy rur, wyrzutnie kul zespolone, baterie petard, baterie petard fotobłyskowych | Zestaw zawierający kilka elementów albo tego samego typu albo kilku typów, przy czym każdy typ odpowiada wymienionemu w tej tabeli typowi ogni sztucznych, z jednym lub dwoma punktami zapłonu | Klasyfikacja według najniebezpieczniejszego typu ogni sztucznych |
| Rzymskie ognie | Ognie rzymskie pokazowe, ognie rzymskie, bombetki | Rura zawierająca szereg jednostek pirotechnicznych składających się z naprzemiennie ułożonych materiałów pirotechnicznych, ładunku miotającego, połączonych lontem przekazującym | Średnica wewnętrzna rury ≥ 50 mm, zawierająca mieszaninę fotobłyskową lub średnica wewnętrzna rury < 50 mm, zawierająca > 25% mieszaniny fotobłyskowej | 1.1G |
| Średnica wewnętrzna rury ≥ 50 mm bez mieszaniny fotobłyskowej | 1.2G | |||
| Średnica wewnętrzna rury < 50 mm i zawierająca ≤ 25% mieszaniny fotobłyskowej | 1.3G | |||
| Średnica wewnętrzna rury ≤ 30 mm, każda jednostka pirotechniczna ≤ 25 g i ≤ 5% mieszaniny fotobłyskowej | 1.4G | |||
| Wyrzutnia | Ognie rzymskie jednostrzałowe, mały moździerz wstępnie załadowany | Rura zawierająca jednostkę pirotechniczną składającą się z materiału pirotechnicznego, ładunku miotającego z lub bez lontu przekazującego | Średnica wewnętrzna ≤ 30 mm i jednostka pirotechniczna > 25 g lub > 5% i ≤ 25% mieszaniny fotobłyskowej | 1.3G |
| Średnica wewnętrzna ≤ 30 mm, jednostka pirotechniczna ≤ 25 g i ≤ 5% mieszaniny fotobłyskowej | 1.4G | |||
| Rakieta | Rakieta Avalanche, rakieta sygnałowa, rakieta gwiżdżąca, rakieta butelkowa, rakieta podniebna, rakieta typu pocisk, rakieta stołowa | Rura zawierająca mieszaninę pirotechniczną i/lub jednostki pirotechniczne, wyposażona w patyk(-i) lub inne środki stabilizacji lotu, przeznaczona do wystrzeliwania w powietrze | Tylko efekty mieszaniny fotobłyskowej | 1.1G |
| Mieszanina fotobłyskową stanowi > 25% materiału pirotechnicznego | 1.1G | |||
| > 20 g materiału pirotechnicznego i ≤ 25% mieszaniny fotobłyskowej | 1.3G | |||
| ≤ 20 g materiału pirotechnicznego, ładunek rozrywający z prochu czarnego i ≤ 0,13 g mieszaniny fotobłyskowej na każdy strzał i ≤ 1 g ogółem w całym wyrobie | 1.4G | |||
| Bukiet pirotechniczny | Pot-a-feu, mina stawiana na ziemi, mina workowa, mina cylindryczna | Rura zawierająca ładunek miotający i jednostki pirotechniczne, przeznaczona do postawienia na ziemi lub do mocowania w ziemi. Głównym efektem jest jednoczesny wyrzut wszystkich jednostek pirotechnicznych, tworzący w powietrzu szeroko rozproszony efekt wizualny i/lub dźwiękowy lub: Worek z tkaniny lub z papieru lub cylinder z tkaniny lub papieru zawierający ładunek miotający i jednostki pirotechniczne, przeznaczony do wystrzału z moździerza w postaci bukietu | > 25% mieszaniny fotobłyskowej, w postaci sypkiej i / lub efekt hukowy | 1.1G |
| ≥ 180 mm i ≤ 25% mieszaniny fotobłyskowej, w postaci sypkiej i / lub efekt hukowy | 1.1G | |||
| < 180 mm i ≤ 25% mieszaniny fotobłyskowej, w postaci sypkiej i / lub efekt hukowy | 1.3G | |||
| ≤ 150 g materiału pirotechnicznego, zawierającej ≤ 5% mieszaniny fotobłyskowej w postaci sypkiej i / lub efekt hukowy. Masa pojedynczej jednostki pirotechnicznej ≤ 25 g, masa pojedynczego ładunku hukowego < 2g; masa pojedynczego ładunku gwiżdżącego, o ile jest, ≤ 3g | 1.4G | |||
| Fontanna | Wulkany, wodospady, lance, ognie bengalskie, ognie iskrowe, fontanny cylindryczne, fontanny stożkowe, pochodnie oświetlające | Niemetaliczna obudowa zawierająca sprasowany lub zestalony materiał pirotechniczny wytwarzający iskry i płomień | ≥ 1 kg materiału pirotechnicznego | 1.3G |
| < 1 kg materiału pirotechnicznego | 1.4G | |||
| Zimne ognie | Zimne ognie, które trzyma się w ręku, zimne ognie, których nie trzyma się w ręku, zimne ognie na drucie | Sztywny drut, częściowo pokryty (wzdłuż jednego końca) wolno palącym się materiałem pirotechnicznym, z (lub bez) końcówką zapalającą | Zimne ognie na bazie nadchloranu: > 5 g na sztukę lub > 10 sztuk na opakowanie | 1.3G |
| Zimne ognie na bazie nadchloranu: ≤ 5 g na sztukę i ≤ 10 sztuk na opakowanie; Zimne ognie na bazie azotanu: ≤ 30 g na sztukę | 1.4G | |||
| Pałeczka bengalska | Pałeczka maczana | Niemetalowy pręt, częściowo pokryty (wzdłuż jednego końca) wolno palącym się materiałem pirotechnicznym, przeznaczony do trzymania w ręce | Wyroby na bazie nadchloranu: > 5 g na sztukę lub > 10 sztuk na opakowanie | 1.3G |
| Wyroby na bazie nadchloranu: ≤ 5 g na sztukę i ≤ 10 sztuk na opakowanie; Wyroby na bazie azotanu: ≤ 30 g na sztukę | 1.4G | |||
| Ognie sztuczne o małym zagrożeniu i galanteria | Konfetti stołowe, strzelające kulki, diabełki, dymy, mgła, węże, robaczek świętojański, serpentyny, pchełki, strzelające serpentyny | Wyrób zaprojektowany do wytworzenia bardzo ograniczonego efektu wizualnego i/ lub akustycznego, zawierający niewielkie ilości materiału pirotechnicznego i/ lub wybuchowego | Strzelające kulki i pchełki mogą zawierać do 1,6 mg piorunianu srebra; Pchełki i strzelające serpentyny mogą zawierać do 16 mg mieszaniny chloranu potasu i czerwonego fosforu; Inne wyroby mogą zawierać do 5 g materiału pirotechnicznego, ale nie mieszaniny fotobłyskowej | 1.4G |
| Latające śmigło | Wirujący bączek, helikopter, roje, bączek | Niemetalowa rura lub rury zawierające materiał pirotechniczny wytwarzającą gaz lub iskry, z lub bez mieszaniny wytwarzającej hałas, z zamocowanymi lotkami lub bez | Materiał pirotechniczny na jednostkę > 20g, zawierająca ≤ 3% mieszaniny fotobłyskowej dla uzyskania efektu huku, lub ≤ 5 g mieszaniny gwiżdżącej | 1.3G |
| Materiał pirotechniczny na jednostkę ≤ 20g, zawierająca ≤ 3% mieszaniny fotobłyskowej dla uzyskania efektu huku, lub < 5 g mieszaniny gwiżdżącej | 1.4G | |||
| Słoneczka | Słońca, koła | Układ posiadający napęd zawierający materiał pirotechniczny i zaopatrzony w środki mocujące go do podpory tak, że może obracać się | Całkowita masa materiału pirotechnicznego ≤ 1 kg, bez efektu huku, każdy gwizd (o ile występuje) ≤ 25 g i ≤ 50 g mieszaniny gwiżdżącej na koło | 1.3G |
| Całkowita masa materiału pirotechnicznego < 1 kg, bez efektu huku, każdy gwizd (o ile występuje) ≤ 5 g i ≤ 10 g mieszaniny gwiżdżącej na koło | 1.4G | |||
| Latające kółko | UFO, wzlatujące kółka | Rury zawierające ładunki miotające i materiały pirotechniczne wytwarzające iskry, płomienie i/ lub hałas, przy czym rury zamocowane są do wspomagającego pierścienia | Całkowita masa materiału pirotechnicznego > 200 g lub > 60 g mieszaniny pirotechnicznej na napęd, ≤ 3% mieszaniny fotobłyskowej dla uzyskania efektu huku, każdy gwizd (o ile występuje) ≤ 25 g i ≤ 50 g mieszaniny gwiżdżącej na koło | 1.3G |
| Całkowita masa materiału pirotechnicznego ≤ 200 g i ≤ 60 g mieszaniny pirotechnicznej na napęd, ≤ 3% mieszaniny fotobłyskowej dla uzyskania efektu huku, każdy gwizd (o ile występuje) ≤ 5 g i ≤ 10 g mieszaniny gwiżdżącej na koło | 1.4G |
| Zestawy | Zestawy ogni sztucznych pokazowe, ogrodowe, pokojowe | Opakowanie zawierające więcej niż jeden typ ogni sztucznych, przy czym każdy z typów odpowiada typowi wymienionemu w tej tabeli | Klasyfikacje według najniebezpieczniejszego typu ogni sztucznych |
| Petarda lontowa | Petarda świąteczna, petarda sznurowa | Zestaw rur (z papieru lub tektury) połączonych lontem pirotechnicznym, przy czym każda z rur wytwarza efekt dźwiękowy | Każda rura zawiera ≤ 140 mg mieszaniny fotobłyskowej lub ≤ 1 g prochu czarnego | 1.4G |
| Petarda | Petarda hukowa, petarda błyskowa | Niemetalowa rura zawierająca mieszaninę hukową, przeznaczona do wytworzenia efektu dźwiękowego | > 2 g mieszaniny fotobłyskowej na jednostkę | 1.1G |
| ≤ 2 g mieszaniny fotobłyskowej na jednostkę i ≤ 10 g na opakowanie wewnętrzne | 1.3G | |||
| ≤ 1 g mieszaniny fotobłyskowej na jednostkę i ≤ 10 g na opakowanie wewnętrzne lub ≤ 10 g prochu czarnego na jednostkę | 1.4G |
2.2.1.1.8 Wyłączenia z klasy 1
2.2.1.1.8.1 Materiał lub przedmiot może być wyłączony z klasy 1, na podstawie wyników badań i pojęć klasy 1, za zezwoleniem władzy właściwej Strony ADN, przy czym ta władza właściwa może też uznać zezwolenie wydane przez władzę właściwą państwa niebędącego Stroną ADN, pod warunkiem, że zostało wydane zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami RID, ADR, ADN, IMDG lub Instrukcjami technicznymi ICAO.
2.2.1.1.8.2 Zezwolenie władzy właściwej, zgodnie z 2.2.1.1.8.1, może wyłączyć przedmiot z klasy 1, jeżeli trzy niezapakowane przedmioty, dla których przewidywane zadziałanie zostanie aktywowane przez ich własny materiał wybuchowy lub środek zapalający lub przez środek zewnętrzny, spełniają następujące kryteria badań:
a) temperatura na żadnej zewnętrznej powierzchni nie jest wyższa niż 65 °C; krótkotrwałe skoki temperatury do 200 °C są dopuszczalne;
b) nie doszło do pęknięcia ani fragmentacji obudowy zewnętrznej, lub nie doszło do przemieszczenia przedmiotu lub oddzielenia części na więcej niż 1 m w każdym kierunku;
Uwaga. Jeżeli integralność przedmiotu może zostać naruszona w przypadku zewnętrznego ognia, to kryteria te powinny być zbadane na podstawie próby ogniowej, tak jak opisano (przykładowo) w normie ISO 12097-3.
c) nie jest słyszalny odgłos o wartości przekraczającej 135 dB (C) w odległości 1 m;
d) ani błysk ani płomień nie są w stanie zapalić materiału, np. arkusza papieru 80±10 g/m2, będącego w kontakcie z przedmiotem, i
e) nie powstają dymy, pary i pyły w takiej ilości, która zmniejsza o ponad 50% widoczność w komorze o objętości 1 m3, wyposażonej w odpowiedniej wielkości panel wydmuchowy, przy czym wykonywany jest pomiar za pomocą odpowiedniego światłomierza (luksometru) lub radiometru w odległości 1 m od źródła światła umieszczonego na środku przeciwległej ściany. Ogólne wytyczne dotyczące badania gęstości optycznej podane są w normie ISO 5659-1 oraz w rozdziale 7.5 normy ISO 5659-2 dotyczącej metod fotometrycznych, lub mogą być zastosowane do tego celu inne podobne pomiary gęstości optycznej. Światłomierz powinien posiadać dopasowaną pokrywę, obejmującą tylną część i boki, dla zminimalizowania wpływu światła rozproszonego lub światła emitowanego niebezpośrednio ze źródła.
Uwagi 1. Jeżeli podczas badań zgodnie z kryteriami w punktach a), b), c) i d) nie stwierdzi się dymu lub będzie go bardzo mało, to badania według punktu e) można nie przeprowadzać.
2. Władza właściwa, o której mowa pod 2.2.2.1.1.8.1, może zażądać badania przedmiotów w opakowaniach, jeżeli zostanie ustalone, że podczas przewozu większe zagrożenie będzie stanowił przedmiot opakowany.
2.2.1.2 Materiały i przedmioty niedopuszczone do przewozu
2.2.1.2.1 Materiały wybuchowe, które są zbyt wrażliwe, zgodnie z kryteriami podanymi w Podręczniku badań i kryteriów część I, lub które są podatne na samorzutną reakcję, jak również materiały i przedmioty wybuchowe, które nie mogą być zaklasyfikowane do nazwy lub pozycji I.N.O. wymienionych w dziale 3.2 tabela A, są niedopuszczone do przewozu.
2.2.1.2.2 Przedmioty grupy zgodności K są niedopuszczone do przewozu (1.2K UN 0020 i 1.3K UN 0021).
2.2.1.3 Wykaz pozycji zbiorczych
| Kod klasyfikacyjny. (2.2.1.1.4) | Numer UN | Nazwa materiału lub przedmiotu |
| 1.1A | 0473 | MATERIAŁY WYBUCHOWE, I.N.O. (niedopuszczone do przewozu koleją, patrz 2.2.1.2.2) |
| 1.1B | 0461 | SKŁADNIKI ŁAŃCUCHA WYBUCHOWEGO, I.N.O. |
| 1.1C | 0474 | MATERIAŁY WYBUCHOWE, I.N.O. |
| 0497 | MATERIAŁ MIOTAJĄCY CIEKŁY | |
| 0498 | MATERIAŁ MIOTAJĄCY STAŁY | |
| 0462 | PRZEDMIOTY Z MATERIAŁEM WYBUCHOWYM, I.N.O. | |
| 1.1D | 0475 | MATERIAŁY WYBUCHOWE, I.N.O. |
| 0463 | PRZEDMIOTY Z MATERIAŁEM WYBUCHOWYM, I.N.O. | |
| 1.1E | 0464 | PRZEDMIOTY Z MATERIAŁEM WYBUCHOWYM, I.N.O. |
| 1.1F | 0465 | PRZEDMIOTY Z MATERIAŁEM WYBUCHOWYM, I.N.O. |
| 1.1G | 0476 | MATERIAŁY WYBUCHOWE, I.N.O. |
| 1.1L | 0357 | MATERIAŁY WYBUCHOWE, I.N.O. |
| 0354 | PRZEDMIOTY Z MATERIAŁEM WYBUCHOWYM, I.N.O. | |
| 1.2B | 0382 | SKŁADNIKI ŁAŃCUCHA WYBUCHOWEGO, I.N.O. |
| 1.2C | 0466 | PRZEDMIOTY Z MATERIAŁEM WYBUCHOWYM, I.N.O. |
| 1.2D | 0467 | PRZEDMIOTY Z MATERIAŁEM WYBUCHOWYM, I.N.O. |
| 1.2E | 0468 | PRZEDMIOTY Z MATERIAŁEM WYBUCHOWYM, I.N.O. |
| 1.2F | 0469 | PRZEDMIOTY Z MATERIAŁEM WYBUCHOWYM, I.N.O. |
| 1.2L | 0358 | MATERIAŁY WYBUCHOWE, I.N.O. |
| 0248 | URZĄDZENIA AKTYWOWANE WODĄ, z ładunkiem rozrywającym, napędzającym lub miotającym | |
| 0355 | PRZEDMIOTY Z MATERIAŁEM WYBUCHOWYM, I.N.O. | |
| 1.3C | 0132 | SOLE METALICZNE NITROZWIĄZKÓW AROMATYCZNYCH DEFLAGRUJĄCE, I.N.O. |
| 0477 | MATERIAŁY WYBUCHOWE, I.N.O. | |
| 0495 | MATERIAŁ MIOTAJĄCY CIEKŁY | |
| 0499 | MATERIAŁ MIOTAJĄCY STAŁY | |
| 0470 | PRZEDMIOTY Z MATERIAŁEM WYBUCHOWYM, I.N.O. | |
| 1.3G | 0478 | MATERIAŁY WYBUCHOWE, I.N.O. |
| 1.3L | 0359 | MATERIAŁY WYBUCHOWE, I.N.O. |
| 0249 | URZĄDZENIA AKTYWOWANE WODA z ładunkiem rozrywającym, napędzającym lub miotającym | |
| 0356 | PRZEDMIOTY Z MATERIAŁEM WYBUCHOWYM, I.N.O. | |
| 1.4B | 0350 | PRZEDMIOTY Z MATERIAŁEM WYBUCHOWYM, I.N.O. |
| 0383 | SKŁADNIKI ŁAŃCUCHA WYBUCHOWEGO, I.N.O. | |
| 1.4C | 0479 | MATERIAŁY WYBUCHOWE, I.N.O. |
| 0501 | MATERIAŁ MIOTAJĄCY STAŁY | |
| 0351 | PRZEDMIOTY Z MATERIAŁEM WYBUCHOWYM, I.N.O. | |
| 1.4D | 0480 | MATERIAŁY WYBUCHOWE, I.N.O. |
| 0352 | PRZEDMIOTY Z MATERIAŁEM WYBUCHOWYM, I.N.O. | |
| 1.4E | 0471 | PRZEDMIOTY Z MATERIAŁEM WYBUCHOWYM, I.N.O. |
| 1.4F | 0472 | PRZEDMIOTY Z MATERIAŁEM WYBUCHOWYM, I.N.O. |
| 1.4G | 0485 | MATERIAŁY WYBUCHOWE, I.N.O. |
| 0353 | PRZEDMIOTY Z MATERIAŁEM WYBUCHOWYM, I.N.O. | |
| 1.4S | 0481 | MATERIAŁY WYBUCHOWE, I.N.O. |
| 0349 | PRZEDMIOTY Z MATERIAŁEM WYBUCHOWYM, I.N.O. | |
| 0384 | SKŁADNIKI ŁAŃCUCHA WYBUCHOWEGO, I.N.O. | |
| 1.5D | 0482 | MATERIAŁY WYBUCHOWE BARDZO NIEWRAŻLIWE (MATERIAŁY EVI 15 ), I.N.O. |
| 1.6N | 0486 | PRZEDMIOTY Z MATERIAŁEM WYBUCHOWYM SKRAJNIE NIEWRAŻLIWYM (PRZEDMIOTY EEI 16 ), I.N.O. |
| 0190 | MATERIAŁ WYBUCHOWY, PRÓBKA, oprócz materiału wybuchowego inicjującego Uwaga. Podklasa i grupa zgodności powinny być określone przez władzę właściwą zgodnie z zasadami zawartymi w 2.2.1.1.4. |
2.2.1.4 Glosariusz nazw
Uwagi 1. Opisy podane w niniejszym glosariuszu nie mogą zastępować badań, ani być wykorzystywane do określania zagrożeń w celu klasyfikacji materiałów i przedmiotów klasy 1. Zaklasyfikowanie do odpowiedniej podklasy i podjęcie decyzji, czy dany materiał zalicza się do grupy zgodności S, powinno opierać się na badaniach produktu zgodnie z Podręcznikiem badań i kryteriów część I lub przez analogię z podobnymi produktami zbadanymi i zaklasyfikowanymi zgodnie z procedurami określonymi w Podręczniku badań i kryteriów.
2. Po podanych nazwach przewozowych następują odpowiednie numery UN (dział 3.2 tabela A kolumna 1). Odnośnie kodu klasyfikacyjnego patrz 2.2,1.1.4.
AMUNICJA ĆWICZEBNA: UN 0362, 0488
Amunicja bez głównego ładunku rozrywającego, zawierająca ładunek rozrywający lub miotający. Zazwyczaj zawiera również zapalnik i ładunek napędzający.
Uwaga. GRANATY ĆWICZEBNE nie są objęte tą definicją. Są one wymienione oddzielnie.
AMUNICJA DOŚWIADCZALNA: UN 0363
Amunicja zawierająca materiały pirotechniczne, używana do sprawdzania działania lub efektywności nowej amunicji lub składników albo części broni.
AMUNICJA DYMNA z lub bez ładunku rozrywającego, miotającego lub napędzającego:
numery UN 0015, 0016, 0303
Amunicja zawierająca materiał dymotwórczy, taki jak mieszanina kwasu chlorosulfonowego, tetrachlorek tytanu albo pirotechniczną mieszaninę dymotwórczą bazującą na heksachloroetanie lub fosforze czerwonym. Jeżeli materiał ten sam nie jest wybuchowy, to amunicja zawiera również jeden lub kilka następujących składników: ładunek napędzający ze spłonką i zapalnikiem; zapalnik z ładunkiem rozrywającym lub miotającym. Definicja ta obejmuje granaty dymne.
Uwaga. SYGNAŁY DYMNE nie są objęte tą definicją. Są one wymienione oddzielnie.
AMUNICJA DYMNA Z BIAŁYM FOSFOREM, z ładunkiem rozrywającym,
napędzającym lub miotającym: UN 0245, 0246
Amunicja zawierająca biały fosfor jako materiał dymotwórczy. Amunicja ta zawiera również jeden lub więcej następujących składników: ładunek napędzający ze spłonką i zapalnikiem; zapalnik z ładunkiem rozrywającym lub miotającym. Definicja ta obejmuje granaty dymne.
AMUNICJA ŁZAWIĄCA, z ładunkiem rozrywającym, napędzającym lub miotającym: UN
0018, 0019, 0301
Amunicja zawierająca materiał łzawiący. Zawiera również jeden lub więcej następujących składników: materiał pirotechniczny, ładunek napędzający ze spłonką i zapalnikiem; zapalnik z ładunkiem rozrywającym lub miotającym.
AMUNICJA OŚWIETLAJĄCA, z lub bez ładunku rozrywającego, miotającego lub
napędzającego: UN 0171, 0254, 0297
Amunicja przeznaczona do oświetlenia terenu pojedynczym źródłem intensywnego światła. Definicja ta obejmuje naboje oświetlające, granaty i pociski oraz bomby służące do oświetlania i identyfikacji celu.
Uwaga. Następujące przedmioty: NABOJE SYGNAŁOWE; URZĄDZENIA SYGNALIZACYJNE RĘCZNE; SYGNAŁY ALARMOWE OKRĘTOWE; FLARY OŚWIETLAJĄCE; FLARY NAZIEMNE nie są objęte tą definicją. Są one wymienione oddzielnie.
AMUNICJA ZAPALAJĄCA, z lub bez ładunku rozrywającego, miotającego lub
napędzającego: UN 0009, 0010, 0300
Amunicja zawierająca mieszaninę zapalającą. Jeżeli ta mieszanina sama nie jest wybuchowa, to zawiera również jeden lub więcej następujących składników: ładunek napędzający ze spłonką i zapalnikiem; zapalnik z ładunkiem rozrywającym lub miotającym.
AMUNICJA ZAPALAJĄCA, z ciekłym lub żelowym materiałem zapalającym, z ładunkiem
rozrywającym, napędzającym lub miotającym: UN 0247
Amunicja zawierająca materiał zapalny ciekły lub żelowy. Jeżeli ten materiał sam nie jest wybuchowy, to zawiera również jeden lub kilka następujących składników: ładunek napędzający ze spłonką i zapalnikiem; zapalnik z ładunkiem rozrywającym lub miotającym.
AMUNICJA ZAPALAJĄCA Z BIAŁYM FOSFOREM, z ładunkiem rozrywającym,
napędzającym lub miotającym: UN 0243, 0244
Amunicja zawierająca biały fosfor jako materiał zapalający. Zawiera ona również jeden lub więcej następujących składników: ładunek napędzający ze spłonką i zapalnikiem; zapalnik z ładunkiem rozrywającym lub miotającym.
BOMBY, z ładunkiem rozrywającym: UN 0034, 0035
Przedmioty wybuchowe zrzucane z samolotu, bez lub ze środkami inicjującymi, mające co najmniej dwa skuteczne urządzenia zabezpieczające.
BOMBY, z ładunkiem rozrywającym: UN 0033, 0291
Przedmioty wybuchowe zrzucane z samolotu, ze środkami inicjującymi niemającymi co najmniej dwóch skutecznych urządzeń zabezpieczających.
BOMBY BŁYSKOWE: UN 0037
Przedmioty wybuchowe zrzucane z samolotu dla uzyskania krótkiego intensywnego oświetlenia obiektów w celu ich fotografowania. Zawierają one ładunek materiału wybuchowego detonującego ze środkami inicjującymi, niemającymi co najmniej dwóch skutecznych urządzeń zabezpieczających.
BOMBY BŁYSKOWE: UN 0039, 0299
Przedmioty wybuchowe zrzucane z samolotu dla uzyskania krótkiego intensywnego oświetlenia obiektów w celu ich fotografowania. Zawierają zestaw błyskowy.
BOMBY BŁYSKOWE: UN 0038
Przedmioty wybuchowe zrzucane z samolotu dla uzyskania krótkiego intensywnego oświetlenia obiektów w celu ich fotografowania. Zawierają one ładunek materiału wybuchowego detonującego, bez lub ze środkami inicjującymi, mające co najmniej dwa skuteczne urządzenia zabezpieczające.
BOMBY Z CIECZĄ ZAPALNĄ, z ładunkiem rozrywającym: UN 0399, 0400
Przedmioty zrzucane z samolotu, zawierające zbiornik napełniony cieczą zapalną i ładunek rozrywający.
BOMBY GŁĘBINOWE: UN 0056
Przedmioty składające się z materiału wybuchowego detonującego umieszczonego w bębnie lub w pocisku, bez lub ze środkami inicjującymi mającymi co najmniej dwa skuteczne urządzenia zabezpieczające. Ładunki te przeznaczone są do detonowania pod wodą.
CIASTO PROCHOWE SUROWE ZWILŻONE, zawierające co najmniej 17% masowych
alkoholu: UN 0433;
CIASTO PROCHOWE SUROWE ZWILŻONE, zawierające co najmniej 25% masowych
wody: UN 0159;
Materiał zawierający nitrocelulozę impregnowaną nitrogliceryną w ilości maksymalnie 60%, lub innymi ciekłymi azotanami organicznymi lub ich mieszaniną.
FLARY NAZIEMNE: UN 0092, 0418, 0419
Przedmioty zawierające materiały pirotechniczne przeznaczone do stosowania w warunkach naziemnych do: oświetlania, oznaczania, sygnalizacji lub ostrzegania.
FLARY POWIETRZNE: UN 0093, 0403, 0404, 0420, 0421
Przedmioty zawierające materiały pirotechniczne zrzucane z samolotu, przeznaczone do: oświetlania, oznaczania, sygnalizacji lub ostrzegania.
GŁOWICE BOJOWE DO RAKIET, z ładunkiem rozrywającym lub napędzającym: UN
0370
Przedmioty zawierające obojętną część bojową i niewielki ładunek materiału wybuchowego detonującego lub deflagrującego, bez lub ze środkami inicjującymi mającymi co najmniej dwa skuteczne urządzenia zabezpieczające. Są one przeznaczone do wyposażenia silników rakietowych umożliwiających rozrzut materiału obojętnego. Definicja ta obejmuje głowice bojowe rakietowych pocisków kierowanych.
GŁOWICE BOJOWE DO RAKIET, z ładunkiem rozrywającym lub napędzającym: UN
0371
Przedmioty zawierające obojętną część bojową i niewielki ładunek materiału wybuchowego detonującego lub deflagrującego ze środkami inicjującymi, niemającymi co najmniej dwóch skutecznych urządzeń zabezpieczających. Są one przeznaczone do mocowania do silników rakietowych umożliwiających rozrzut rozpędzenie materiału obojętnego. Definicja ta obejmuje głowice bojowe rakietowych pocisków kierowanych.
GŁOWICE BOJOWE DO RAKIET, z ładunkiem rozrywającym: UN 0286, 0287
Przedmioty z materiałami wybuchowymi detonującymi, bez lub ze środkami inicjującymi, mającymi co najmniej dwa skuteczne urządzenia zabezpieczające. Są one przeznaczone do wyposażania rakiet. Definicja ta obejmuje głowice bojowe rakietowych pocisków kierowanych.
GŁOWICE BOJOWE DO RAKIET, z ładunkiem rozrywającym: UN 0369
Przedmioty z materiałami wybuchowymi detonującymi, ze środkami inicjującymi, niemającymi co najmniej dwóch skutecznych urządzeń zabezpieczających. Są one przeznaczone do wyposażenia rakiet. Definicja ta obejmuje głowice bojowe rakietowych pocisków kierowanych.
GŁOWICE BOJOWE DO TORPED, z ładunkiem rozrywającym: UN 0221
Przedmioty z materiałami wybuchowymi detonującymi, bez lub ze środkami inicjującymi mającymi co najmniej dwa skuteczne urządzenia zabezpieczające. Są one przeznaczone do wyposażenia torped.
GRANATY, ręczne lub karabinowe, z ładunkiem rozrywającym: UN 0284, 0285
Przedmioty przeznaczone do miotania ręcznego lub za pomocą wyrzutnika karabinowego. Mogą one zawierać lub nie środki inicjujące, mające co najmniej dwa skuteczne urządzenia zabezpieczające.
GRANATY, ręczne lub karabinowe, z ładunkiem rozrywającym: UN 0292, 0293
Przedmioty przeznaczone do miotania ręcznego lub za pomocą wyrzutnika karabinowego. Zawierają one środki inicjujące, niemające co najmniej dwóch skutecznych urządzeń zabezpieczających.
GRANATY ĆWICZEBNE, ręczne lub karabinowe: UN 0110, 0318, 0372, 0452
Przedmioty bez podstawowego ładunku rozrywającego, przeznaczone do miotania ręcznego lub za pomocą wyrzutnika karabinowego. Mogą one zawierać urządzenia detonujące i ładunek znakujący.
HEKSOLIT (HEKSOTOL), suchy lub zwilżony, zawierający mniej niż 15% masowych
wody: UN 0118.
Materiał składający się z jednorodnej mieszaniny cyklotrimetylenotrinitroaminy (RDX) i trinitrotoluenu (TNT). Definicja obejmuje "Kompozycję B".
HEKSOTONAL: UN 0393
Materiał składający się z jednorodnej mieszaniny cyklotrimetylenotrinitroaminy (RDX), trinitrotoluenu (TNT) i aluminium.
LONT DETONUJĄCY, elastyczny: UN 0065, 0289
Przedmiot zawierający rdzeń z materiału wybuchowego detonującego, zamknięty w osłonie z włókna i w powłoce z tworzywa sztucznego lub innego materiału. Powłoka nie jest wymagana, jeżeli osłona z włókna jest pyłoszczelna.
LONT DETONUJĄCY, w metalowej osłonie: UN 0290, 0102
Przedmiot zawierający rdzeń z materiału wybuchowego detonującego, w osłonie rurkowej z miękkiego metalu, z lub bez powłoki ochronnej.
LONT DETONUJĄCY O OSŁABIONYM DZIAŁANIU, w metalowej osłonie: UN 0104
Przedmiot zawierający rdzeń z materiału wybuchowego detonującego, w osłonie rurkowej z miękkiego metalu, z powłoką ochronną lub bez niej. Ilość materiału wybuchowego jest tak ograniczona, że występuje tylko niewielkie oddziaływanie na zewnątrz.
LONT WOLNOPALNY, rurkowy w metalowej osłonie: UN 0103
Przedmiot składający się z rurki metalowej z rdzeniem z materiału wybuchowego deflagrującego.
LONT ZAPALAJĄCY: UN 0066
Przedmiot zawierający nić kierunkową, pokrytą prochem czarnym lub inną szybko palącą się mieszaniną pirotechniczną i elastyczną powłoką ochronną; albo rdzeń z prochu dymnego umieszczony w elastycznym plecionym sznurze. Pali się wzdłuż, stopniowo, płomieniem zewnętrznym. Stosuje się go do przemieszczania zapłonu od urządzenia do ładunku lub zapalnika.
LONT (LONT BEZPIECZNY): UN 0105
Przedmiot składający się z rdzenia z drobnoziarnistego prochu czarnego otoczonego elastyczną tkaniną, z jednym lub kilkoma zewnętrznymi pokryciami ochronnymi. Po zapaleniu, pali się z określoną szybkością bez zewnętrznego efektu wybuchowego.
ŁADUNKI BURZĄCE: UN 0048
Przedmioty zawierające ładunek materiału wybuchowego detonującego w łusce z: tektury, tworzywa sztucznego, metalu lub innego materiału. Przedmioty te są bez lub ze środkami inicjującymi wyposażonymi w co najmniej dwa skuteczne urządzenia zabezpieczające.
Uwaga. Następujące przedmioty: BOMBY, POCISKI, MINY nie są objęte tą definicją. Są one wymienione oddzielnie.
ŁADUNKI KUMULACYJNE, bez zapalnika: UN 0059, 0439, 0440, 0441
Przedmioty składające się z powłoki zawierającej ładunek materiału wybuchowego detonującego, z zagłębieniem wyłożonym twardym materiałem, bez środków inicjujących. Przeznaczone są one do uzyskania silnego, penetrującego strumieniowo, efektu przebijającego.
ŁADUNKI KUMULACYJNE ELASTYCZNE LINIOWE: UN 0237, 0288
Przedmioty zawierające rdzeń z materiału wybuchowego detonującego, w kształcie V, pokryty powłoką elastyczną.
ŁADUNKI MIOTAJĄCE: UN 0271, 0272, 0415, 0491
Przedmioty zawierające ładunki napędzające wykonane w dowolnej postaci fizycznej, z lub bez łuski; są one składnikami silników rakietowych lub służą do zmniejszenia oporu powietrza dla pocisków.
ŁADUNKI MIOTAJĄCE DO ARMAT: UN 0279, 0242, 0414
Ładunki miotające w dowolnej postaci fizycznej do amunicji do armat ładowanej oddzielnie.
ŁADUNKI ROZRYWAJĄCE Z MATERIAŁEM WYBUCHOWYM: UN 0043
Przedmioty zawierające niewielki ładunek materiału wybuchowego, przeznaczony do rozrywania powłok pocisków lub innej amunicji, w celu rozproszenia ich zawartości.
ŁADUNKI ROZRYWAJĄCE ZE SPOIWEM Z TWORZYWA SZTUCZNEGO: UN
0457, 0458, 0459, 0460
Przedmioty zawierające ładunek materiału wybuchowego detonującego ze spoiwem z tworzywa sztucznego, wykonane w specyficznej postaci bez łuski i bez środków inicjujących. Przeznaczone są one do stosowania jako składniki amunicji, np. głowic bojowych.
ŁADUNKI UZUPEŁNIAJĄCE WYBUCHOWE: UN 0060
Przedmioty składające się z małego odejmowalnego pobudzacza, umieszczonego w zagłębieniu pocisku pomiędzy zapalnikiem a ładunkiem rozrywającym.
ŁADUNKI WYBUCHOWE PRZEMYSŁOWE, bez zapalnika: UN 0442, 0443, 0444,
0445
Przedmioty zawierające ładunek materiału wybuchowego detonującego bez środków inicjujących, używane do wybuchowego spawania, łączenia, formowania i do innych procesów metalurgicznych.
ŁUSKI DO NABOJÓW PUSTE ZE SPŁONKAMI: UN 0055, 0379
Przedmioty składające się z łuski metalowej, z tworzywa sztucznego lub innego materiału niepalnego, w którym jedynym składnikiem wybuchowym jest spłonka.
ŁUSKI DO NABOJÓW PUSTE ZAPALNE BEZ SPŁONEK: UN 0447, 0446
Przedmioty składające się z gilzy, wykonanej częściowo lub w całości z nitrocelulozy.
MATERIAŁ MIOTAJĄCY CIEKŁY: UN 0497, 0495
Materiał zawierający deflagrującą ciecz wybuchową, i stosowany do napędu.
MATERIAŁ MIOTAJĄCY STAŁY: UN 0498, 0499, 0501
Materiał zawierający stały deflagrujący materiał wybuchowy, i stosowany do napędu.
MATERIAŁ WYBUCHOWY KRUSZĄCY TYP A: UN 0081
Materiały zawierające ciekłe azotany organiczne, jak nitrogliceryna lub mieszanina tych materiałów z jednym lub więcej następujących materiałów: nitroceluloza, azotan amonu lub inne azotany nieorganiczne, nitrozwiązki aromatyczne lub materiały zapalne, jak mączka drzewna i proszek aluminiowy. Materiały te mogą zawierać materiały obojętne, jak ziemia okrzemkowa oraz niewielkie domieszki barwników i stabilizatorów. Materiały te powinny mieć postać proszku, żelu lub być elastyczne. Definicja obejmuje dynamit, żelatynę kruszącą i żelatynę dynamitową.
MATERIAŁ WYBUCHOWY KRUSZĄCY TYP B: UN 0082, 0331
Materiały zawierają:
a) mieszaninę azotanu amonu lub innych azotanów nieorganicznych z materiałami wybuchowymi takimi jak trinitrotoluen, bez lub z innymi materiałami, takimi jak mączka drzewna i proszek aluminiowy; lub
b) mieszaninę azotanu amonu lub innych azotanów nieorganicznych z innymi materiałami zapalnymi, które nie zawierają składników wybuchowych.
W obu przypadkach mogą one zawierać składniki obojętne, jak: ziemia okrzemkowa, niewielkie domieszki barwników i stabilizatorów. Takie materiały wybuchowe nie powinny zawierać nitrogliceryny, podobnych ciekłych azotanów organicznych i chloranów.
MATERIAŁ WYBUCHOWY KRUSZĄCY TYP C: UN 0083
Materiały zawierające mieszaninę chloranu potasu lub sodu albo nadchloranu potasu, sodu lub amonu z nitrozwiązkami organicznymi lub z materiałami zapalnymi, jak: mączka drzewna, proszek aluminiowy lub węglowodory. Materiały te mogą zawierać składniki obojętne, jak ziemia okrzemkowa oraz domieszki barwników i stabilizatorów. Takie materiały wybuchowe nie powinny zawierać nitrogliceryny ani podobnych ciekłych azotanów organicznych.
MATERIAŁ WYBUCHOWY KRUSZĄCY TYP D: UN 0084
Materiały zawierające mieszaninę nitrozwiązków organicznych i materiałów zapalnych, jak: proszek aluminiowy lub węglowodory. Mogą one zawierać materiały obojętne, jak ziemia okrzemkowa oraz domieszki barwników i stabilizatorów. Takie materiały wybuchowe nie powinny zawierać nitrogliceryny lub podobnych ciekłych azotanów organicznych, chloranów i azotanu amonu. Definicja ta generalnie obejmuje plastyczne materiały wybuchowe.
MATERIAŁ WYBUCHOWY KRUSZĄCY TYP E: UN 0241, 0332
Materiały zawierające wodę w postaci składnika podstawowego i w dużej części azotan amonu lub inne utleniacze, z których niektóre lub wszystkie mogą znajdować się w roztworze. Inne składniki mogą zawierać materiały nitropochodne, jak np. trinitrotoluen, węglowodory lub proszek aluminiowy. Materiały te mogą zawierać materiały obojętne, jak: ziemia okrzemkowa oraz domieszki barwników i stabilizatorów. Definicja ta obejmuje: emulsje wybuchowe, zawiesiny wybuchowe i wybuchowe żele wodne.
MATERIAŁ WYBUCHOWY, PRÓBKA, oprócz materiału wybuchowego inicjującego:
UN 0190
Nowe lub istniejące materiały lub przedmioty, jeszcze niezaklasyfikowane do nazwy w dziale 3.2 tabela A i przewożone zgodnie z instrukcjami władzy właściwej i zwykle w małych ilościach, między innymi w celu badania, klasyfikacji, udoskonalania albo kontroli jakości, lub jako próbki handlowe.
Uwaga. Materiały lub przedmioty wybuchowe uprzednio zaklasyfikowane do innej nazwy w dziale 3.2 tabela A nie są objęte tą definicją.
MATERIAŁY WYBUCHOWE BARDZO NIEWRAŻLIWE (MATERIAŁY EVI),
I.N.O.: UN 0482
Materiały stwarzające zagrożenie wybuchem masowym, ale które są tak niewrażliwe, że jest mało prawdopodobne ich zainicjowanie lub przejście od palenia do wybuchu w normalnych warunkach przewozu, i które przeszły badania serii 5.
MINY, z ładunkiem rozrywającym: UN 0137, 0138
Przedmioty zwykle zbudowane z naczyń metalowych lub innych, napełnionych materiałem wybuchowym detonującym, bez lub ze środkami inicjującymi mającymi co najmniej dwa skuteczne urządzenia zabezpieczające. Budowa umożliwia ich reakcję na przemieszczające się statki, pojazdy lub osoby. Definicja ta obejmuje "torpedy bengalskie".
MINY, z ładunkiem rozrywającym: UN 0136, 0294
Przedmioty zwykle zbudowane z naczyń metalowych lub innych, napełnionych materiałem wybuchowym detonującym, ze środkami inicjującymi niemającymi co najmniej dwóch skutecznych urządzeń zabezpieczających. Budowa umożliwia ich reakcję na przemieszczające się statki, pojazdy lub osoby. Definicja ta obejmuje "torpedy bengalskie".
NABOJE DO BRONI, z ładunkiem rozrywającym: UN 0006, 0321, 0412
Amunicja składająca się z pocisku z ładunkiem rozrywającym bez lub ze środkami inicjującymi mającymi co najmniej dwa skuteczne urządzenia zabezpieczające; oraz ładunek napędzający ze spłonką lub bez. Definicja obejmuje amunicję całkowicie lub niecałkowicie uzbrojoną oraz amunicję oddzielnie uzbrajaną, jeżeli składniki są pakowane razem.
NABOJE DO BRONI, z ładunkiem rozrywającym: UN 0005, 0007, 0348
Amunicja składająca się z pocisku z ładunkiem rozrywającym ze środkami inicjującymi niemającymi co najmniej dwóch skutecznych urządzeń zabezpieczających oraz ładunek napędzający ze spłonką lub bez. Definicja obejmuje amunicję całkowicie lub niecałkowicie uzbrojoną oraz amunicję oddzielnie uzbrajaną, jeżeli składniki są pakowane razem.
NABOJE DO BRONI MAŁOKALIBROWEJ: UN 0012, 0339, 0417
Amunicja składająca się z łuski nabojowej z zapalnikiem centralnego lub bocznego zapłonu oraz zawierająca ładunek napędzający i twardy pocisk. Przeznaczona jest do wystrzeliwania z broni o kalibrze do 19,1 mm. Określenie to obejmuje naboje do automatycznej broni strzeleckiej dowolnego kalibru.
Uwaga. NABOJE ŚLEPE DO BRONII MAŁOKALIBROWEJ nie są objęte tą definicją. Są one wymienione oddzielnie. Niektóre małokalibrowe naboje bojowe nie są objęte tą definicją. Są one wymienione pod określeniem NABOJE DO BRONI Z POCISKIEM OBOJĘTNYM.
NABOJE DO BRONI Z POCISKIEM OBOJĘTNYM: UN 0012, 0328, 0339, 0417
Amunicja składająca się z pocisku bez ładunku rozrywającego, ale z ładunkiem napędzającym ze spłonką lub bez niej. Przedmioty te mogą zawierać środek smugowy, pod warunkiem, że zagrożenie dominujące pochodzi od ładunku napędzającego.
NABOJE DO CELÓW TECHNICZNYCH: UM, 0275, 0276, 0323,0381
Przedmioty wykonane dla uzyskania działania mechanicznego. Składają się one z łuski zawierającej ładunek deflagrującego materiału wybuchowego i środków zapalających. Gazowe produkty deflagracji wywołują odkształcenie, ruch prosto- lub krzywoliniowy, zadziałanie membran, zaworów, wyłączników lub wypychają urządzenia skojarzone lub wyrzucają środki przeciwpożarowe.
NABOJE DO ODWIERTÓW NAFTOWYCH: UN 0277, 0278
Przedmioty z powłoką z cienkiej tektury, metalu lub innego materiału, zawierające tylko materiał wybuchowy napędzający; przeznaczone są do wystrzeliwania twardych pocisków perforujących rury szybowe w odwiercie naftowym.
Uwaga. ŁADUNKI KUMULACYJNE nie są objęte tą definicją. Są one wymienione oddzielnie.
NABOJE OŚWIETLAJĄCE: UN 0049, 0050
Przedmioty składające się z łuski, spłonki i proszku oświetlającego, połączone w jedną całość łatwą do zapalenia.
NABOJE ŚLEPE DO BRONI: UN 0014, 0326, 0327, 0338, 0413
Amunicja zawierająca zamknięte łuski z zapalnikiem centralnego lub bocznego zapłonu oraz ładunkiem prochu bezdymnego lub czarnego, ale bez pocisku. Służą do wytwarzania głośnego huku, a także są stosowane do ćwiczeń, do salw jako ładunek napędzający, do pistoletów startowych itp. Definicja obejmuje amunicję ślepą.
NABOJE ŚLEPE DO BRONI MAŁOKALIBROWEJ: UN 0014, 0327, 0338
Amunicja składająca się z zamkniętej łuski z zapalnikiem centralnego lub bocznego zapłonu i ładunkiem bezdymnego lub czarnego prochu. Naładowane łuski nie mają pocisków. Naboje są przeznaczone strzelania z broni o kalibrze do 19,1 mm i służą do wytwarzania głośnego huku, a także są stosowane do ćwiczeń, salw, jako ładunek napędzający, do pistoletów startowych, itp.
NABOJE ŚLEPE DO NARZĘDZI: UN 0014
Przedmiot używany w narzędziach, składający się z zamkniętego w łusce ładunku miotającego z centralnym lub bocznym zapłonem, z lub bez ładunku prochu bezdymnego lub czarnego, ale bez pocisku.
NABOJE SYGNAŁOWE, UN 0054, 0312, 0405
Przedmioty przeznaczone do wystrzeliwania w postaci kolorowych rakiet sygnalizacyjnych z rakietnic lub pistoletów, itp.
NABOJE TRAŁOWE Z MATERIAŁEM WYBUCHOWYM: UN 0070
Przedmioty wyposażone w urządzenia tnące kątowo, uruchamiane za pomocą małych ładunków materiału wybuchowego deflagrującego w kierunku kowadełka.
NADMUCHIWACZE PODUSZEK POWIETRZNYCH, lub MODUŁY PODUSZEK POWIETRZNYCH, lub NAPINACZE PASÓW BEZPIECZEŃSTWA: UN 0503
Przedmioty zawierające materiały pirotechniczne, które jako samochodowe poduszki powietrzne lub pasy bezpieczeństwa służą do ochrony osób.
NITY WYBUCHOWE: UN 0174
Przedmioty zawierające niewielki ładunek materiału wybuchowego wewnątrz metalowego nitu.
NOŚNIK ŁADUNKU KUMULACYJNEGO DO PERFOROWANIA: do odwiertów
naftowych, bez zapalnika: UN 0124, 0494
Przedmioty składające się z rury stalowej lub taśmy metalowej, do których przyłączone są ładunki kumulacyjne, połączone lontem detonującym, bez środków inicjujących.
OGNIE SZTUCZNE: UN 0333, 0334, 0335, 0336, 0337
Przedmioty pirotechniczne przeznaczone do celów rozrywkowych.
OKTOLIT (OKTOL), suchy lub zwilżony, zawierający mniej niż 15% masowych wody:
UN 0266
Materiał stanowiący jednorodną mieszaninę cyklotetrametylenotetranitroaminy (HMX) z trinitrotoluenem (TNT).
OKTONAL UN 0496
Materiał zawierający jednorodną mieszaninę cyklotetrametylenotetranitroaminy (HMX), trinitrotoluenu (TNT) i aluminium.
PENTOLIT suchy lub zwilżony, zawierający mniej niż 15% masowych wody: UN 0151
Materiał stanowiący jednorodną mieszaninę tetraazotanu pentaerytrytu (PENT) i trinitrotoluenu (TNT).
PETARDY KOLEJOWE: UN 0192, 0193, 0492, 0493
Przedmioty zawierające materiał pirotechniczny, który podczas niszczenia przedmiotu eksploduje z głośnym hukiem. Przedmioty te przeznaczone są do wykładania na szynach kolejowych.
POBUDZACZE bez zapalników: UN 0042, 0283
Przedmioty zawierające ładunek materiału wybuchowego detonującego bez środków inicjujących. Są one używane do wzmocnienia działania inicjującego zapalnika lub lontu detonującego.
POBUDZACZE Z ZAPALNIKAMI: UN 0225, 0268
Przedmioty zawierające ładunek materiału wybuchowego detonującego ze środkami inicjującymi. Używane są one do wzmocnienia działania inicjującego zapalnika lub lontu detonującego.
POCISKI, obojętne ze środkiem smugowym: UN 0345, 0424, 0425
Przedmioty takie jak: granaty lub kule, wystrzeliwane z armat, karabinu lub z innej broni małokalibrowej.
POCISKI, z ładunkiem rozrywającym lub napędzającym: UN 0346, 0347
Przedmioty takie jak: granaty lub kule, wystrzeliwane z armat lub innej broni. Nie zawierają lub zawierają środki inicjujące mające co najmniej dwa skuteczne urządzenia zabezpieczające. Używane są do wyrzucania elementów barwnych w celu korekcji ostrzału lub do rozrzucania innych materiałów obojętnych.
POCISKI, z ładunkiem rozrywającym lub napędzającym: UN 0426, 0427
Przedmioty takie jak: granaty lub kule, wystrzeliwane z armat lub innej broni. Zawierają środki inicjujące niemające co najmniej dwóch skutecznych urządzeń zabezpieczających. Używane są do wyrzucania elementów barwnych w celu korekcji ostrzału lub do rozrzucania innych materiałów obojętnych.
POCISKI, z ładunkiem rozrywającym lub napędzającym: UN 0434, 0435
Przedmioty takie jak: granaty lub kule, wystrzeliwane z armat lub innej broni, karabinu lub z innej broni małokalibrowej. Używane są do wyrzucania elementów barwnych w celu korekcji ostrzału lub do rozrzucania innych materiałów obojętnych.
POCISKI, z ładunkiem rozrywającym: UN 0168, 0169, 0344
Przedmioty takie jak: granaty lub kule, wystrzeliwane z armat lub innej broni. Nie zawierają środków inicjujących lub zawierają środki inicjujące mające co najmniej dwa skuteczne urządzenia zabezpieczające.
POCISKI, z ładunkiem rozrywającym: UN 0167, 0324
Przedmioty takie jak: granaty lub kule, wystrzeliwane z armat lub innej broni. Zawierają one środki inicjujące, niemające co najmniej dwóch skutecznych urządzeń zabezpieczających.
PROCH BEZDYMNY: UN 0160, 0161, 0509
Materiał na bazie nitrocelulozy, używany jako ładunek miotający. Definicja obejmuje materiały wybuchowe miotające jednoskładnikowe [sama nitroceluloza (NC)], dwuskładnikowe [jak NC i nitrogliceryna (NG)] i trójskładnikowe (jak NC/NG/nitroguanidyna).
Uwaga. Proch bezdymny odlewany, prasowany lub w ładunkach, występuje pod określeniem ŁADUNKI MIOTAJĄCE.
PROCH CZARNY, granulowany lub mielony: UN 0027
Materiał będący jednorodną mieszaniną węgla drzewnego lub innego węgla i azotanu potasu lub azotanu sodu, z dodatkiem siarki lub bez.
PROCH CZARNY PRASOWANY lub PROCH CZARNY W TABLETKACH: UN 0028
Materiał składający się z prochu czarnego w postaci łusek.
PROSZEK DO OŚWIETLANIA BŁYSKOWEGO: UN 0094, 0305
Materiał pirotechniczny wydzielający po zapaleniu silne światło.
PRZEDMIOTY PIROFORYCZNE: UN 0380
Przedmioty zawierające materiał piroforyczny (podatny na samozapalenie w reakcji z powietrzem) oraz materiał lub składnik wybuchowy. Określenie obejmuje przedmioty zawierające biały fosfor.
PRZEDMIOTY PIROTECHNICZNE do celów technicznych: UN 0428, 0429, 0430, 0431,
0432
Przedmioty zawierające materiały pirotechniczne przeznaczone do celów technicznych, np. do wydzielania ciepła lub gazu, efektów teatralnych, itp.
Uwaga. Następujące przedmioty: wszelka amunicja; NABOJE SYGNAŁOWE; NABOJE TRAŁOWE Z MATERIAŁEM WYBUCHOWYM; OGNIE SZTUCZNE; FLARY NAZIEMNE; FLARY POWIETRZNE; URZĄDZENIA ROZŁĄCZAJĄCE Z MATERIAŁEM WYBUCHOWYM; NITY WYBUCHOWE; URZĄDZENIA SYGNALIZACYJNE RĘCZNE; SYGNAŁY ALARMOWE OKRĘTOWE; PETARDY KOLEJOWE; SYGNAŁY DYMNE nie są objęte tą definicją. Są one wymienione oddzielnie.
PRZEDMIOTY Z MATERIAŁEM WYBUCHOWYM, SKRAJNIE NIEWRAŻLIWE (PRZEDMIOTY EEI): UN0486
Przedmioty zawierające tylko materiały skrajnie niewrażliwe, które wykazują znikome prawdopodobieństwo przypadkowej inicjacji lub propagacji w normalnych warunkach przewozu, i które przeszły badania serii 7.
RAKIETY, z głowicą obojętną: UN 0183, 0502
Przedmioty składające się z silnika rakietowego i głowicy obojętnej. Definicja ta obejmuje kierowane pociski rakietowe.
RAKIETY, z ładunkiem napędzającym: UN 0436, 0437, 0438
Przedmioty składające się z silnika rakietowego i ładunku przeznaczonego do napędu części bojowej z głowicy rakiety. Definicja ta obejmuje pociski rakietowe kierowane.
RAKIETY, z ładunkiem rozrywającym: UN 0181, 0182
Przedmioty składające się z silnika rakietowego i głowicy bojowej bez środków inicjujących lub ze środkami inicjującymi mającymi co najmniej dwa skuteczne urządzenia zabezpieczające. Definicja ta obejmuje pociski rakietowe kierowane.
RAKIETY, z ładunkiem rozrywającym: UN 0180, 0295
Przedmioty składające się z silnika rakietowego i głowicy bojowej ze środkami inicjującymi, niemającymi co najmniej dwóch skutecznych urządzeń zabezpieczających. Definicja ta obejmuje pociski rakietowe kierowane.
RAKIETY DO LINY RZUTKOWEJ: UN 0238, 0240, 0453
Przedmioty wyposażone w silnik rakietowy i przeznaczone do wyrzucania liny.
RAKIETY Z PALIWEM CIEKŁYM, z ładunkiem rozrywającym: UN 0397, 0398
Przedmioty składające się z cylindra napełnionego paliwem ciekłym, z jedną lub kilkoma dyszami i zawierające głowicę bojową. Definicja ta obejmuje pociski rakietowe kierowane.
SILNIKI RAKIETOWE: UN 0186, 0280, 0281
Przedmioty zawierające ładunek materiału wybuchowego, zwykle w postaci stałego środka napędzającego, umieszczonego w cylindrze wyposażonym w jedną lub kilka dysz. Są one przeznaczone do napędzania rakiet lub pocisków kierowanych.
SILNIKI RAKIETOWE Z HIPERGOLEM: z ładunkiem napędzającym lub bez: UN 0250,
0322
Przedmioty zawierające paliwo samozapalne umieszczone w cylindrze wyposażonym w jedną lub więcej dysz. Są one przeznaczone do napędzania rakiety lub rakiety kierowanej.
SILNIKI RAKIETOWE Z PALIWEM CIEKŁYM: UN 0395, 0396
Przedmioty składające się z cylindra napełnionego paliwem ciekłym, z jedną lub kilkoma dyszami. Przeznaczone są one do napędzania rakiety lub rakiety kierowanej.
SKŁADNIKI ŁAŃCUCHA WYBUCHOWEGO, I.N.O.: UN 0382, 0383, 0384, 0461
Przedmioty zawierające materiał wybuchowy do przenoszenia detonacji lub deflagracji w łańcuchu wybuchowym.
SMUGACZE DO AMUNICJI: UN 0212, 0306
Przedmioty zawierające szczelnie zamknięte materiały pirotechniczne przeznaczone do zaznaczania toru pocisku.
SPŁONKI DETONUJĄCE: UN 0106, 0107, 0257, 0367
Przedmioty zawierające składniki wybuchowe, przeznaczone do wzbudzania detonacji w amunicji. Posiadają urządzenia mechaniczne, elektryczne, chemiczne lub hydrostatyczne inicjujące detonację. Spłonki detonujące na ogół mają urządzenia ochronne.
SPŁONKI DETONUJĄCE, z urządzeniami zabezpieczającymi: UN 0408, 0409, 0410
Przedmioty zawierające składniki wybuchowe, przeznaczone do wzbudzania detonacji w amunicji. Posiadają urządzenia mechaniczne, elektryczne, chemiczne lub hydrostatyczne inicjujące detonację. Spłonki detonujące powinny posiadać co najmniej dwa skuteczne urządzenia zabezpieczające.
SPŁONKI DO AMUNICJI: UN 0073, 0364, 0365, 0366
Przedmioty składające się z małych rurek metalowych lub z tworzywa sztucznego, zawierających materiały wybuchowe takie, jak azydek ołowiu, PENT oraz kombinacje tych materiałów. Przedmioty te są przeznaczone do zainicjowania łańcucha wybuchowego.
SPŁONKI KAPSUŁKOWE: UN 0044, 0377, 0378
Przedmioty składające się z kapsułki metalowej lub z tworzywa sztucznego, zawierające niewielkie ilości mieszanki inicjującej, łatwo zapalającej się przy uderzeniu. Stosowane są one jako środek zapalający w nabojach do broni strzeleckiej i jako spłonki w ładunkach napędzających.
SPŁONKI ZAPALAJĄCE: UN 0316, 0317, 0368
Przedmioty zawierające materiały wybuchowe inicjujące, przeznaczone do wzbudzania deflagracji w amunicji. Zawierają urządzenia mechaniczne, elektryczne, chemiczne lub hydrostatyczne dla wzbudzania deflagracji. Zwykle posiadają urządzenia zabezpieczające.
STOPINA NIEDETONUJĄCA: UN 0101
Przedmiot składający się z włókien bawełnianych impregnowanych zmielonym prochem czarnym (lont prochowy). Pali się płomieniem otwartym i jest stosowany w liniach zapalających do ogni sztucznych, itp.
SYGNAŁY ALARMOWE OKRĘTOWE: UN 0194, 0195, 0505, 0506
Przedmioty zawierające materiały pirotechniczne, przeznaczone do sygnalizacji za pomocą dźwięków, ognia, dymu lub ich kombinacji.
SYGNAŁY DYMNE: UN 0196, 0197, 0313, 0487, 0507
Przedmioty zawierające materiały pirotechniczne w postaci zestawu dymotwórczego. Dodatkowo mogą zawierać urządzenia emitujące słyszalne sygnały.
TORPEDY, z ładunkiem rozrywającym: UN 0451
Przedmioty wyposażone w silnik pracujący na paliwie niesamozapalającym się, napędzający torpedę pod wodą, z głowicą bojową, bez lub ze środkami inicjującymi mającymi co najmniej dwa skuteczne urządzenia zabezpieczające.
TORPEDY, z ładunkiem rozrywającym: UN 0329
Przedmioty wyposażone w silnik pracujący na paliwie samozapalającym się, napędzający torpedę pod wodą, z głowicą bojową bez lub ze środkami inicjującymi mającymi co najmniej dwa skuteczne urządzenia zabezpieczające.
TORPEDY, z ładunkiem rozrywającym: UN 0330
Przedmioty wyposażone w silnik pracujący na paliwie samozapalającym się lub niesamozapalającym się, napędzający torpedę pod wodą, z głowicą bojową, ze środkami inicjującymi niemającymi co najmniej dwóch skutecznych urządzeń zabezpieczających.
TORPEDY Z PALIWEM CIEKŁYM, z głowicą obojętną: UN 0450
Przedmioty wyposażone w silnik pracujący na samozapalającym się paliwie ciekłym, napędzający torpedę pod wodą, z głowicą obojętną.
TORPEDY Z PALIWEM CIEKŁYM, z lub bez ładunku rozrywającego: UN 0449
Przedmioty wyposażone w silnik pracujący na samozapalającym się paliwie ciekłym, napędzający torpedę pod wodą, z głowicą bojową lub bez, albo zawierające silnik pracujący na niesamozapalającym się paliwie ciekłym napędzającym torpedę pod wodą, wyposażone w głowicę bojową.
TRITONAL: UN 0390
Materiał będący mieszaniną trinitrotoluenu (TNT) i aluminium.
URZĄDZENIA AKTYWOWANE WODĄ, z ładunkiem rozrywającym, napędzającym lub
miotającym: UN 0248, 0249
Przedmioty, których działanie uzależnione jest od oddziaływania fizykochemicznego ich zawartości z wodą.
URZĄDZENIA DO SPĘKANIA Z MATERIAŁEM WYBUCHOWYM, do odwiertów
naftowych, bez zapalnika: UN 0099.
Przedmioty zawierające ładunek materiału wybuchowego detonującego, w powłoce, bez środków inicjujących. Używane są do spękania skały wokół wału wiertła w celu uzyskania wypływu surowej ropy naftowej ze złoża.
URZĄDZENIA DŹWIĘKOWE Z MATERIAŁEM WYBUCHOWYM: UN 0204,0296
Przedmioty zawierające ładunek materiału wybuchowego detonującego, ze środkami inicjującymi, niemającymi co najmniej dwóch skutecznych urządzeń zabezpieczających. Są one zrzucane z okrętów i rozpoczynają działanie w chwili, gdy osiągają określoną głębokość lub dno morza.
URZĄDZENIA DŹWIĘKOWE Z MATERIAŁEM WYBUCHOWYM: UN 0374, 0375
Przedmioty zawierające ładunek materiału wybuchowego detonującego, bez lub ze środkami inicjującymi mającymi co najmniej dwa skuteczne urządzenia zabezpieczające. Są one zrzucane z okrętów i rozpoczynają działanie w chwili, gdy osiągają określoną głębokość lub dno morza.
URZĄDZENIA ROZŁĄCZAJĄCE, Z MATERIAŁEM WYBUCHOWYM: UN 0173
Przedmioty zawierające niewielki ładunek materiału wybuchowego ze środkami inicjującymi oraz sworznie lub złącza. Rozrywają one sworznie lub złącza w celu szybkiego rozłączenia wyposażenia.
URZĄDZENIA SYGNALIZACYJNE RĘCZNE: UN 0191, 0373
Przedmioty przenośne zawierające materiały pirotechniczne do emitowania sygnałów wizualnych lub ostrzegawczych. Definicja obejmuje niewielkie sygnały świetlne naziemne, takie jak: pochodnie drogowe, pochodnie kolejowe i niewielkie sygnały alarmowe.
ZAPALNIKI ELEKTRYCZNE, do prac wybuchowych: UN 0030, 0255, 0456
Przedmioty przeznaczone specjalnie do inicjowania materiałów wybuchowych kruszących. Mogą być przeznaczone do detonacji natychmiastowej lub mogą zawierać opóźniacze. Zapalniki elektryczne uruchamiane są za pomocą prądu elektrycznego.
ZAPALNIKI LONTOWE: UN 0131
Przedmioty różnej konstrukcji działające wskutek tarcia, uderzenia lub impulsu elektrycznego i używane do zapalania lontu bezpiecznego.
ZAPALNIKI NIEELEKTRYCZNE, do prac wybuchowych: UN 0029, 0267, 0455
Przedmioty przeznaczone specjalnie do inicjowania materiałów wybuchowych kruszących. Mogą być przeznaczone do detonacji natychmiastowej lub mogą zawierać opóźniacze. Zapalniki nieelektryczne mogą być inicjowane za pomocą takich środków, jak: rurki uderzeniowe, zapalniki rurkowe, lont bezpieczny, inne urządzenia zapalające lub lont detonujący, elastyczny. Dotyczy to również opóźniaczy detonacyjnych bez lontu detonującego.
ZAPŁONNIKI: UN 0121, 0314, 0315, 0325, 0454
Przedmioty zawierające jeden lub kilka materiałów wybuchowych używanych do wytwarzania deflagracji w łańcuchu wybuchowym. Mogą być one pobudzane do działania chemicznie, elektrycznie lub mechanicznie.
Uwaga. Następujące przedmioty: LONT ZAPALAJĄCY; ZAPŁONNIKI; STOPINA NIEDETONUJĄCA; ZAPALNIKI NIEDETONUJĄCE; ZAPALNIKI LONTOWE; SPŁONKI KAPSUŁKOWE; LONT WOLNOPALNY nie są objęte powyższą definicją. Są one wymienione oddzielnie.
ZAPŁONNIKI RURKOWE: UN 0319, 0320, 0376
Przedmioty składające się ze spłonki zapalającej i ładunku wspomagającego z materiału wybuchowego deflagrującego, jak proch czarny, używane do zapalania ładunku napędzającego w gilzach do armat, itp.
ZESTAWY ZAPALNIKÓW NIEELEKTRYCZNE, do prac wybuchowych: UN 0360,
0361, 0500
Detonatory nieelektryczne połączone razem i inicjowane takimi środkami, jak: lont bezpieczny, rurka uderzeniowa, zapłonnik rurkowy lub lont detonujący. Mogą one działać natychmiastowo lub zawierać opóźniacze, w tym opóźniacze detonacyjne zawarte w loncie detonującym.
2.2.2 Klasa 2 Gazy
2.2.2.1 Kryteria
2.2.2.1.1 Tytuł klasy 2 obejmuje czyste gazy, mieszaniny gazów, mieszaniny jednego lub więcej gazów z jednym lub więcej innymi materiałami i przedmiotami zawierającymi takie materiały.
Gazami są materiały, które:
a) w 50 °C mają prężność pary większą niż 300 kPa (3 bar); lub
b) są całkowicie w stanie gazowym w 20 °C pod ciśnieniem normalnym 101,3 kPa
Uwagi 1. UN 1052 FLUOROWODÓR BEZWODNY jest zaklasyfikowany do klasy 8.
2. Czysty gaz może zawierać inne składniki pochodzące z procesu jego wytwarzania lub dodane w celu zapewnienia trwałości produktu, pod warunkiem, że stężenie tych składników nie powoduje zmiany jego klasyfikacji lub warunków jego przewozu takich jak np.: stopień napełnienia, ciśnienie napełnienia lub ciśnienie próbne.
3. Pozycje I.N.O. pod 2.2.2.3 mogą obejmować czyste gazy i mieszaniny gazów.
2.2.2.1.2 Materiały i przedmioty klasy 2 dzielą się następująco:
1. Gaz sprężony: gaz, który zapakowany pod ciśnieniem do przewozu, jest w stanie całkowicie gazowym w minus 50 °C; kategoria ta obejmuje wszystkie gazy, które mają temperaturę krytyczną niższą lub równą minus 50 °C.
2. Gaz skroplony: gaz, który zapakowany pod ciśnieniem do przewozu, jest w stanie częściowo skroplonym w temperaturze powyżej minus 50 °C. Rozróżnia się:
- gaz skroplony pod wysokim ciśnieniem: gaz, który ma temperaturę krytyczną powyżej minus 50 °C do maksymalnie +65 °C;
- gaz skroplony pod niskim ciśnieniem: gaz, który ma temperaturę krytyczną powyżej +65 °C.
3. Gaz skroplony schłodzony: gaz, który zapakowany do przewozu, jest w stanie częściowo skroplonym ze względu na swoją niską temperaturę.
4. Gaz rozpuszczony: gaz, który zapakowany pod ciśnieniem do przewozu, jest rozpuszczony w fazie ciekłej rozpuszczalnika.
5. Pojemniki aerozolowe i naboje gazowe.
6. Inne przedmioty zawierające gaz pod ciśnieniem.
7. Gazy niesprężone, podlegające przepisom specjalnym (próbki gazu).
8. Chemikalia pod ciśnieniem - ciecze, pasty lub proszki, pod ciśnieniem propelentu odpowiadającego definicji gazu sprężonego lub skroplonego i ich mieszanin.
2.2.2.1.3 Materiały i przedmioty (z wyjątkiem pojemników aerozolowych i chemikaliów pod ciśnieniem) zaklasyfikowane do różnych pozycji pod 2.2.2.3 zaliczone są do jednej z następujących grup, zgodnie z ich właściwościami niebezpiecznymi:
A duszące
O utleniające
F zapalne
T trujące
TF trujące zapalne
TC trujące żrące
TO trujące utleniające
TFC trujące zapalne żrące
TOC trujące utleniające żrące
Jeżeli według tych kryteriów gazy lub mieszaniny gazów mają właściwości niebezpieczne, które mogą być przyporządkowane do więcej niż jednej grupy, to pierwszeństwo przed wszystkimi innymi grupami mają grupy oznaczone literą T. Natomiast grupy oznaczone literą F dominują nad grupami oznaczonymi literami A lub O.
Uwagi 1. W Przepisach modelowych ONZ, w Kodeksie IMDG oraz Instrukcjach technicznych ICAO, gazy zaliczane są do jednej z trzech następujących podklas na podstawie zagrożenia dominującego:
podklasa 2.1: gazy zapalne (odpowiadające grupom oznaczonym literą F);
podklasa 2.2: gazy niepalne nietrujące (odpowiadające grupom oznaczonym literami A lub O);
podklasa 2.3: gazy trujące (odpowiadające grupom oznaczonym literą T tzn. T, TF, TC, TO, TFC, TOC).
2. Naboje gazowe (UN 2037) są przyporządkowane do grup od A do TOC, zgodnie z zagrożeniem stwarzanym przez zawartość. Dla pojemników aerozolowych (UN 1950) patrz 2.2.2.1.6. Dla chemikaliów pod ciśnieniem (UN 3500-3505) patrz 2.2.2.1.7.
3. Gazy żrące uważane są za trujące i z tego względu klasyfikowane są do grup TC, TFC lub TOC.
2.2.2.1.4 Jeżeli mieszanina klasy 2 wymieniona z nazwy w dziale 3.2 tabela A spełnia różne kryteria wymienione pod 2.2.2.1.2 i 2.2.2.1.5, to mieszanina ta powinna być zaklasyfikowana zgodnie z kryteriami i zaliczona do odpowiedniej pozycji I.N.O.
2.2.2.1.5 Materiały i przedmioty (z wyjątkiem pojemników aerozolowych i chemikaliów pod ciśnieniem) klasy 2, które nie są wymienione z nazwy w dziale 3.2 tabela A, powinny być zaklasyfikowane do pozycji zbiorczej wymienionej pod 2.2.2.3, zgodnie z 2.2.2.1.2 i 2.2.2.1.3. Powinny być stosowane następujące kryteria:
Gazy duszące
Gazy, które nie są utleniające, palne i trujące, i które rozcieńczają lub zastępują tlen w powietrzu.
Gazy zapalne
Gazy, które w 20 °C i pod ciśnieniem normalnym 101,3 kPa:
a) są zapalne, gdy ich stężenie w mieszaninie z powietrzem wynosi 13% objętościowych lub mniej; lub
b) w powietrzu mają przedział zapalności co najmniej 12 punktów procentowych, bez względu na dolną granicę zapalności.
Zapalność powinna być oznaczana za pomocą badań lub obliczana zgodnie z metodą przyjętą przez ISO (patrz norma ISO 10156:2010).
Jeżeli dostępne dane są niedostateczne dla zastosowania tej metody, to mogą być przeprowadzane badania metodą równoważną uznaną przez władzę właściwą państwa pochodzenia.
Jeżeli państwo pochodzenia nie jest stroną ADN, to metody te powinny być uznane przez władzę właściwą pierwszego kraju ADN, do którego dotrze przesyłka.
Gazy utleniające
Gazy, które ogólnie wskutek dostarczania tlenu, mogą powodować lub wzmagać palenie innych materiałów bardziej niż powietrze. Są to czyste gazy lub mieszaniny gazów o sile utleniania powyżej 23,5%, oznaczonej przy pomocy metody opisanej w normie ISO 10156:2010.
Gazy trujące
Uwaga. Gazy spełniające w całości lub w części kryteria toksyczności wynikające z ich działania żrącego, powinny być klasyfikowane jako trujące. Odnośnie działania żrącego, patrz także kryteria zawarte pod "Gazy żrące".
Gazy, które:
a) są znane jako trujące lub żrące dla ludzi i powodują zagrożenie zdrowia; lub
b) przypuszcza się, że działają trująco lub żrąco dla ludzi, ponieważ wartość ich toksyczności ostrej LC50 wynosi maksymalnie 5000 ml/m3 (ppm), zbadana zgodnie z 2.2.61.1.
Dla zaklasyfikowania mieszanin gazów (włącznie z parami materiałów innych klas) może być zastosowany następujący wzór:
gdzie:
fi = ułamek molowy i-tego składnika mieszaniny
Ti = wskaźnik toksyczności i-tego składnika mieszaniny. T, równy jest wartości LC50 określonej w 4.1.4.1 ADR instrukcja pakowania P200. Jeżeli wartość LC50 w 4.1.4.1 instrukcja pakowania P200 nie jest wymieniona, to można zastosować wartość LC50 dostępną w literaturze naukowej. Jeżeli wartość LC50 jest nieznana, to wówczas wskaźnik toksyczności określa się przy użyciu najniższej wartości LC50 materiału o podobnym działaniu chemicznym i fizjologicznym lub poprzez badanie, jeżeli jest to tylko praktycznie możliwe.
Gazy żrące
Gazy lub mieszaniny gazów spełniające w całości kryteria toksyczności wynikające z ich działania żrącego, powinny być zaklasyfikowane jako trujące z dodatkowym zagrożeniem działaniem żrącym.
Mieszanina gazowa uważana za trującą w wyniku połączonego działania żrącego i trującego, otrzymuje dodatkowo zagrożenie działaniem żrącym, gdy na podstawie doświadczeń ludzi znane jest działanie mieszaniny niszczące skórę, oczy lub błony śluzowe, albo gdy wartość LC50 składników żrących mieszaniny jest równa lub niższa niż 5000 ml/m3 (ppm), przy czym LC50 oblicza się według wzoru:
gdzie:
fci = ułamek molowy i-tego składnika żrącego mieszaniny.
Tci = wskaźnik toksyczności i-tego składnika żrącego mieszaniny. Tci równy jest wartości LC50 określonej w 4.1.4.1 ADR instrukcja pakowania P200. Jeżeli wartość LC50 w 4.1.4.1 instrukcja pakowania P200 nie jest wymieniona, to można zastosować wartość LC50 dostępną w literaturze naukowej. Jeżeli wartość LC50 jest nieznana, to wówczas wskaźnik toksyczności określa się przy użyciu najniższej wartości LC50 materiału o podobnym działaniu chemicznym i fizjologicznym lub poprzez badanie, jeżeli jest to tylko możliwe.
2.2.2.1.6 Pojemniki aerozolowe
Pojemniki aerozolowe (UN 1950) zaliczone są do jednej z następującej grup, zgodnie z ich właściwościami niebezpiecznymi:
A duszące
O utleniające
F zapalne
T trujące
C żrące
CO żrące utleniające
FC zapalne żrące
TF trujące zapalne
TC trujące żrące
TO trujące utleniające
TFC trujące zapalne żrące
TOC trujące utleniające żrące
Klasyfikacja pojemników aerozolowych jest uzależniona od rodzaju zawartości pojemnika aerozolowego.
Uwaga. Gazów, których definicja dla gazów trujących jest zgodna z 2.2.2.1.5 i gazów, które zgodnie z przypisem c) pod tabelą 2 w instrukcji pakowania P200 pod 4.1.4.1 ADR wykazane są jako "piroforyczne", nie wolno stosować jako propelentu do pojemników aerozolowych. Pojemniki aerozolowe z zawartością, która odnośnie toksyczności i działania trującego odpowiada kryteriom grupy pakowania I, nie są dopuszczone do przewozu (patrz 2.2.2.2.2).
Powinny być stosowane następujące kryteria:
a) Przyporządkowanie do grupy A następuje, jeżeli zawartość nie odpowiada kryteriom pozostałych grup zgodnie z b) do f).
b) Przyporządkowanie do grupy O następuje, jeżeli pojemnik aerozolowy zawiera gaz utleniający zgodnie z 2.2.2.1.5.
c) Przyporządkowanie do grupy F następuje, jeżeli zawartość zawiera co najmniej 85% masowych składników zapalnych i chemiczne ciepło spalania wynosi co najmniej 30 kJ/g.
Przyporządkowanie do grupy F nie następuje, jeżeli zawartość zawiera maksymalnie 1% masowy składników zapalnych i chemiczne ciepło spalania wynosi mniej niż 20 kJ/g.
W przeciwnym razie, pojemniki aerozolowe należy badać zgodnie z Podręcznikiem badań i kryteriów część III rozdział 31 Badania na zapalność. Pojemniki aerozolowe słabo zapalne i zapalne są klasyfikowane do grupy F.
Uwaga. Składnikami zapalnymi są materiały ciekłe zapalne, materiały stałe zapalne lub zdefiniowane według Podręcznika badań i kryteriów część III rozdział 31.1.3 uwagi 1-3, gazy zapalne lub mieszaniny gazów zapalnych. Pod określeniem tym nie ujmuje się materiałów piroforycznych, materiałów samoreaktywnych lub materiałów reagujących z wodą. Chemiczne ciepło spalania powinno być oznaczane następującymi metodami: ASTM D 240, ISO/FD1S 13943:1999 (E/F) 86.1 do 86.3 lub NFPA 30B.
d) Przyporządkowanie do grupy T następuje, jeżeli zawartość, z wyłączeniem propelenta do pojemników aerozolowych, została zaklasyfikowana do klasy 6.1 grupa pakowania II lub III.
e) Przyporządkowanie do grupy C następuje, jeżeli zawartość, z wyłączeniem propelenta do pojemników aerozolowych, odpowiada kryteriom klasy 8, grupa pakowania II lub III.
f) Jeżeli spełnione są kryteria więcej niż jednej grupy z grup O, F, T i C, to klasyfikuje się do grup CO, FC, TF, TC, TO, TFC lub TOC.
2.2.2.1.7 Chemikalia pod ciśnieniem
Chemikalia pod ciśnieniem (UN 3500-3505) zaliczone są do jednej z następujących grup, zgodnie z ich właściwościami niebezpiecznymi;
A duszące
F zapalne
T trujące
C żrące
FC zapalne żrące
TF trujące zapalne
Klasyfikacja jest uzależniona od niebezpiecznych właściwości składników w różnych stanach skupienia:
propelent;
materiał ciekły; lub
materiał stały.
Uwagi 1. Gazów, których definicja dla gazów trujących jest zgodna z 2.2.2.1.5 i gazów, które zgodnie z przypisem c) pod tabelą 2 w instrukcji pakowania P200 pod 4.1.4.1 ADR, wykazane są jako "piroforyczne", nie wolno stosować jako propelentu do chemikaliów pod ciśnieniem.
2. Chemikalia pod ciśnieniem, których zawartość pod względem toksyczności lub działania żrącego spełnia kryteria grupy pakowania I, lub których zawartość nie tylko pod względem toksyczności lecz także działania żrącego spełnia kryteria grupy pakowania II lub III, nie są dopuszczone do przewozu pod tymi numerami UN.
3. Składników, które wykazują właściwości klasy 1, materiałów ciekłych wybuchowych odczulonych klasy 3, materiałów samoreaktywnych i stałych wybuchowych odczulonych klasy 4.1, 4.2, 4.3, 5.1, 5.2, 6.2 lub 7, nie wolno stosować do chemikaliów pod ciśnieniem przewożonych pod tymi numerami UN.
4. Chemikalia pod ciśnieniem w pojemnikach aerozolowych powinny być przewożone pod numerem UN 1950.
Powinny być stosowane następujące kryteria:
a) przyporządkowanie do grupy A następuje, jeżeli zawartość nie odpowiada kryteriom pozostałych grup zgodnie z b) do e);
b) przyporządkowanie do grupy F następuje, jeżeli jeden składnik, którym może być materiał czysty lub mieszanina, zostanie sklasyfikowany jako zapalny. Składnikami zapalnymi są materiały ciekłe zapalne i mieszaniny materiałów ciekłych zapalnych, materiały stałe zapalne i mieszaniny materiałów stałych zapalnych lub gazy zapalne i mieszaniny gazów zapalnych, które spełniają następujące kryteria:
(i) materiał ciekły zapalny, to materiał ciekły o temperaturze zapłonu nie większej niż 93 °C;
(ii) materiał stały zapalny, to materiał stały, który spełnia kryteria pod 2.2.41.1;
(iii) gaz zapalny, to gaz, który spełnia kryteria pod 2.2.2.1.5;
c) przyporządkowanie do grupy T następuje, jeżeli zawartość, z wyłączeniem propelentu, została zaklasyfikowana do klasy 6.1 grupa pakowania II lub III;
d) przyporządkowanie do grupy C następuje, jeżeli zawartość, z wyłączeniem propelentu, spełnia kryteria klasy 8 grupa pakowania II lub III;
e) jeżeli spełnione są kryteria dwóch grup z grup F, T i C, to powinno następować przyporządkowanie do grupy FC lub TF.
2.2.2.2 Gazy niedopuszczone do przewozu
2.2.2.2.1 Materiały chemicznie niestabilne klasy 2 są dopuszczone do przewozu tylko wtedy, gdy zostały podjęte niezbędne środki zapobiegające niebezpiecznym reakcjom ich rozkładu, dysproporcjonowania lub polimeryzacji, w normalnych warunkach przewozu. Dlatego też należy szczególnie upewnić się, że naczynia i cysterny nie zawierają żadnych materiałów inicjujących takie reakcje.
2.2.2.2.2 Następujące materiały i mieszaniny nie są dopuszczone do przewozu:
- UN 2186 CHLOROWODÓR SKROPLONY SCHŁODZONY;
- UN 2421 TRITLENEK DIAZOTU;
- UN 2455 AZOTYN METYLU;
- gazy skroplone schłodzone, które nie mogą być przyporządkowane do kodów klasyfikacyjnych 3A, 3O lub 3F;
- gazy rozpuszczone, które nie mogą być zaklasyfikowane do UN 1001, 2073 lub 3318;
- pojemniki aerozolowe z gazami, które są trujące zgodnie z 2.2.2.1.5 lub są piroforyczne zgodnie z instrukcją pakowania P200 podaną pod 4.1.4.1 ADR, zastosowanymi jako propelent;
- pojemniki aerozolowe z zawartością, która odnośnie działania trującego i żrącego spełnia kryteria grupy pakowania I (patrz 2.2.61 i 2.2.8);
- naboje gazowe, które zawierają gazy silnie trujące (LC50 < 200 ppm) lub gazy piroforyczne zgodnie z instrukcją pakowania P200 podaną pod 4.1.4.1 ADR.
2.2.2.3 Wykaz pozycji zbiorczych
| Gazy sprężone |
| Kod klasyfikacyjny | Nr UN | Nazwa materiału lub przedmiotu |
| 1 A | 1956 | GAZ SPRĘŻONY, I.N.O. |
| 1 O | 3156 | GAZ SPRĘŻONY UTLENIAJĄCY, I.N.O. |
| 1 F | 1964 1954 | WĘGLOWODORY GAZOWE, MIESZANINA SPRĘŻONA, I.N.O. GAZ SPRĘŻONY ZAPALNY, I.N.O. |
| 1 T | 1955 | GAZ SPRĘŻONY TRUJĄCY, I.N.O. |
| 1 TF | 1953 | GAZ SPRĘŻONY TRUJĄCY ZAPALNY, I.N.O. |
| 1 TC | 3304 | GAZ SPRĘŻONY TRUJĄCY ŻRĄCY, I.N.O. |
| 1 TO | 3303 | GAZ SPRĘŻONY TRUJĄCY UTLENIAJĄCY, I.N.O. |
| 1 TFC | 3305 | GAZ SPRĘŻONY TRUJĄCY ZAPALNY ŻRĄCY, I.N.O. |
| 1 TOC | 3306 | GAZ SPRĘŻONY TRUJĄCY UTLENIAJĄCY ŻRĄCY, I.N.O. |
| Gazy skroplone |
| 2 A | 1058 | GAZY SKROPLONE, niepalne, pod warstwą azotu, ditlenku węgla lub powietrza |
| 1078 | GAZ CHŁODNICZY, I.N.O., taki jak mieszaniny gazów oznaczone literą R, który jako: mieszanina F1, ma prężność pary w 70 °C nie większą niż 1,3 MPa (13 bar) oraz gęstość właściwą w 50 °C nie mniejszą niż dichlorofluorometan (1,30 kg/l); mieszanina F2, ma prężność pary w 70 °C nie większą niż 1,9 MPa (19 bar) oraz gęstość właściwą w 50 °C nie mniejszą niż dichlorodifluorometan (1,21 kg/l); mieszanina F3, ma prężność pary w 70 °C nie większą niż 3 MPa (30 bar) oraz gęstość właściwą w 50 °C nie mniejszą niż chlorodifluorometan (1,09 kg/l); Uwaga. Trichlorofluorometan (gaz chłodniczy R11), 1,1,2-trichloro-1,2,2-trifluoroetan (gaz chłodniczy R113), 1,1,1-trichloro-2,2,2-trifluoroetan (gaz chłodniczy R113a), 1-chloro-1,2,2-trifluoroetan (gaz chłodniczy R133) i 1-chloro-1,1,2-trifluoroetan (gaz chłodniczy R133b) nie są materiałami klasy 2. Mogą być jednak składnikami mieszanin F1 do F3. | |
| 1968 | GAZ INSEKTOBÓJCZY, I.N.O. | |
| 3163 | GAZ SKROPLONY, I.N.O. | |
| 2 O | 3157 | GAZ SKROPLONY UTLENIAJĄCY, I.N.O. |
| 2 F | 1010 | BUTADIENY I WĘGLOWODORY, MIESZANINA STABILIZOWANA, o prężności pary w 70 °C nie większej niż 1,1 MPa (11 bar) i gęstości właściwej w 50 °C nie mniejszej niż 0,525 kg/l. |
| 1060 | Uwaga. Butadieny stabilizowane są również zaklasyfikowane do UN 1010, patrz dział 3.2 tabela A. METYLOACETYLEN I PROPADIEN, MIESZANINA STABILIZOWANA, taka jak mieszaniny metyloacetylenu i propadienu z węglowodorami, która jako: mieszanina P1, zawiera nie więcej niż 63% objętościowych metyloacetylenu i propadienu i nie więcej niż 24% objętościowych propanu i propenu, przy czym zawartość procentowa węglowodorów nasyconych C4 powinna wynosić co najmniej 14% objętościowych; mieszanina P2, zawiera nie więcej niż 48% objętościowych metyloacetylenu i propadienu i nie więcej niż 50% objętościowych propanu i propenu, przy czym zawartość procentowa węglowodorów nasyconych C4 powinna wynosić co najmniej 5% objętościowych; oraz mieszaniny propadienu z 1 do 4 % metyloacetylenu. | |
| 1965 | WĘGLOWODORY GAZOWE, MIESZANINA SKROPLONA, I.N.O., która jako: mieszanina A, ma prężności pary w 70 °C nie większą niż 1,1 MPa (11 bar) oraz gęstość właściwą w 50 °C nie mniejszą niż 0,525 kg/l; mieszanina A01, ma prężność pary w 70 °C nie większą niż 1,6 MPa (16 bar) oraz gęstość właściwą w 50 °C nie mniejszą niż 0,516 kg/l; mieszanina A02, ma prężność pary w 70 °C nie większą niż 1,6 MPa (16 bar) oraz gęstość właściwą w 50 °C nie mniejszą niż 0,505 kg/l; mieszanina A0, ma prężność pary w 70 °C nie większą niż 1,6 MPa (16 bar) oraz gęstość właściwą w 50 °C nie mniejszą niż 0,495 kg/l; mieszanina A1, ma prężność pary w 70 °C nie większą niż 2,1 MPa (21 bar) oraz gęstość właściwą w 50 °C nie mniejszą niż 0,485 kg/l; mieszanina B1, ma prężność pary w 70 °C nie większą niż 2,6 MPa (26 bar) oraz gęstość właściwą w 50 °C nie mniejszą niż 0,474 kg/l; mieszanina B2, ma prężność pary w 70 °C nie większą niż 2,6 MPa (26 bar) oraz gęstość właściwą w 50 °C nie mniejszą niż 0,463 kg/l; mieszanina B, ma prężność pary w 70 °C nie większą niż 2,6 MPa (26 bar) oraz gęstość właściwą w 50 °C nie mniejszą niż 0,450 kg/l; mieszanina C, ma prężność pary w 70 °C nie większą niż 3,1 MPa (31 bar) oraz gęstość właściwą w 50 °C nie mniejszą niż 0,440 kg/l; | |
| Uwagi 1. W przypadku powyższych mieszanin dozwolone jest stosowanie następujących nazw handlowych dla opisanych materiałów: mieszaniny A, A01, A02 i A0 - BUTAN; dla mieszaniny C - PROPAN. 2. Pozycja UN 1075 GAZY NAFTOWE SKROPLONE, może być stosowana zamiennie z pozycją UN 1965 WĘGLOWODORY GAZOWE, MIESZANINA SKROPLONA, I.N.O. dla przewozu bezpośrednio przed lub po przewozie morskim lub powietrznym. | ||
| 3354 | GAZ INSEKTOBÓJCZY ZAPALNY, I.N.O. | |
| 3161 | GAZ SKROPLONY ZAPALNY, I.N.O. | |
| 2 T | 1967 | GAZ INSEKTOBÓJCZY TRUJĄCY, I.N.O. |
| 3162 | GAZ SKROPLONY TRUJĄCY, I.N.O. | |
| 2 TF | 3355 | GAZ INSEKTOBÓJCZY TRUJĄCY ZAPALNY, I.N.O. |
| 3160 | GAZ SKROPLONY TRUJĄCY ZAPALNY, I.N.O. | |
| 2 TC | 3308 | GAZ SKROPLONY TRUJĄCY ŻRĄCY, I.N.O. |
| 2 TO | 3307 | GAZ SKROPLONY TRUJĄCY UTLENIAJĄCY, I.N.O. |
| 2 TFC | 3309 | GAZ SKROPLONY TRUJĄCY ZAPALNY ŻRĄCY, I.N.O. |
| 2 TOC | 3310 | GAZ SKROPLONY TRUJĄCY UTLENIAJĄCY ŻRĄCY, I.N. O. |
| Gazy skroplone schłodzone |
| 3 A | 3158 | GAZ SKROPLONY SCHŁODZONY, I.N.O. |
| 3 O | 3311 | GAZ SKROPLONY SCHŁODZONY UTLENIAJĄCY, I.N.O. |
| 3 F | 3312 | GAZ SKROPLONY SCHŁODZONY ZAPALNY, I.N.O. |
| Gazy rozpuszczone |
| 4 | Do przewozu dopuszczone są tylko materiały wymienione w dziale 3.2 tabela A |
| Pojemniki aerozolowe i naboje gazowe |
| 5 | 1950 | POJEMNIKI AEROZOLOWE |
| 2037 | NABOJE GAZOWE, bez urządzenia uwalniającego, jednorazowego napełniania |
| Inne przedmioty zawierające gaz pod ciśnieniem |
| 6A | 2857 | MASZYNY CHŁODNICZE, zawierające niepalny i nietrujący gaz skroplony lub roztwór amoniaku (UN 2672) |
| 3164 | PRZEDMIOTY POD CIŚNIENIEM PNEUMATYCZNYM (zawierające gaz niepalny) lub | |
| 3164 | PRZEDMIOTY POD CIŚNIENIEM HYDRAULICZNYM (zawierające gaz niepalny) | |
| 6F | 3150 | PRZYRZĄDY MAŁE ZAWIERAJĄCE WĘGLOWODORY GAZOWE, z urządzeniem uwalniającym, lub |
| 3150 | WKŁADY DO MAŁYCH PRZYRZĄDÓW ZAWIERAJĄCE WĘGLOWODORY GAZOWE, z urządzeniem uwalniającym | |
| 3478 | NABOJE DO OGNIW PALIWOWYCH, zawierające gaz skroplony zapalny, lub | |
| 3478 | NABOJE DO OGNIW PALIWOWYCH ZAWARTE W WYPOSAŻENIU, zawierające gaz skroplony zapalny, lub | |
| 3478 | NABOJE DO OGNIW PALIWOWYCH ZAPAKOWANE Z WYPOSAŻENIEM, zawierające gaz skroplony zapalny, lub | |
| 3479 | NABOJE DO OGNIW PALIWOWYCH, zawierające wodór w wodorkach metali, lub | |
| 3479 | NABOJE DO OGNIW PALIWOWYCH ZAWARTE W WYPOSAŻENIU, zawierające wodór w wodorkach metali, lub | |
| 3479 | NABOJE DO OGNIW PALIWOWYCH ZAPAKOWANE Z WYPOSAŻENIEM, zawierające wodór w wodorkach metali |
| Próbki gazu |
| 7 F | 3167 | PRÓBKA GAZU BEZCIŚNIENIOWA ZAPALNA, I.N.O., skroplona nieschłodzona |
| 7 T | 3169 | PRÓBKA GAZU BEZCIŚNIENIOWA TRUJĄCA, I.N.O., skroplona nieschłodzona |
| 7 TF | 3168 | PRÓBKA GAZU BEZCIŚNIENIOWA TRUJĄCA ZAPALNA I.N.O., skroplona nieschłodzona |
| Chemikalia pod ciśnieniem |
| 8 A | 3500 | CHEMIKALIA POD CIŚNIENIEM, I.N.O. |
| 8 F | 3501 | CHEMIKALIA POD CIŚNIENIEM ZAPALNE, I.N.O. |
| 8 T | 3502 | CHEMIKALIA PODCIŚNIENIEM TRUJĄCE, I.N.O. |
| 8 C | 3503 | CHEMIKALIA POD CIŚNIENIEM ŻRĄCE, I.N.O. |
| 8 TF | 3504 | CHEMIKALIA POD CIŚNIENIEM TRUJĄCE ZAPALNE, I.N.O. |
| 8 FC | 3505 | CHEMIKALIA POD CIŚNIENIEM ZAPALNE ŻRĄCE, I.N.O. |
2.2.3 Klasa 3 Materiały ciekłe zapalne
2.2.3.1 Kryteria
2.2.3.1.1 Tytuł klasy 3 obejmuje materiały i przedmioty zawierające materiały tej klasy, które:
- są materiałami ciekłymi zgodnie z ustępem a) definicji "materiału ciekłego" w 1.2.1;
- w 50 °C mają prężność pary nie większą niż 300 kPa (3 bar) i nie są całkowicie w stanie gazowym w 20 °C i pod ciśnieniem normalnym 101,3 kPa; oraz
- mają temperaturę zapłonu nie wyższą niż 60 °C (patrz 2.3.3.1 dotyczący odpowiedniego badania).
Tytuł klasy 3 obejmuje również materiały ciekłe oraz stopione materiały stałe o temperaturze zapłonu wyższej niż 60 °C, które są przewożone lub dostarczone do przewozu w stanie podgrzanym do temperatury równej lub wyższej niż ich temperatura zapłonu. Materiały takie klasyfikowane są do UN 3256.
Tytuł klasy 3 obejmuje również materiały ciekłe wybuchowe odczulone. Materiały ciekłe wybuchowe odczulone są to materiały wybuchowe rozpuszczone lub zawieszone w wodzie lub innych materiałach ciekłych, w celu utworzenia homogenicznej ciekłej mieszaniny o zredukowanych właściwościach wybuchowych. Takie pozycje w dziale 3.2 tabela A mają UN 1204, 2059, 3064, 3343, 3357 i 3379.
Dla celów przewozu zbiornikowcami, tytuł klasy 3 obejmuje również następujące materiały, które:
- mają temperaturę zapłonu wyższą niż 60 °C i które są przewożone lub dostarczone do przewozu w temperaturze mieszczącej się w zakresie 15 K poniżej temperatury zapłonu;
- mają temperaturę samozapłonu wynoszącą 200 °C lub niższą i które nie są wymienione nigdzie indziej.
Uwagi 1. Materiały o temperaturze zapłonu powyżej 35 °C, które nie podtrzymują palenia zgodnie z warunkami badań podanymi w Podręczniku badań i kryteriów część III 32.5.2, nie są materiałami klasy 3; jeżeli jednak materiały te są przewożone lub dostarczone do przewozu w stanie podgrzanym do temperatury równej lub wyższej niż ich temperatura zapłonu, to są materiałami klasy 3.
2. Na podstawie odstępstwa od punktu 2.2.3.1.1, paliwo do silników Diesla, olej gazowy lub olej opałowy (lekki), w tym produkty syntetycznie, mające temperaturę zapłonu powyżej 60 °C, ale nie wyższą niż 100 °C, powinny być uważane za materiały klasy 3, UN 1202.
3. Materiały ciekłe, które są silnie trujące przy wdychaniu, o temperaturze zapłonu poniżej 23 °C oraz materiały trujące o temperaturze zapłonu 23 °C lub wyższej, są materiałami klasy 6.1 (patrz 2.2.61.1).
4. Materiały i preparaty ciekłe, stosowane jako pestycydy, które są silnie trujące, trujące lub słabo trujące i mają temperaturę zapłonu 23 °C lub wyższą, są materiałami klasy 6.1 (patrz 2.2.61.1).
5. Dla celów przewozu zbiornikowcami, materiały o temperaturze zapłonu wyższej niż 60 °C, ale nie wyższej niż 100°C, są materiałami klasy 9 (numer identyfikacyjny 9003).
2.2.3.1.2 Materiały i przedmioty klasy 3 dzielą się następująco:
F Materiały ciekłe zapalne bez zagrożenia dodatkowego i przedmioty zawierające takie materiały:
F1 Materiały ciekłe zapalne o temperaturze zapłonu nie wyższej niż 60 °C
F2 Materiały ciekłe zapalne o temperaturze zapłonu powyżej 60 °C, które są przewożone lub nadawane do przewozu w temperaturze równej lub wyższej niż ich temperatura zapłonu (materiały podgrzane);
F3 Przedmioty zawierające materiały ciekłe zapalne;
F4 Materiały mające temperaturę zapłonu wyższą niż 60 °C i które są przewożone lub dostarczone do przewozu w temperaturze mieszczącej się w zakresie 15 K poniżej temperatury zapłonu;
F5 Materiały o temperaturze samozapłonu 200 °C lub niższej i które nie są wymienione nigdzie indziej
FT Materiały ciekłe zapalne trujące:
FT1 Materiały ciekłe zapalne trujące
FT2 Pestycydy
FC Materiały ciekłe zapalne żrące
FTC Materiały ciekłe zapalne trujące żrące
D Materiały ciekłe wybuchowe odczulone.
2.2.3.1.3 Materiały i przedmioty zaklasyfikowane do klasy 3 są wymienione w dziale 3.2 tabela A. Materiały niewymienione z nazwy w dziale 3.2 tabela A, mogą być zaklasyfikowane do odpowiedniej pozycji pod 2.2.3.3 oraz do odpowiedniej grupy pakowania zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału. Materiały ciekłe zapalne powinny być zaklasyfikowane do jednej z następujących grup pakowania, odpowiednio do stopnia zagrożenia stwarzanego przez nie podczas przewozu.
| grupa pakowania | temperatura zapłonu (tygiel zamknięty) | temperatura początku wrzenia |
| I | - | ≤ 35 °C |
| II a) | < 23 °C | > 35 °C |
| III a) | > 23 °C i ≤ 60 °C | > 35 °C |
a) patrz również 2.2.3.1.4.
Przy materiałach ciekłych o dodatkowym(-ych) zagrożeniu(-ach) grupę pakowania określa się zgodnie z wyżej przedstawioną tabelą i na podstawie zagrożenia (zagrożeń); klasyfikacja i grupa pakowania jest określona zgodnie z przepisami w tabeli pierwszeństwa zagrożeń pod 2.1.3.10.
2.2.3.1.4 Mieszaniny i preparaty ciekłe lub lepkie, włącznie z zawierającymi nie więcej niż 20% nitrocelulozy o zawartości azotu w suchej masie nie większej niż 12,6%, powinny być zaklasyfikowane do grupy pakowania III tylko wówczas, jeżeli spełniają następujące wymagania:
a) wysokość oddzielającej się warstwy rozpuszczalnika powinna być mniejsza niż 3% całkowitej wysokości próbki w próbie oddzielenia rozpuszczalnika (patrz: Podręcznik badań i kryteriów część III podrozdział 32.5.1); oraz
b) lepkość 17 i temperatura zapłonu są zgodne z następującą tabelą:
| Ekstrapolowana lepkość kinematyczna ? (przy szybkości ścinania bliskiej 0) [mm2/s] w 23 °C | Czas wypływu "t" zgodnie z ISO 2431:1984 | Temperatura zapłonu [°C] | |
| w [s] | średnica dyszy w [mm] | ||
| 20 | < ? ≤ | 80 | 20 < t ≤ 60 | 4 | powyżej 17 |
| 80 | < ? ≤ | 135 | 60 < t ≤ 100 | 4 | powyżej 10 |
| 135 | < ? ≤ | 220 | 20 < t ≤ 32 | 6 | powyżej 5 |
| 220 | < ? ≤ | 300 | 32 < t ≤ 44 | 6 | powyżej -1 |
| 300 | < ? ≤ | 700 | 44 < t ≤ 100 | 6 | powyżej -5 |
| 700 | < ? | 100 < t | 6 | -5 i mniej |
Uwaga. Mieszaniny zawierające więcej niż 20% i nie więcej niż 55% nitrocelulozy o zawartości azotu w suchej masie nie większej niż 12,6%, są materiałami zaklasyfikowanymi do UN 2059.
Mieszaniny o temperaturze zapłonu poniżej 23 °C i zawierające:
- więcej niż 55% nitrocelulozy o dowolnej zawartości azotu; lub
- nie więcej niż 55% nitrocelulozy o zawartości azotu w suchej masie większej niż 12,6%,
są materiałami klasy 1 (UN 0340 lub 0342) lub klasy 4.1 (UN 2555, 2556 lub 2557).
2.2.3.1.5 Nietrujące nieżrące i niezagrażające środowisku roztwory i mieszaniny jednorodne, o temperaturze zapłonu co najmniej 23 °C (materiały lepkie, jak farby i lakiery, z wyjątkiem materiałów zawierających więcej niż 20% nitrocelulozy), zapakowane w naczynia o pojemności maksymalnie 450 litrów, nie podlegają ADN, jeżeli przy próbie oddzielania rozpuszczalnika (patrz: Podręcznik badań i kryteriów część III podrozdział 32.5.1), wysokość oddzielonej warstwy rozpuszczalnika jest mniejsza niż 3% wysokości całkowitej i jeżeli materiał w 23 °C ma czas wypływu z kubka wypływowego według normy ISO 2431:1984 o średnicy dyszy wypływowej 6 mm:
a) nie krótszy niż 60 sekund, lub
b) nie krótszy niż 40 sekund i zawiera nie więcej niż 60 % materiałów klasy 3.
2.2.3.1.6 Jeżeli materiały klasy 3, wskutek domieszek, przechodzą do innych kategorii zagrożenia niż te, do których należą materiały wymienione z nazwy w dziale 3.2 tabela A, to takie mieszaniny i roztwory powinny być zaklasyfikowane do pozycji, do których należą na podstawie stwarzanego przez nie zagrożenia rzeczywistego.
Uwaga. W odniesieniu do klasyfikacji roztworów i mieszanin (jak preparaty i odpady), patrz również 2.1.3.
2.2.3.1.7 Na podstawie badań zgodnych z 2.3.3.1, 2.3.4 oraz kryteriów podanych pod 2.2.3.1.1, można również określić, czy roztwór lub mieszanina wymieniona z nazwy lub zawierająca materiał wymieniony z nazwy są tego rodzaju, że roztwór ten lub mieszanina nie podlegają przepisom niniejszej klasy (patrz również 2.1.3).
2.2.3.2 Materiały niedopuszczone do przewozu
2.2.3.2.1 Materiały klasy 3 podatne na tworzenie nadtlenków (jak eter lub niektóre materiały heterocykliczne zawierające tlen) nie są dopuszczone do przewozu, jeżeli zawartość nadtlenku przeliczona na nadtlenek wodoru (H2O2) przekracza 0,3%. Zawartość nadtlenku określona jest w sposób podany pod 2.3.3.3.
2.2.3.2.2 Materiały chemicznie niestabilne klasy 3 są dopuszczone do przewozu tylko wtedy, gdy zostały podjęte niezbędne środki zapobiegające niebezpiecznym reakcjom ich rozkładu lub polimeryzacji, w normalnych warunkach przewozu. Dlatego też należy szczególnie upewnić się, że naczynia i cysterny nie zawierają żadnych materiałów inicjujących takie reakcje.
2.2.3.2.3 Materiały ciekłe wybuchowe odczulone, inne niż wymienione w dziale 3.2 tabela A, nie są dopuszczone do przewozu jako materiały klasy 3.
2.2.3.3 Wykaz pozycji zbiorczych
| Zagrożenie dodatkowe | Kod klasyfikacyjny | Numer Nazwa materiału i przedmiotu UN |
Materiały ciekłe zapalne i przedmioty zawierające takie materiały
2.2.41 Klasa 4.1 Materiały stale zapalne, materiały samoreaktywne oraz materiały stałe wybuchowe odczulone
2.2.41.1 Kryteria
2.2.41.1.1 Tytuł klasy 4.1 obejmuje materiały i przedmioty zapalne, materiały wybuchowe odczulone, które są stałe zgodnie z ustępem a) definicji "materiał stały" w rozdziale 1.2.1, a także materiały samoreaktywne ciekłe lub stałe oraz zawierające je przedmioty.
Do klasy 4.1 należą następujące grupy:
- materiały stałe łatwo zapalne i przedmioty (patrz 2.2.41.1.3 do 2.2.41.1.8);
- materiały samoreaktywne stałe lub ciekłe (patrz 2.2.41.1.9 do 2.2.41.1.16);
- materiały stałe wybuchowe odczulone (patrz 2.2.41.1.18);
- materiały pokrewne materiałom samoreaktywnym (patrz 2.2.41.1.9).
2.2.41.1.2 Materiały i przedmioty klasy 4.1 dzielą się następująco:
F Materiały stałe zapalne bez zagrożenia dodatkowego
F1 Materiały organiczne
F2 Materiały organiczne stopione
F3 Materiały nieorganiczne
FO Materiały stałe zapalne utleniające
FT Materiały stałe zapalne trujące
FT1 Materiały organiczne trujące
FT2 Materiały nieorganiczne trujące
FC Materiały stałe zapalne żrące
FC1 Materiały organiczne żrące
FC2 Materiały nieorganiczne żrące
D Materiały stałe wybuchowe odczulone bez zagrożenia dodatkowego
DT Materiały stałe wybuchowe odczulone trujące
SR Materiały samoreaktywne
SR1 Materiały niewymagające kontroli temperatury
SR2 Materiały wymagające kontroli temperatury (niedopuszczone do przewozu koleją)
Materiały stale zapalne
Definicje i właściwości
2.2.41.1.3 Materiały stałe zapalne są łatwo zapalnymi materiałami stałymi, które mogą zapalić się wskutek tarcia.
Materiałami stałymi zapalnymi są materiały sproszkowane, granulowane lub w postaci pasty, które są niebezpieczne, jeżeli łatwo zapalają się wskutek krótkotrwałego kontaktu ze źródłem zapłonu, takim jak paląca się zapałka, oraz jeżeli płomień rozprzestrzenia się szybko. Niebezpieczeństwo może wystąpić nie tylko wskutek ognia, ale również wskutek wydzielania trujących produktów spalania. Proszki metali są szczególnie niebezpieczne, ponieważ gaszenie ich pożaru normalnymi środkami gaśniczymi, takimi jak ditlenek węgla lub woda, może powodować wzrost zagrożenia.
Klasyfikacja
2.2.41.1.4 Materiały i przedmioty sklasyfikowane jako materiały stałe zapalne klasy 4.1 wymienione są w dziale 3.2 tabela A. Zaklasyfikowanie materiałów organicznych i przedmiotów niewymienionych z nazwy w dziale 3.2 tabela A do odpowiednich pozycji w 2.2.41.3, zgodnie z przepisami działu 2.1, może odbywać się na podstawie praktyki lub na podstawie wyników badań wykonanych zgodnie z Podręcznikiem badań i kryteriów część III rozdział 33.2.1. Zaklasyfikowanie materiałów nieorganicznych niewymienionych z nazwy dokonuje się na podstawie wyników badań dokonywanych zgodnie z Podręcznikiem badań i kryteriów część III rozdział 33.2.1; należy również uwzględnić doświadczenia praktyczne, jeżeli prowadzą do ostrzejszej klasyfikacji.
2.2.41.1.5 Jeżeli materiały niewymienione z nazwy klasyfikowane są do jednej z pozycji wymienionej pod 2.2.41.3 na podstawie badań, dokonanych zgodnie z Podręcznikiem badań i kryteriów część III rozdział 33.2.1, to wówczas obowiązują następujące kryteria:
a) materiały pyliste, granulowane lub pastowate, z wyjątkiem proszków metali lub proszków stopów metali, powinny być zaklasyfikowane do jako materiały stałe łatwo zapalne klasy 4.1, jeżeli łatwo zapalają się wskutek krótkotrwałego kontaktu ze źródłem zapłonu (np. płonącą zapałką) lub, jeżeli w razie zapalenia, ogień rozprzestrzenia się tak szybko, że czas spalania jest krótszy niż 45 sekund dla zmierzonej odległości 100 mm lub szybkość spalania jest większa niż 2,2 mm/sek.
b) proszki metali lub proszki stopów metali powinny być zaklasyfikowane do klasy 4.1, jeżeli zapalają się od płomienia, a czas rozprzestrzenienia się płomienia na całą długość próbki wynosi najwyżej 10 minut.
Materiały stałe, które mogą wywoływać pożar wskutek tarcia, powinny być sklasyfikowane przez analogię z pozycjami istniejącymi (np. zapałki) lub zgodnie z odpowiednimi przepisami specjalnymi.
2.2.41.1.6 Na podstawie badań zgodnie z Podręcznikiem badań i kryteriów część III rozdział 33.2.1 oraz kryteriami podanymi pod 2.2.41.1.4 i 2.2.41.1.5, można również stwierdzić, że właściwości materiału wymienionego z nazwy są tego rodzaju, że materiał ten nie podlega przepisom niniejszej klasy.
2.2.41.1.7 Jeżeli materiały klasy 4.1, wskutek domieszek, przechodzą do kategorii zagrożenia innej niż ta, do której należą materiały wymienione z nazwy w dziale 3.2 tabela A, to mieszaniny te powinny być zaklasyfikowane do pozycji, do których odnoszą się na podstawie faktycznie stwarzanego przez nie zagrożenia.
Uwaga. W odniesieniu do klasyfikacji roztworów i mieszanin (takich jak preparaty i odpady) patrz też 2.1.3.
Klasyfikowanie do grup pakowania
2.2.41.1.8 Materiały stałe zapalne zaklasyfikowane do różnych pozycji w dziale 3.2 tabela A powinny być zaklasyfikowane do grup pakowania II lub III na podstawie badań wykonanych zgodnie z Podręcznikiem badań i kryteriów część III rozdział 33.2.1, na podstawie następujących kryteriów:
a) materiały stałe zapalne, które w warunkach badania spalają się w czasie krótszym niż 45 sekund dla zmierzonej odległości 100 mm, powinny być zaklasyfikowane do:
grupy pakowania II: jeżeli płomień przechodzi przez strefę zwilżoną;
grupy pakowania III: jeżeli strefa zwilżona zatrzymuje płomień przez co najmniej 4 minuty;
b) proszki metali lub proszki stopów metali powinny być zaklasyfikowane do:
grupy pakowania II: jeżeli, w warunkach badania, palenie rozprzestrzenia się na całą długość próbki w czasie 5 minut lub krótszym;
grupy pakowania III: jeżeli, w warunkach badania, palenie rozprzestrzenia się na całą długość próbki w czasie dłuższym niż 5 minut.
Odnośnie materiałów stałych, które mogą wywoływać pożar wskutek tarcia, grupa pakowania powinna być ustalona przez analogię z pozycjami istniejącymi lub zgodnie z przepisami specjalnymi.
Materiały samoreaktywne
Definicje
2.2.41.1.9 Dla potrzeb ADN materiałami samoreaktywnymi są substancje termicznie niestabilne podatne na rozkład silnie egzotermiczny, nawet bez udziału tlenu (powietrza). Materiały nie są uważane za samoreaktywne klasy 4.1 Jeżeli:
a) są wybuchowe zgodnie z kryteriami klasy 1;
b) są materiałami utleniającymi zgodnie z procedurą klasyfikacyjną dla klasy 5.1 (patrz 2.2.51.1), z wyjątkiem mieszanin materiałów utleniających, zawierających co najmniej 5% materiałów organicznych zapalnych i które poddaje się procedurze klasyfikacyjnej podanej w Uwadze 2;
c) są nadtlenkami organicznymi zgodnie z kryteriami klasy 5.2 (patrz 2.2.52.1);
d) ich ciepło rozkładu jest mniejsze niż 300 J/g lub
e) ich temperatura samoprzyspieszającego się rozkładu (TSR) (patrz Uwaga 2) dla sztuki przesyłki o masie 50 kg jest wyższa niż 75 °C;
Uwagi 1. Ciepło rozkładu może być oznaczone przy użyciu każdej uznanej międzynarodowo metody, np. różnicowej kalorymetrii skaningowej i kalorymetrii adiabatycznej.
2. Mieszaniny materiałów utleniających, które odpowiadają kryteriom klasyfikacyjnym klasy 5.1, zawierające co najmniej 5% materiałów organicznych zapalnych i nie odpowiadające kryteriom podanym pod a), c), d) lub e), podlegają procedurom klasyfikacyjnym dla materiałów samoreaktywnych.
Mieszaniny wykazujące właściwości materiałów samoreaktywnych typu B do F, są klasyfikowane jako materiały samoreaktywne klasy 4.1.
Mieszaniny wykazujące, na podstawie Podręcznika badań i kryteriów część II podrozdział 20.4.3 g), właściwości materiałów samoreaktywnych typu G, uznaje się do celów klasyfikacji jako materiały klasy 5.1 (patrz 2.2.51.1).
3. Temperatura samoprzyspieszającego się rozkładu (TSR) jest najniższą temperaturą, przy której może nastąpić samoprzyspieszający się rozkład materiału znajdującego się w opakowaniu stosowanym podczas przewozu. Przepisy dotyczące oznaczania TSR podane są w Podręczniku badań i kryteriów część II rozdział 20 i podrozdział 28.4.
4. Materiał, który wykazuje właściwości materiału samoreaktywnego, powinien być sklasyfikowany jako taki, także wtedy, jeżeli daje wynik pozytywny w badaniu zgodnie z 2.2.42.1.5 dla włączenia go do klasy 4.2.
Właściwości
2.2.41.1.10 Rozkład materiałów samoreaktywnych może być inicjowany ciepłem, kontaktem z katalizującymi zanieczyszczeniami (np. kwasami, związkami metali ciężkich, zasadami), tarciem lub uderzeniem. Szybkość rozkładu wzrasta wraz z temperaturą i jest zróżnicowana w zależności od materiału. Rozkład, szczególnie jeżeli nie występuje zapalenie, może pociągać za sobą wydzielanie toksycznych gazów lub pary. Temperatura określonych materiałów samoreaktywnych powinna być kontrolowana. Określone materiały samoreaktywne mogą rozkładać się wybuchowo, szczególnie, jeżeli są zamknięte. Charakterystyka ta może być zmodyfikowana wskutek dodatku rozcieńczalnika lub użycia odpowiedniego opakowania. Określone materiały samoreaktywne palą się energicznie. Materiałami samoreaktywnymi są np. określone związki należące do poniżej wymienionych typów:
azozwiązki alifatyczne (-C-N=N-C-);
azydki organiczne (-C-N3);
sole diazoniowe (-CN2+ Z);
związki N-nitrozowe (-N-N=O);
oraz sulfohydrazydy aromatyczne (-SO2-NH-NH2).
Lista ta nie jest wyczerpująca, a więc materiały z innymi grupami reaktywnymi oraz określone mieszaniny materiałów mogą mieć podobne właściwości.
Klasyfikacja
2.2.41.1.11 Materiały samoreaktywne klasyfikowane są do 7 typów zgodnie ze stopniem stwarzanego przez nie zagrożenia. Typy materiałów samoreaktywnych zawarte są w przedziale od typu A, który nie jest dopuszczony do przewozu w opakowaniu w którym jest badany, do typu G, który nie podlega przepisom klasy 4.1 dla materiałów samoreaktywnych. Klasyfikacja typów B do F jest bezpośrednio powiązana z maksymalną ilością materiału dopuszczoną dla jednego opakowania. Zasady, które powinny być stosowane przy klasyfikacji, jak również procedury klasyfikacyjne, metody badań i kryteria oraz przykład odpowiedniego raportu z badań, zawarte są w Podręczniku badań i kryteriów część II.
2.2.41.1.12 Materiały samoreaktywne dotychczas już sklasyfikowane i dotychczas już dopuszczone do przewozu w opakowaniach, wymienione są pod 2.2.41.4, dotychczas już dopuszczone do przewozu w DPPL, wymienione są w instrukcji pakowania DPPL520 pod 4.1.4.2 ADR, dotychczas już dopuszczone do przewozu w cysternach zgodnych z działem 4.2, wymienione są w instrukcji cystern przenośnych T23 pod 4.2.5.2 ADR. Dla każdego wymienionego dopuszczonego materiału jest przyporządkowana pozycja w dziale 3.2 tabela A (UN 3221 - UN 3240), ze wskazanym odpowiednim zagrożeniem dodatkowym oraz uwagami i istotnymi informacjami o przewozie.
Pozycje ogólne podają:
- typ (B do F) materiału samoreaktywnego, patrz 2.2.41.1.11;
- postać fizyczną (ciekły/stały).
Zaklasyfikowanie materiałów samoreaktywnych wymienionych w 2.2.41.4 następuje na podstawie materiałów czystych technicznie (o ile nie jest podane stężenie mniejsze niż 100%).
2.2.41.1.13 Klasyfikacja materiałów samoreaktywnych niewymienionych pod 2.2.41.4 w instrukcji pakowania DPPL520 pod 4.1.4.2 ADR lub instrukcji cystern przenośnych T23 pod 4.2.5.2 ADR, powinna być dokonana przez władzę właściwą państwa pochodzenia. Jeżeli państwo pochodzenia nie jest stroną ADN, to klasyfikacja i warunki przewozu powinny być potwierdzone przez władzę właściwą pierwszego kraju ADN, do którego dotrze przesyłka.
2.2.41.1.14 Do określonych materiałów samoreaktywnych, w celu zmiany ich reaktywności, mogą być dodawane aktywatory, np. związki cynku. W wyniku tego, w zależności od rodzaju jak i stężenia aktywatora, może nastąpić zmniejszenie stabilności termicznej materiału i zmiana jego właściwości wybuchowych. Jeżeli obie te właściwości uległy zmianie, to nowy preparat powinien być oceniony zgodnie z procedurą klasyfikacyjną.
2.2.41.1.15 Próbki materiałów samoreaktywnych lub preparatów materiałów samoreaktywnych, niewymienione pod 2.2.41.4, dla których pełny zestaw wyników badań nie jest dostępny, i które będą przewożone dla przeprowadzenia dalszych badań lub oceny, powinny być zaklasyfikowane do jednej z odpowiednich pozycji dla materiałów samoreaktywnych typu C, pod warunkiem, że są spełnione następujące wymagania:
- dostępne dane wskazują, że próbka nie powinna być bardziej niebezpieczna, niż materiały samoreaktywne typu B;
- próbka jest zapakowana zgodnie z metodą pakowania OP2, a masa na wagon jest ograniczona do 10 kg;
Próbki wymagające kontroli temperatury nie są dopuszczone do przewozu.
Odczulanie
2.2.41.1.16 W celu zapewnienia bezpieczeństwa podczas przewozu, materiały samoreaktywne w wielu przypadkach są odczulane przez dodanie rozcieńczalnika. Gdy zawartość procentowa materiału jest zastrzeżona, to powinno być ono stężeniem wyrażonym w procentach masowych zaokrąglonych do najbliższej liczby całkowitej. Jeżeli stosuje się rozcieńczalnik, to materiał samoreaktywny powinien być badany wraz z rozcieńczalnikiem w stężeniu i postaci stosowanej podczas przewozu. Rozcieńczalniki, które w razie wycieku z opakowania, mogą powodować zatężanie materiału samoreaktywnego do stężenia niebezpiecznego, nie powinny być stosowane. Rozcieńczalnik powinien być odpowiedni do materiału samoreaktywnego. Z tego punktu widzenia odpowiednimi rozcieńczalnikami są takie materiały stałe lub ciekłe, które nie mają wpływu na stabilność termiczną i typ zagrożenia stwarzanego przez materiał samoreaktywny.
Wymagania dotyczące temperatury kontrolowanej
2.2.41.1.17 Niektóre materiały samoreaktywne mogą być przewożone tylko w warunkach temperatury kontrolowanej. Temperatura kontrolowana jest najwyższą temperaturą, w której materiał samoreaktywny może być przewożony bezpiecznie. Dopuszcza się, że temperatura bezpośredniego otoczenia sztuki przesyłki podczas przewozu może przekroczyć 55 °C tylko dla odpowiednio krótkiego czasu w ciągu 24 godzin. W przypadku utraty możliwości kontrolowania temperatury, może być konieczne wprowadzenie postępowania awaryjnego. Temperatura awaryjna jest to temperatura, w której takie postępowanie powinno być wprowadzane.
Temperatury kontrolowana i awaryjna są pochodnymi temperatury samoprzyspieszającego się rozkładu - TSR (patrz tabela 1). TSR powinna być określona w celu ustalenia, czy materiał powinien być przewożony w warunkach temperatury kontrolowanej. Przepisy dotyczące oznaczenia TSR (SADT) podane są w " Podręczniku badań i kryteriów ", część II, rozdziały 20 i 28.4.
Tabela 1. Określenie temperatury kontrolowanej i awaryjnej
Tabela 1. Określenie temperatury kontrolowanej i awaryjnej
| Rodzaj naczynia | TSRa) | Temperatura kontrolowana | Temperatura awaryjna |
| Pojedyncze opakowania i DPPL | 20 °C lub mniej | 20 °C poniżej TSR | 10 °C poniżej TSR |
| powyżej 20 °C do 35 °C | 15 °C poniżej TSR | 10 °C poniżej TSR | |
| powyżej 35 °C | 10 °C poniżej TSR | 5 °C poniżej TSR | |
| Cysterny | nie wyższa niż 50 °C | 10 °C poniżej TSR | 5 °C poniżej TSR |
Materiały samoreaktywne o TSR nie wyższej niż 55 °C, powinny być przewożone w warunkach temperatury kontrolowanej. Temperatura kontrolowana i awaryjna, podane są odpowiednio pod 2.2.41.4. Rzeczywista temperatura podczas przewozu może być niższa niż temperatura kontrolowana, ale powinna być tak dobrana, aby uniknąć niebezpiecznego rozdziału faz.
Materiały stałe wybuchowe odczulone
2.2.41.1.18 Materiały stałe wybuchowe odczulone są to materiały zwilżone wodą lub alkoholem, lub są rozcieńczone za pomocą innych substancji obniżających ich właściwości wybuchowe. Takimi pozycjami w dziale 3.2 tabela A są: UN 1310, 1320, 1321, 1322, 1336, 1337, 1344, 1347, 1348, 1349, 1354, 1355, 1356, 1357, 1517, 1571, 2555, 2556, 2557, 2852, 2907, 3317, 3319, 3344, 3364, 3365, 3366, 3367, 3368, 3369, 3370, 3376, 3380 i 3474.
Materiały pokrewne materiałom samoreaktywnym
2.2.41.1.19 Materiały, które:
a) zgodnie z seriami badań 1 i 2 zostały tymczasowo przyporządkowane do klasy 1, jednak poprzez serię badań 6 wyłączone z klasy 1,
b) nie są materiałami samoreaktywnymi klasy 4.1,
c) nie są materiałami klasy 5.1 lub 5.2,
są również przyporządkowane do klasy 4.1. Takimi pozycjami są UN 2956, 3241, 3242 i 3251.
2.2.41.2 Materiały niedopuszczone do przewozu
2.2.41.2.1 Materiały chemicznie niestabilne klasy 4.1 są dopuszczone do przewozu tylko wtedy, gdy zostały podjęte niezbędne środki zapobiegające niebezpiecznym reakcjom ich rozkładu lub polimeryzacji, w normalnych warunkach przewozu. Dlatego też należy szczególnie upewnić się, że naczynia i cysterny nie zawierają żadnych materiałów inicjujących takie reakcje.
2.2.41.2.2 Materiały stałe zapalne utleniające zaklasyfikowane do UN 3097 nie są dopuszczone do przewozu, jeżeli spełniają wymagania dotyczące klasy 1 (patrz również 2.1.3.7).
2.2.41.2.3 Następujące materiały nie są dopuszczone do przewozu:
- materiały samoreaktywne typu A [patrz Podręcznik badań i kryteriów część II 20.4.2 a)];
- siarczki fosforu, które zawierają biały lub żółty fosfor;
- materiały stałe wybuchowe odczulone inne niż wymienione w dziale 3.2 tabela A;
- materiały zapalne nieorganiczne w stanie stopionym w postaci innej niż UN 2448 SIARKA STOPIONA;
- azydek baru zawierający mniej niż 50% masowych wody.
2.2.41.3 Wykaz pozycji zbiorczych
Przypisy
a) Metale i stopy metali w postaci sproszkowanej lub innej zapalnej, podatnej na samozapalenie, są materiałami klasy 4.2.
b) Metale i stopy metali w postaci sproszkowanej lub innej zapalnej, które w zetknięciu z wodą wydzielają gazy zapalne, są materiałami klasy 4.3.
c) Wodorki metali, które w zetknięciu z wodą wydzielają gazy zapalne, są materiałami klasy 4.3. Borowodorek glinu lub borowodorek glinu w urządzeniach, są materiałami klasy 4.2, UN 2870.
2.2.41.4 Wykaz dotychczas sklasyfikowanych materiałów samoreaktywnych w opakowaniach
Kolumna "Metoda pakowania", wymieniająca kody OP1 do OP8, odsyła do metod pakowania podanych pod 4.1.4.1 ADR instrukcja pakowania P520 (patrz również 4.1.7.1 ADR). Przewożone materiały samoreaktywne powinny odpowiadać wskazanej klasyfikacji. Dla materiałów dopuszczonych do przewozu w DPPL - patrz 4.1.4.2 ADR instrukcja pakowania DPPL520, a dla materiałów dopuszczonych do przewozu w cysternach zgodnie z działem 4.2 - patrz 4.2.5.2 ADR instrukcja dla cystern przenośnych T23.
Uwaga. Poniższa tabela, zawierająca klasyfikację, odnosi się do technicznie czystych materiałów (chyba że podano stężenie poniżej 100%). Dla innych stężeń, uwzględniając procedury zawarte w Podręczniku badań i kryteriów część II, materiały mogą być odmiennie zaklasyfikowane.
| Materiały samoreaktywne | Stężenie (%) | Metoda pakowania | Temperatura kontrolowana (°C) | Temperatura awaryjna (°C) | UN pozycja ogólna | Uwagi |
| AMID KWASU NN'-DINITROZO-N,N'-DIMETYLOTEREFTALOWEGO, jako pasta | 72 | OP6 | 3224 | |||
| 2,2'-AZODI-(2,4-DIMETYLO-4-METOKSYWALERONITRYL) | 100 | OP7 | -5 | +5 | 3236 | |
| 2,2'-AZODI-(2,4-DIMETYLOWALERONITRYL) | 100 | OP7 | +10 | +15 | 3236 | |
| 2,2'-AZODI-(ETYLO-2-METYLOPROPIONIAN) | 100 | OP7 | +20 | +25 | 3235 | |
| 1,1'- AZODI-(HEKSAWODOROBENZONITRYL) | 100 | OP7 | 3226 | |||
| 2,2' -AZODI-(IZOBUTYRONITRYL) | 100 | OP6 | +40 | +45 | 3234 | |
| 2,2'-AZODI-(IZOBUTYRONITRYL), jako pasta na bazie wody | ≤ 50% | OP6 | 3224 | |||
| 2,2'-AZODI-(2-METYLOBUTYRONITRYL) | 100 | OP7 | +35 | +40 | 3236 | |
| AZODIKARBONAMID, PREPARAT TYP B, TEMPERATURA KONTROLOWANA | < 100 | OP5 | 3232 | (1) (2) | ||
| AZODIKARBONAMID, PREPARAT TYP C | < 100 | OP6 | 3224 | (3) | ||
| AZODIKARBONAMID, PREPARAT TYP C, TEMPERATURA KONTROLOWANA | < 100 | OP6 | 3234 | (4) | ||
| AZODIKARBONAMID, PREPARAT TYP D | < 100 | OP7 | 3226 | (5) | ||
| AZODIKARBONAMID, PREPARAT TYP D, TEMPERATURA KONTROLOWANA | < 100 | OP7 | 3236 | (6) | ||
| AZOTAN TETRAAMINOPALLADU (II) | 100 | OP6 | +30 | +35 | 3234 | |
| CHLOREK 4-(BENZYLO(ETYLO)AMINO)-3-ETOKSY-BENZENODIAZONIOWY CYNKU | 100 | OP7 | 3226 | |||
| CHLOREK 4-(BENZYLO(METYLO)AMINO)-3-ETOKSY-BENZENODIAZONIOWY CYNKU | 100 | OP7 | +40 | +45 | 3236 | |
| CHLOREK 3-CHLORO-4-DETYLAMINO-BENZENODIAZONIOWY CYNKU | 100 | OP7 | 3226 | |||
| CHLOREK 2,5-DIETOKSY-4-MORFOLINO-BENZENODIAZONIOWY CYNKU | 67-100 | OP7 | +35 | +40 | 3236 | |
| CHLOREK 2,5-DIETOKSY-4-MORFOLINO-BENZENODIAZONIOWY CYNKU | 66 | OP7 | +40 | +45 | 3236 | |
| CHLOREK 2,5-DIETOKSY-4-(FENYLOSULFONYLO)-BENZENODIAZONIOWY CYNKU | 67 | OP7 | +40 | +45 | 3236 | |
| CHLOREK 2,5-DIMETOKSY-(4-METYLOFENYLO-SULFONYLO)-BENZENODIAZONIOWY CYNKU | 79 | OP7 | +40 | +45 | 3236 | |
| CHLOREK 4-DIMETYLOAMINO-6-(2-DIMETYLO-AMINOETOKSY)-TOLUENO-2-DIAZONIOWY CYNKU | 100 | OP7 | +40 | +45 | 3236 | |
| CHLOREK 4-DIPROPYLAMINO-BENZENODIAZONIOWY CYNKU | 100 | OP7 | 3226 | |||
| CHLOREK 2-(N,N-ETOKSYKARBONYLOFENYLO-AMINO)-3-METOKSY-4-(N-METYLO-N-CYKLOHEKSYLOAMINO)-BENZENO-DIAZONIOWY CYNKU | 63-92 | OP7 | +40 | +45 | 3236 | |
| CHLOREK 2-(N,N-ETOKSYKARBONYLOFENYLO-AMINO)-3-METOKSY-4-(N-METYLO-N-CYKLOHEKSYLOAMINO)-BENZENO-DIAZONIOWY CYNKU | 62 | OP7 | +35 | +40 | 3236 | |
| CHLOREK 2-(2-HYDROKSYETOKSY)-1-(PYROLIDYNYLO-1)-BENZENO-4-DIAZONIOWY CYNKU | 100 | OP7 | +40 | +45 | 3236 | |
| CHLOREK 3-(2-HYDROKSYETOKSY)-1-(PYROLIDYNYLO-1)-BENZENODIAZONIOWY CYNKU | 100 | OP7 | +45 | +50 | 3236 | |
| 2-DIAZO-1-NAFTOLO-4-SULFONIAN SODU | 100 | OP7 | 3226 | |||
| 2-DIAZO-1-NAFTOLO-5-SULFONIAN SODU | 100 | OP7 | 3226 | |||
| 2-DIAZO-1-NAFTOLO-4-SULFONYLOCHLOREK | 100 | OP5 | 3222 | (2) | ||
| 2-DIAZO-1-NAFTOLO-5-SULFONYLOCHLOREK | 100 | 0P5 | 3222 | (2) | ||
| 2,5-DIBUTOKSY-4-(4-MORFOLINO)-BENZENO-DIAZONIOWY, TETRACHLOROCYNKAN (2:1) | 100 | OP8 | 3228 | |||
| 2,5-DIETOKSY-4-MORFOLINO-BENZENODIAZONIO-TETRAFLUOROBORAN | 100 | OP7 | +30 | +35 | 3236 | |
| DIETYLENOGLIKOLO-BIS-(ALLILOWĘGLAN) + DIIZOPROPYLONADTLENODIWĘGLAN | ≥ 88 + ≤ 12 | OP8 | -10 | 0 | 3237 | |
| 4-(DIMETYLOAMINO)-BENZENODIAZONIO-TRICHLOROCYNKAN(1) | 100 | OP8 | 3228 | |||
| N,N'-DINITROZOPENTAMETYLENO-TETRAAMINA | 82 | OP6 | 3224 | (7) | ||
| ESTER KWASU 2-DIAZO-NAFTOLO-SULFONOWEGO MIESZANINA, TYP D | < 100 | OP7 | 3226 | (9) | ||
| N-FORMYLO-2-(NITROMETYLENO)-1,3-NADHYDROTIAZYNA | 100 | OP7 | +45 | +50 | 3236 | |
| HYDRAZYD KWASU BENZENO-1,3-DISULFONYLOWEGO, jako pasta | 52 | OP7 | 3226 | |||
| HYDRAZYD KWASU BENZENOSULFONYLOWEGO | 100 | OP7 | 3226 | |||
| HYDRAZYD KWASU DIFENYLOHYDROKSY-4,4'-DI-SULFONYLOWEGO | 100 | OP7 | 3226 | |||
| HYDRAZYD 4-METYLOBENZENOSULFONOWY | 100 | OP7 | 3226 | |||
| KOPOLIMER 2-DIAZO-I-NAFTOLO-5-SULFONIAN I ACETON-PIROGALLOL | 100 | OP8 | 3228 | |||
| MATERIAŁ SAMOREAKTYWNY CIEKŁY, PRÓBKA | OP2 | 3223 | (8) | |||
| MATERIAŁ SAMOREAKTYWNY CIEKŁY, PRÓBKA, TEMPERATURA KONTROLOWANA | OP2 | 3233 | (8) | |||
| MATERIAŁ SAMOREAKTYWNY STAŁY, PRÓBKA | OP2 | 3224 | (8) | |||
| MATERIAŁ SAMOREAKTYWNY STAŁY, PRÓBKA, TEMPERATURA KONTROLOWANA | OP2 | 3234 | (8) | |||
| 3-METYLO-4-(PIROLIDYNO-1)-BENZENODIAZONIO TETRAFLUOROBORAN | 95 | OP6 | +45 | +50 | 3234 | |
| 4-NITROZOFENOL | 100 | OP7 | +35 | +40 | 3236 | |
| SIARCZAN 2,5-DETOKSY-4-(MORFOLINO)-BENZENODIAZONIOWY | 100 | OP7 | 3226 | |||
| WODOROSIARCZAN 2-(N,N-METYLOAMINO-ETYLOKARBONYLO)-4-(3,4-DIMETYLO-FENYLOSULFONYLO)-BENZENODIAZONIOWY | 96 | OP7 | +45 | +50 | 3236 |
Uwagi
(1) (zarezerwowany)
(2) Wymagana jest nalepka "MATERIAŁ WYBUCHOWY" według wzoru nr 1, (patrz 5.2.2.2.2).
(3) Preparaty azodikarbonamidu, które spełniają kryteria 20.4.2 c) Podręcznika badań i kryteriów część II.
(4) (zarezerwowany)
(5) Preparaty azodikarbonamidu, które spełniają kryteria 20.4.2 d) Podręcznika badań i kryteriów część II.
(6) (zarezerwowany)
(7) Ze zgodnym rozcieńczalnikiem o temperaturze wrzenia co najmniej 150 °C.
(8) Patrz 2.2.41.1.15
(9) Pozycja ta odnosi się do mieszaniny estru kwasu 2-diazo-1-naftolo-4-sulfonowego i estru kwasu 2-diazo-1-naftolo-5-sulfonowego, które spełniają kryteria Podręcznika badań i kryteriów część II rozdział 20.4.2 d).
2.2.42 Klasa 4.2 Materiały samozapalne
2.2.42.1 Kryteria
2.2.42.1.1 Tytuł klasy 4.2 obejmuje:
- materiały piroforyczne wraz z mieszaninami i roztworami (ciekłe lub stałe), które w zetknięciu z powietrzem, nawet w małych ilościach, zapalają się w ciągu 5 minut. Spośród materiałów klasy 4.2 są one najbardziej podatne na samozapalenie; oraz
- materiały i przedmioty samonagrzewające wraz z mieszaninami i roztworami, które w zetknięciu z powietrzem, bez dostarczenia energii z zewnątrz, są podatne na samonagrzewanie. Materiały te mogą ulegać zapaleniu tylko w dużych ilościach (kilka kilogramów) i po upływie długiego czasu (godzin lub dni).
2.2.42.1.2 Materiały i przedmioty klasy 4.2 dzielą się następująco:
S Materiały samozapalne bez zagrożenia dodatkowego
S1 Materiały organiczne ciekłe
S2 Materiały organiczne stałe
S3 Materiały nieorganiczne ciekłe
S4 Materiały nieorganiczne stałe
S5 Materiały metaloorganiczne
SW Materiały samozapalne, które w zetknięciu z wodą wydzielają gazy zapalne
SO Materiały samozapalne utleniające
ST Materiały samozapalne trujące
ST1 Materiały organiczne trujące ciekłe
ST2 Materiały organiczne trujące stałe
ST3 Materiały nieorganiczne trujące ciekłe
ST4 Materiały nieorganiczne trujące stałe
SC Materiały samozapalne żrące
SC1 Materiały organiczne żrące ciekłe
SC2 Materiały organiczne żrące stałe
SC3 Materiały nieorganiczne żrące ciekłe
SC4 Materiały nieorganiczne żrące stałe
Właściwości
2.2.42.1.3 Samonagrzewanie się materiałów - postępująca reakcja tego materiału z tlenem (powietrzem) wytwarzająca ciepło. Jeżeli ilość powstającego ciepła jest większa od ilości odprowadzanego ciepła, to dochodzi do wzrostu temperatury materiału, co po czasie indukcji może doprowadzić do samozapłonu i spalenia.
Klasyfikacja
2.2.42.1.4 Materiały i przedmioty zaklasyfikowane do klasy 4.2 wymienione są w dziale 3.2 tabela A. Zaklasyfikowanie materiałów i przedmiotów niewymienionych z nazwy w dziale 3.2 tabela A do odpowiedniej pozycji szczegółowej I.N.O. w 2.2.42.3, zgodnie z przepisami działu 2.1 powinno opierać się na doświadczeniu lub wynikach badań zgodnie z Podręcznikiem badań i kryteriów część III rozdział 33.3. Zaklasyfikowanie do pozycji ogólnych klasy 4.2 powinno opierać się na wynikach badań przeprowadzonych zgodnie z Podręcznikiem badań i kryteriów część III rozdział 33.3; należy również uwzględnić doświadczenia praktyczne, jeżeli prowadzą do ostrzejszej klasyfikacji.
2.2.42.1.5 Jeżeli materiały lub przedmioty niewymienione z nazwy, klasyfikowane są do jednej z pozycji wymienionych pod 2.2.42.3 na podstawie badań zgodnie z Podręcznikiem badań i kryteriów część III rozdział 33.3, to wówczas powinny być zastosowane następujące kryteria:
a) materiały samozapalne (piroforyczne) stałe powinny być zaklasyfikowane do klasy 4.2, jeżeli zapalają się przy zrzucie z wysokości 1 m lub w ciągu 5 minut;
b) materiały samozapalne (piroforyczne) ciekłe powinny być zaklasyfikowane do klasy 4.2, jeżeli:
(i) zapalają się w ciągu 5 minut po naniesieniu na obojętny nośnik, lub
(ii) w przypadku negatywnego wyniku badania dokonanego zgodnie z (i), naniesione na suchą, karbowaną bibułę filtracyjną (filtr Whatmana nr 3), powodują w ciągu 5 minut jej zapalenie lub zwęglenie;
c) materiały, które w próbce sześciennej o boku 10 cm, w temperaturze badania 140 °C ulegną samozapaleniu lub ich temperatura wzrośnie powyżej 200 °C w ciągu 24 godzin, powinny być zaklasyfikowane do klasy 4.2. Kryterium to opiera się na temperaturze samozapłonu węgla drzewnego, która dla próbki o objętości 27 m3 wynosi 50 °C. Materiały o temperaturze samozapalenia wyższej niż 50 °C dla objętości 27 m3 nie mogą być zaklasyfikowane do klasy 4.2.
Uwagi 1. Materiały przewożone w sztukach przesyłki o objętości maksymalnie 3 m3 są wyłączone z klasy 4.2, jeżeli badanie próbki sześciennej o boku 10 cm w 120 °C nie powodowało jej samozapłonu, ani wzrostu temperatury ponad 180 °C w ciągu 24 godzin.
2. Materiały przewożone w sztukach przesyłki o objętości maksymalnie 450 litrów są wyłączone z klasy 4.2, jeżeli badanie próbki sześciennej o boku 10 cm w 100 °C, nie powodowało jej samozapłonu, ani wzrostu temperatury ponad 160 °C w ciągu 24 godzin.
3. Materiały metaloorganiczne, w zależności od swoich właściwości i dodatkowych zagrożeń mogą być zaklasyfikowane do klasy 4.2 lub 4.3, w rozdziale 2.3.5 przedstawiony jest szczegółowy schemat blokowy klasyfikacji tych materiałów.
2.2.42.1.6 Jeżeli materiały klasy 4.2, wskutek domieszek, przechodzą do kategorii niebezpieczeństwa innej niż ta, do której należą materiały wymienione z nazwy w dziale 3.2 tabela A, to takie mieszaniny powinny być zaklasyfikowane do pozycji, do których odnoszą się na podstawie faktycznie stwarzanego przez nie rzeczywistego zagrożenia.
Uwaga. W odniesieniu do klasyfikacji roztworów i mieszanin (takich jak preparaty i odpady), patrz również rozdział 2.1.3.
2.2.42.1.7 Na podstawie badań zwartych w Podręczniku badań i kryteriów część III rozdział 33.3 i kryteriów podanych pod 2.2.42.1.5, można również stwierdzić, czy właściwości dowolnego materiału wymienionego z nazwy są tego rodzaju, że nie podlega on przepisom niniejszej klasy.
Klasyfikowanie do grup pakowania
2.2.42.1.8 Materiały i przedmioty zaklasyfikowane do różnych pozycji w dziale 3.2 tabela A powinny być zaklasyfikowane do grup pakowania I, II lub III na podstawie badań przeprowadzonych według Podręcznika badań i kryteriów część III rozdział 33.3, zgodnie z następującymi kryteriami:
a) materiały samozapalne (piroforyczne) powinny być zaklasyfikowane do grupy pakowania I;
b) materiały i przedmioty samonagrzewające się, które w próbce sześciennej o boku 2,5 cm, w temperaturze badania 140 °C ulegną samozapaleniu lub ich temperatura wzrośnie powyżej 200 °C w ciągu 24 godzin, powinny być zaklasyfikowane do grupy pakowania II;
Materiały o temperaturze samozapłonu wyższej niż 50 °C dla objętości 450 litrów nie są klasyfikowane do grupy pakowania II;
c) materiały słabo samonagrzewające się, w których w próbce sześciennej o boku 2,5 cm, nie występują zjawiska wymienione pod b), przy określonych tam warunkach, ale w których w próbce sześciennej o boku 10 cm badanej w 140 °C w ciągu 24 godzin nastąpi samozapalenie lub wzrost temperatury powyżej 200 °C, powinny być zaklasyfikowane do grupy pakowania III.
2.2.42.2 Materiały niedopuszczone do przewozu
Następujące materiały nie są dopuszczone do przewozu:
- UN 3255 PODCHLORYN tert-BUTYLU;
- materiały samonagrzewające się stałe utleniające, zaklasyfikowane do UN 3127, chyba że spełniają wymagania dla klasy 1 (patrz także 2.1.3.7).
2.2.42.3 Wykaz pozycji zbiorczych
Przypisy
a) Pyły i proszki metali, nietrujące, w postaci niesamozapalnej, które pomimo tego w zetknięciu z wodą wydzielają gazy zapalne, są materiałami klasy 4.3.
2.2.43 Klasa 4.3 Materiały wydzielające w zetknięciu z wodą gazy zapalne
2.2.43.1 Kryteria
2.2.43.1.1 Tytuł klasy 4.3 obejmuje materiały, które reagując z wodą wydzielają gazy zapalne mogące tworzyć z powietrzem mieszaniny wybuchowe, jak również przedmioty zawierające takie materiały.
2.2.43.1.2 Materiały i przedmioty klasy 4.3 dzielą się następująco:
W Materiały wydzielające w zetknięciu z wodą gazy zapalne, bez zagrożenia dodatkowego, jak również przedmioty zawierające takie materiały
W1 Materiały ciekłe
W2 Materiały stałe
W3 Przedmioty
WF1 Materiały wydzielające w zetknięciu z wodą gazy zapalne, zapalne ciekłe
WF2 Materiały wydzielające w zetknięciu z wodą gazy zapalne, zapalne stałe
WS Materiały wydzielające w zetknięciu z wodą gazy zapalne, samonagrzewąjące się stałe
WO Materiały wydzielające w zetknięciu z wodą gazy zapalne, utleniające stałe
WT Materiały wydzielające w zetknięciu z wodą gazy zapalne, trujące
WT1 Materiały ciekłe
WT2 Materiały stałe
WC Materiały wydzielające w zetknięciu z wodą gazy zapalne, żrące
WC1 Materiały ciekłe
WC2 Materiały stałe
WFC Materiały wydzielające w zetknięciu z wodą gazy zapalne, zapalne żrące
Właściwości
2.2.43.1.3 Określone materiały w zetknięciu z wodą mogą wydzielać gazy zapalne, które mogą tworzyć z powietrzem mieszaniny wybuchowe. Mieszaniny takie łatwo zapalają się od wszystkich zwykłych źródeł zapłonu, np. otwartego ognia, narzędzi iskrzących lub niezabezpieczonych żarówek. Wytworzona fala detonacyjna i płomienie mogą być niebezpieczne dla ludzi i środowiska naturalnego. Metoda badania opisana w 2.2.43.1.4 stosowana jest do określania, czy reakcja materiału z wodą zmierza do wydzielania rosnącej ilości gazów, które mogą być zapalne. Metoda ta nie powinna być stosowana do materiałów piroforycznych.
Klasyfikacja
2.2.43.1.4 Materiały i przedmioty zaklasyfikowane do klasy 4.3 wymienione są w dziale 3.2 tabela A. Zaklasyfikowanie materiałów i przedmiotów nie wymienionych z nazwy w dziale 3.2 tabela A. do odpowiedniej pozycji zawartej w 2.2.42.3, zgodnie z przepisami działu 2.1, powinno opierać się na wynikach badań zgodnie z Podręcznikiem badań i kryteriów część III rozdział 33.4; należy również uwzględnić doświadczenia praktyczne, jeżeli prowadzą do ostrzejszej klasyfikacji.
2.2.43.1.5 Jeżeli materiały lub przedmioty niewymienione z nazwy, klasyfikowane są do jednej z pozycji wymienionych pod 2.2.43.3 na podstawie badań zgodnie z Podręcznikiem badań i kryteriów część III rozdział 33.4, to wówczas powinny być zastosowane następujące kryteria:
Materiał powinien być zaklasyfikowany do klasy 4.3, jeżeli:
a) w jakimkolwiek stadium badań wydzielający gaz zapala się samorzutnie; lub
b) w ciągu jednej godziny z jednego kilograma badanego materiału wydziela się co najmniej 1 litr gazu zapalnego.
Uwaga. Materiały metaloorganiczne w zależności od swoich właściwości i dodatkowych zagrożeń mogą być zaklasyfikowane do klasy 4.2 lub 4.3; w rozdziale 2.3.5 przedstawiony jest szczegółowy schemat blokowy klasyfikacji tych materiałów.
2.2.43.1.6 Jeżeli materiały klasy 4.3 wskutek domieszek przechodzą do kategorii niebezpieczeństwa innej niż ta, do której należą materiały wymienione z nazwy w dziale 3.2 tabela A, to mieszaniny takie powinny być zaklasyfikowane do pozycji, do których odnoszą się na podstawie stwarzanego przez nie rzeczywistego zagrożenia.
Uwaga. W odniesieniu do klasyfikacji roztworów i mieszanin (jak preparaty i odpady), patrz również 2.1.3.
2.2.43.1.7 Na podstawie badań przeprowadzonych zgodnie z Podręcznikiem badań i kryteriów część III rozdział 33.4 oraz kryteriów podanych w punkcie 2.2.43.1.5, można również stwierdzić, czy właściwości materiału wymienionego z nazwy są tego rodzaju, że nie podlega on przepisom niniejszej klasy.
Klasyfikacja do grup pakowania
2.2.43.1.8 Materiały i przedmioty wymienione z nazwy zaklasyfikowane do odpowiednich pozycji działu 3.2 tabeli A, powinny być zaklasyfikowane do grup pakowania I, II lub III na podstawie badań przeprowadzonych zgodnie z Podręcznikiem badań i kryteriów część III rozdział 33.4, wówczas obowiązują następujące kryteria:
a) materiał klasyfikuje się do grupy pakowania I, jeżeli w temperaturze pokojowej reaguje energicznie z wodą i wydziela gaz mogący zapalać się samorzutnie, albo w temperaturze pokojowej reaguje łatwo z wodą wydzielając gaz zapalny z szybkością co najmniej 10 litrów na kilogram materiału badanego w ciągu jednej minuty;
b) materiał klasyfikuje się do grupy pakowania II, jeżeli w temperaturze pokojowej reaguje łatwo z wodą w taki sposób, że maksymalna prędkość wydzielającego się gazu zapalnego wynosi co najmniej 20 litrów na kilogram badanego materiału w ciągu godziny oraz nie spełnia on kryteriów grupy pakowania I;
c) materiał klasyfikuje się do grupy pakowania III, jeżeli w temperaturze pokojowej reaguje powoli z wodą w taki sposób, że maksymalna prędkość wydzielającego się gazu zapalnego wynosi co najmniej 1 litr na kilogram badanego materiału w ciągu godziny oraz nie spełnia on kryteriów grupy pakowania I lub II.
2.2.43.2 Materiały niedopuszczone do przewozu
Materiały reagujące z wodą utleniające stałe zaliczone do UN 3133 nie powinny być dopuszczone do przewozu, chyba że spełniają wymagania dla klasy 1 (patrz również 2.1.3.7).
2.2.43.3 Wykaz pozycji zbiorczych
Przypisy
a) Metale i stopy metali, które w zetknięciu z wodą nie wydzielają gazów zapalnych i nie są piroforyczne lub samonagrzewające się, ale które są łatwo zapalne, są materiałami klasy 4.1. Metale i stopy metali ziem alkalicznych w postaci piroforycznej są materiałami klasy 4.2 Pyły i proszki metali w postaci piroforycznej są materiałami klasy 4.2. Metale i stopy metali w postaci piroforycznej są materiałami klasy 4.2. Związki fosforu z metalami ciężkimi, takimi jak żelazo, miedź, itp., nie podlegają ADN.
b) Metale i stopy metali w postaci piroforycznej są materiałami klasy 4.2.
c) Chlorosilany o temperaturze zapłonu poniżej 23 °C, które w zetknięciu z wodą nie wydzielają gazów zapalnych, są materiałami klasy 3. Chlorosilany o temperaturze zapłonu co najmniej 23 °C, które w zetknięciu z wodą nie wydzielają gazów zapalnych, są materiałami klasy 8.
2.2.51 Klasa 5.1 Materiały utleniające
2.2.51.1 Kryteria
2.2.51.1.1 Tytuł klasy 5.1 obejmuje materiały, które same nie zawsze są zapalne, mogą jednak wskutek wydzielania tlenu powodować zapalenie lub podtrzymywanie palenia się innego materiału, oraz przedmioty zawierające takie materiały.
2.2.51.1.2 Materiały klasy 5.1 oraz przedmioty zawierające takie materiały dzielą się następująco:
O Materiały utleniające bez zagrożenia dodatkowego lub przedmioty zawierające takie materiały
O1 Materiały ciekłe
O2 Materiały stałe
O3 Przedmioty
OF Materiały utleniające zapalne stałe
OS Materiały utleniające samonagrzewające się stałe
OW Materiały utleniające stałe, które w zetknięciu z wodą wydzielają gazy zapalne
OT Materiały utleniające trujące
OT1 Materiały ciekłe
OT2 Materiały stałe
OC Materiały utleniające żrące
OC1 Materiały ciekłe
OC2 Materiały stałe
OTC Materiały utleniające trujące żrące
2.2.51.1.3 Materiały i przedmioty zaklasyfikowane do klasy 5.1 wymienione są w dziale 3.2 tabela A. Materiały i przedmioty niewymienione z nazwy w dziale 3.2 tabela A mogą być zaklasyfikowane do odpowiedniej pozycji pod 2.2.51.3 zgodnie z przepisami działu 2.1 na podstawie metod badań i kryteriów zawartych w punktach 2.2.51.2.6 do 2.2.51.2.9 oraz w Podręczniku badań i kryteriów część III rozdział 34.4. W razie rozbieżności wyników badań ze znanymi doświadczeniami, należy podjąć decyzję uwzględniającą w pierwszej kolejności wyniki badań.
2.2.51.1.4 Jeżeli materiały klasy 5.1 wskutek domieszek przechodzą do kategorii niebezpieczeństwa innej niż ta, do której odnoszą się materiały wymienione z nazwy w dziale 3.2 tabela A, to takie mieszaniny lub roztwory powinny być zaklasyfikowane do takich pozycji, do których odnoszą się na podstawie stwarzanego przez nie rzeczywistego zagrożenia.
Uwaga. W odniesieniu do klasyfikacji roztworów i mieszanin (jak preparaty i odpady), patrz również 2.1.3.
2.2.51.1.5 Na podstawie badań zgodnych z Podręcznikiem badań i kryteriów część III rozdział 34.4 i kryteriów zawartych pod 2.2.51.1.6 do 2.2.51.1.9, można również określić, że materiał wymieniony z nazwy ma takie właściwości, iż nie podlega przepisom niniejszej klasy.
Materiały utleniające stale
Klasyfikacja
2.2.51.1.6 Jeżeli materiały utleniające stałe niewymienione z nazwy w dziale 3.2 tabela A klasyfikowane są do odpowiedniej pozycji pod 2.2.51.1.3 na podstawie badań zgodnie z Podręcznikiem badań i kryteriów część III rozdział 34.4.1, to powinny spełniać następujące kryteria:
Materiał stały powinien być zaklasyfikowany do klasy 5.1, jeżeli badana próbka o stosunku masowym materiału do celulozy 4:1 lub 1:1, zapali się lub pali się, lub charakteryzuje się średnim czasem palenia równym lub krótszym niż mieszanina bromianu potasu i celulozy o stosunku masowym 3:7.
Klasyfikacja do grup pakowania
2.2.51.1.7 Materiały utleniające stałe zaklasyfikowane do różnych pozycji w dziale 3.2 tabela A powinny być zaklasyfikowane do grup pakowania I, II lub III na podstawie badań zgodnie z Podręcznikiem badań i kryteriów część III rozdział 34.4.1, zgodnie z następującymi kryteriami:
a) grupa pakowania I: materiały, które w mieszaninie z celulozą o stosunku masowym 4:1 lub 1:1, charakteryzują się średnim czasem palenia krótszym niż średni czas palenia mieszaniny bromianu potasu i celulozy o stosunku masowym 3:2;
b) grupa pakowania II: materiały, które w mieszaninie z celulozą o stosunku masowym 4:1 lub 1:1, charakteryzują się średnim czasem palenia równym lub krótszym niż średni czas palenia mieszaniny bromianu potasu i celulozy o stosunku masowym 2:3 i nie spełniają kryteriów dla grupy pakowania I;
c) grupa pakowania III: materiały, które w mieszaninie z celulozą o stosunku masowym 4:1 lub 1:1 charakteryzują się średnim czasem palenia równym lub krótszym niż średni czas palenia mieszaniny bromianu potasu i celulozy o stosunku masowym 3:7 i nie spełniają kryteriów dla grupy pakowania I i II.
Materiały utleniające ciekłe
Klasyfikacja
2.2.51.1.8 Jeżeli materiały utleniające ciekłe nie wymienione z nazwy w dziale 3.2 tabela A klasyfikowane są do odpowiedniej pozycji pod 2.2.51.1.3 na podstawie badań zgodnie z Podręcznikiem badań i kryteriów część III rozdział 34.4.2, to powinny spełniać następujące kryteria:
Materiał ciekły powinien być zaklasyfikowany do klasy 5.1, jeżeli mieszanina materiału i celulozy o stosunku masowym 1:1 wykazuje przyrost ciśnienia 2070 kPa (nadciśnienia) lub większy, albo charakteryzuje się średnim czasem przyrostu ciśnienia równym lub krótszym niż średni czas przyrostu ciśnienia mieszaniny 65% roztworu kwasu azotowego i celulozy o stosunku masowym 1:1.
Klasyfikacja do grup pakowania
2.2.51.1.9 Materiały utleniające ciekłe zaklasyfikowane do różnych pozycji w dziale 3.2 tabela A powinny być zaklasyfikowane do grup pakowania I, II lub III na podstawie badań zgodnie z Podręcznikiem badań i kryteriów część III rozdział 34.4.2, zgodnie z następującymi kryteriami:
a) grupa pakowania I: materiały, które w mieszaninie z celulozą o stosunku masowym 1:1 zapalą się samorzutnie lub średni czas przyrostu ciśnienia dla mieszaniny materiału i celulozy o stosunku masowym 1:1 jest krótszy niż dla mieszaniny 50% kwasu nadchlorowego i celulozy o stosunku masowym 1:1;
b) grupa pakowania II: materiały, które w mieszaninie z celulozą o stosunku masowym 1:1, wykazują średni czas przyrostu ciśnienia równy lub krótszy niż średni czas przyrostu ciśnienia dla mieszaniny 40% wodnego roztworu chloranu sodu i celulozy o stosunku masowym 1:1 i nie spełniają kryteriów dla grupy pakowania I;
c) grupa pakowania III: materiały, które w mieszaninie z celulozą o stosunku masowym 1:1, wykazują średni czas przyrostu ciśnienia równy lub krótszy niż średni czas przyrostu ciśnienia dla mieszaniny 65% roztworu kwasu azotowego i celulozy o stosunku masowym 1:1 i nie spełniają kryteriów dla grupy pakowania I i II.
2.2.51.2 Materiały niedopuszczone do przewozu
2.2.51.2.1 Materiały chemicznie niestabilne klasy 5.1 są dopuszczone do przewozu tylko wtedy, gdy zostały podjęte niezbędne środki zapobiegające niebezpiecznym reakcjom ich rozkładu lub polimeryzacji, w normalnych warunkach przewozu. Dlatego też należy szczególnie upewnić się, że naczynia i cysterny nie zawierają żadnych materiałów inicjujących takie reakcje.
2.2.51.2.2 Następujące materiały i mieszaniny nie są dopuszczone do przewozu:
- materiały utleniające samonagrzewające się stałe zaklasyfikowane do UN 3100, materiały utleniające reagujące z wodą stałe zaklasyfikowane do UN 3121 i materiały utleniające zapalne stałe zaklasyfikowane do UN 3137, jeżeli spełniają przepisy klasy 1 (patrz również 2.1.3.7);
- nadtlenek wodoru niestabilizowany lub nadtlenek wodoru w roztworze wodnym niestabilizowanym, zawierającym ponad 60% nadtlenku wodoru;
- tetranitrometan zawierający zanieczyszczenia palne;
- roztwór kwasu nadchlorowego zawierający ponad 72% masowych kwasu lub mieszaniny kwasu nadchlorowego z cieczą inną niż woda;
- roztwór kwasu chlorowego zawierający ponad 10% masowych kwasu lub mieszaniny kwasu chlorowego z cieczą inną niż woda;
- chlorowcowane związki fluoru inne niż UN 1745 PENTAFLUOREK BROMU; UN 1746 TRIFLUOREK BROMU i UN 2495 PENTAFLUOREK JODU należące do klasy 5.1, jak również LIN 1749 TRIFLUOREK CHLORU i UN 2548 PENTAFLUOREK CHLORU należące do klasy 2;
- chloran amonu i jego roztwory wodne oraz mieszaniny chloranu z solą amonową;
- chloryn amonu i jego roztwory wodne oraz mieszaniny chlorynu z solą amonową;
- mieszaniny podchlorynu z solą amonową;
- bromian amonu i jego roztwory wodne oraz mieszaniny bromianu z solą amonową;
- nadmanganian amonu i jego roztwory wodne oraz mieszaniny nadmanganianu amonu z solą amonową;
- azotan amonu zawierający ponad 0,2% materiałów palnych (włącznie z materiałami organicznymi przeliczonymi na węgiel), jeżeli jest składnikiem materiałów lub przedmiotów klasy 1;
- nawozy zawierające azotan amonu (przy oznaczaniu zawartości azotanu amonu, wszystkie jony azotanowe, dla których w mieszaninie występuje równoważna molowo ilość jonów amonowych, powinny być przeliczone na azotan amonu) lub zawartość w nich materiałów palnych jest wyższa od wartości podanych w przepisie specjalnym 307, za wyjątkiem warunków odnoszących się do klasy 1;
- azotyn amonu i jego roztwory wodne oraz mieszaniny nieorganicznego azotynu z solą amonową;
- mieszaniny azotanu potasu i azotynu sodu z solą amonową.
2.2.51.3 Wykaz pozycji zbiorczych
2.2.52 Klasa 5.2 Nadtlenki organiczne
2.2.52.1 Kryteria
2.2.52.1.1 Tytuł klasy 5.2 obejmuje nadtlenki organiczne i preparaty nadtlenków organicznych.
2.2.52.1.2 Materiały klasy 5.2 dzielą się następująco:
P1 Nadtlenki organiczne niewymagające kontroli temperatury,
P2 Nadtlenki organiczne wymagające kontroli temperatury (nie są dopuszczone do przewozu koleją).
Definicje
2.2.52.1.3 Nadtlenki organiczne są substancjami organicznymi, które zawierają dwuwartościową strukturę -O-O- i mogą być uważane za pochodne nadtlenku wodoru, w którym jeden lub dwa atomy wodoru zostały zastąpione przez rodniki organiczne.
Właściwości
2.2.52.1.4 Nadtlenki organiczne podatne są na rozkład egzotermiczny w normalnej lub podwyższonej temperaturze. Rozkład może być inicjowany przez: ciepło, kontakt z zanieczyszczeniami (np. kwasami, związkami metali ciężkich, aminami), tarcie lub uderzenie. Szybkość rozkładu wzrasta wraz z temperaturą i zależy od składu nadtlenku organicznego. W wyniku rozkładu mogą wydzielać się szkodliwe lub zapalne gazy albo pary. Określone nadtlenki organiczne mogą rozkładać się wybuchowo, szczególnie pod zamknięciem. Charakterystyka ta może być zmodyfikowana wskutek dodania rozcieńczalnika lub wskutek zastosowania odpowiedniego opakowania. Wiele nadtlenków organicznych pali się gwałtownie. Należy unikać kontaktu nadtlenku organicznego z oczami. Już bardzo krótki kontakt z określonymi nadtlenkami organicznymi uszkadza poważne rogówkę lub działa żrąco na skórę.
Uwaga. Metody badań dla określenia palności nadtlenków organicznych podane są w Podręczniku badań i kryteriów część III rozdział 32.4. Zaleca się przy oznaczaniu temperatury zapłonu nadtlenków organicznych stosowanie odpowiednio małych próbek, jak opisano w normie ISO 3679:1983, ponieważ mogą one reagować gwałtownie, gdy są ogrzewane.
Klasyfikacja
2.2.52.1.5 Każdy nadtlenek organiczny jest uważany za podlegający klasyfikacji w klasie 5.2, jeżeli preparat nadtlenku organicznego zawiera:
a) nie więcej niż 1% aktywnego tlenu, przy maksymalnie 1% nadtlenku wodoru;
b) nie więcej niż 0,5% aktywnego tlenu, przy więcej niż 1%, ale maksymalnie 7% nadtlenku wodoru.
Uwaga. Zawartość aktywnego tlenu (%) w preparatach nadtlenków organicznych określa się za pomocą wzoru
gdzie:
n1 = liczba grup nadtlenkowych w cząsteczce nadtlenku organicznego i;
c1 = stężenie nadtlenku organicznego i w % masowych;
m1 = masa cząsteczkowa nadtlenku organicznego i.
2.2.52.1.6 Nadtlenki organiczne, ze względu na stopień stwarzanego przez nie zagrożenia, klasyfikowane są do siedmiu typów. Typy nadtlenków organicznych dzielą się od nadtlenków organicznych typu A, które nie są dopuszczone do przewozu w opakowaniu, w którym były badane, aż do nadtlenków organicznych typu G, które nie podlegają przepisom klasy 5.2. Klasyfikacja nadtlenków typów B do F zależy bezpośrednio od maksymalnie dopuszczalnej ilości w jednej sztuce przesyłki. Zasady klasyfikacji materiałów nie wymienionych pod 2.2.52.4, podane są w Podręczniku badań i kryteriów część II.
2.2.52.1.7 Nadtlenki organiczne już dotychczas sklasyfikowane i już dotychczas dopuszczone do przewozu w opakowaniach, wymienione są pod 2.2.52.4, już dotychczas dopuszczone do przewozu w DPPL, wymienione są w instrukcji pakowania DPPL520 pod 4.1.4.2 ADR i już dotychczas dopuszczone do przewozu w cysternach zgodnych z działem 4.2 i 4.3, wymienione są w instrukcji cystern przenośnych T23 pod 4.2.5.2 ADR. Dla każdego wymienionego dopuszczonego materiału jest przyporządkowana pozycja w dziale 3.2 tabela A (UN 3101 - UN 3120), ze wskazanym odpowiednim zagrożeniem dodatkowym i uwagami z odnośnymi informacjami o przewozie.
W pozycjach ogólnych uściśla się:
- typ (B do F) nadtlenku organicznego, (patrz 2.2.52.1.6 powyżej);
- stan fizyczny (ciekły / stały); oraz
- temperaturę kontrolowaną (jeżeli jest wymagana), patrz 2.2.52.1.15 do 2.2.52.1.18.
Mieszaniny tych preparatów mogą być zaklasyfikowane, jako ten sam typ nadtlenków organicznych, do którego należy składnik najbardziej niebezpieczny i powinny być przewożone na warunkach określonych dla tego typu. Jednakże, jeżeli dwa stabilne składniki mogą tworzyć mieszaninę mniej stabilną termicznie, to musi być oznaczona dla niej temperatura samoprzyspieszającego się rozkładu (TSR) i jeżeli to konieczne, na tej podstawie powinny być określone temperatury kontrolowana i awaryjna, zgodnie z 2.2.52.1.16.
2.2.52.1.8 Klasyfikacja nadtlenków organicznych niewymienionych pod 2.2.52.4, w instrukcji pakowania DPPL520 pod 4.1.4.2 ADR lub instrukcji cystern przenośnych T23 pod 4.2.5.2 ADR, powinna być dokonana przez władzę właściwą państwa nadania. Świadectwo dopuszczenia powinno zawierać klasyfikację i odpowiednie warunki przewozu. Jeżeli państwo nadania nie jest stroną ADN, to klasyfikacja i warunki przewozu powinny być zatwierdzone przez władzę właściwą pierwszego kraju ADN, do którego dotrze przesyłka.
2.2.52.1.9 Próbki nadtlenków organicznych lub preparatów nadtlenków organicznych niewymienionych pod 2.2.52.4, dla których brak jest pełnych wyników badań, a które powinny być przewożone w celu przeprowadzenia dodatkowych badań i oceny, powinny być zaliczone do jednej z pozycji dla nadtlenków organicznych typu C pod warunkiem, że:
- zgodnie z posiadanymi danymi próbka nie jest bardziej niebezpieczna niż nadtlenki organiczne typu B;
- próbka opakowana jest zgodnie z metodą pakowania OP2 podaną pod 4.1.4.1 ADR, a ilość nadtlenku w jednostce transportowej ograniczona jest do 10 kg;
- dostępne dane wskazują, że temperatura kontrolowana, o ile jest wymagana, jest dostatecznie niska dla zapobieżenia niebezpiecznemu rozkładowi i dostatecznie wysoka dla zapobieżenia niebezpiecznemu rozdziałowi faz.
Odczulanie nadtlenków organicznych
2.2.52.1.10 W celu zapewnienia bezpiecznego przewozu, w pewnych przypadkach stosuje się odczulanie nadtlenków organicznych za pomocą ciekłych lub stałych materiałów organicznych, stałych materiałów nieorganicznych lub wody. Jeżeli ustalone jest stężenie procentowe, to powinno być ono stężeniem wyrażonym w procentach masowych, zaokrąglonych do najbliższej liczby całkowitej. Zasadą jest takie odczulanie, aby stężenie nadtlenku organicznego w razie wycieku nie osiągnęło poziomu niebezpiecznego.
2.2.52.1.11 Jeżeli dla pojedynczego preparatu nadtlenku organicznego nie ustalono inaczej, to do rozcieńczalników wykorzystywanych do odczulania stosuje się następujące definicje:
- rozcieńczalniki typu A są ciekłymi materiałami organicznymi zgodnymi z nadtlenkiem organicznym, mające temperaturę wrzenia co najmniej 150 °C. Rozcieńczalniki typu A mogą być stosowane do odczulania wszystkich nadtlenków organicznych,
- rozcieńczalniki typu B są ciekłymi materiałami organicznymi zgodnymi z nadtlenkami organicznymi, mające temperaturę wrzenia poniżej 150 °C lecz co najmniej 60 °C oraz temperaturę zapłonu co najmniej 5 °C.
Rozcieńczalniki typu B mogą być zastosowane do odczulania wszystkich nadtlenków organicznych pod warunkiem, że temperatura wrzenia materiału ciekłego jest co najmniej o 60 °C wyższa niż TSR w 50 kg sztuce przesyłki.
2.2.52.1.12 Rozcieńczalniki inne niż typu A lub B, mogą być dodawane do preparatów nadtlenków organicznych wymienionych pod 2.2.52.4, pod warunkiem, że są one z nimi zgodne. Jednakże, całkowite lub częściowe zastąpienie rozcieńczalników typu A lub B innym rozcieńczalnikiem o odmiennych właściwościach wymaga, aby preparaty nadtlenków organicznych były ponownie klasyfikowane zgodnie z normalną procedurą zatwierdzającą dla klasy 5.2.
2.2.52.1.13 Wodę dopuszcza się do odczulania tylko tych nadtlenków organicznych, które wymienione są pod 2.2.52.4 lub w zezwoleniu władzy właściwej zgodnie z 2.2.52.1.8 ze wzmianką "z wodą" lub "trwała dyspersja w wodzie". Próbki nadtlenków organicznych lub preparaty nadtlenków organicznych nie wymienionych pod 2.2.52.4, mogą być również odczulane wodą pod warunkiem spełnienia wymagań podanych w 2.2.52.1.9.
2.2.52.1.14 Do odczulania nadtlenków organicznych dopuszcza się stałe materiały organiczne lub nieorganiczne, jeżeli są one z nimi zgodne. Materiały ciekłe lub stałe uważane są za zgodne, jeżeli nie wpływają niekorzystnie na stabilność termiczną preparatów nadtlenku organicznego i rodzaj stwarzanego przez nie zagrożenia.
Przepisy dotyczące temperatury kontrolowanej
2.2.52.1.15 Niektóre nadtlenki organiczne mogą być przewożone tylko w warunkach temperatury kontrolowanej. Temperatura kontrolowana jest to najwyższa temperatura, w której nadtlenek może być jeszcze bezpiecznie przewożony. Podczas przewozu dopuszcza się tylko krótkotrwały okres przekroczenia temperatury otoczenia wokół sztuki przesyłki powyżej 55 °C w okresie 24 godzin. W przypadku utraty możliwości kontroli temperatury, może być konieczne zastosowanie postępowania awaryjnego. Temperatura awaryjna jest to taka temperatura, w której takie postępowanie powinno być zastosowane.
2.2.52.1.16 Temperatury kontrolowana i awaryjna są pochodnymi TSR, która jest definiowana, jako najniższa temperatura, w której rozpoczyna się samoprzyspieszający się rozkład materiału w opakowaniu stosowanym podczas przewozu (patrz tabela 1). TSR powinna być określona w zezwoleniu dopuszczającym materiał do przewozu na warunkach temperatury kontrolowanej. Przepisy dotyczące sposobu określania TSR podane są w "Podręczniku badań i kryteriów", część II, rozdziały 20 i 28.4.
Tabela 1. Określenie temperatury kontrolowanej i awaryjnej
Tabela 1. Określenie temperatury kontrolowanej i awaryjnej
| Rodzaj naczynia | TSRa) | Temperatura kontrolowana | Temperatura awaryjna |
| Pojedyncze opakowania i DPPL | 20 °C lub mniej | 20 °C poniżej TSR | 10 °C poniżej TSR |
| powyżej 20 °C do 35 °C | 15 °C poniżej TSR | 10 °C poniżej TSR | |
| powyżej 35 °C | 10 °C poniżej TSR | 5 °C poniżej TSR | |
| Cysterny | nie wyższa niż 50 °C | 10 °C poniżej TSR | 5 °C poniżej TSR |
2.2.52.1.17 Następujące nadtlenki organiczne powinny być przewożone w warunkach temperatury kontrolowanej:
- nadtlenki organiczne typu B i C o TSR ≤ 50 °C;
- nadtlenki organiczne typu D o TSR ≤ 50 °C, wykazujące umiarkowany efekt podczas ogrzewania pod zamknięciem lub nadtlenki o TSR ≤ 45 °C, wykazujące słabe efekty albo ich brak podczas ogrzewania pod zamknięciem; oraz
- nadtlenki typu E i F o TSR ≤ 45 °C.
Uwaga. Przepisy dotyczące sposobów oznaczania działania nadtlenków organicznych podczas ogrzewania pod zamknięciem, podane są w "Podręczniku badań i kryteriów", część II, rozdział 20 i podrozdział 28.4.
2.2.52.1.18 Wymagania dotyczące temperatur kontrolowanej i awaryjnej wymienione są pod 2.2.52.4. Rzeczywista temperatura podczas przewozu może być niższa niż temperatura kontrolowana, ale powinna być tak dobrana, aby uniknąć niebezpiecznego rozdziału faz.
2.2.52.2 Materiały niedopuszczone do przewozu
Następujące nadtlenki organiczne nie są dopuszczone do przewozu na warunkach klasy 5.2:
- nadtlenki organiczne typu A [patrz Podręcznik badań i kryteriów część II rozdział 20.4.3 a)].
2.2.52.3 Wykaz pozycji zbiorczych
2.2.52.4 Wykaz dotychczas sklasyfikowanych nadtlenków organicznych w opakowaniach
Kolumna "Metoda pakowania", wymieniająca kody OP1 do OP8 odsyła do metod pakowania podanych pod 4.1.4.1 ADR instrukcja pakowania P520 (patrz również 4.1.7.1 ADR). Przewożone nadtlenki organiczne powinny odpowiadać wskazanej klasyfikacji oraz odpowiedniej temperaturze kontrolowanej i awaryjnej (pochodnych TSR). Dla materiałów dopuszczonych do przewozu w DPPL patrz 4.1.4.2 ADR instrukcja pakowania DPPL520, a dla materiałów dopuszczonych do przewozu w cysternach zgodnych z działem 4.2 i 4.3 ADR patrz 4.2.5.2 ADR instrukcja cystern przenośnych T23.
| Nadtlenek organiczny | Stężenie (%) | Rozcieńczalnik typu A (%) | Rozcieńczalnik typu B (%) | Obojętny materiał stały (%) | Woda (%) | Metoda pakowania | Temperatura kontrolna (°C) | Temperatura awaryjna (°C) | UN pozycji zbiorczej | Zagrożenie dodatkowe i uwagi |
| tert-AMYLONADTLENO-3,5,5-TRIMETYLOHEKSANIAN | ≤ 100 | OP7 | 3105 | |||||||
| I-(2-tert-BUTYLONADTLENOIZOPROPYLO)-3-IZOPROPENYLOBENZEN | ≤ 77 | ≥ 23 | OP7 | 3105 | ||||||
| I-(2-tert-BUTYLONADTLENOIZOPROPYLO)-3-IZOPROPENYLOBENZEN | ≤ 42 | ≥ 58 | OP8 | 3108 | ||||||
| ([3R-(3R, 5aS, 6S, 8aS, 9R, 10R, 12S, 12aR**)]-DEKAHYDRO-10-METOKSY-3,6,9-TRIMETYLO-3,12-EPOKSY-12H-PIRANO[4,3-j]-1,2-BENZODIOKSEPIN) | ≤ 100 | OP7 | 3106 | |||||||
| 2,2-DI-(tert-AMYLONADTLENO)-BUTAN | ≤ 57 | ≥ 43 | OP7 | 3105 | ||||||
| 1,1-DI-(tert-AMYLONADTLENO)-CYKLOHEKSAN | ≤ 82 | ≥ 18 | OP6 | 3103 | ||||||
| 3,3-DI-(tert-AMYLONADTLENO)-MAŚLAN ETYLU | ≤ 67 | ≥ 33 | OP7 | 3105 | ||||||
| 2,2-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)-BUTAN | ≤ 52 | ≥ 48 | OP6 | 3103 | ||||||
| 1,1-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)-CYKLOHEKSAN | > 80-100 | OP5 | 3101 | 3) | ||||||
| 1,1-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)-CYKLOHEKSAN | ≤ 72 | ≥ 28 | OP5 | 3103 | 30) | |||||
| 1,1-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)-CYKLOHEKSAN | ≥ 52-80 | ≥ 20 | OP5 | 3103 | ||||||
| 1,1-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)-CYKLOHEKSAN | ≥ 42-52 | ≥ 48 | OP7 | 3105 | ||||||
| 1,1-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)-CYKLOHEKS AN | ≤ 42 | ≥ 13 | ≥ 45 | OP7 | 3106 | |||||
| 1,1-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)-CYKLOHEKSAN | ≤ 27 | ≥ 25 | OP8 | 3107 | 21) | |||||
| 1,1-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)-CYKLOHEKSAN | ≤ 42 | ≥ 58 | OP8 | 3109 | ||||||
| 1,1-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)-CYKLOHEKSAN | ≤ 13 | ≥ 13 | ≥ 74 | OP8 | 3109 | |||||
| 1,1-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)-CYKLOHEKSAN + tert-BUTYLONADTLENO-2-ETYLOHEKSANIAN | ≤ 43 + ≤ 16 | ≥ 41 | OP7 | 3105 | ||||||
| 2,2-DI-(4,4-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)-CYKLOHEKSYLOPROPAN | ≤ 42 | ≥ 58 | OP7 | 3106 | ||||||
| 2,2-DI-(4,4-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)-CYKLOHEKSYLOPROPAN | ≤ 72 | ≥ 78 | OPS | 3107 | ||||||
| 3,3-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)-MAŚLAN ETYLU | >77-100 | OP5 | 3103 | |||||||
| 3,3-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)-MAŚLAN ETYLU | ≥ 77 | ≥ 23 | OP7 | 3105 | ||||||
| 3,3-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)-MAŚLAN ETYLU | ≤ 52 | ≥ 48 | OP7 | 3106 | ||||||
| 2,2-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)-PROPAN | ≤ 52 | ≥ 48 | OP7 | 3105 | ||||||
| 2,2-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)-PROPAN | ≤ 42 | ≥ 13 | ≥ 45 | OP7 | 3106 | |||||
| 1,1-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)-3,3,5-TRIMETYLOCYKLOHEKSAN | >90-100 | OP5 | 3101 | 3) | ||||||
| 1,1-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)-3,3,5-TRIMETYLOCYKLOHEKSAN | > 57-90 | ≥ 10 | OP5 | 3103 | ||||||
| 1,1 -DI-(tert-BUTYLONADTLENO)-3,3,5-TRIMETYLOCYKLOHEKSAN | ≤ 77 | ≥ 23 | OP5 | 3103 | ||||||
| 1,1-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)-3,3,5-TRIMETYLOCYKLOHEKSAN | ≤ 90 | ≥ 10 | OP5 | 3103 | 30) | |||||
| 1,1-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)-3,3,5-TRIMETYLOCYKLOHEKSAN | ≤ 57 | ≥ 43 | OP8 | 3110 | ||||||
| 1,1-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)-3,3,5-TRIMETYLOCYKLOHEKSAN | < 57 | ≥ 43 | OP8 | 3107 | ||||||
| 1,1-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)-3,3,5-TRIMETYLOCYKLOHEKSAN | ≤ 32 | > 26 | ≥ 42 | OP8 | +30 | +35 | 3107 | |||
| DI-(tert-BUTYLNADTLENOIZOPROPYLO)-BENZEN(Y) | >42-100 | ≥ 57 | OP7 | 3106 | ||||||
| DI-(tert-BUTYLNADTLENOIZOPROPYLO)-BENZEN(Y) | ≤ 42 | ≥ 58 | wolny | 29) | ||||||
| 1,6-DI-(tert-BUTYLONADWĘGLANO)-HEKSAN | ≤ 72 | ≥ 28 | OP5 | 3103 | ||||||
| 4,4-DI-(tert-BUTYLO)NADWALERIANIAN n-BUTYLU | >52-100 | OP5 | 3103 | |||||||
| 4,4-DI-(tert-BUTYLO)NADWALERIANIAN n-BUTYLU | ≤ 52 | > 48 | OP8 | 3108 | ||||||
| tert-BUTYLO-3,5,5-TRIMETYLONADHEKSANIAN | >32-100 | OP7 | 3105 | |||||||
| tert-BUTYLO-3,5,5-TRIMETYLONADHEKSANIAN | ≤ 42 | ≥ 58 | OP7 | 3106 | ||||||
| tert-BUTYLO-3,5,5-TRIMETYLONADHEKSANIAN | ≤ 32 | ≥ 68 | OP8 | 3109 | ||||||
| DIETYLONADOCTAN tert-BUTYLU | ≤ 100 | OP5 | +20 | +25 | 3113 | |||||
| 2,5-DIMETYLO-2,5-DI-(BENZOILONADTLENO)-HEKSAN | > 82-100 | OP5 | 3102 | 3) | ||||||
| 2,5-DIMETYLO-2,5-DI-(BENZOILONADTLENO)-HEKSAN | ≤ 82 | ≥ 18 | OP7 | 3106 | ||||||
| 2,5-DIMETYLO-2,5-DI-(BENZOILONADTLENO)-HEKSAN | ≤ 82 | ≥ 18 | OP5 | 3104 | ||||||
| 2,5-DIMETYLO-2,5-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)-HEKSAN | >90-100 | OP5 | 3103 | |||||||
| 2,5-DIMETYLO-2,5-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)-HEKSAN | > 52-90 | ≥ 10 | OP7 | 3105 | ||||||
| 2,5-DIMETYLO-2,5-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)-HEKSAN | < 77 | ≥ 23 | OP8 | 3108 | ||||||
| 2,5-DIMETYLO-2,5-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)-HEKSAN | ≤ 52 | ≥ 48 | OP8 | 3109 | ||||||
| 2,5-DIMETYLO-2,5-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)-HEKSAN (jako pasta) | ≤ 47 | OP8 | 3108 | |||||||
| 2,5-DIMETYLO-2,5-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)-HEKSYN-3 | > 86-100 | OP5 | 3101 | 3) | ||||||
| 2,5-DIMETYLO-2,5-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)-HEKSYN-3 | > 52-86 | ≥ 14 | OP5 | 3103 | 26) | |||||
| 2,5-DIMETYLO-2,5-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)-HEKSYN-3 | ≤ 52 | ≥ 48 | OP7 | 3106 | ||||||
| 2,5-DIMETYLO-2,5-DI-(2-TLETYLOHEKSANOILONADENO)-HEKSAN | < 100 | OP5 | +20 | +25 | 3113 | |||||
| 2,5-DIMETYLO-2,5-DIWODORONADTLENOHEKSAN | ≤ 82 | ≥ 18 | OP6 | 3104 | ||||||
| 2,5-DIMETYLO-2,5-DI-(3,3,5-TRIMETYLOHEKSANOILONADTLENO)-HEKSAN | ≤ 77 | ≥ 23 | OP7 | 3105 | ||||||
| DI-(2-NEODEKANOILONADTLENOIZOPROPYLO)-BENZEN | ≤ 52 | ≥ 48 | OP7 | -10 | 0 | 3115 | ||||
| DIWODORONADTLENEK DIIZOPROPYLOBENZENU | ≤ 82 | ≥ 5 | ≥ 5 | OP7 | 3106 | 24) | ||||
| 2,2-DIWODORONADTLENOPROPAN | ≤ 27 | ≥ 73 | OP5 | 3102 | 3) | |||||
| 2-ETYLONADHEKSANIAN tert-AMYLU | ≤ 100 | +20 | +25 | 3115 | ||||||
| 2-ETYLONADHEKSANIAN tert-BUTYLU | > 52-100 | OP6 | +20 | +25 | ||||||
| 2-ETYLONADHEKSANIAN tert-BUTYLU | > 32-52 | ≥ 48 | OP8 | +30 | +35 | 3117 | ||||
| 2-ETYLONADHEKSANIAN tert-BUTYLU | ≤ 52 | ≥ 48 | OP8 | +40 | +45 | 3118 | ||||
| 2-ETYLONADHEKSANIAN tert-BUTYLU | ≤ 32 | ≥ 68 | OP8 | 3119 | ||||||
| 2-ETYLONADHEKSANIAN tert-BUTYLU + 2,2-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)-BUTAN | ≤ 12 + ≤ 14 | ≥ 14 | ≥ 60 | OP7 | 3106 | |||||
| 2-ETYLONADHEKSANIAN tert-BUTYLU + 2,2-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)-BUTAN | ≤ 31 + ≤ 36 | ≥ 33 | OP7 | +35 | +40 | 3115 | ||||
| 2-ETYLOHEKSYLONADWĘGLAN tert-AMYLU | ≤ 100 | OP7 | 3105 | |||||||
| 2-ETYLOHEKSYLONADWĘGLAN tert-BUTYLU | ≤ 100 | OP7 | 3105 | |||||||
| IZOPROPYLONADWĘGLAN tert-AMYLU | ≤ 77 | ≥ 23 | OP5 | 3103 | ||||||
| IZOPROPYLONADWĘGLAN tert-BUTYLU | ≤ 77 | ≥ 23 | OP5 | 3103 | ||||||
| KWAS 3-CHLORONADBENZOESOWY | > 57-86 | ≥ 14 | OP1 | 3102 | 3) | |||||
| KWAS 3-CHLORONADBENZOESOWY | ≤ 57 | ≥ 3 | ≥ 40 | OP7 | 3106 | |||||
| KWAS 3-CHLORONADBENZOESOWY | ≤ 77 | ≥ 6 | ≥ 17 | OP7 | 3106 | |||||
| KWAS NADOCTOWY TYP D, stabilizowany | ≤ 43 | OP7 | 3105 | |||||||
| KWAS NADOCTOWY TYP E, stabilizowany | ≤ 43 | OP8 | 3107 | |||||||
| KWAS NADOCTOWY TYP F, stabilizowany | ≤ 43 | OP8 | 3107 | |||||||
| KWAS NADLAURYNOWY | ≤ 100 | OP8 | +35 | +40 | 3118 | |||||
| 2-METYLONADBENZOESAN tert-BUTYLU | ≤ 100 | OP5 | 3103 | |||||||
| MONONADMALEINIAN tert-BUTYLU | > 52-100 | OP5 | 3102 | 3) | ||||||
| MONONADMALEINIAN tert-BUTYLU | ≤ 52 | ≥ 48 | OP6 | 3103 | ||||||
| MONONADMALEINIAN tert-BUTYLU | ≤ 52 | ≥ 48 | OP8 | 3108 | ||||||
| MONONADMALEINIAN tert-BUTYLU (jako pasta) | ≤ 52 | OP8 | 3108 | |||||||
| NADAZELAINIAN DI-tert-BUTYLU | ≤ 52 | ≥ 48 | OP7 | 3105 | ||||||
| NADBENZOESAN tert-AMYLU | ≤ 100 | OP5 | 3103 | |||||||
| NADBENZOESAN tert-BUTYLU | > 77-100 | OP5 | 3103 | |||||||
| NADBENZOESAN tert-BUTYLU | >52-77 | ≥ 23 | OP7 | 3105 | ||||||
| NADBENZOESAN tert-BUTYLU | ≤ 52 | ≥ 48 | OP7 | 3106 | ||||||
| NADDIWĘGLAN tert-BUTYLOSTEARYLU | ≤ 100 | OP7 | 3106 | |||||||
| NADDIWĘGLAN DIACETYLU | ≤ 100 | OP7 | +30 | +35 | 3116 | |||||
| NADDIWĘGLAN DIACETYLU (jako dyspersja stabilna w wodzie) | ≤ 42 | OP8 | 3119 | |||||||
| NADDIWĘGLAN DI-(4-tert-BUTYLOCYKLOHEKSYLU) | ≤ 100 | OP6 | +30 | +35 | 3114 | |||||
| NADDIWĘGLAN DI-(4-tert-BUTYLOCYKLOHEKSYLU) (jako dyspersja stabilna w wodzie) | ≤ | OP8 | 3119 | |||||||
| NADDIWĘGLAN DI-n-BUTYLU | > 27-52 | ≥ 48 | OP7 | -15 | -5 | 3115 | ||||
| NADDIWĘGLAN DI-n-BUTYLU | ≤ 27 | ≥ 73 | OP8 | -10 | 0 | 3117 | ||||
| NADDIWĘGLAN DI-n-BUTYLU [jako dyspersja stabilna w wodzie (zamrożona)] | ≤ 42 | OP8 | -15 | -5 | 3118 | |||||
| NADDIWĘGLAN DI-sec-BUTYLU | >52-100 | OP4 | -20 | -10 | 3113 | |||||
| NADDIWĘGLAN DI-sec-BUTYLU | ≤ 52 | ≥ 48 | OP7 | -15 | -5 | 3115 | ||||
| NADDIWĘGLAN DICYKLOHEKSYLU | >91-100 | OP3 | + 10 | + 15 | 3112 | |||||
| NADDIWĘGLAN DICYKLOHEKSYLU | ≤ 91 | ≥ 9 | OP5 | +5 | + 10 | 3114 | ||||
| NADDIWĘGLAN DICYKLOHEKSYLU (jako dyspersja stabilna w wodzie) | ≤ 42 | OP8 | + 15 | +20 | 3119 | |||||
| NADDIWĘGLAN DI-(2-ETOKSYETYLU) | ≤ 52 | ≥ 48 | OP7 | -10 | 0 | 3115 | ||||
| NADDIWĘGLAN DI-(2-ETYLOHEKSYLU) | >77-100 | OP5 | -20 | -10 | 3113 | |||||
| NADDIWĘGLAN DI-(2-ETYLOHEKSYLU) | ≤ 77 | ≥ 23 | OP7 | -20 | -10 | 3115 | ||||
| NADDIWĘGLAN DI-(2-ETYLOHEKSYLU) (jako dyspersja stabilna w wodzie) | ≤ 62 | OP8 | -20 | -10 | 3117 | |||||
| NADDIWĘGLAN DI-(2-ETYLOHEKSYLU) (jako dyspersja stabilna w wodzie (zamrożona)] | ≤ 52 | OP8 | -20 | -10 | 3120 | |||||
| NADDIWĘGLAN DI-(2-FENOKSYETYLU) | >85-100 | OP5 | 3102 | 3) | ||||||
| NADDIWĘGLAN DI-(2-FENOKSYETYLU) | ≤ 85 | ≥ 15 | OP7 | 3106 | ||||||
| NADDIWĘGLAN DIIZOPROPYLU | >52-100 | OP2 | -15 | -5 | 3112 | 3) | ||||
| NADDIWĘGLAN DIIZOPROPYLU | ≤ 52 | ≥ 48 | OP7 | -20 | -10 | 3115 | ||||
| NADDIWĘGLAN DIIZOPROPYLU | ≤ 32 | ≥ 68 | 3115 | |||||||
| NADDIWĘGLAN DI-(3-METOKSYBUTYLU) | ≤ 52 | ≥ 48 | OP7 | -5 | +5 | 3115 | ||||
| NADDIWĘGLAN DIMIRYSTYLU | ≤ 100 | OP7 | +20 | +25 | 3116 | |||||
| NADDIWĘGLAN DIMIRYSTYLU (jako dyspersja stabilna w wodzie) | ≤ 42 | OP8 | +20 | +25 | 3119 | |||||
| NADDIWĘGLAN DI-n-PROPYLU | ≤ 100 | OP3 | -25 | -15 | 3113 | |||||
| NADDIWĘGLAN DI-n-PROPYLU | ≤ 77 | ≥ 23 | OP5 | -20 | -10 | 3113 | ||||
| NADDIWĘGLAN IZOPROPYLO- sec-BUTYLU + NADDIWĘGLAN IZOPROPYLO- sec-BUTYLU + NADDIWĘGLAN DIIZOPROPYLU | ≤ 32 + ≤ 15-18 + ≤ 12 - 15 | ≥ 38 | OP7 | -20 | -10 | 3115 | ||||
| NADDIWĘGLAN IZOPROPYLO- sec-BUTYLU + NADDIWĘGLAN IZOPROPYLO- sec-BUTYLU + NADDIWĘGLAN DIIZOPROPYLU | ≤ 52 + ≤ 28 + ≤ 22 | OP5 | -20 | -10 | 3111 | 3) | ||||
| NADFTALAN DI-tert-BUTYLU | > 42-52 | ≥ 48 | OP7 | 3105 | ||||||
| NADFTALAN DI-tert-BUTYLU (jako pasta) | ≤ 52 | OP7 | 3106 | 20) |
| NADFTALAN DI-tert-BUTYLU | ≤ 42 | ≥ 58 | OP8 | 3107 | ||||||
| NADFUMARAN tert-BUTYLOBUTYLU | ≤ 52 | ≥ 48 | OP7 | 3105 | ||||||
| NADIZOMAŚLAN tert-BUTYLU | > 52-77 | ≥ 23 | OP5 | +15 | +20 | 3111 | 3) | |||
| NADIZOMAŚLAN tert-BUTYLU | ≤ 52 | ≥ 48 | OP7 | + 15 | +20 | 3115 | ||||
| NADKROTONIAN tert-BUTYLU | ≤ 77 | ≥ 23 | OP7 | 3105 | ||||||
| NADNEODEKANIAN tert-AMYLU | ≤ 77 | ≥ 23 | OP7 | 0 | + 10 | 3115 | ||||
| NADNEODEKANIAN tert-AMYLU | ≤ 47 | ≥ 53 | 3119 | |||||||
| NADNEODEKANIAN tert-BUTYLU | >77-100 | OP7 | -5 | +5 | 3115 | |||||
| NADNEODEKANIAN tert-BUTYLU | ≤ 77 | ≥ 23 | OP7 | 0 | + 10 | 3115 | ||||
| NADNEODEKANIAN tert-BUTYLU (jako dyspersja stabilna w wodzie) | ≤ 52 | OP8 | 0 | + 10 | 3119 | |||||
| NADNEODEKANIAN tert-BUTYLU [jako dyspersja stabilna w wodzie (zamrożona)] | ≤ 42 | OP8 | 0 | + 10 | 3118 | |||||
| NADNEODEKANIAN tert-BUTYLU | ≤ 32 | ≥ 68 | OP8 | 0 | + 10 | 3119 | ||||
| NADNEODEKANIAN tert-BUTYLU (jako dyspersja stabilna w wodzie) | ≤ 42 | OP8 | 0 | + 10 | 3117 | |||||
| NADNEODEKANIANIAN tert-HEKSYLU | ≤ 71 | ≥ 29 | OP7 | 0 | + 10 | 3115 | ||||
| NADNEODEKANIAN 3-HYDROKSY -1,1-DIMETYLOBUTYLU | ≤ 77 | ≥ 23 | OP7 | -5 | +5 | 3115 | ||||
| NADNEODEKANIAN 3-HYDROKSY -1,1-DIMETYLOBUTYLU | ≤ 52 | ≥ 48 | OP8 | -5 | +5 | 3117 | ||||
| NADNEODEKANIAN 3-HYDROKSY -1,1-DIMETYLOBUTYLU (jako dyspersja stabilna w wodzie) | ≤ 52 | OP8 | -5 | +5 | 3119 | |||||
| NADNEODEKANIAN KUMYLU | ≤ 77 | ≥ 23 | OP7 | -10 | 0 | 3115 | ||||
| NADNEODEKANIAN KUMYLU | ≤ 87 | ≥ 13 | 3115 | |||||||
| NADNEODEKANIAN KUMYLU (jako dyspersja stabilna w wodzie) | ≤ 52 | OP8 | -10 | 0 | 3119 | |||||
| NADNEODEKANIAN 1,1,3,3-TETRAMETYLOBUTYLU | ≤ 72 | ≥ 28 | OP7 | -5 | +5 | 3115 | ||||
| NADNEODEKANIAN 1,1,3,3-TETRAMETYLOBUTYLU (jako dyspersja stabilna w wodzie) | ≤ 52 | OP8, N | -5 | +5 | 3119 | |||||
| NADNEOHEPTANIAN tert-BUTYLU | ≤ 77 | ≥ 23 | OP7 | 3115 | ||||||
| NADNEOHEPTANIAN tert-BUTYLU (jako dyspersja stabilna w wodzie) | ≤ 42 | OP8 | 3117 | |||||||
| NADNEOHEPTANIAN 1,1-DIMETYLO-3-HYDROKSYBUTYLU | ≤ 52 | ≥ 48 | OP8 | 0 | + 10 | 3117 | ||||
| NADNEOHEPTANIAN KUMYLU | ≤ 77 | ≥ 23 | OP7 | -10 | 0 | 3115 | ||||
| NADOCTAN tert-AMYLU | ≤ 62 | ≥ 38 | OP7 | 3105 | ||||||
| NADOCTAN tert-BUTYLU | >52-77 | ≥ 23 | OP5 | 3101 | 3) | |||||
| NADOCTAN tert-BUTYLU | >32-52 | ≥ 48 | OP6 | 3103 | ||||||
| NADOCTAN tert-BUTYLU | ≤ 32 | ≥ 68 | OP8 | 3109 | ||||||
| NADPIWALAN tert-AMYLU | ≤ 77 | ≥ 23 | OP5 | +10 | +15 | 3113 |
| NADPIWALAN tert-BUTYLU | > 67-77 | ≥ 23 | OP5 | 0 | +10 | 3113 | ||||
| NADPIWALAN tert-BUTYLU | > 27-67 | ≥ 33 | OP7 | 0 | + 10 | 3115 | ||||
| NADPIWALAN tert-BUTYLU | ≤ 27 | ≥ 73 | OP8 | +30 | +35 | 3119 | ||||
| NADPIWALAN 1-(2-ETYLENOHEKSANOLO NADTLENO)-1,3-DIMETYLOBUTYLU | ≤ 52 | ≥ 45 | ≥ 10 | OP7 | -20 | -10 | 3115 | |||
| NADPIWALAN tert-HEKSYLU | ≤ 72 | ≥ 28 | OP7 | +10 | + 15 | 3115 | ||||
| NADPIWALAN KUMYLU | ≤ 77 | ≥ 23 | OP7 | 3115 | ||||||
| NADPIWALAN 1,1,3,3-TETRAMETYLOBUTYLU | ≤ 77 | ≥ 23 | OP7 | 0 | + 10 | 3115 | ||||
| NADTLENEK ACETYLOACETONU | ≤ 42 | ≥ 48 | ≥ 8 | OP7 | 3105 | 2) | ||||
| NADTLENEK ACETYLOACETONU (jako pasta) | ≤ 32 | OP7 | 3106 | 20) | ||||||
| NADTLENEK ACETYLOCYKLOHEKSANOSULFONYLU | ≤ 82 | ≥ 12 | -10 | 0 | 3112 | |||||
| NADTLENEK ACETYLOCYKLOHEKSANOSULFONYLU | ≤ 32 | ≥ 68 | -10 | 0 | 3115 | 3) | ||||
| NADTLENEK tert-BUTYLOKUMYLU | >42-100 | OP8 | 3107 | |||||||
| NADTLENEK tert-BUTYLOKUMYLU | ≤ 52 | ≥ 48 | OP8 | 3108 | ||||||
| NADTLENEK DIACETYLU | ≤ 27 | ≥ 73 | OP7 | +20 | +25 | 3115 | ||||
| NADTLENEK DI-tert-AMYLU | ≤ 100 | OP8 | 3107 | |||||||
| NADTLENEK DIBENZOILU | >51-100 | ≤ 48 | OP2 | 3102 | 3) | |||||
| NADTLENEK DIBENZOILU | ≥ 77-94 | ≥ 6 | OP4 | 3102 | 3) | |||||
| NADTLENEK DIBENZOILU | ≤ 77 | ≥ 23 | OP6 | 3104 | ||||||
| NADTLENEK DIBENZOILU | ≤ 62 | ≥ 28 | ≥ 10 | OP7 | 3106 | |||||
| NADTLENEK DIBENZOILU (jako pasta) | > 52-62 | OP7 | 3106 | 20) | ||||||
| NADTLENEK DIBENZOILU | > 35-52 | ≥ 48 | OP7 | 3106 | ||||||
| NADTLENEK DIBENZOILU | > 36-42 | ≥ 18 | ≤ 40 | OP8 | 3107 | |||||
| NADTLENEK DIBENZOILU (jako pasta) | ≤ 56,5 | ≥ 15 | OP8 | 3108 | ||||||
| NADTLENEK DIBENZOILU (jako pasta) | ≤ 52 | OP8 | 3108 | 20) | ||||||
| NADTLENEK DIBENZOILU (jako dyspersja stabilna w wodzie) | ≤ 42 | OP8 | 3109 | |||||||
| NADTLENEK DIBENZOILU | ≤ 35 | ≥ 65 | wolny | 29) | ||||||
| NADTLENEK DI-tert-BUTYLU | > 52-100 | OP8 | 3107 | |||||||
| NADTLENEK DI-tert-BUTYLU | ≤ 52 | ≥ 48 | OP8 | 3109 | 25) | |||||
| NADTLENEK DI-(4-CHLOROBENZOILU) | ≤ 77 | ≥ 23 | OP5 | 3102 | 3) | |||||
| NADTLENEK DI-(4-CHLOROBENZOILU) (jako pasta) | ≤ 52 | OP7 | 3106 | 20) | ||||||
| NADTLENEK DI-(4-CHLOROBENZOILU) | ≤ 32 | ≥ 68 | wolny | 29) | ||||||
| NADTLENEK(KI) CYKLOHEKSANONU | ≤ 91 | ≥ 9 | OP6 | 3104 | 13) | |||||
| NADTLENEK(KI) CYKLOHEKSANONU | ≤ 72 | ≥ 28 | OP7 | 3105 | 5) | |||||
| NADTLENEK(KI) CYKLOHEKSANONU (jako pasta) | ≤ 72 | OP7 | 3106 | 5) 20) | ||||||
| NADTLENEK(KI) CYKLOHEKSANONU | ≤ 32 | ≥ 68 | wolny | 29) | ||||||
| NADTLENEK DI-(2,4-DI-CHLOROBENZOILU) | ≤ 77 | ≥ 23 | OP5 | 3102 | 3) | |||||
| NADTLENEK DI-(2,4-DI-CHLOROBENZOILU) (jako pasta z olejem silikonowym) | ≤ 52 | OP7 | 3106 | |||||||
| NADTLENEK DI-(2,4-DI- CHLOROBENZOILU) (jako pasta) | ≤ 52 | +20 | +25 | 3118 | ||||||
| NADTLENEK DIDEKANOILU | ≤ 100 | OP6 | +30 | +35 | 3114 | |||||
| NADTLENEK DI-(1-HYDROKSYCYKLOHEKSYLU) | ≤ 100 | OP7 | 3106 | |||||||
| NADTLENEK DIIZOBUTYRYLU | > 32-52 | ≥ 48 | OP5 | -20 | -10 | 3111 | ||||
| NADTLENEK DIIZOBUTYRYLU | ≤ 32 | ≥ 68 | OP7 | -20 | -10 | 3115 | 3) | |||
| NADTLENEK DIKUMYLU | >52-100 | ≤ 57 | OP8 | 3110 | 12) | |||||
| NADTLENEK DIKUMYLU | ≤ 52 | ≥ 48 | wolny | 29) | ||||||
| NADTLENEK DILAUROILU | ≤ 100 | OP7 | 3106 | |||||||
| NADTLENEK DILAUROILU (jako dyspersja stabilna w wodzie) | ≤ 42 | OP8 | 3109 | |||||||
| NADTLENEK DI-(2-METYLOBENZOILU) | ≤ 87 | ≥ 13 | OP7 | +30 | +35 | 3112 | 3) | |||
| NADTLENEK DI-(4-METYLOBENZOILU) (jako pasta z olejem silikonowym) | ≤ 52 | OP7 | 3106 | |||||||
| NADTLENEK DI-(3-METYLOBENZOILU)+ NADTLENEK BENZOILO-(3-METYLOBENZOILU)+ NADTLENEK DIBENZOILU | ≤ 20 + ≤ 18 + ≤ 4 | ≥ 58 | OP7 | +35 | +40 | 3115 | ||||
| NADTLENEK DI-n-NONANOILU | ≤ 100 | OP7 | 0 | +10 | 3116 | |||||
| NADTLENEK DI-n-OKTANOILU | ≤ 100 | OP5 | +10 | +15 | 3114 | |||||
| NADTLENEK DIPROPIONYLU | ≤ 27 | ≥ 73 | OP8 | +15 | +20 | 3117 | ||||
| NADTLENEK DI-(3,5,5-TRIMETYLOHEKSANOILU) | ≥ 52-82 | ≥ 18 | 3115 | |||||||
| NADTLENEK DI-(3,5,5-TRIMETYLOHEKSANOILU) | ≥ 38-52 | ≥ 18 | OP7 | 0 | +10 | 3115 | ||||
| NADTLENEK DI-(3,5,5-TRIMETYLOHEKSANOILU) (jako dyspersja stabilna w wodzie) | ≤ 52 | OP8 | +10 | +15 | 3119 | |||||
| NADTLENEK DI-(3,5,5-TRIMETYLOHEKSANOILU) | ≤ 38 | ≥ 62 | OP8 | +20 | +25 | 3119 | ||||
| NADTLENEK KWASU DIBURSZTYNOWEGO | > 72-100 | ≥ 28 | OP4 | 3102 | 3) 17) | |||||
| NADTLENEK KWASU DIBURSZTYNOWEGO | ≤ 72 | OP7 | +10 | + 15 | 3116 | |||||
| NADTLENEK(KI) METYLOCYKLOHEKSANONU | ≤ 67 | ≥ 33 | OP7 | +37 | +40 | 3115 | ||||
| NADTLENEK(KI) METYLOETYLOKETONU | patrz uwaga 8) | ≥ 48 | OP5 | 3101 | 3) 8) | |||||
| NADTLENEK(KI) METYLOETYLOKETONU | patrz uwaga 9) | ≥ 55 | OP7 | 3105 | 9) | |||||
| NADTLENEK(KI) METYLOETYLOKETONU | patrz uwaga 10) | ≥ 60 | OP8 | 3107 | 10) | |||||
| NADTLENEK(KI)METYLOIZOBUTYLOKETONU | ≤ 62 | ≥ 19 | OP7 | 3105 | 22) | |||||
| NADTLENEK(KI)METYLOIZOPROPYLOKETONU | patrz uwaga 31) | ≥ 70 | OP8 | 3109 | 31) | |||||
| NADTLENEK ORGANICZNY CIEKŁY, PRÓBKA | OP2 | 3102 | 11) | |||||||
| NADTLENEK ORGANICZNY CIEKŁY, PRÓBKA, TEMPERATURA KONTROLOWANA | OP2 | 3113 | 11) | |||||||
| NADTLENEK ORGANICZNY STAŁY, PRÓBKA | OP2 | 3104 | 11) | |||||||
| NADTLENEK ORGANICZNY STAŁY, PRÓBKA, TEMPERATURA KONTROLOWANA | OP2 | 3114 | 11) | |||||||
| NADTLENKI ALKOHOLU DIACETONOWEGO | ≤ 57 | ≥ 26 | ≥ 8 | OP7 | +40 | +45 | 3115 | |||
| NADTLENO-2-ETYLOHEKSANIAN 1,1,3,3-TETRAMETYLOBUTYLU | ≤ 100 | OP7 | +15 | +20 | 3115 | |||||
| 3,3,5,7,7-PENTAMETYLO-1,2,4-TRIOKSEPAN | ≤ 100 | OP8 | 3107 | |||||||
| POLIETER POLINADWĘGLANU tert-BUTYLU | ≤ 52 | ≥ 23 | OP8 | 3107 | ||||||
| 3,5,5-TRIMETYLONADHEKSANIAN tert-AMYLU | ≤ 100 | OP5 | 3101 | 3) | ||||||
| WODORONADTLENEK tert-AMYLU | ≤ 88 | ≥ 6 | ≥ 6 | OP8 | ||||||
| WODORONADTLENEK tert-BUTYLU | > 79-90 | ≥ 10 | OP5 | 3103 | 13) | |||||
| WODORONADTLENEK tert-BUTYLU | ≤ 80 | ≥ 20 | OP7 | 3105 | 4) 13) | |||||
| WODORONADTLENEK tert-BUTYLU | ≤ 79 | ≥ 14 | OP8 | 3107 | 13) 23) | |||||
| WODORONADTLENEK tert-BUTYLU | ≤ 72 | ≥ 28 | OP8 | 3109 | 13) | |||||
| WODORONADTLENEK tert- BUTYLU + NADTLENEK DI-tert-BUTYLU | ≤ 82 + > 9 | ≥ 7 | OP5 | 3103 | 13) | |||||
| 3,6,9-TRIETYLO-3,6,9-TRIMETYLO-1,4,7-TRINADTLENONONAN | ≤ 42 | ≥ 58 | OP7 | 3105 | 28) | |||||
| 3,6,9-TRIETYLO-3,6,9-TRIMETYLO-1,4,7-TRINADTLENONONAN | ≤ 17 | ≥ 18 | ≥ 65 | OP8 | 3110 | |||||
| WODORONADTLENEK IZOPROPYLOKUMYLU | ≤ 72 | ≥ 28 | OP8 | 3109 | 13) | |||||
| WODORONADTLENEK KUMYLU | >90-98 | ≤ 10 | OP8 | 3107 | 13) | |||||
| WODORONADTLENEK KUMYLU | ≤ 90 | ≥ 10 | OP8 | 3109 | 13) 18) | |||||
| WODORONADTLENEK p-MENTYLU | >72-100 | OP7 | 3105 | 13) | ||||||
| WODORONADTLENEK p-MENTYLU | ≤ 72 | ≥ 28 | OP8 | 3109 | 27) | |||||
| WODORONADTLENEK PINANYLU | 56 - 100 | OP7 | 3105 | 13) | ||||||
| WODORONADTLENEK PINANYLU | ≤ 56 | ≥ 44 | OP8 | 3109 | ||||||
| WODORONADTLENEK 1,1,3,3-TETRAMETYLOBUTYLU | ≤ 100 | OP7 | 3105 |
Uwagi (patrz ostatnia kolumna tabeli w 2.2.52.4):
1) Rozcieńczalnik typu B może być zawsze zastąpiony rozcieńczalnikiem typu A. Temperatura wrzenia rozcieńczalnika typu B musi być o co najmniej 60 °C wyższa niż TSR nadtlenku organicznego.
2) Zawartość tlenu aktywnego ≤ 4,7%.
3) Wymagana jest nalepka o zagrożeniu dodatkowym "MATERIAŁ WYBUCHOWY" według wzoru 1 (patrz 5.2.2.2.2.).
4) Rozcieńczalnik może być zastąpiony nadtlenkiem di-tert-butylu.
5) Zawartość tlenu aktywnego ≤ 9%.
6) (zarezerwowany)
7) (zarezerwowany)
8) Zawartość tlenu aktywnego > 10% i ≤ 10,7%, z lub bez wody.
9) Zawartość tlenu aktywnego ≤ 10%, z lub bez wody.
10) Zawartość tlenu aktywnego ≤ 8,2%, z lub bez wody.
11) Patrz 2.2.52.1.9.
12) NADTLENKI ORGANICZNE TYP F w ilości do 2000 kg na naczynie na podstawie prób w dużej skali.
13) Wymagana jest nalepka o zagrożeniu dodatkowym "ŻRĄCY" według wzoru 8 (patrz 5.2.2.2.2.).
14) Preparaty kwasu nadoctowego, które spełniają kryteria Podręcznika badań i kryteriów rozdział 20.4.3 d).
15) Preparaty kwasu nadoctowego, które spełniają kryteria Podręcznika badań i kryteriów rozdział 20.4.3 e).
16) Preparaty kwasu nadoctowego, które spełniają kryteria Podręcznika badań i kryteriów rozdział 20.4.3 f).
17) Dodatek wody do tego nadtlenku organicznego obniża jego stabilność termiczną.
18) Dla stężeń poniżej 80% nalepka o zagrożeniu dodatkowym "ŻRĄCY" według wzoru 8 nie jest wymagana.
19) Mieszaniny nadtlenku wodoru, wody i kwasu(ów).
20) Z rozcieńczalnikiem typu A, z wodą lub bez.
21) Z ≥ 25% masowych rozcieńczalnika typu A i dodatkowo etylobenzenu.
22) Z ≥ 19% masowych rozcieńczalnika typu A i dodatkowo metyloizobutyloketonu.
23) Z ≤ 6% nadtlenku di-tert-butylu.
24) Z ≤ 8% 1 -izopropylowodoronadtleno-4-izopropylhydroxybenzenu.
25) Rozcieńczalnik typu B o temperaturze wrzenia > 110 °C.
26) Z zawartością < 0,5% wodoronadtlenków.
27) Dla stężeń powyżej 56% wymagana jest nalepka o zagrożeniu dodatkowym "ŻRĄCY" według wzoru 8 (patrz 5.2.2.2.2.).
28) Zawartość tlenu aktywnego ≤ 7,6% w rozcieńczalniku typu A, którego postać 95% ma temperaturę wrzenia w przedziale 200 - 260 °C.
29) Nie podlega klasie 5.2 ADN.
30) Rozcieńczalnik typu B o temperaturze wrzenia > 130 °C.
31) Zawartość tlenu aktywnego ≤ 6,7%.
2.2.61 Klasa 6.1 Materiały trujące
2.2.61.1 Kryteria
2.2.61.1.1 Tytuł klasy 6.1 obejmuje materiały, które są znane z doświadczenia lub które z punktu widzenia badań na zwierzętach można uznać, że w odpowiednio małych ilościach są zdolne podczas jednorazowego lub krótkotrwałego działania do spowodowania uszczerbku w zdrowiu człowieka, lub jego śmierci wskutek wdychania, przenikania przez skórę lub połknięcia.
Uwaga. Mikroorganizmy i organizmy zmodyfikowane genetycznie są przyporządkowane do tej klasy, jeżeli spełniają jej warunki.
2.2.61.1.2 Materiały klasy 6.1 dzielą się następująco:
T Materiały trujące bez zagrożenia dodatkowego
T1 Materiały organiczne ciekłe
T2 Materiały organiczne stałe
T3 Materiały metaloorganiczne
T4 Materiały nieorganiczne ciekłe
T5 Materiały nieorganiczne stałe
T6 Pestycydy ciekłe
T7 Pestycydy stałe
T8 Próbki
T9 Pozostałe materiały trujące
TF Materiały trujące zapalne
TF1 Materiały ciekłe
TF2 Pestycydy
TF3 Materiały stałe
TS Materiały trujące samonagrzewające się stałe
TW Materiały trujące, które w zetknięciu z wodą wydzielają gazy zapalne
TW1 Materiały ciekłe
TW2 Materiały stałe
TO Materiały trujące utleniające
TO1 Materiały ciekłe
TO2 Materiały stałe
TC Materiały trujące żrące
TC1 Materiały organiczne ciekłe
TC2 Materiały organiczne stałe
TC3 Materiały nieorganiczne ciekłe
TC4 Materiały nieorganiczne stałe
TFC Materiały trujące zapalne żrące
TFW Materiały trujące zapalne, które w zetknięciu z wodą wydzielają gazy zapalne
Definicje
2.2.61.1.3 Dla potrzeb ADN:
LD50 (średnia dawka śmiertelna) dla toksyczności ostrej doustnej jest statystyczną pochodną jednorazowej dawki materiału, przy której oczekuje się, że w ciągu 14 dni przy doustnym wpływie spowoduje śmierć 50% młodych, dorosłych białych szczurów. Wartość LD50 wyraża się jako masę badanej substancji do masy doświadczalnego zwierzęcia (mg/kg).
Wartość LD50 dla toksyczności ostrej dermalnej jest to dawka materiału pozostającego przez 24 godziny w ciągłym kontakcie z nagą skórą białych królików, powodująca śmierć w ciągu 14 dni co najmniej połowy badanych zwierząt. Liczba badanych zwierząt powinna być dostateczna dla uzyskania wyniku statystycznie znaczącego i powinna być zgodna z dobrą praktyką farmakologiczną. Wynik wyraża się w mg na kg masy ciała.
Wartość LC50 dla toksyczności ostrej inhalacyjnej jest to stężenie pary, mgły lub pyłu, wdychanych w sposób ciągły w czasie 1 godziny przez samce i samice młodych, dorosłych, białych szczurów, powodujące śmierć w ciągu 14 dni co najmniej połowy badanych zwierząt. Materiał stały powinien być badany, jeżeli co najmniej 10% jego masy całkowitej stanowi pył w przedziale możliwym do wdychania, tzn. średnica aerodynamiczna takiej frakcji cząstek wynosi 10 µm lub mniej. Materiały ciekłe powinny być badane, jeżeli tworzą mgłę podczas wycieku. Materiały ciekłe i stałe stanowiące więcej niż 90% masowych próbki przygotowanej do badania toksyczności inhalacyjnej powinny być podatne na wdychanie w przedziale zdefiniowanym powyżej. Wynik wyraża się w mg na litr powietrza dla pyłu i mgły oraz w ml na m3 powietrza (ppm) dla par.
Klasyfikacja do grup pakowania
2.2.61.1.4 Materiały i przedmioty klasy 6.1, powinny być zaklasyfikowane do jednej z następujących grup pakowania, zgodnie z ich stopniem toksyczności:
grupa pakowania I: materiały silnie trujące,
grupa pakowania II: materiały trujące,
grupa pakowania III: materiały słabo trujące.
2.2.61.1.5 Materiały, roztwory i mieszaniny zaklasyfikowane do klasy 6.1, wymienione są w dziale 3.2 tabela A. Klasyfikacja materiałów, mieszanin i roztworów niewymienionych z nazwy w dziale 3.2 tabela A do odpowiedniej pozycji w 2.2.61.3 i do odpowiedniej grupy pakowania zgodnie z przepisami działu 2.1, powinna być dokonywana zgodnie z następującymi kryteriami podanymi w 2.2.61.1.6 do 2.2.61.1.11:
2.2.61.1.6 W celu oszacowania stopnia toksyczności, ocena powinna opierać się na przykładach wypadków zatruć ludzi, jak również na szczególnych właściwościach klasyfikowanych materiałów: stan ciekły, wysoka lotność, szczególna podatność do przenikania przez skórę oraz szczególne działanie biologiczne.
2.2.61.1.7 W przypadku braku doświadczenia z ludźmi, stopień toksyczności powinien być ustalony na podstawie dostępnych danych uzyskanych w badaniach na zwierzętach zgodnie z poniższą tabelą:
| GP | Toksyczność doustna LD50 (mg/kg) | Toksyczność przy absorpcji przez skórę LD50 (mg/kg) | Toksyczność inhalacyjna pyłów i mgieł LC50 (mg/l) | |
| silnie trujący | I | ≤ 5 | ≤ 50 | ≤ 0,2 |
| trujący | II | > 5 i ≤ 50 | > 50 i ≤ 200 | > 0,2 i ≤ 2 |
| słabo trujący | IIIa) | > 50 i ≤ 300 | > 200 i ≤ 1000 | > 2 i ≤ 4 |
a) Materiały do wytwarzania gazów łzawiących powinny być zaklasyfikowane do GP II, nawet jeżeli dane o ich toksyczności odpowiadają kryteriom GP III.
2.2.61.1.7.1 Jeżeli materiał wykazuje różne stopnie toksyczności dla dwóch lub więcej rodzajów narażenia, to powinien być zaklasyfikowany tam, gdzie stopień toksyczności jest najwyższy.
2.2.61.1.7.2 Materiały spełniające kryteria klasy 8 i mające toksycznością inhalacyjną pyłów lub mgieł (LC50) w grupie pakowania I, powinny być zaklasyfikowane do klasy 6.1 tylko wówczas, gdy ich toksyczność doustna lub dermalna odpowiada co najmniej grupie pakowania I lub II. W przeciwnym wypadku powinny być zaklasyfikowane do klasy 8 (patrz 2.2.8.1.5).
2.2.61.1.7.3 Kryteria dla toksyczności inhalacyjnej pyłów i mgieł opierają się na danych LC50 odpowiadających narażeniu 1-godzinnemu i takie dane, jeżeli są dostępne, powinny być stosowane. Jednakże, jeżeli dostępne są tylko dane LC50 odpowiadające narażeniu w ciągu 4 godzin, to mogą być one pomnożone przez cztery, a wynik porównany z powyższymi kryteriami, tzn. wartość LC50 pomnożona przez cztery (4 godziny) jest uważana za równoważnik LC50 (1 godzina).
Toksyczność inhalacyjna par
2.2.61.1.8 Materiały ciekłe wydzielające pary trujące powinny być zaklasyfikowane do następujących grup pakowania, gdzie "V" jest stężeniem pary nasyconej (w ml/m3 powietrza) (lotność) w 20 °C i przy normalnym ciśnieniu atmosferycznym:
| silnie trujące | GP I | gdzie V ≥ 10 LC50, a LC50 ≤ 1000 ml/m3 |
| trujące | GP II | gdzie V ≥ LC50, a LC50 ≤ 3000 ml/m3 i kryteria dla GP I nie są spełnione |
| słabo trujące | GP IIIa) | gdzie V ≥ 1/5 LC50, a LC50 ≤ 5000 ml/m3 i kryteria dla GP I i II nie są spełnione |
a) Materiały do wytwarzania gazów łzawiących powinny być zaklasyfikowane do GP II, nawet jeżeli dane o ich toksyczności odpowiadają kryteriom GP III.
Niniejsze kryteria dla toksyczności inhalacyjnej pary opierają się na danych LC50 przy narażeniu 1-godzinnym i jeżeli takie dane są dostępne, to powinny być stosowane.
Jednakże, jeżeli dostępne są tylko dane LC50 odpowiadające narażeniu w ciągu 4 godzin dla pary, to powinny być one pomnożone przez dwa, a wynik porównany z powyższymi kryteriami, tzn. LC50 (4 godziny) x 2 uważa się za równoważnik LC50 (1 godzina).
Grupa linii podziału toksyczności inhalacyjnej pary
Na niniejszym rysunku kryteria wyrażone są w formie graficznej, co ułatwia klasyfikację.
Jednakże, stosownie do przybliżonych dokładności w stosowaniu grafów, materiały znajdujące się w obrębie lub w pobliżu grupy linii podziału, powinny być sprawdzone przy użyciu kryteriów numerycznych.
Mieszaniny materiałów ciekłych
2.2.61.1.9 Mieszaniny materiałów ciekłych, które są toksyczne przy wdychaniu, powinny być zaklasyfikowane do grupy pakowania zgodnej z następującymi kryteriami:
2.2.61.1.9.1 Jeżeli LC50 jest znane dla każdego z materiałów toksycznych tworzących mieszaninę, to grupa pakowania może być określona następująco:
a) Obliczanie wartości LC50 mieszaniny: 
gdzie:
f1 = udział molowy składnika i- tego mieszaniny,
LC50 = średnie stężenie śmiertelne składnika i-tego w ml/m3.
b) Obliczanie lotności każdego składnika mieszaniny: 
gdzie:
P1 = ciśnienie cząstkowe składnika i-tego w kPa przy 20 °C i normalnym ciśnieniu atmosferycznym.
c) Obliczanie stosunku lotności do LC50: 
d) Obliczone wartości dla LC50 (mieszanina) i R są potem stosowane do oznaczania grupy pakowania, do której zalicza się mieszaninę:
grupa pakowania I: R ≥ 10 i LC50 (mieszanina) ≤ 1000 ml/m3;
grupa pakowania II: R ≥ 1 i LC50 (mieszanina) ≤ 3000 ml/m3, jeżeli mieszanina nie spełnia kryteriów grupy pakowania I;
grupa pakowania III: R ≥ 1/5 i LC50 (mieszanina) ≤ 5000 ml/m3, jeżeli mieszanina nie spełnia kryteriów grupy pakowania I lub II.
2.2.61.1.9.2 Przy braku danych LC50 dla składnika toksycznego, mieszanina może być zaklasyfikowana do grupy pakowania na podstawie poniższych uproszczonych badań toksyczności progowej. W takim przypadku powinna być określona grupa pakowania najbardziej restrykcyjna i powinna być zastosowana przy przewozie mieszaniny.
2.2.61.1.9.3 Mieszaninę klasyfikuje się do grupy pakowania I tylko wówczas, jeżeli spełnia oba następujące kryteria:
a) próbkę mieszaniny ciekłej odparowuje się i rozcieńcza powietrzem w celu wytworzenia atmosfery badanej zawierającej 1000 ml odparowanej mieszaniny w 1m3 powietrza. 10 białych szczurów (5 samców i 5 samic) utrzymuje się w atmosferze badanej przez 1 godzinę i obserwuje się przez okres 14 dni. Jeżeli 5 lub więcej zwierząt zginie podczas 14-dniowego okresu obserwacyjnego to uważa się, że mieszanina ma LC50 równe lub mniejsze niż 1000 ml/m3.
b) próbkę pary w równowadze z mieszaniną ciekłą rozrzedza się 9 równymi objętościami powietrza dla utworzenia atmosfery badanej. 10 białych szczurów (5 samców i 5 samic) utrzymuje się w atmosferze badanej przez 1 godzinę i obserwuje się przez okres 14 dni. Jeżeli 5 lub więcej zwierząt zginie podczas 14-dniowego okresu obserwacyjnego to uważa się, że mieszanina ma lotność równą lub większą niż 10-krotne LC50 mieszaniny.
2.2.61.1.9.4 Mieszaninę klasyfikuje się do grupy pakowania II tylko wówczas, jeżeli spełnia oba następujące kryteria i nie spełnia kryteriów grupy pakowania I:
a) próbkę ciekłej mieszaniny odparowuje się i rozcieńcza powietrzem do utworzenia atmosfery badanej zawierającej 3000 ml odparowanej mieszaniny w 1 m3 powietrza. 10 białych szczurów (5 samców i 5 samic) utrzymuje się w atmosferze badanej przez 1 godzinę i obserwuje się przez okres 14 dni. Jeżeli 5 lub więcej zwierząt zginie podczas 14-dniowego okresu obserwacyjnego to uważa się, że mieszanina ma LC50 równe lub mniejsze od 3000 ml/m3.
b) próbkę pary w równowadze z ciekłą mieszaniną stosuje się do utworzenia atmosfery badanej. 10 białych szczurów (5 samców i 5 samic) utrzymuje się w atmosferze badanej przez 1 godzinę i obserwuje się przez okres 14 dni. Jeżeli 5 lub więcej zwierząt zginie podczas 14-dniowego okresu obserwacyjnego, to uważa się, że mieszanina ma lotność równą lub większą niż LC50 mieszaniny.
2.2.61.1.9.5 Mieszaninę klasyfikuje się do grupy pakowania III tylko wówczas, jeżeli spełnia oba następujące kryteria i nie spełnia kryteriów grupy pakowania I lub II:
a) próbkę ciekłej mieszaniny odparowuje się i rozcieńcza powietrzem do utworzenia atmosfery badanej zawierającej 5000 ml odparowanej mieszaniny w 1 m3 powietrza. 10 białych szczurów (5 samców i 5 samic) utrzymuje się w atmosferze badanej przez 1 godzinę i obserwuje się przez okres 14 dni. Jeżeli 5 lub więcej zwierząt zginie podczas 14-dniowego okresu obserwacyjnego, to uważa się, że mieszanina ma LC50 równe lub niniejsze niż 5000 ml/m3.
b) oznacza się stężenie pary (lotność) ciekłej mieszaniny. Jeżeli stężenie to jest równe lub większe niż 1000 ml/m3, to uważa się, że mieszanina ma lotność równą lub większą niż 1/5 LC50 mieszaniny.
Metody oznaczania toksyczności doustnej i dermalnej mieszanin
2.2.61.1.10 Jeżeli w klasie 6.1, klasyfikuje się i przypisuje odpowiednie grupy pakowania do mieszanin zgodnie z kryteriami toksyczności doustnej i dermalnej (patrz 2.2.61.1.3), to konieczne jest określenie toksyczności ostrej LD50 mieszaniny.
2.2.61.1.10.1 Jeżeli mieszanina zawiera tylko jeden składnik aktywny, a LD50 tego składnika jest znane, to w przypadku braku wiarygodnych danych o toksyczności ostrej doustnej i dermalnej mieszaniny przewidzianej do przewozu, wartości LDM doustne i dermalne mogą być uzyskane następującą metodą:
2.2.61.1.10.2 Jeżeli mieszanina zawiera więcej niż jeden składnik aktywny, to wówczas istnieją trzy możliwe metody, prowadzące do określenia wartości LD50 doustnej lub dermalnej mieszaniny. Metodą preferowaną jest uzyskanie wiarygodnych danych o toksyczności doustnej lub dermalnej mieszaniny przewidzianej do przewozu. Jeżeli takie dane nie są dostępne, to mogą być wykorzystane dwie następujące metody:
a) klasyfikowanie preparatów na podstawie składnika stwarzającego największe zagrożenie, jeżeli składnik ten występuje w takim samym stężeniu, jak stężenie całkowite wszystkich składników aktywnych; lub
b) stosując wzór: 
gdzie:
C = stężenie procentowe składnika A, B, ..., Z w mieszaninie
T = wartość LD50 doustnej składnika A, B, ..., Z
TM = wartość LD50 doustnej mieszaniny
Uwaga. Wzór ten może być stosowany również dla toksyczności dermalnej, pod warunkiem, że informacja ta jest dostępna na tym samym poziomie dla wszystkich składników. Użycie tego wzoru nie wywołuje żadnych efektów wzmagających lub ochronnych.
Klasyfikacja i zaszeregowanie pestycydów
2.2.61.1.11 Wszystkie składniki aktywne pestycydów i ich preparaty, dla których wartości LD50 i LC50 są znane i które są sklasyfikowane w klasie 6.1, powinny być zaklasyfikowane do odpowiednich grup pakowania zgodnie z kryteriami podanymi w 2.2.61.6 do 2.2.61.9. Materiały i preparaty, które charakteryzują się zagrożeniem dodatkowym, powinny być klasyfikowane zgodnie z pierwszeństwem zagrożeń w tabeli 2.1.3.9 do odpowiedniej grupy pakowania.
2.2.61.1.11.1 Jeżeli wartość LD50 dla preparatu pestycydowego nie jest znana, ale znana jest wartość LD50 dla składnika(-ów) aktywnej(-ych), to wartość LD50 dla preparatu może być uzyskana na podstawie procedur podanych w 2.2.61.1.10.
Uwaga. Wartości toksyczności LD50 dla większości znanych pestycydów mogą być uzyskane z najnowszego wydania dokumentu "The WHO Recommended Classification of Pesticides by Hazard and Guidelines to Classification" przygotowanego przez Światową Organizację Zdrowia (WHO), CH - 1211 Geneva 27 w ramach International Programme on Chemical Safety. O ile dokument ten może być stosowany jako źródło danych LD50 dla pestycydów, o tyle zawarty tam system klasyfikacji nie powinien być stosowany do celów klasyfikacji pestycydów w transporcie lub zaliczania ich do grup pakowania, które powinny być zgodne z ADN.
2.2.61.1.11.2 Oficjalna nazwa przewozowa stosowana podczas przewozu pestycydów powinna być wybrana na podstawie składnika aktywnego, stanu skupienia pestycydu i wszystkich możliwych zagrożeń dodatkowych (patrz 3.1.2).
2.2.61.1.12 Jeżeli wskutek domieszek materiały klasy 6.1 przechodzą do innej kategorii zagrożenia niż ta, do której należą materiały wymienione z nazwy w dziale 3.2 tabela A, to te mieszaniny i roztwory powinny być wymienione w pozycjach, do których należą na podstawie rzeczywistego stwarzanego przez nie zagrożenia.
Uwaga. W odniesieniu do klasyfikacji roztworów i mieszanin (takich jak preparaty i odpady), patrz również rozdział 2.1.3.
2.2.61.1.13 Na podstawie kryteriów określonych pod 2.2.61.1.6 do 2.2.61.1.11 można również stwierdzić, czy roztwór lub mieszanina wymienione z nazwy lub zawierające materiał wymieniony z nazwy jest tego rodzaju, że taki roztwór lub mieszanina nie podlegają wymaganiom niniejszej klasy.
2.2.61.1.14 Materiały, roztwory i mieszaniny, z wyjątkiem materiałów i preparatów stosowanych jako pestycydy, które nie spełniają kryteriów Dyrektyw 67/548/EWG 18 i 1999/45/WE 19 , uwzględnieniem zmian, i które nie są sklasyfikowane jako silnie trujące, trujące lub szkodliwe zgodnie z tymi dyrektywami, z uwzględnieniem zmian, mogą być uważane za materiały nienależące do klasy 6.1.
2.2.61.2 Materiały niedopuszczone do przewozu
2.2.61.2.1 Materiały chemicznie niestabilne klasy 6.1 są dopuszczone do przewozu tylko wtedy, gdy zostały podjęte niezbędne środki zapobiegające niebezpiecznym reakcjom ich rozkładu lub polimeryzacji podczas przewozu. Dlatego też należy szczególnie upewnić się, że naczynia i cysterny nie zawierają żadnych materiałów inicjujących takie reakcje.
2.2.61.2.2 Następujące materiały i mieszaniny nie są dopuszczone do przewozu:
- cyjanowodór bezwodny i cyjanowodór w roztworach, nieodpowiadające UN 1051, 1613, 1614 i 3294,
- karbonylki metali o temperaturze zapłonu poniżej 23 °C, inne niż UN 1259 KARBONYLEK NIKLU i 1994 PENTAKARBONYLEK ŻELAZA,
- 2,3,7,8-TETRACHLORODIBENZO-p-DIOKSYNA (TCDD) w stężeniach uważanych za silnie trujące zgodnie z kryteriami w 2.2.61.1.7,
- UN 2249 ETER DICHLORODIMETYLOWY SYMETRYCZNY,
- preparaty fosforków bez dodatków hamujących wydzielanie gazów zapalnych.
2.2.61.3 Wykaz pozycji zbiorczych
Przypisy
a) Materiały i preparaty stosowane jako pestycydy, zawierające alkaloidy lub nikotynę, powinny być klasyfikowane do UN 2588 PESTYCYD TRUJĄCY STAŁY, I.N.O., UN 2902 PESTYCYD TRUJĄCY CIEKŁY, I.N.O. lub UN 2903 PESTYCYD TRUJĄCY ZAPALNY CIEKŁY, I.N.O.
b) Substancje aktywne, jak również zaróbki lub mieszaniny materiałów przeznaczonych do badań laboratoryjnych i wytwarzania produktów farmaceutycznych z innymi materiałami, powinny być zaklasyfikowane zgodnie z ich toksycznością (patrz 2.2.61.1.7 do 2.2.61.1.11).
c) Materiały samonagrzewające się, słabo trujące i samozapalne związki metaloorganiczne, są materiałami klasy 4.2.
d) Materiały reagujące z wodą, słabo trujące, wydzielające gazy zapalne oraz związki metaloorganiczne reagujące z wodą, wydzielające gazy palne, są materiałami klasy 4.3.
e) Piorunian rtęci zwilżony zawierający co najmniej 20% masowych wody lub mieszaniny alkohol/woda jest materiałem klasy 1 UN 0135 i nie jest dopuszczony do przewozu koleją (patrz 2.2.61.2.2).
f) Żelazicyjanki, żelazocyjanki, tiocyjaniany alkaliczne i tiocyjaniany amonowe (rodanki), nie podlegają ADN.
g) Sole ołowiu i pigmenty ołowiu, które wskutek zmieszania w stosunku 1:1000 z 0,07-molowym kwasem solnym i dalszego mieszania przez jedną godzinę w 23 °C ± 2 °C, wykazują rozpuszczalność 5% lub niższą, nie podlegają ADN.
h) Przedmioty impregnowane tym pestycydem, takie jak: płyty pilśniowe, papierowe paski, kulki z bawełny, płyty z tworzyw sztucznych, w hermetycznie zamkniętych opakowaniach, nie podlegają ADN.
i) Mieszaniny materiałów stałych niepodlegających ADN z materiałami ciekłymi trującymi, mogą być przewożone pod UN 3243 bez stosowania do nich kryteriów klasyfikacyjnych klasy 6.1 pod warunkiem, że w chwili załadunku materiału lub zamykania opakowania, wagonu lub kontenera nie obserwuje się wypływu materiału ciekłego. Każde opakowanie powinno odpowiadać prototypowi, który przeszedł pomyślnie badania szczelności odpowiadające grupie pakowania II. Ta pozycja nie powinna być stosowana do materiałów stałych zawierających materiały ciekłe zaklasyfikowane do grupy pakowania I.
j) Materiały ciekłe silnie trujące lub trujące zapalne o temperaturze zapłonu poniżej 23 °C, za wyjątkiem materiałów, które są silnie trujące inhalacyjnie, tzn. UN 1051, 1092, 1098, 1143, 1163, 1182, 1185, 1238, 1239, 1244, 1251, 1259, 1613, 1614, 1695, 1994, 2334, 2382, 2407, 2438, 2480, 2482, 2484, 2485, 2606, 2929, 3279 i 3294, są materiałami klasy 3.
k) Materiały ciekłe zapalne, słabo trujące, za wyjątkiem środków stosowanych jako pestycydy, o temperaturze zapłonu pomiędzy 23 °C i 60 °C włącznie, są materiałami klasy 3.
l) Fosforki metali zaklasyfikowane do UN 1360, 1397, 1432, 1714, 2011 i 2013, są materiałami klasy 4.3.
m) Materiały utleniające słabo trujące są materiałami klasy 5.1.
n) Materiały słabo trujące i słabo żrące są materiałami klasy 8.
2.2.62 Klasa 6.2 Materiały zakaźne
2.2.62.1 Kryteria
2.2.62.1.1 Klasa 6.2 obejmuje materiały zakaźne. Materiały zakaźne, w znaczeniu ADN, są to materiały, które są znane lub przypuszcza się, że zawierają patogeny. Patogeny są to mikroorganizmy (włącznie z bakteriami, wirusami, riketsjami, pasożytami i grzybami) i inne zarazki, jak priony, które wywołują choroby ludzi lub zwierząt.
Uwagi 1. Mikroorganizmy i organizmy zmodyfikowane genetycznie, produkty biologiczne, próbki diagnostyczne i zarażone żywe zwierzęta, powinny być klasyfikowane w obrębie niniejszej klasy, o ile spełniają jej kryteria.
2. Toksyny ze źródeł roślinnych, zwierzęcych lub bakteryjnych, które nie zawierają materiałów lub organizmów zakaźnych i nie są nimi skażone, są materiałami klasy 6.1, UN 3172 lub 3462.
2.2.62.1.2 Materiały klasy 6.2 dzielą się na:
11 Materiały zakaźne niebezpieczne dla ludzi
12 Materiały zakaźne niebezpieczne tylko dla zwierząt
13 Odpady kliniczne
14 Materiały biologiczne
Definicje
2.2.62.1.3 Dla potrzeb ADN:
Produkty biologiczne są to produkty pochodzące z organizmów żywych, dla których wymagane są specjalne zezwolenia i które są wytwarzane i rozprowadzane zgodnie z przepisami krajowymi, oraz które stosowane są w profilaktyce, leczeniu, diagnozowaniu chorób u ludzi lub zwierząt lub do celów naukowych i doświadczalnych. Obejmują one gotowe produkty, takie jak szczepionki i/lub półprodukty, ale nie ograniczają się tylko do nich.
Kultury są wynikiem procesu, w którym zarazki chorobotwórcze są umyślnie namnażane. Definicja ta nie obejmuje próbek pobranych od pacjentów ludzkich lub zwierzęcych, zgodnie z definicją w tym punkcie.
Odpady medyczne lub kliniczne są odpadami dostarczonymi z procedur medycznych na zwierzętach lub ludziach, lub z badań biologicznych.
Próbki pobierane od pacjentów (próbki pacjentów) są to materiały ludzkie lub zwierzęce, które są bezpośrednio pobrane od ludzi i zwierząt, włącznie z, jednak nieograniczone do: odchodów, wydzielin, krwi i jej składników, tkanki i rozmazów z płynów tkankowych, jak również części ciała, przewożonych w szczególności dla celów badawczych, diagnostycznych, dochodzeniowych, leczniczych lub profilaktycznych.
Klasyfikacja
2.2.62.1.4 Materiały zakaźne są zaklasyfikowane do klasy 6.2 i zależnie od przypadku do UN 2814, 2900, 3291 lub 3373.
Materiały zakaźne dzielą się na następujące kategorie:
2.2.62.1.4.1 Kategoria A: materiał zakaźny, który przewożony jest w takiej formie, że jego działanie na zazwyczaj zdrowych ludzi lub zwierzęta może wywołać trwałe upośledzenie lub zagrożenie życia lub śmiertelną chorobę. Przykłady materiałów, które spełniają te kryteria są podane w tabeli tego podrozdziału.
Uwaga. Narażenie następuje, jeżeli materiał zakaźny wydostanie się z opakowania ochronnego i dojdzie do fizycznego kontaktu z człowiekiem lub zwierzęciem.
a) materiał zakaźny, który spełnia te kryteria i może wywoływać chorobę u ludzi lub zarówno u ludzi jak i zwierząt, zaklasyfikowany jest do UN 2814. Materiał zakaźny, który może wywoływać chorobę tylko u zwierząt, zaklasyfikowany jest do UN 2900.
b) zaklasyfikowanie do UN 2814 lub 2900 następuje na podstawie znanego wywiadu lekarskiego lub symptomów u chorych ludzi lub zwierząt, lokalnych warunków endemicznych lub orzeczeń specjalistów odnośnie indywidualnego stanu chorych ludzi lub zwierząt.
Uwagi 1. Oficjalna nazwa przewozowa dla UN 2814 brzmi "MATERIAŁ ZAKAŹNY NIEBEZPIECZNY DLA LUDZI". Oficjalna nazwa przewozowa dla UN 2900 brzmi "MATERIAŁ ZAKAŹNY NIEBEZPIECZNY tylko DLA ZWIERZĄT".
2. Poniższa tabela nie jest kompletna. Materiały zakaźne, włącznie z nowymi lub występującymi patogenami, które nie są przedstawione w tabeli, a które jednakże spełniają te kryteria, zaklasyfikowane są do kategorii A. Poza tym materiał jest włączony do kategorii A, jeżeli istnieje wątpliwość, czy te kryteria są spełnione czy nie.
3. Mikroorganizmy, które w poniższej tabeli przedstawione są kursywą, to bakterie, mykoplazmy, riketsje lub grzyby.
| Przykłady materiałów zakaźnych, które w każdej formie podlegają pod kategorię A, o ile nie są podane w innej (patrz 2.2.62.1.4.1) |
| numer UN i nazwa | mikroorganizmy |
| UN 2814 MATERIAŁ ZAKAŹNY, NIEBEZPIECZNY DLA LUDZI | Bacillus anthracis (tylko kultury) |
| Brucela abortus (tylko kultury) | |
| Brucela melitensis (tylko kultury) | |
| Brucela suis (tylko kultury) | |
| Burkholderia maleli - Pseudomonas maleli - nosacizna (tylko kultury) | |
| Burkholderia pseudomallei Pseudomonas pseudomallei (tylko kultury) | |
| Chlamydia psittaci - szczepy ptasie (tylko kultury) | |
| Clostridium botulinum (tylko kultury) | |
| Coccidioides immitis (tylko kultury) | |
| Coxiella burnetii (tylko kultury) | |
| wirus gorączki krwotocznej Kongo-Krym | |
| wirus denga (tylko kultury) | |
| wirus wschodniego końskiego zapalenia mózgu (tylko kultury) | |
| Escherichia coli, patogenny (tylko kultury) | |
| wirus Ebola | |
| wirus Flexal | |
| Francisella tularensis (tylko kultury) | |
| wirus Guanarito | |
| wirus Hantaan | |
| wirus Hanta, który wywołuje gorączkę krwotoczną z objawami choroby nerek | |
| wirus Hendra | |
| wirus Hepatitis B (tylko kultury) | |
| wirus herpe-B (tylko kultury) | |
| ludzki wirus nabytego niedoboru odporności (tylko kultury) | |
| wysoko patogenny wirus ptasiej grypy (tylko kultury) | |
| wirus japońskiego zapalenia mózgu (tylko kultury) | |
| wirus Junin | |
| wirus choroby lasu Kyasanur | |
| wirus Lassa | |
| wirus Machuro | |
| wirus Marburg | |
| wirus małpiej ospy | |
| Mycobacterium tuberculosis (tylko kultury) a) | |
| wirus Nipah | |
| wirus omskiej gorączki krwotocznej | |
| wirus Polio (tylko kultury) | |
| wirus Tollwut (tylko kultury) | |
| Rickettsia prowazekii (tylko kultury) | |
| Rickettsia rickettsi (tylko kultury) | |
| wirus gorączki doliny Rift (tylko kultury) | |
| wirus rosyjskiego wiosenno-letniego zapalenia mózgu (tylko kultury) | |
| wirus Sabia | |
| Shigella dysenteriae type I (tylko kultury) a) | |
| wirus kleszczowego zapalenia mózgu (tylko kultury) | |
| wirus ospy | |
| wirus wenezuelskiego końskiego zapalenia mózgu (tylko kultury) | |
| wirus zapalenia mózgu zachodniego Nilu (tylko kultury) | |
| wirus gorączki żółtej | |
| Yersinia pestis (tylko kultury) | |
| UN 2900 MATERIAŁ ZAKAŹNY NIEBEZPIECZNY tylko DLA ZWIERZĄT | wirus afrykańskiego pomoru świń (tylko kultury) |
| wirus welogeniczny rzekomego pomoru drobiu (tylko kultury) | |
| wirus klasycznego pomoru świń (tylko kultury) | |
| wirus pryszczycy (tylko kultury) | |
| wirus guzowatej choroby skóry bydła (tylko kultury) | |
| Mycoplasma mycoides - zaraza płucna bydła (tylko kultury) | |
| wirus pomoru małych przeżuwaczy (tylko kultury) | |
| wirus księgosusza (tylko kultury) | |
| wirus ospy owczej (tylko kultury) | |
| wirus ospy koziej (tylko kultury) | |
| wirus pęcherzykowego zapalenia jamy ustnej (tylko kultury) |
a) Kultury, które są przeznaczone dla celów diagnostycznych i klinicznych, powinny być jednak klasyfikowane jako materiały zakaźne kategorii B.
2.2.62.1.4.2 Kategoria B: materiał zakaźny, który nie spełnia kryteriów przyjęcia do kategorii A. Materiały zakaźne kategorii B są zaklasyfikowane do UN 3373, z wyjątkiem kultur zdefiniowanych pod 2.2.62.1.3, które w zależności od przypadku zaklasyfikowane są do UN 2814 lub 2900.
Uwaga. Oficjalną nazwą przewozową dla UN 3373 jest "MATERIAŁ BIOLOGICZNY KATEGORIA B".
2.2.62.1.5 Wyłączenia
2.2.62.1.5.1 Materiały niezawierające materiałów zakaźnych lub materiały, przy których nie występuje prawdopodobieństwo, że wywołują choroby u ludzi lub zwierząt, nie podlegają ADN, chyba że odpowiadają kryteriom innych klas.
2.2.62.1.5.2 Materiały zawierające mikroorganizmy, które nie są patogenne wobec ludzi lub zwierząt, nie podlegają ADN, chyba że odpowiadają kryteriom innych klas.
2.2.62.1.5.3 Materiały w takiej postaci, że wszelkie istniejące patogeny są tak zneutralizowane lub zdeaktywowane, że nie przedstawiają większego ryzyka dla zdrowia, nie podlegają ADN, chyba że odpowiadają kryteriom innych klas.
Uwaga. Sprzęt medyczny, który został osuszony z wolnej cieczy, uznaje się jako spełniający wymagania tego punktu i nie podlega pod ADN.
2.2.62.1.5.4 Materiały, w których stężenie patogenów jest na poziomie występującym w naturze (włącznie z artykułami spożywczymi i próbkami wody) i których nie uważa się za przedstawiające znaczne ryzyko infekcji, nie podlegają ADN, chyba że odpowiadają kryteriom innych klas.
2.2.62.1.5.5 Wyschnięta krew, którą uzyskano przez wprowadzenie kropli krwi na absorbującą powierzchnię, lub test przesiewowy kału zawierającego krew, jak również krew i składniki krwi przeznaczone do transfuzji lub preparaty z produktów krwi zgromadzone dla zastosowania do transfuzji lub transplantacji, oraz wszystkie tkanki lub organy przeznaczone do transplantacji, nie podlegają ADN.
2.2.62.1.5.6 Próbki pobrane od ludzi lub zwierząt (próbki pacjentów), przy których istnieje minimalne prawdopodobieństwo zawierania patogenów, nie podlegają ADN, jeżeli próbki przewożone są w opakowaniach, które zapobiegną ich uwolnieniu i są oznakowane napisem "WYŁĄCZONE PRÓBKI MEDYCZNE" lub "WYŁĄCZONE PRÓBKI WETERYNARYJNE".
Opakowanie odpowiada wyżej przedstawionym przepisom, jeżeli spełnia następujące warunki:
a) Opakowanie składa się z trzech części:
(i) wodoszczelnego (-ych) naczynia (naczyń) pierwotnego (pierwotnych);
(ii) wodoszczelnego opakowania wtórnego; i
(iii) wystarczająco mocnego opakowania zewnętrznego w stosunku do swojej pojemności, masy i przewidywanego zastosowania, o przynajmniej jednej powierzchni o minimalnych wymiarach 100 x 100 mm.
b) Dla cieczy, pomiędzy naczyniem pierwotnym (naczyniami pierwotnymi) i opakowaniem wtórnym, powinien znajdować się materiał absorbujący w ilości wystarczającej do wchłonięcia całej zawartości, tak aby podczas przewozu uwolnione lub wyciekające ciecze nie przedostały się do opakowania zewnętrznego i nie doprowadziły do naruszenia integralności materiału wyściełającego.
c) Jeżeli w jednym opakowaniu wtórnym umieszczono więcej kruchych naczyń pierwotnych, to powinny być albo pojedynczo owinięte albo tak rozdzielone jedno od drugiego, aby uniemożliwić wzajemną styczność.
Uwagi 1. Dla ustalenia, że materiał według przepisów tego rozdziału podlega wyłączeniu, wymagana jest specjalistyczna ocena. Ocena ta powinna nastąpić na podstawie znanych przypadków medycznych, objawów i indywidualnych okoliczności dotyczących ludzi lub zwierząt oraz lokalnych warunków endemicznych. Przykładowe próbki, które mogą być przewiezione według przepisów tego punktu:
- próbki krwi lub moczu do kontroli poziomu cholesterolu, poziomu cukru we krwi, poziomu hormonów lub swoistego antygenu prostaty (PSA),
- próbki wymagane do kontroli funkcjonowania organów, jak praca serca, wątroby lub nerek ludzi lub zwierząt niechorych zakaźnie lub do kontroli terapeutycznej środków leczniczych,
- próbki pobrane dla ustalenia zawartości narkotyków lub alkoholu, dla celów ubezpieczeniowych lub zatrudnienia,
- testy ciążowe,
- biopsje dla stwierdzenia nowotworu, i
- wykrywanie przeciwciał u ludzi lub zwierząt, przy braku podejrzeń o właściwości zakaźne (np. rozwój odporności wywołanej przez szczepionki, diagnostyka schorzeń immunologicznych, itp.).
2. W komunikacji lotniczej opakowania dla próbek wyłączonych na podstawie tego przepisu powinny odpowiadać przepisom podpunktów a) do c).
2.2.62.1.5.7 Z wyjątkiem
a) odpadów medycznych (UN 3291),
b) instrumentów lub sprzętu medycznego, zanieczyszczonych materiałami zakaźnymi kategorii A (UN 2814 lub UN 2900) lub zawierających takie materiały, i
c) instrumentów lub sprzętu medycznego, zanieczyszczonych lub zawierających inne materiały niebezpieczne spełniające kryteria innych klas,
instrumenty lub sprzęty medyczne, potencjalnie zanieczyszczone materiałami zakaźnymi lub zawierające takie materiały, które przewożone są do dezynfekcji, czyszczenia, sterylizacji, naprawy lub oceny, z wyjątkiem wymagań tego punktu, nie podlegają ADN, jeżeli zapakowane są w opakowania, tak zaprojektowane i wyprodukowane, że w normalnych warunkach przewozu nie dojdzie do rozbicia, przedziurawienia lub uwolnienia zawartości. Opakowania powinny być tak zaprojektowane, aby spełniały przepisy budowy podane pod 6.1.4 lub 6.6.5 ADR
Opakowania te powinny spełniać ogólne przepisy o pakowaniu podane pod 4.1.1.1 i 4.1.1.2 ADR i być w stanie utrzymać instrumenty i sprzęt medyczny przy spadku z wysokości 1,2 m.
Opakowania powinny być oznakowane napisem "UŻYWANE INSTRUMENTY MEDYCZNE" lub "UŻYWANY SPRZĘT MEDYCZNY". Przy stosowaniu opakowań zbiorczych powinny być one oznaczone w taki sam sposób, chyba że napis pozostaje widoczny.
2.2.62.1.6 (zarezerwowany)
2.2.62.1.7 (zarezerwowany)
2.2.62.1.8 (zarezerwowany)
2.2.62.1.9 Produkty biologiczne
Dla potrzeb ADN produkty biologiczne dzielą się na następujące grupy:
a) produkty, które są wytworzone i zapakowane zgodnie z przepisami władzy właściwej danego państwa i są przewożone w celu ich końcowego zapakowania i dystrybucji oraz do użycia przez służby medyczne lub przez osoby indywidualne do ochrony zdrowia. Materiały tej grupy nie podlegają ADN;
b) produkty, które nie podlegają pod a) i które są znane lub przypuszcza się, że zawierają materiały zakaźne i które odpowiadają kryteriom przyjęcia do kategorii A lub B. Materiały tej grupy, w zależności od przypadku, są zaklasyfikowane do UN 2814,2900 lub 3373.
Uwaga. Pewne licencjonowane produkty biologiczne mogą stwarzać zagrożenie biologiczne tylko w niektórych częściach świata. W takim przypadku lokalna władza właściwa może wymagać, aby te produkty biologiczne spełniały wymagania dla materiałów zakaźnych lub mogą nakazać inne ograniczenia.
2.2.62.1.10 Mikroorganizmy i organizmy zmodyfikowane genetycznie
Mikroorganizmy i organizmy zmodyfikowane genetycznie, które nie odpowiadają definicji materiałów zakaźnych, powinny być klasyfikowane zgodnie z 2.2.9.
2.2.62.1.11 Odpady medyczne lub kliniczne
2.2.62.1.11.1 Odpady medyczne lub kliniczne, które zawierają materiały zakaźne kategorii A, w zależności od przypadku, są zaklasyfikowane do UN 2814 lub 2900. Odpady medyczne lub kliniczne, które zawierają materiały zakaźne kategorii B, są zaklasyfikowane do UN 3291.
Uwaga. Odpady medyczne lub kliniczne, zgodnie z Europejskim Katalogiem Odpadów będącym załącznikiem do Decyzji Komisji Europejskiej 2000/532/WE 20 , z uwzględnieniem zmian, przyporządkowane do numeru 18 01 03 (odpady z opieki i badań medycznych lub weterynaryjnych - odpady z opieki okołoporodowej, diagnozowania, leczenia lub profilaktyki medycznej - odpady których zbieranie i unieszkodliwianie podlega specjalnym przepisom ze względu na zapobieganie infekcji) lub do 18 02 02 (odpady z opieki i badań medycznych lub weterynaryjnych - odpady z badań, diagnozowania, leczenia i profilaktyki weterynaryjnej - odpady których zbieranie i unieszkodliwianie podlega specjalnym przepisom ze względu na zapobieganie infekcji), powinny być klasyfikowane według przepisów tego punktu na podstawie diagnozy lekarza lub weterynarza, odpowiednio dla ludzi lub zwierząt.
2.2.62.1.11.2 Odpady medyczne lub kliniczne, o których można sądzić, że istnieje nieznaczne prawdopodobieństwo wystąpienia materiału zakaźnego, są zaklasyfikowane do UN 3291. Dla przyporządkowania można korzystać z międzynarodowych, regionalnych lub krajowych katalogów odpadów.
Uwagi 1. Oficjalna nazwa przewozowa dla UN 3291 brzmi "ODPADY KLINICZNE NIEWYSZCZEGÓLNIONE, I.N.O." lub "ODPADY (BIO)MEDYCZNE, I.N.O." lub "ODPADY MEDYCZNE PODLEGAJĄCE PRZEPISOM, I.N.O.".
2. Niezależnie od przedstawionych powyżej kryteriów klasyfikacyjnych, zgodnie z Europejskim Katalogiem Odpadów będącym załącznikiem do Decyzji Komisji Europejskiej 2000/532/WE 21 z każdorazową zmianą, odpady medyczne i kliniczne przyporządkowane do numeru 18 01 04 [odpady z opieki i badań medycznych lub weterynaryjnych - odpady z opieki okołoporodowej, diagnozowania, leczenia lub profilaktyki medycznej - odpady których zbieranie i unieszkodliwianie nie podlega specjalnym przepisom ze względu na zapobieganie infekcji (np. opatrunki z ran, w tym gipsowe, bielizna, odzież jednorazowego użytku, artykuły higieniczne)] lub do numeru 18 02 03 (odpady z opieki i badań medycznych lub weterynaryjnych - odpady z opieki okołoporodowej, diagnozowania, leczenia lub profilaktyki medycznej - odpady których zbieranie i unieszkodliwianie nie podlega specjalnym przepisom ze względu na zapobieganie infekcji), nie podlegają ADN.
2.2.62.1.11.3 Odpady medyczne lub kliniczne zdekontaminowane od materiałów zakaźnych, nie podlegają ADN, chyba że odpowiadają kryteriom przyjęcia do innych klas.
2.2.62.1.11.4 Odpady medyczne lub kliniczne zaklasyfikowane do UN 3291 zaliczone są do grupy pakowania II.
2.2.62.1.12 Zarażone zwierzęta
2.2.62.1.12.1 Żywe zwierzęta nie mogą być używane do przewozu materiałów zakaźnych, chyba że ten materiał nie może być przewieziony innym sposobem. Żywe zwierzęta, które celowo zostały zarażone i znane jest lub podejrzewa się, że zawierają materiał zakaźny, mogą być przewożone tylko na warunkach zatwierdzonych przez władzę właściwą 22 .
2.2.62.1.12.2 Materiały zwierzęce zainfekowane patogenami kategorii A lub patogenami, które byłyby przyporządkowane do kategorii A tylko w kulturach, powinny być zaklasyfikowane, zależnie od przypadku, do UN 2814 lub 2900.
Materiały zwierzęce zainfekowane patogenami kategorii B, oprócz tych, które byłyby przyporządkowane do kategorii A w kulturach, powinny być zaklasyfikowane do UN 3373.
2.2.62.2 Materiały niedopuszczone do przewozu
Żywe zwierzęta kręgowe lub bezkręgowe nie powinny być używane do przewozu materiału zakaźnego, chyba że nie może być on przewieziony innym sposobem lub do takiego przewozu dopuści władza właściwa (patrz 2.2.62.1.12.1).
2.2.62.3 Wykaz pozycji zbiorczych
| Zagrożenie dodatkowe | Kod klasyfikacyjny | Numer UN | Nazwa materiału lub przedmiotu |
| Materiały zakaźne |
| materiały zakaźne, niebezpieczne dla ludzi | I1 | 2814 | MATERIAŁ ZAKAŹNY NIEBEZPIECZNY DLA LUDZI |
| materiały zakaźne, niebezpieczne tylko dla zwierząt | I2 | 2900 | MATERIAŁ ZAKAŹNY NIEBEZPIECZNY tylko DLA ZWIERZĄT |
| odpady kliniczne | I3 | 3291 | ODPADY KLINICZNE NIEWYSZCZEGÓLNIONE, I.N.O. lub |
| 3291 | ODPADY (BIO)MEDYCZNE, I.N.O. lub | ||
| 3291 | ODPADY MEDYCZNE PODLEGAJĄCE PRZEPISOM, I.N.O. | ||
| materiały biologiczne | I4 | 3373 | MATERIAŁ BIOLOGICZNY KATEGORIA B |
2.2.7 Klasa 7 Materiały promieniotwórcze
2.2.7.1 Definicje
2.2.7.1.1 Materiał promieniotwórczy oznacza każdy materiał zawierający izotopy promieniotwórcze, w którym zarówno stężenie promieniotwórcze jak i całkowita aktywność w przesyłce przekraczają wartości określone pod 2.2.7.2.2.1-2.2.7.2.2.6.
2.2.7.1.2 Skażenie
Skażenie oznacza obecność substancji promieniotwórczej na powierzchni, w ilości przekraczającej 0,4 Bq/cm2 dla emiterów promieniowania beta i gamma oraz dla niskotoksycznych emiterów promieniowania alfa, lub 0,04 Bq/cm2 dla wszystkich innych emiterów promieniowania alfa.
Skażenie niezwiązane oznacza skażenie, które może być usunięte z powierzchni w normalnych warunkach przewozu.
Skażenie związane oznacza skażenie inne niż skażenie niezwiązane.
2.2.7.1.3 Definicje i wyrażenia specyficzne
A1 i A2
A1 oznacza wartość aktywności materiału promieniotwórczego w specjalnej postaci, która jest wymieniona w tabeli 2.2.7.2.2.1 lub jest wyznaczona zgodnie z 2.2.7.2.2 i jest stosowana do określenia granicznych aktywności w ADN.
A2 oznacza wartość aktywności materiału promieniotwórczego, innego niż materiał w specjalnej postaci, która jest wymieniona w tabeli 2.2.7.2.2.1 lub jest wyznaczona zgodnie z 2.2.7.2.2 i jest stosowana do określenia granicznych aktywności w ADN.
Aktywność właściwa izotopu promieniotwórczego oznacza aktywność na jednostkę masy tego izotopu. Aktywność właściwa materiału oznacza aktywność na jednostkę masy materiału, w którym izotopy promieniotwórcze są w zasadzie równomiernie rozmieszczone.
Emitery promieniowania alfa o niskiej toksyczności oznaczają: uran naturalny, uran zubożony, tor naturalny, uran-235 lub uran-238, tor-232, tor-228 i tor-230, jeżeli znajdują się w rudzie lub w koncentratach fizycznych albo chemicznych; lub emitery promieniowania alfa, których okres półrozpadu jest mniejszy niż 10 dni.
Izotopy rozszczepialne są to uran-233, uran-235, pluton-239, pluton-241.
Materiały rozszczepialne to materiały zawierające jakikolwiek rozszczepialny izotop.
Wyłączone z tego określenia są:
a) uran naturalny lub uran zubożony, i
b) uran naturalny lub uran zubożony, który był napromieniowany tylko w reaktorach termicznych
Materiał o niskiej aktywności właściwej (Low Specific Activity - LSA) oznacza materiał promieniotwórczy, który ze względu na naturalne właściwości ma ograniczoną aktywność właściwą, lub materiał promieniotwórczy, do którego mają zastosowanie ograniczenia dotyczące oszacowanej średniej aktywności właściwej. Przy określaniu szacunkowej średniej aktywności właściwej nie uwzględnia się materiałów stosowanych na osłonę zewnętrzną otaczającą materiały LSA.
Materiał promieniotwórczy słabo rozpraszalny oznacza materiał promieniotwórczy stały lub materiał promieniotwórczy stały znajdujący się w szczelnej kapsule, który ma ograniczoną możliwość rozpraszania się i nie jest w postaci proszku.
Materiał promieniotwórczy w specjalnej postaci oznacza
a) stały materiał promieniotwórczy nierozpraszający się, lub
b) zamkniętą kapsułę zawierającą materiał promieniotwórczy.
Przedmiot skażony powierzchniowo (Surface Contaminated Objekt - SCO) oznacza przedmiot stały, który sam nie jest promieniotwórczy, ale na jego powierzchni występuje materiał promieniotwórczy.
Tor nienapromieniowany oznacza tor zawierający nie więcej niż 10-7 g uranu-233 na gram toru-232.
Uran - naturalny, zubożony, wzbogacony
Uran naturalny (może być wydzielony chemicznie) oznacza uran z naturalnym składem izotopów uranu (około 99,28% masowych uranu-238 i 0,72% masowych uranu-235).
Uran zubożony oznacza uran, w którym zawartość uranu-235 wyrażona w procentach masowych jest mniejsza od zawartości w uranie naturalnym.
Uran wzbogacony oznacza uran, w którym zawartość uranu-235 wyrażona w procentach masowych jest większa niż 0,72%.
We wszystkich przypadkach występuje w bardzo małych ilościach uran-234.
Uran nienapromieniowany oznacza uran zawierający nie więcej niż 2x103 Bq plutonu na gram uranu-235, nie więcej niż 9 x 106 Bq produktów rozszczepienia na gram uranu-235 i nie więcej niż 5 x 103 g uranu-236 na gram uranu-235.
2.2.7.2 Klasyfikacja
2.2.7.2.1 Przepisy ogólne
2.2.7.2.1.1 Materiały promieniotwórcze są zaklasyfikowane zgodnie z przepisami 2.2.7.2.2-2.2.7.2.5 do następujących numerów UN, znajdujących się w tabeli 2.2.7.2.1.1, w zależności od wartości aktywności izotopów promieniotwórczych zawartych w sztuce przesyłki, właściwości tych izotopów promieniotwórczych rozszczepialnych i nierozszczepialnych, typu sztuki przesyłki przekazywanej do przewozu i typu lub postaci zawartości sztuki przesyłki lub od zatwierdzenia przewozu na warunkach specjalnych.
Tabela 2.2.7.2.2.2 Podstawowe wartości dla nieznanych izotopów promieniotwórczych lub mieszanin
Tabela 2.2.7.2.2.2 Podstawowe wartości dla nieznanych izotopów promieniotwórczych lub mieszanin
| Zawartość promieniotwórcza | A1 | A2 | Stężenie promieniotwórcze dla materiału nie podlegającego przepisom | Aktywność graniczna dla przesyłki nie podlegającej przepisom |
| TBq | TBq | Bq/g | Bq | |
| Stwierdzona obecność tylko izotopów emitujących promieniowanie beta lub gamma | 0,1 | 0,02 | 1 x 101 | 1 x 104 |
| Stwierdzona obecność izotopów promieniotwórczych emitujących promieniowanie alfa, jednak bez emisji promieniowania neutronowego | 0,2 | 9 x 10-5 | 1 x 10-1 | 1 x 103 |
| Stwierdzona obecność izotopów promieniotwórczych emitujących promieniowanie neutronowe lub brak jest odpowiednich danych | 0,001 | 9 x 10-5 | 1 x 10-1 | 1 x 103 |
2.2.7.2.2.4 W przypadku mieszaniny izotopów promieniotwórczych podstawowe wartości dla izotopu promieniotwórczego, o których mowa pod 2.2.7.2.2.1, mogą być wyznaczone następująco:
gdzie:
f(i) jest częścią aktywności lub stężenia promieniotwórczego "i"-tego izotopu w mieszaninie;
X(i) jest odpowiednią wartością A1 lub A2, lub stężeniem promieniotwórczym dla wyłączenia materiału spod przepisów lub graniczną aktywnością dla przesyłki nie podlegającej przepisom, dla "i"-tego izotopu promieniotwórczego;
Xm jest wyznaczoną wartością A1 lub A2, lub stężeniem promieniotwórczym dla wyłączenia materiału spod przepisów lub graniczną aktywnością dla przesyłki nie podlegającej przepisom, w przypadku mieszaniny.
2.2.7.2.2.5 Jeżeli znany jest każdy izotop promieniotwórczy, ale nie są znane aktywności niektórych z nich, to izotopy te można grupować, a we wzorach podanych pod 2.2.7.2.2.4 i 2.2.7.2.4.4, stosować najmniejsze wartości podstawowe dla izotopu promieniotwórczego, w każdej grupie. Grupy te można tworzyć biorąc pod uwagę całkowitą aktywność promieniowania alfa i całkowitą aktywność promieniowania beta/gamma, jeżeli ich aktywności są znane, wykorzystując najmniejsze wartości podstawowe, odpowiednio dla emiterów promieniowania alfa lub dla emiterów promieniowania beta/gamma.
2.2.7.2.2.6 W przypadku pojedynczych izotopów promieniotwórczych lub mieszaniny tych izotopów, dla których nie ma odpowiednich danych, powinny być stosowane wartości podane pod 2.2.7.2.2.2.
2.2.7.2.3 Określenie innych właściwości materiałów
2.2.7.2.3.1 Materiał o niskiej aktywności właściwej (LSA)
2.2.7.2.3.1.1 (zarezerwowany)
2.2.7.2.3.1.2 Materiał LSA zalicza się do jednej z trzech grup:
a) LSA-I
(i) rudy uranu lub toru, koncentraty tych rud i inne rudy zawierające naturalnie występujące izotopy promieniotwórcze, przeznaczone do przetworzenia w celu wykorzystania uzyskanych izotopów promieniotwórczych;
(ii) uran naturalny, uran zubożony, tor naturalny lub ich związki lub ich mieszaniny, które nie są napromieniowane i są w stanie stałym lub ciekłym;
(iii) materiały promieniotwórcze dla których wartość A2 jest nieograniczona, z wyjątkiem materiału rozszczepialnego, który zgodnie z 2.2.7.2.3.5 nie jest wyłączony lub
(iv) inne materiały promieniotwórcze, w których aktywność rozłożona jest w całym materiale, a oszacowana średnia aktywność właściwa nie przekracza więcej niż trzydzieści razy wartości stężenia promieniotwórczego określonego pod 2.2.7.2.2.1-2.2.7.2.2.6, z wyjątkiem materiału rozszczepialnego, który zgodnie z 2.2.7.2.3.5 nie jest wyłączony.
b) LSA-II
(i) woda o maksymalnym stężeniu trytu 0,8 TBq/l; lub
(ii) inne materiały promieniotwórcze, w których aktywność rozłożona jest w całym materiale, a oszacowana średnia aktywność właściwa nie przekracza 10-4 A2/g dla materiałów stałych i gazów i 10-5 A2/g dla cieczy.
c) LSA-III
Materiały stałe (np. odpady zestalone, materiały zaaktywowane) z wyłączeniem proszków, odpowiadające postanowieniom 2.2.7.2.3.1.3, w których:
(i) materiał promieniotwórczy rozłożony jest w całym materiale stałym lub w przedmiotach stałych albo są w zasadzie równomiernie rozłożone w stałym środku wiążącym (np. w betonie, bitumie, ceramice itp.);
(ii) materiał promieniotwórczy jest względnie nierozpuszczalny lub umieszczony jest wewnątrz względnie nierozpuszczalnej matrycy w taki sposób, że w razie uszkodzenia opakowania ubytek materiału promieniotwórczego ze sztuki przesyłki, wskutek wypłukiwania, jeżeli znajduje się ona w wodzie przez 7 dni, nie powinien być większy niż 0,1 A2,; i
(iii) oszacowana średnia aktywność właściwa materiału stałego, bez uwzględniania materiału stosowanego na osłonę, nie przekracza 2 x 10-3 A2/g.
2.2.7.2.3.1.3 Materiał LSA-III powinien być z natury takim materiałem stałym, aby nawet po poddaniu całej zawartości sztuki przesyłki badaniu wymienionemu pod 2.2.7.2.3.1.4, aktywność wody nie przekraczała 0,1 A2.
2.2.7.2.3.1.4 Materiał LSA-III powinien być badany następująco:
Próbka materiału stałego, w ilości odpowiadającej całkowitej zawartości sztuki przesyłki, powinna być zanurzona na 7 dni do wody o temperaturze otoczenia. Objętość wody użytej do badania powinna być taka, aby była pewność, że na koniec 7-dniowego okresu badania, objętość pozostałej niezaabsorbowanej i nie wchodzącej w reakcję wody, stanowiła co najmniej 10% objętości badanej stałej próbki. Początkowa kwasowość wody pH powinna wynosić 6-8, a maksymalna przewodność 1 mS/m, przy 20 °C. Całkowita aktywność pozostałej objętości wody powinna być zmierzona po 7 dniach od zanurzenia badanej próbki.
2.2.7.2.3.1.5 Wykazanie spełnienia norm wytrzymałościowych podanych pod 2.2.7.2.3.1.4 powinno być zgodne z 6.4.12.1 i 6.4.12.2 ADR.
2.2.7.2.3.2 Przedmiot skażony powierzchniowo (SCO)
SCO zalicza się do jednej z dwóch grup:
a) SCO-I: przedmiot stały, na którym:
(i) skażenie niezwiązane na dostępnej powierzchni uśrednione na 300 cm2 (lub na całej powierzchni, jeżeli jest ona mniejsza niż 300 cm2) nie przekracza 4 Bq/cm2 dla emiterów promieniowania beta i gamma oraz dla emiterów promieniowania alfa o niskiej toksyczności, albo 0,4 Bq/cm2 - dla wszystkich innych emiterów promieniowania alfa; i
(ii) skażenie związane na dostępnej powierzchni uśrednione na 300 cm2 (lub na całej powierzchni, jeżeli jest ona mniejsza niż 300 cm2) nie przekracza 4 x 104 Bq/cm2 dla emiterów promieniowania beta i gamma oraz dla emiterów promieniowania alfa o niskiej toksyczności, albo 4 x 103 Bq/cm2 - dla wszystkich innych emiterów promieniowania alfa; i
(iii) suma skażenia niezwiązanego i związanego na niedostępnej powierzchni, uśrednionego na 300 cm2 (lub na całej powierzchni, jeżeli jest ona mniejsza niż 300 cm2) nie przekracza 4 x 104 Bq/cm2 dla emiterów promieniowania beta i gamma oraz dla emiterów promieniowania alfa o niskiej toksyczności, albo 4 x 103 Bq/cm2 - dla wszystkich innych emiterów promieniowania alfa.
b) SCO-II: przedmiot stały, na którego powierzchni skażenie związane lub skażenie niezwiązane przekracza granice określone powyżej w a) dla SCO-I, na którym:
(i) skażenie niezwiązane na dostępnej powierzchni uśrednione na 300 cm2 (lub na całej powierzchni, jeżeli jest ona mniejsza niż 300 cm2) nie przekracza 400 Bq/cm2 dla emiterów promieniowania beta i gamma oraz dla emiterów promieniowania alfa o niskiej toksyczności, albo 40 Bq/cm2 - dla wszystkich innych emiterów promieniowania alfa; i
(ii) skażenie związane na dostępnej powierzchni uśrednione na 300 cm2 (lub na całej powierzchni, jeżeli jest ona mniejsza niż 300 cm2) nie przekracza 8 x 105 Bq/cm2 dla emiterów promieniowania beta i gamma oraz dla emiterów promieniowania alfa o niskiej toksyczności, albo 8 x 104 Bq/cm2 - dla wszystkich innych emiterów promieniowania alfa; i
(iii) suma skażenia niezwiązanego i związanego na niedostępnej powierzchni, uśrednionego na 300 cm2 (lub na całej powierzchni, jeżeli jest ona mniejsza niż 300 cm2) nie przekracza 8 x 105 Bq/cm2 dla emiterów promieniowania beta i gamma oraz dla emiterów promieniowania alfa o niskiej toksyczności, albo 8 x 104 Bq/cm2 - dla wszystkich innych emiterów promieniowania alfa.
2.2.7.2.3.3 Materiał promieniotwórczy w specjalnej postaci
2.2.7.2.3.3.1 Materiał promieniotwórczy w specjalnej postaci powinien mieć co najmniej jeden wymiar nie mniejszy niż 5 mm. Jeżeli szczelna kapsuła jest częścią składową materiału promieniotwórczego w specjalnej postaci, to kapsuła powinna być tak wykonana, że może być otworzona tylko poprzez zniszczenie. Wzór materiału promieniotwórczego w specjalnej postaci wymaga zatwierdzenia jednostronnego.
2.2.7.2.3.3.2 Materiał promieniotwórczy w specjalnej postaci powinien mieć takie właściwości lub powinien być tak wykonany, aby po poddaniu badaniom określonym pod 2.2.7.2.3.3.4 do 2.2.7.2.3.3.8, spełniał następujące wymagania:
a) nie powinien łamać lub rozpadać się podczas badań na spadek, przebicie, zginanie, określonych odpowiednio pod 2.2.7.2.3.3.5 a), b), c) i o ile ma zastosowanie 2.2.7.2.3.3.6 a);
b) nie powinien topić się lub rozpraszać podczas badania na żaroodporność, określonego odpowiednio pod 2.2.7.2.3.3.5 d) lub, o ile ma zastosowanie, pod 2.2.7.2.3.3.6 b);
c) aktywność wody po badaniach na wypłukiwanie, określonych pod 2.2.7.2.3.3.7 i 2.2.7.2.3.3.8 nie powinna przekraczać 2 kBq; lub alternatywnie dla źródeł zamkniętych, szybkość wypłukiwania dla oceny badania wypłukiwania objętościowego określonego w normie ISO 9978:1992 "Ochrona radiologiczna - Promieniotwórcze źródła zamknięte - Metody badań szczelności", nie powinna przekraczać odpowiedniego dopuszczalnego progu, akceptowanego przez władzę właściwą.
2.2.7.2.3.3.3 Potwierdzenie spełnienia norm wytrzymałościowych podanych pod 2.2.7.2.3.3.2 powinno być zgodne z 6.4.12.1 i 6.4.12.2 ADR.
2.2.7.2.3.3.4 Próbki zawierające materiał promieniotwórczy w specjalnej postaci lub symulujących taki materiał powinny być poddane badaniom na zderzenie, przebicie, zginanie i żaroodporność, określonym pod 2.2.7.2.3.3.5 lub poddane alternatywnym badaniom, określonym pod 2.2.7.2.3.3.6. Do każdego badania mogą być użyte różne próbki. Po każdym wyżej wymienionym badaniu, powinna być wykonana ocena wypłukiwania lub ocena wypłukiwania objętościowego, przy zastosowaniu metody o czułości nie mniejszej niż mają metody podane pod 2.2.7.2.3.3.7 dla nierozpraszalnego materiału promieniotwórczego lub podane pod 2.2.7.2.3.3.8 dla materiału w kapsule.
2.2.7.2.3.3.5 Odpowiednimi metodami badań są:
a) badanie na zderzenie: próbka powinna być zrzucona na płytę zderzeniową z wysokości 9 m. Płyta zderzeniowa powinna odpowiadać opisowi podanemu pod 6.4.14 ADR;
b) badanie na przebicie: próbka powinna być umieszczona na płycie z ołowiu, ułożonej na gładkiej, twardej powierzchni i powinna być uderzona płaskim końcem stalowego pręta, z siłą równoważną uderzeniu przy swobodnym spadku ciała o masie 1,4 kg z wysokości 1 m. Średnica dolnej części stalowego pręta powinna wynosić 25 mm, a obrzeża powinny mieć zaokrąglenia o promieniu (3,0 ± 0,3) mm. Płyta z ołowiu o twardości 3,5 - 4,5 w skali Vickersa i o grubości nie większej niż 25 mm powinna mieć powierzchnię większą od powierzchni badanej próbki. Do każdego badania na spadek należy stosować nową płytę z ołowiu. Uderzenie prętem powinno być takie, aby spowodowało możliwie największe uszkodzenie badanej próbki;
c) badanie na zginanie: badanie powinno być przeprowadzone tylko dla długich, cienkich źródeł o minimalnej długości 10 cm i stosunku długości do szerokości źródła co najmniej 10.
Badaną próbkę należy sztywno umocować w pozycji poziomej w ten sposób, aby połowa jej długości wystawała z umocowania. Ustawienie próbki powinno być takie, aby przy uderzeniu płaską stroną stalowego pręta w wystającą końcówkę próbki, wystąpiło możliwie największe jej uszkodzenie. Siła uderzenia pręta powinna być równoważna uderzeniu przy swobodnym spadku ciała o masie 1,4 kg z wysokości 1 m. Średnica dolnej części stalowego pręta powinna wynosić 25 mm, a jego obrzeża powinny mieć zaokrąglenie o promieniu (3,0 ± 0,3) mm;
d) badanie na żaroodporność: próbka powinna być podgrzana w powietrzu do temperatury 800 °C i utrzymywana w tej temperaturze przez 10 minut, a następnie powinna stygnąć w sposób naturalny.
2.2.7.2.3.3.6 Próbki, które zawierają lub symulują materiał promieniotwórczy umieszczony w zamkniętej kapsule, mogą być zwolnione z:
a) badań opisanych pod 2.2.7.2.3.3.5 a) i b), pod warunkiem, że masa materiału promieniotwórczego w specjalnej postaci
(i) jest mniejsza niż 200 g i próbki są alternatywnie poddane badaniu na zderzenie klasy 4, określonemu w ISO 2919:1999 "Ochrona radiologiczna - Zamknięte źródła promieniotwórcze - Wymagania ogólne i klasyfikacja"; lub
(ii) jest mniejsza niż 500 g i wzory próbki są alternatywnie poddane badaniu na zderzenie klasy 5, określonemu w ISO 2919:1999 "Ochrona radiologiczna - Zamknięte źródła promieniotwórcze - Wymagania ogólne i klasyfikacja", i
b) badania opisanego pod 2.2.7.2.3.3.5 d), pod warunkiem, że te próbki są alternatywnie poddane badaniu na żaroodporność dla klasy 6, określonemu w ISO 2919:1999 "Ochrona radiologiczna - Zamknięte źródła promieniotwórcze - Wymagania ogólne i klasyfikacja".
2.2.7.2.3.3.7 Dla próbek, które zawierają lub symulują stały materiał nierozpraszalny, ocena wypłukiwania powinna być przeprowadzona następująco:
a) próbki powinna być zanurzony na 7 dni do wody o temperaturze otoczenia. Objętość wody użytej do badania powinna być taka, aby była pewność, że po zakończeniu 7-dniowego okresu badania objętość pozostałej niezaabsorbowanej i niewchodzącej w reakcję wody, będzie stanowiła co najmniej 10% objętości badanej próbki stałej. Początkowa kwasowość wody pH powinna wynosić 6-8, a maksymalna przewodność 1 mS/m przy 20 °C;
b) woda wraz z próbką powinna być podgrzana do 50 °C ± 5 °C i należy utrzymywać tę temperaturę przez 4 godziny;
c) należy zmierzyć aktywność wody;
d) próbka powinna być przechowywana przez 7 dni w spokojnym powietrzu w minimum 30 °C i wilgotności względnej nie mniejszej niż 90%;
e) próbka powinna być zanurzona powtórnie w wodzie, spełniającej wymagania podane pod a), a woda wraz z próbką powinna być podgrzana do 50 °C + 5 °C i należy utrzymywać tę temperaturę przez 4 godziny;
f) należy zmierzyć aktywność wody.
2.2.7.2.3.3.8 Dla próbek zawierających lub symulujących materiał promieniotwórczy umieszczony w zamkniętej kapsule, należy przeprowadzić ocenę wypłukiwania lub wypłukiwania objętościowego, w następujący sposób:
a) ocena wypłukiwania powinna składać się z następujących etapów:
(i) próbka powinna być zanurzona w wodzie o temperaturze otoczenia. Początkowa kwasowość wody pH powinna wynosić 6 - 8, a maksymalna przewodność 1 mS/m przy 20 °C;
(ii) woda z próbką powinna być podgrzana do do 50 °C + 5 °C i należy utrzymywać tę temperaturę przez 4 godziny;
(iii) należy zmierzyć aktywność wody;
(iv) próbka powinna być przechowywana przez co najmniej 7 dni w spokojnym powietrzu w minimum 30 °C i wilgotności względnej nie mniejszej niż 90%;
(v) powtórzyć procedury opisane pod (i), (ii) i (iii).
b) alternatywna ocena wypłukiwania objętościowego powinna być wykonana dowolną metodą opisaną w normie ISO 9978: 1992 "Ochrona przed promieniowaniem - Promieniotwórcze źródła zamknięte - Metody badania szczelności", która jest akceptowana przez władzę właściwą.
2.2.7.2.3.4 Materiały promieniotwórcze słabo rozpraszalne
2.2.7.2.3.4.1 Wzór materiału promieniotwórczego słabo rozpraszalnego wymaga zatwierdzenia wielostronnego. Materiały promieniotwórcze słabo rozpraszalne powinny charakteryzować się tym, że całkowita ilość tego materiału w sztuce przesyłki, przy uwzględnieniu postanowień 6.4.8.14 ADR powinna spełniać następujące wymagania:
a) poziom promieniowania w odległości 3 m od nieosłoniętego materiału promieniotwórczego nie przekracza 10 mSv/h;
b) po badaniach określonych pod 6.4.20.3 i 6.4.20.4 ADR uwalnianie do powietrza gazu i cząsteczek o równoważnej średnicy aerodynamicznej do 100 em nie powinno przekraczać wartości 100 A2. Do każdego badania może być zastosowana oddzielna próbka;
c) po badaniu określonym pod 2.2.7.2.3.1.4 aktywność w wodzie nie powinna przekraczać wartości 100 A2. Przy stosowaniu tego badania należy uwzględnić uszkodzenia z badania określonego pod b).
2.2.7.2.3.4.2 Materiały promieniotwórcze słabo rozpraszalne powinny być badane następująco:
Próbka zawierająca lub symulująca materiał promieniotwórczy słabo rozpraszalny powinna być poddana rozszerzonemu badaniu żaroodporności określonemu pod 6.4.20.3 ADR i badaniu odporności na zderzenie określonemu pod 6.4.20.4 ADR. Do każdego badania może być zastosowana oddzielna próbka. Po każdym badaniu próbka powinna zostać poddana badaniu na wypłukiwanie określonemu pod 2.2.7.2.3.1.4. Po każdym badaniu należy ustalić, czy zostały spełnione wymagania podane pod 2.2.7.2.3.4.1.
2.2.7.2.3.4.3 Wykazanie spełnienia norm wytrzymałościowych podanych pod 2.2.7.2.3.3.2 powinno być zgodne z 6.4.12.1 i 6.4.12.2 ADR.
2.2.7.2.3.5 Materiały rozszczepialne
Sztuki przesyłki, które zawierają materiały rozszczepialne, powinny być każdorazowo zaklasyfikowane do pozycji w tabeli 2.2.7.2.1.1, których opis zawiera wyrażenie "ROZSZCZEPIALNY" lub "rozszczepialne wyłączone". Sklasyfikowanie jako "rozszczepialne wyłączone" jest dopuszczone tylko wtedy, jeżeli spełniony jest jeden z warunków podanych pod a) do d). Na jedną przesyłkę dopuszczony jest tylko jeden rodzaj wyłączenia (patrz również 6.4.7.2 ADR).
a) Graniczna masa przesyłki, pod warunkiem, że najmniejszy wymiar zewnętrzny każdej sztuki przesyłki wynosi minimum 10 cm, jest taka, że:
gdzie X i Y są granicznymi masami podanymi w tabeli 2.2.7.2.3.5, pod warunkiem, że
(i) każda pojedyncza sztuka przesyłki zawiera nie więcej niż 15 g izotopów rozszczepialnych; dla materiałów nieopakowanych ograniczenie ilości stosuje się do ładunku przewożonego w lub na wagonie, albo
(ii) materiał rozszczepialny jest jednorodnym roztworem zawierającym wodór lub jest jednorodną mieszaniną zawierającą wodór, w których stosunek masowy izotopów rozszczepialnych do wodoru jest mniejszy niż 5%, albo
(iii) w dowolnych 10 litrach objętości materiału znajduje się nie więcej niż 5 g izotopów rozszczepialnych.
Beryl nie powinien występować w ilościach przekraczających 1% odpowiednich mas granicznych przesyłki, wskazanych w tabeli 2.2.7.2.3.5, za wyjątkiem przypadków, w których stężenie berylu nie jest większe niż 1 g berylu na 1000 g materiału.
Deuter również nie powinien występować w ilościach przekraczających 1% odpowiednich mas granicznych przesyłki wskazanych w tabeli 2.2.7.2.3.5, za wyjątkiem przypadków, w których deuter występuje jak w naturalnym stężeniu w wodorze.
b) uran wzbogacony w uran-235 nie więcej niż do 1% masowego, z ogólną zawartością plutonu i uranu-233 nie przekraczającą 1% masy uranu-235, pod warunkiem, że izotopy rozszczepialne są w zasadzie równomiernie rozmieszczone w całej masie materiału. Ponadto, jeżeli uran-235 występuje w postaci metalicznej, tlenku lub węglika, to nie powinien on tworzyć regularnej siatki;
c) ciekłe roztwory azotanu uranylu, wzbogaconego w uran-235 nie więcej niż do 2% masowych, z ogólną zawartością plutonu i uranu-233 nie przekraczającą 0,002% masy uranu i ze stosunkiem atomów azotu do uranu (N/U) nie mniejszym niż 2;
d) pluton, zawierający maksymalnie 20% masowych izotopów rozszczepialnych na maksymalnie 1 kg plutonu w każdej sztuce przesyłki. Przewozy pod tym wyłączeniem powinny być wykonywane jako używanie wyłączne.
Tabela 2.2.7.2.4.1.2 Graniczne aktywności dla wyłączonych sztuk przesyłki
Tabela 2.2.7.2.4.1.2 Graniczne aktywności dla wyłączonych sztuk przesyłki
| Stan fizyczny zawartości | Przyrządy i wyroby | Materiały | |
| Maksymalna aktywność w wyrobiea) | Maksymalna aktywność w sztuce przesyłkia) | Maksymalna aktywność w sztuce przesyłkia) | |
| (1) | (2) | (3) | (4) |
| Ciała stałe: | |||
| w postaci specjalnej | 10-2A1 | A1 | 10-3A1 |
| w innej postaci | 10-2A2 | A2 | 10-3A2 |
| Ciecze: | 10-3A2 | 10-1A2 | 10-4A2 |
| Gazy: | |||
| tryt | 2 x 10-2A2 | 2 x 10-1A2 | 2 x 10-2A2 |
| w postaci specjalnej | 10-3A1 | 10-2A1 | 10-3A1 |
| w innej postaci | 10-3A2 | 10-2A2 | 10-3A2 |
2.2.7.2.4.1.3 Materiał promieniotwórczy, który zawarty jest w przyrządzie lub innym wyrobie lub stanowi jego część, może być zaklasyfikowany do UN 2911 MATERIAŁY PROMIENIOTWÓRCZE, SZTUKA PRZESYŁKI WYŁĄCZONA - PRZYRZĄDY lub WYROBY, tylko wtedy gdy:
a) poziom promieniowania w odległości 10 cm od każdego punktu powierzchni zewnętrznej każdego nie opakowanego przyrządu lub wyrobu nie jest większy niż 0,1 mSv/h, i
b) każdy przyrząd lub wyrób jest zaopatrzony w napis "RADIOACTIVE", z wyjątkiem:
(i) radioluminescencyjnych zegarów i urządzeń;
(ii) artykułów powszechnego użytku, które albo otrzymują zatwierdzenie zgodnie z 1.7.1.4d) albo pojedynczo nie przekraczają granicy aktywności dla wyłączonej sztuki przesyłki w kolumnie 5 tabeli 2.2.7.2.2.1, pod warunkiem, że taki produkt przewożony jest w sztuce przesyłki, w której na wewnętrznej powierzchni umieszczony jest napis "RADIOACTIVE" w taki sposób, aby po otwarciu sztuki przesyłki ostrzegał o obecności materiału promieniotwórczego; i
c) aktywne materiały są całkowicie zamknięte w nieaktywnej część składowej (urządzenie, którego funkcja sama w sobie wynika z zawierania materiału promieniotwórczego, ale nie w znaczeniu przyrządu lub wyrobu); i
d) maksymalna aktywność dla każdego wyrobu lub sztuki przesyłki nie przekracza wartości wskazanej w tabeli 2.2.7.2.4.1.2 w kolumnie 2 lub 3 odpowiednio.
2.2.7.2.4.1.4 Materiały promieniotwórcze, w formie innej niż pod 2.2.7.4.1.3, o aktywności, która nie przekracza wartości wskazanej w tabeli 2.2.7.2.4.1.2 w kolumnie 4, mogą być zaklasyfikowane do UN 2910 MATERIAŁY PROMIENIOTWÓRCZE, SZTUKA PRZESYŁKI WYŁĄCZONA - OGRANICZONE ILOŚCI MATERIAŁU, pod warunkiem, że:
a) sztuka przesyłki zachowuje zawartość promieniotwórczą w normalnych warunkach przewozu, i
b) sztuka przesyłki ma na wewnętrznej powierzchni umieszczony napis "RADIOACTWE" w taki sposób, aby po otwarciu sztuki przesyłki ostrzegał o obecności materiału promieniotwórczego.
2.2.7.2.4.1.5 Próżne opakowania mogą być zaklasyfikowane do UN 2908 MATERIAŁY PROMIENIOTWÓRCZE, SZTUKA PRZESYŁKI WYŁĄCZONA - OPAKOWANIE PRÓŻNE, tylko wtedy gdy:
a) opakowanie jest utrzymane w dobrym stanie i jest pewnie zamknięte;
b) powierzchnia zewnętrzna uranu lub toru, będącego elementem konstrukcyjnym opakowania pokryta jest nieaktywną powłoką z metalu lub innego trwałego materiału;
c) wewnętrzne niezwiązane skażenie, uśrednione na 300 cm2, nie przekracza:
(i) 400 Bq/cm2 dla emiterów promieniowania alfa i beta, jak i emiterów promieniowania alfa o niskiej toksyczności, i
(ii) 40 Bq/cm2 dla innych emiterów promieniowania alfa, i
d) wszystkie nalepki ostrzegawcze, które zgodnie z 5.2.2.1.11.1 umieszczane są na opakowaniu, nie są już widoczne.
2.2.7.2.4.1.6 Wyroby wykonane z uranu naturalnego, uranu zubożonego lub toru naturalnego oraz wyroby, w których jedynym materiałem promieniotwórczym jest nienapromieniowany uran naturalny, nienapromieniowany uran zubożony lub nienapromieniowany tor zubożony, mogą być zaklasyfikowane do UN 2909 MATERIAŁY PROMIENIOTWÓRCZE, SZTUKA PRZESYŁKI WYŁĄCZONA - WYROBY Z URANU NATURALNEGO lub URANU ZUBOŻONEGO lub TORU NATURALNEGO, tylko wtedy gdy powierzchnia zewnętrzna uranu lub toru pokryta jest nieaktywną powłoką z metalu lub innego trwałego materiału.
2.2.7.2.4.2 Klasyfikacja jako materiały o niskiej aktywności właściwej (LSA)
Materiały promieniotwórcze mogą być klasyfikowane jako materiały LSA tylko wtedy gdy spełnione są wymagania dla LSA podane pod 2.2.7.1.3 i przepisy podane pod 2.2.7.2.3.1, 4.1.9.2 oraz przepis specjalny CW33 (2) podany pod 7.5.11 ADR.
2.2.7.2.43 Klasyfikacja jako przedmioty skażone powierzchniowo (SCO)
Materiały promieniotwórcze mogą być klasyfikowane jako przedmioty SCO tylko wtedy gdy spełnione są wymagania dla SCO podane pod 2.2.7.1.3 i przepisy podane pod 2.2.7.2.3.2, 4.1.9.2 oraz przepis specjalny CW33 (2) podany pod 7.5.11 ADR.
2.2.7.2.4.4 Klasyfikacja jako sztuki przesyłki Typ A
Sztuki przesyłki, które zawierają materiały promieniotwórcze, mogą być klasyfikowane jako sztuka przesyłki Typ A, pod warunkiem, że spełnione są następujące wymagania:
Sztuki przesyłki Typ A nie powinny zawierać aktywności większej niż:
a) dla materiału w specjalnej postaci: A1; lub
b) dla wszystkich innych materiałów promieniotwórczych: A2.
W przypadku mieszanin izotopów promieniotwórczych, których nazwy i aktywności są znane, stosuje się następujący warunek odnośnie zawartości promieniotwórczej w sztuce przesyłki Typ A:
gdzie:
B(i) jest aktywnością izotopu promieniotwórczego "i", gdy jest on materiałem promieniotwórczym w specjalnej postaci,
A1(i) jest wartością A1 dla izotopu promieniotwórczego "i"; i
C(j) jest aktywnością izotopu promieniotwórczego "j", gdy nie jest on materiałem promieniotwórczym w specjalnej postaci,
A2(j) jest wartością A2 dla izotopu promieniotwórczego "j".
2.2.7.2.4.5 Klasyfikacja heksafluorku uranu
Heksafluorek uranu może być przyporządkowany tylko do UM 2977 MATERIAŁY PROMIENIOTWÓRCZE, HEKSAFLUOREK URANU, ROZSZCZEPIALNY lub UN 2978 MATERIAŁY PROMIENIOTWÓRCZE, HEKSAFLUOREK URANU, nierozszczepialny lub rozszczepialny, wyłączony.
2.2.7.2.4.5.1 Sztuki przesyłki zawierające heksafluorek uranu nie powinny zawierać:
a) masy heksafluorku uranu, innej niż masa dopuszczona dla wzoru sztuki przesyłki,
b) masy heksafluorku uranu większej niż wartość, która przy maksymalnej temperaturze sztuki przesyłki określonej dla urządzenia, w którym ta sztuka przesyłki będzie wykorzystywana, może doprowadzić do zmniejszenia wolnej przestrzeni poniżej 5%, lub
c) heksafluorku uranu w postaci innej niż stała lub z ciśnieniem wewnętrznym, które w sztuce przesyłki przekazanej do przewozu przekracza ciśnienie atmosferyczne.
2.2.7.2.4.6 Klasyfikacja jako sztuki przesyłki Typ B(U), Typ B(M) lub Typ C
2.2.7.2.4.6.1 Sztuki przesyłki, których nie można zaklasyfikować zgodnie z 2.2.7.2.4 (2.2.7.2.4.1 do 2.2.7.2.4.5) powinny być zaklasyfikowane zgodnie ze świadectwem zatwierdzenia wydanym przez władzę właściwą państwa pochodzenia wzoru.
2.2.7.2.4.6.2 Sztuka przesyłki może być zaklasyfikowana jako sztuka przesyłki Typ B(U), jeżeli zgodnie ze swoim zatwierdzeniem nie zawiera:
a) aktywności większej niż jest uznana dla wzoru sztuki przesyłki;
b) izotopów promieniotwórczych różnych od tych, które są uznane dla wzoru sztuki przesyłki; lub
c) materiałów o kształcie, postaci fizycznej lub chemicznej różnej od tych, które są uznane dla wzoru sztuki przesyłki.
2.2.7.2.4.6.3 Sztuka przesyłki może być zaklasyfikowana jako sztuka przesyłki Typ B(M), jeżeli zgodnie ze swoim zatwierdzeniem nie zawiera:
a) aktywności większej niż jest uznana dla wzoru sztuki przesyłki;
b) izotopów promieniotwórczych różnych od tych, które są uznane dla wzoru sztuki przesyłki; lub
c) materiałów o kształcie, postaci fizycznej lub chemicznej różnej od tych, które są uznane dla wzoru sztuki przesyłki.
2.2.7.2.4.6.4 Sztuka przesyłki może być zaklasyfikowana jako sztuka przesyłki Typ C, jeżeli zgodnie ze swoim zatwierdzeniem nie zawiera:
a) aktywności większej niż jest uznana dla wzoru sztuki przesyłki;
b) izotopów promieniotwórczych różnych od tych, które są uznane dla wzoru sztuki przesyłki; lub
c) materiałów o kształcie, postaci fizycznej lub chemicznej różnej od tych, które są uznane dla wzoru sztuki przesyłki.
2.2.7.2.5 Warunki specjalne
Przesyłki materiałów promieniotwórczych powinny być zaklasyfikowane do przewozu na warunkach specjalnych, jeżeli przewożone są zgodnie z 1.7.4.
2.2.8 Klasa 8 Materiały żrące
2.2.8.1 Kryteria
2.2.8.1.1 Tytuł klasy 8 obejmuje materiały i przedmioty zawierające materiały niniejszej klasy, które wskutek działania chemicznego atakują tkankę nabłonkową skóry lub błony śluzowej, jeżeli wejdą z nią w kontakt oraz materiały, które w razie wycieku uszkadzają lub niszczą inne towary lub jednostki transportowe. Tytuł niniejszej klasy obejmuje również materiały, które tworzą materiały ciekłe żrące tylko w obecności wody lub które wydzielają żrące pary lub mgły w obecności naturalnej wilgoci powietrza
22.8.1.2 Materiały i przedmioty klasy 8 dzielą się następująco:
C1 - C11 Materiały żrące, bez zagrożenia dodatkowego i przedmioty zawierające takie materiały
C1 - C4 Materiały kwaśne
C1 Materiały nieorganiczne ciekłe
C2 Materiały nieorganiczne stałe
C3 Materiały organiczne ciekłe
C4 Materiały organiczne stałe
C5 - C8 Materiały zasadowe
C5 Materiały nieorganiczne ciekłe
C6 Materiały nieorganiczne stałe
C7 Materiały organiczne ciekłe
C8 Materiały organiczne stałe
C9 - C10 Inne materiały żrące
C9 Materiały ciekłe
C10 Materiały stałe
C11 Przedmioty
CF Materiały żrące zapalne
CF1 Materiały ciekłe
CF2 Materiały stałe
CS Materiały żrące samonagrzewające się
CS1 Materiały ciekłe
CS2 Materiały stałe
CW Materiały żrące, które w zetknięciu z wodą wydzielają gazy zapalne
CW1 Materiały ciekłe
CW2 Materiały stałe
CO Materiały żrące utleniające
CO1 Materiały ciekłe
CO2 Materiały stałe
CT Materiały żrące trujące i przedmioty zawierające takie materiały
CT1 Materiały ciekłe
CT2 Materiały stałe
CT3 Przedmioty
CFT Materiały żrące zapalne trujące ciekłe
COT Materiały żrące utleniające trujące
Klasyfikacja i zaszeregowanie do grup pakowania
2.2.8.1.3 Materiały klasy 8 powinny być klasyfikowane do trzech grup pakowania zgodnie ze stopniem stwarzanego przez nie zagrożenia:
grupa pakowania I: materiały silnie żrące,
grupa pakowania II: materiały żrące,
grupa pakowania III: materiały słabo żrące.
2.2.8.1.4 Materiały i przedmioty sklasyfikowane w klasie 8 wymienione z nazwy znajdują się w dziale 3.2 tabela A. Zaklasyfikowanie materiałów do grup pakowania I, II i III dokonuje się na podstawie doświadczeń uwzględniając takie czynniki dodatkowe, jak narażenie inhalacyjne (patrz 2.2.8.1.5) i reaktywność z wodą (włącznie z tworzeniem niebezpiecznych produktów rozkładu).
2.2.8.1.5 Materiał lub preparat spełniający kryteria klasy 8, mający toksyczność inhalacyjną pyłów i mgieł (LC50) w grupie pakowania I, a toksyczność doustną lub dermalną tylko w grupie pakowania III lub mniejszą, powinien być zaklasyfikowany do klasy 8.
2.2.8.1.6 Materiały, włącznie z mieszaninami, nie wymienione z nazwy w dziale 3.2 tabela A, mogą być zaklasyfikowane do odpowiedniej pozycji w podrozdziale 2.2.8.3, oraz do odpowiedniej grupy pakowania, na podstawie oceny czasu trwania kontaktu niezbędnego do spowodowania całkowitej martwicy skóry ludzkiej zgodnie z kryteriami zawartymi pod a) do c).
Materiały ciekłe i stałe mogące podczas przewozu przejść w stan ciekły, które oceniane są jako nie powodujące całkowitej martwicy skóry człowieka, powinny być jeszcze rozpatrywane z punktu widzenia ich potencjalnej możliwości korodowania niektórych powierzchni metalowych. Przy ustalaniu grup pakowania, należy uwzględnić doświadczenia uzyskane w sytuacjach awaryjnego narażenia ludzi. W przypadku braku takich doświadczeń, zaliczanie do grup powinno być oparte na danych otrzymanych z doświadczeń zgodnie z Wytycznymi OECD 404 23 lub 435 24 . Materiał, który określono jako nieżrący, zgodnie z testem Wytycznych OECD 430 25 lub 431 26 , dla potrzeb ADN może być, bez dalszych badań, uważany za nieżrący w odniesieniu do skóry.
a) materiałami grupy pakowania I są materiały powodujące po czasie narażenia 3 minuty lub krótszym, całkowitą martwicę nieuszkodzonej skóry w czasie obserwacji do 60 minut liczonym od zakończenia narażenia;
b) materiałami grupy pakowania II są materiały powodujące po czasie narażenia dłuższym niż 3 minuty ale nie dłuższym niż 60 minut, całkowitą martwicę nieuszkodzonej skóry w okresie obserwacji do 14 dni liczonym od zakończenia narażenia;
c) materiałami grupy pakowania III są:
- materiały powodujące po czasie narażenia dłuższym niż 60 minut, ale nie dłuższym niż 4 godziny, całkowitą martwicę nieuszkodzonej skóry w okresie obserwacji do 14 dni liczonym od zakończenia narażenia;
- materiały, które są oceniane jako niepowodujące całkowitej martwicy skóry, ale które wykazują działanie korodujące na powierzchnie albo stalowe albo aluminiowe z szybkością większą niż 6,25 mm na rok w temperaturze badania 55 °C. Do badań powinna być stosowana stal typu S235JR+CR (1.0037 względnie St37-2), S275J2G3+CR (1.0144 względnie St 44-3), ISO 3574, "Unified Numbering System (UNS)" G10200 lub SAE 1020 lub aluminium nieplaterowane typu 7075-T6 lub AZ5GU-T6. Dopuszczalne badania opisano w Podręczniku badań i kryteriów część III rozdział 37, jeżeli bada się na obu materiałach.
Uwaga. Jeżeli na początku badania ustalono, że badany materiał jest żrący albo dla stali albo aluminium, to potem nie jest wymagane badanie drugiego metalu.
Tabela 2.2.8.1.6: Posumowanie kryteriów pkt. 2.2.8.1.6
Tabela 2.2.8.1.6: Posumowanie kryteriów pkt. 2.2.8.1.6
| Grupa pakowania | Czas narażenia | Czas obserwacji | Wynik |
| I | ≤ 3 min | ≤ 60 min | martwica całej grubości nieuszkodzonej skóry |
| II | > 3 min ≤ 1 h | ≤ 14 dni | martwica całej grubości nieuszkodzonej skóry |
| III | > 1h ≤ 4h | ≤ 14 dni | martwica całej grubości nieuszkodzonej skóry |
| III | - | - | korozja powierzchni stalowej lub aluminiowej z szybkością większą niż 6,25 mm na rok w temperaturze badania 55 °C. |
Uwaga. W odniesieniu do klasyfikacji roztworów i mieszanin (takich jak preparaty i odpady) patrz również rozdział 2.1.3).
2.2.8.1.8 Na podstawie kryteriów podanych pod 2.2.8.1.6, można również określić, czy charakter roztworu lub mieszaniny wymienionej z nazwy lub zawierającej materiał wymieniony z nazwy jest tego rodzaju, że taki roztwór lub mieszanina nie podlegają przepisom niniejszej klasy.
2.2.8.1.9 Materiały, roztwory i mieszaniny, które
- nie spełniają kryteriów Dyrektyw 67/548/EWG 27 lub 1999/45/WE 28 , z późniejszymi zmianami, i które nie są zaklasyfikowane jako żrące zgodnie z tymi Dyrektywami, oraz
- nie wykazują działania żrącego na stal lub aluminium,
mogą być uważane za nie należące do klasy 8.
Uwaga. UN 1910 TLENEK WAPNIA i UN 2812 GLINIAN SODU, zawarte w wykazie Przepisów modelowych ONZ, nie podlegają ADN.
2.2.8.2 Materiały niedopuszczone do przewozu
2.2.8.2.1 Materiały chemicznie niestabilne klasy 8 są dopuszczone do przewozu tylko wtedy, jeżeli zostały podjęte niezbędne środki zapobiegające niebezpiecznym reakcjom ich rozkładu lub polimeryzacji podczas przewozu. W tym celu należy szczególnie zadbać o to, aby naczynia i cysterny nie zawierały żadnych materiałów umożliwiających zapoczątkowanie takich reakcji.
2.2.8.2.2 Następujące materiały nie są dopuszczone do przewozu:
- UN 1798 MIESZANINA KWASU AZOTOWEGO I SOLNEGO;
- chemicznie niestabilne mieszaniny kwasu siarkowego zużytego;
- chemicznie niestabilne mieszaniny nitrujące lub mieszaniny odpadowego kwasu siarkowego i kwasu azotowego, niezdenitrowane;
- kwas nadchlorowy w roztworze wodnym o zawartości czystego kwasu powyżej 72% masowych lub mieszaniny kwasu nadchlorowego z cieczami innymi niż woda.
2.2.8.3 Wykaz pozycji zbiorczych
Przypisy
a) Mieszaniny materiałów stałych niepodlegających ADN i cieczy żrących, mogą być przewożone jako UN 3244 bez klasyfikowania zgodnie z kryteriami klasy 8 pod warunkiem, że podczas załadunku lub podczas zamykania opakowania, wagonu lub kontenera, nie występuje widoczne oddzielanie cieczy. Każde opakowanie powinno odpowiadać prototypowi, który przeszedł badanie szczelności na poziomie grupy pakowania II.
b) Chlorosilany, które w zetknięciu z wodą lub wilgocią powietrza wydzielają gazy zapalne, są materiałami klasy 4.3.
c) Chloromrówczany o dominujących właściwościach trujących, są materiałami klasy 6.1.
d) Materiały żrące, które są silnie trujące przy wdychaniu, jak zdefiniowano pod 2.2.61.1.4 do 2.2.61.1.9, są materiałami klasy 6.1.
e) UN 1690 FLUOREK SODU STAŁY, UN 1812 FLUOREK POTASU STAŁY, UN 2505 FLUOREK AMONU, UN 2674 FLUOROKRZEMIAN SODU, UN 2856 FLUOROKRZEMIANY, I.N.O., UN 3415 FLUOREK SODU, ROZTWÓR i UN 3422 FLUOREK POTASU, ROZTWÓR są materiałami klasy 6.1.
2.2.9 Klasa 9 Różne materiały i przedmioty niebezpieczne
2.2.9.1 Kryteria
2.2.9.1.1 Tytuł klasy 9 obejmuje materiały i przedmioty, które podczas przewozu stwarzają zagrożenie inne niż materiały określone w pozostałych klasach.
2.2.9.1.2 Materiały i przedmioty klasy 9 dzielą się następująco:
M1 Materiały, które wdychane w postaci drobnego pyłu mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia
M2 Materiały i przyrządy, które w razie pożaru mogą tworzyć dioksyny
M3 Materiały wydzielające pary zapalne
M4 Akumulatory litowe
M5 Przedmioty ratownicze
M6-M8 Materiały zagrażające środowisku
M6 Materiały skażające środowisko wodne, ciekłe
M7 Materiały skażające środowisko wodne, stałe
M8 Mikroorganizmy i organizmy zmodyfikowane genetycznie
M9-M10 Materiały podgrzane
M9 Materiały ciekłe
M10 Materiały stałe
M11 Inne materiały stwarzające zagrożenie podczas przewozu i nie odpowiadające definicjom innych klas
Definicje i zaszeregowanie
2.2.9.1.3 Materiały i przedmioty sklasyfikowane w klasie 9 wymienione są w dziale 3.2 tabela A. Zaklasyfikowanie materiałów i przedmiotów nie wymienionych z nazwy w dziale 3.2 tabela A do odpowiedniej pozycji w tej tabeli lub w 2.2.9.3, powinno być dokonane zgodnie z 2.2.9.1.4 do 2.2.9.1.14 poniżej.
Materiały, które wdychane w postaci drobnego pyłu, mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia
2.2.9.1.4 Materiały, które wskutek wdychania drobnego pyłu mogą zagrażać zdrowiu, obejmują azbest i mieszaniny zawierające azbest.
Materiały i przyrządy, które w razie pożaru mogą tworzyć dioksyny
2.2.9.1.5 Materiały i przyrządy, które w razie pożaru mogą tworzyć dioksyny obejmują polichlorowane bifenyle (PCB) i terfenyle (PCT) oraz polichlorowcowane bifenyle i terfenyle oraz mieszaniny zawierające te materiały, a także urządzenia takie jak transformatory, kondensatory oraz urządzenia zawierające te materiały lub mieszaniny.
Uwaga. Mieszaniny zawierające nie więcej niż 50 mg/kg PCB lub PCT nie podlegają ADN.
Materiały wydzielające pary zapalne
2.2.9.1.6 Materiały wydzielające pary zapalne obejmują polimery zawierające materiały ciekłe zapalne o temperaturze zapłonu do 55 °C.
Akumulatory litowe
2.2.9.1.7 Ogniwa i akumulatory, ogniwa i akumulatory zawarte w wyposażeniu lub ogniwa i akumulatory zapakowane z wyposażeniem, zawierające lit w różnej postaci, powinny być przyporządkowane do numerów UN 3090, 3091, 3480-3481. Mogą być przewożone pod tymi pozycjami, jeżeli spełniają następujące wymagania:
a) każde ogniwo lub akumulator odpowiada typowi, dla którego wykazano, że spełnia wszystkie badania zawarte w Podręczniku badań i kryteriów rozdział 38.3;
Uwaga. Akumulatory powinny odpowiadać typowi, dla którego wykazano, że spełnia badania zawarte w Podręczniku badań i kryteriów rozdział 38.3, niezależnie czy ogniwa, z których się składają, odpowiadają zbadanemu typowi.
b) każde ogniwo lub akumulator jest wyposażony w zawór nadciśnieniowy lub jest tak zaprojektowany, aby uniemożliwić gwałtowne pęknięcie w normalnych warunkach przewozu;
c) każde ogniwo lub akumulator jest wyposażony w skuteczne urządzenie zabezpieczające przez zwarciem zewnętrznym;
d) każdy akumulator zawierający wiele ogniw lub ogniwa połączone równolegle jest wyposażony w skuteczne urządzenie, aby zapobiec niebezpiecznemu prądowi wstecznemu (np. diody, bezpieczniki, itp.);
e) ogniwa i akumulatory są produkowane zgodnie z programem zapewnienia jakości, który zawiera:
(i) opis struktury organizacyjnej, oraz odpowiedzialności personelu na projektowanie i jakość produktu;
(ii) odpowiednie instrukcje dotyczące prób, kontroli jakości, zapewnienia jakości procesów operacyjnych, które będą stosowane;
(iii) kontrole procesów, które powinny zawierać odpowiednie działania dla zapobiegania i wykrywania wewnętrznych zwarć podczas produkcji ogniw;
(iv) zapisy dotyczące jakości, takie jak raporty kontrolne, dane z badań i wzorcowania oraz certyfikaty; dane z badań powinny być przechowywane i udostępniane na żądanie władzy właściwej;
(v) przeglądy zarządzania dla zapewnienia skutecznego działania programu zapewnienia jakości;
(vi) procedury kontroli dokumentów i ich weryfikacji;
(vii) sposoby kontroli ogniw i akumulatorów, które nie odpowiadają typowi zbadanemu zgodnie z a);
(viii) programy szkoleń i procedur kwalifikacyjnych dla odpowiedniego personelu, i
(ix) procedury zapewniające, że wyrób gotowy nie ma wad.
Uwaga. Zakładowe programy zapewnienia jakości są dopuszczone. Certyfikacja przez stronę trzecią nie jest wymagana, jednak procedury wymienione pod (i)-(ix) powinny być właściwie rejestrowane i identyfikowalne. Kopie programów zapewnienia jakości powinny być udostępniane na żądanie władzy właściwej.
Akumulatory litowe nie podlegają ADN, jeżeli spełniają wymagania przepisu specjalnego 188 w dziale 3.3.
Uwaga. Pozycja UN 3171 pojazd akumulatorowy lub UN 3171 urządzenie zasilane baterią ma wyłącznie zastosowanie do pojazdów zasilanych akumulatorami mokrymi, akumulatorami sodowymi, akumulatorami z litem metalicznym lub akumulatorami litowo-jonowymi oraz do urządzeń zasilanych akumulatorami mokrymi lub akumulatorami sodowymi, przewożonych z zainstalowanymi bateriami.
"Pojazdy" w znaczeniu tego numeru UN oznaczają samojezdne urządzenia przeznaczone do przewozu jednej lub więcej osób, lub rzeczy. Przykładowe takie pojazdy to: napędzane elektrycznie samochody, motocykle, skutery, trzy- lub czterokołowe pojazdy lub motocykle, rowery, wózki inwalidzkie, kosiarki, łodzie lub samoloty.
Przykładami urządzeń są: kosiarki, maszyny do czyszczenia, modele łodzi lub samolotów. Urządzenia zasilane akumulatorami z litem metalicznym lub akumulatorami litowo-jonowymi powinny być nadawane odpowiednio pod pozycjami UN 3091 AKUMULATORY Z LITEM METALICZNYM ZAWARTE W WYPOSAŻENIU, UN 3091 AKUMULATORY Z LITEM METALICZNYM ZAPAKOWANE Z WYPOSAŻENIEM, UN 3481 AKUMULATORY LITOWO-JONOWE ZAWARTE W WYPOSAŻENIU lub UN 3481 AKUMULATORY LITOWO-JONOWE ZAPAKOWANE Z WYPOSAŻENIEM.
Elektryczne pojazdy hybrydowe, napędzane zarówno silnikiem spalinowym, jak i akumulatorami mokrymi, akumulatorami sodowymi, akumulatorami z litem metalicznym lub akumulatorami litowo-jonowymi, przewożone z zainstalowanymi akumulatorami, powinny być przyporządkowane do pozycji UN 3166 pojazd z napędem na gaz zapalny lub UN 3166 pojazd z napędem na materiał ciekły zapalny. Pojazdy, które zawierają ogniwa paliwowe powinny być przyporządkowane do pozycji UN 3166 pojazd z ogniwem paliwowym z napędem na gaz zapalny lub UN 3166 pojazd z ogniwem paliwowym z napędem na materiał ciekły zapalny.
Przedmioty ratownicze
2.2.9.1.8 Przedmioty ratownicze obejmują takie urządzenia oraz części pojazdów silnikowych, jakie odpowiadają definicjom przepisów specjalnych 235 lub 296 działu 3.3.
2.2.9.1.9 (skreślony)
2.2.9.1.10 Substancje zagrażające środowisku (środowisku wodnemu)
2.2.9.1.10.1 Dla przewozu materiałów substancji i mieszanin spełniających kryterium dla toksyczności ostrej 1, przewlekłej 1, przewlekłej 2 (patrz. 2.1.3.8) w sztukach przesyłki lub luzem powinny być zaklasyfikowanie jako materiały stwarzające zagrożenie dla środowiska (środowisku wodnemu). Materiały, które nie mogą być zaklasyfikowane do innych klas ADN lub do klasy 9 i które spełniają te kryteria powinny być przydzielone do UN 3077 MATERIAŁ ZAGRAŻAJĄCY ŚRODOWISKU STAŁY, I.N.O, UN 3082 MATERIAŁ ZAGRAŻAJĄCY ŚRODOWISKU CIEKŁY, I.N.O. i do grupy pakowania III.
2.2.9.1.10.2 Dla przewozu zbiornikowcami materiałów substancji i mieszanin opisanych pod 2.2.9.1.10.1, dodatkowo spełniających kryterium toksyczności ostrej 2, ostrej 3, przewlekłej 3 w rozdziale 2.4, powinny być zaklasyfikowanie jako materiały stwarzające zagrożenie dla środowiska.
Materiały stwarzające zagrożenie dla środowiska spełniające kryterium "toksyczności ostrej 1" lub "toksyczności przewlekłej 1" powinny być przypisane do grupy "N1".
Materiały stwarzające zagrożenie dla środowiska spełniające kryterium "toksyczności przewlekłej 2" lub "toksyczności przewlekłej 3" powinny być przypisane do grupy "N2".
Materiały stwarzające zagrożenie dla środowiska spełniające kryterium "toksyczności ostrej 2" lub "toksyczności ostrej 3" powinny być przypisane do grupy "N3".
Materiały, które spełniają kryteria opisane w 2.2.9.1.10. powinny być przypisane do UN 3082 MATERIAŁ ZAGRAŻAJĄCY ŚRODOWISKU CIEKŁY, I.N.O. lub UN 3077 MATERIAŁ ZAGRAŻAJĄCY ŚRODOWISKU STAŁY, I.N.O. Wszystkie spełniające dodatkowe wymagania w tym paragrafie powinny być przypisane do numeru identyfikacyjnego 9005 MATERIAŁ ZAGRAŻAJĄCY ŚRODOWISKU STAŁY, I.N.O, STOPIONY lub 9006 MATERIAŁ ZAGRAŻAJĄCY ŚRODOWISKU CIEKŁY, I.N.O.
2.2.9.1.10.3 Materiały lub mieszaniny, które na podstawie rozporządzenia 1272/2008/WE14) są klasyfikowane jako zagrażające środowisku (środowisku wodnemu)
Niezależnie od postanowień 2.2.9.1.10.1, jeżeli dane dla klasyfikacji zgodnie z kryteriami określonymi w pod 2.4.3 i 2.4.4 nie są dostępne, to substancje lub mieszaniny powinny być:
a) zaklasyfikowane jako zagrażające środowisku (środowisku wodnemu), jeżeli są one przyporządkowane do kategorii wodna ostra 1, wodna przewlekła 1 lub wodna przewlekła 2 zgodnie z rozporządzeniem WE 1272/2008 29 lub - o ile według wymienionego rozporządzenia sprawdzi się - jeżeli są im przyporządkowane zwroty zagrożenia R50, R50/53 lub R51/53 zgodnie z dyrektywą 67/548/EWG 30 lub 1999/45/WE 31 ;
b) uważane jako niezagrażające środowisku (środowisku wodnemu) dla przewozu w sztukach przesyłki lub luzem w rozumieniu 2.2.9.10.1, jeżeli zgodnie z wymienionymi dyrektywami lub wymienionym rozporządzeniem nie mają przyporządkowanych takich zwrotów zagrożeń lub takich kategorii.
Mikroorganizmy i organizmy zmodyfikowane genetycznie
2.2.9.1.11 Mikroorganizmy zmodyfikowane genetycznie (GMMO) i organizmy zmodyfikowane genetycznie (GMO) są to mikroorganizmy i organizmy, w których materiał genetyczny został celowo zmieniony metodami genotechnicznymi w sposób nie występujący w przyrodzie. Są one zaklasyfikowane do klasy 9 do UN 3245, jeżeli nie odpowiadają definicji materiału trującego lub zakaźnego, jednakże jest możliwe, że zmienią zwierzęta, rośliny lub materiały mikrobiologiczne w sposób nie będący wynikiem normalnej naturalnej reprodukcji.
Uwagi 1. GMMO, które zawierają materiały zakaźne, są materiałem klasy 6.2 (UN 2814 i 2900 i 3373).
2. GMMO lub GMO nie podlegają ADN, jeżeli władze właściwe dla państw pochodzenia, tranzytowych i przeznaczenia dopuszczą je do użytku 32 .
3. Żywe zwierzęta nie powinny być używane do przewozu zaklasyfikowanych do klasy 9 mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie, chyba że nie mogą być one przewiezione w żaden inny sposób. Genetycznie zmodyfikowane żywe zwierzęta powinny być przewożone na warunkach ustalonych przez władzę właściwą kraju pochodzenia i przeznaczenia.
2.2.9.1.12 (zarezerwowany)
Materiały podgrzane
2.2.9.1.13 Materiały podgrzane obejmują materiały, które w stanie ciekłym są przewożone lub nadawane do przewozu w temperaturze 100 °C lub wyższej i, w przypadku materiałów mających temperaturę zapłonu, w temperaturze poniżej tej temperatury zapłonu. Obejmują one również materiały stałe, które są przewożone lub nadawane do przewozu w temperaturze 240 °C lub wyższej.
Uwaga. Materiały podgrzane mogą być zaklasyfikowane do klasy 9 tylko wówczas, jeżeli nie spełniają kryteriów żadnej innej klasy.
Inne materiały stwarzające zagrożenie podczas przewozu, i nieodpowiadające definicjom innych klas
2.2.9.1.14 Do klasy 9 zaklasyfikowane są różne inne materiały niespełniające kryteriów innych klas:
stałe związki amoniowe o temperaturze zapłonu poniżej 60 °C,
podsiarczyny stwarzający małe zagrożenie,
materiały ciekłe bardzo lotne,
materiały wydzielające szkodliwe pary,
materiały zawierające alergeny,
zestawy chemiczne testowe i zestawy pierwszej pomocy,
kondensatory elektryczne dwuwarstwowe (o zdolności magazynowania energii powyżej 0,3 Wh).
Do klasy 9 zaklasyfikowane są następujące różne inne materiały nie spełniające kryteriów innych klas, gdy przewożone są luzem lub zbiornikowcami:
- UN 2071 NAWOZY SZTUCZNE ZAWIERAJĄCE AZOTANU AMONU: jednorodne mieszaniny typu azot-fosfor, azot-potas lub azot-fosfor-potas, zawierające maksymalnie 70% azotanu amonu i maksymalnie 0,4% wszystkich materiałów palnych/organicznych jako równoważnik węgiel lub maksymalnie 45% azotanu amonu bez ograniczenia zawartości materiałów palnych.
Uwaga 1. Przy oznaczaniu zawartości azotanu amonu, wszystkie jony azotanowe, dla których w mieszaninie występuje równoważna molowo ilość jonów amonowych, powinny być przeliczone na azotan amonu.
2. Nawozy na bazie azotanu amonowego nie podlegają ADN, jeżeli:
a) wyniki testu "trough" (patrz Podręcznik badań i kryteriów, Część III, podrozdział 38.2) wykazują, że nie są one podatne na samoprzyspieszający się rozkład; oraz
b) obliczenia, o których mowa w Uwadze 1, nie dają większego nadmiaru azotanów niż 10% masy, w przeliczeniu na KNO3.
- UN 2216 MĄCZKA RYBNA STABILIZOWANA (wilgotność pomiędzy 5-12% masowych i maksymalnie 15% masowych tłuszczu); lub
- UN 2216 ODPADY RYBNE STABILIZOWANE (wilgotność pomiędzy 5-12% masowych i maksymalnie 15% masowych tłuszczu);
- numer identyfikacyjny 9003 MATERIAŁY O TEMPERATURZE ZAPŁONU POWYŻEJ 61 °C LECZ NIE WIĘCEJ NIŻ 100 °C, które nie mogą być zaklasyfikowane do innej klasy lub innej pozycji klasy 9. Jeżeli te materiały mogą być zaklasyfikowane także do numeru identyfikacyjnego 9005 lub 9006, to numer identyfikacyjny 9003 jest nadrzędny.
- numer identyfikacyjny 9004 DIFENYLOMETAN -4,4'-DIIZOCYJANIAN;
- numer identyfikacyjny 9005 MATERIAŁ ZAGRAŻAJĄCY ŚRODOWISKU STAŁY, I.N.O., STOPIONY, który nie może być zaklasyfikowany do UN 3077;
- numer identyfikacyjny 9006 MATERIAŁ ZAGRAŻAJĄCY ŚRODOWISKU CIEKŁY, I.N.O., który nie może być zaklasyfikowany do UN 3082
Uwaga. Następujące materiały i przedmioty, wymienione w Przepisach modelowych ONZ, nie podlegają ADN:
UN 1845 ditlenek węgla stały (suchy lód)*)
UN 2071 nawozy sztuczne zawierające azotan amonu,
UN 2216 mączka rybna (odpady rybne) stabilizowana,
UN 2807 materiały namagnesowane,
UN 3166 pojazd z napędem na gaz zapalny lub
UN 3166 pojazd z nppędem na materiał ciekły zapalny lub
UN 3166 pojazd z ogniwem paliwowym z napędem na gaz zapalny lub
UN 3166 silnik spalinowy z napędem na gaz zapalny lub
UN 3166 silnik spalinowy z napędem na materiał ciekły zapalny lub
UN 3166 silnik z ogniwem paliwowym z napędem na gaz zapalny lub
UN 3166 silnik z ogniwem paliwowym z napędem na materiał ciekły zapalny
UN 3171 pojazd akumulatorowy lub
UN 3171 urządzenie zasilane akumulatorem (patrz uwaga na końcu 2.2.9.1.7),
UN 3334 materiał ciekły podlegający przepisom lotniczym, i.n.o.,
UN 3335 materiał stały podlegający przepisom lotniczym i.n.o.,
UN 3363 towary niebezpieczne w maszynach lub
UN 3363 towary niebezpieczne w przyrządach
Klasyfikacja do grup pakowania
2.2.9.1.15 Materiały i przedmioty klasy 9 są zaklasyfikowane do następujących grup pakowania, zgodnie ze stopniem stwarzanego przez nie zagrożenia, o ile wymienione są w dziale 3.2 tabela A kolumna 4:
grupa pakowania II: materiały stwarzające średnie zagrożenie
grupa pakowania III: materiały stwarzające małe zagrożenie
2.2.9.2 Materiały i przedmioty niedopuszczone do przewozu
Następujące materiały i przedmioty nie są dopuszczone do przewozu:
- akumulatory litowe, które nie spełniają odpowiednich warunków przepisów specjalnych 188, 230 i 636 działu 3.3;
- próżne nieoczyszczone zbiorniki (wanny) do urządzeń takich jak transformatory, kondensatory i urządzenia hydrauliczne, zawierające materiały zaliczone do UN 2315, 3151, 3152 lub 3432.
______
*) Przy zastosowaniu UN 1845 ditlenku węgla stałego (suchy lód) jako środka chłodzącego, patrz pod 5.5.3.
2.2.9.3 Wykaz materiałów i przedmiotów niebezpiecznych
Dział 2.3Metody badań
Metody badań
Jeżeli w dziale 2.2 lub w niniejszym dziale nie przewidziano inaczej, to dla potrzeb klasyfikacji materiałów niebezpiecznych stosuje się metody badań opisane w Podręczniku badań i kryteriów.
2.3.1. Badanie na wypacanie materiałów wybuchowych kruszących typu A
2.3.1.1 Jeżeli UN 0081 MATERIAŁ WYBUCHOWY KRUSZĄCY TYP A zawiera więcej niż 40% ciekłych estrów azotanowych, to oprócz badań wymienionych w Podręczniku badań i kryteriów, powinien spełnić następujące badanie na wypacanie.
2.3.1.2 Przyrząd do badania na wypacanie materiałów wybuchowych kruszących (rys. 1÷3) składa się z wydrążonego cylindra z brązu. Cylinder ten, zamknięty z jednej strony pokrywką z tego samego metalu, ma średnicę wewnętrzną 15,7 mm i głębokość 40 mm. Na ścianie cylindra znajduje się 20 otworów o średnicy 0,5 mm (4 rzędy po 5 otworów). Cylindryczny tłok z brązu o długości 48 mm i długości całkowitej 52 mm, przesuwa się w cylindrze ustawionym pionowo. Tłok o średnicy 15,6 mm obciąża się ciężarkiem o masie 2220 g, aby ciśnienie u podstawy cylindra wynosiło 120 kPa (1,2 bar).
2.3.1.3 Mały wałek materiału wybuchowego kruszącego, ważący 5 do 8 g, o długości 30 mm i średnicy 15 mm, owija się w bardzo delikatną gazę i wprowadza do cylindra; następnie umieszcza się w nim tłok i ciężarek w taki sposób, aby na materiał wybuchowy kruszący oddziaływało ciśnienie 120 kPa (1,2 bar).
Notuje się czas potrzebny do ukazania się pierwszych kropel oleistej cieczy (nitrogliceryny) na zewnątrz otworów cylindra.
2.3.1.4 Materiał wybuchowy kruszący uważa się za odpowiadający wymaganiom, jeżeli wypacanie cieczy zaczyna następować po okresie dłuższym niż 5 min.; badanie prowadzi się w 15 °C do 25 °C.
Badanie materiałów wybuchowych kruszących na wypacanie
Rys. 1. Dzwonowaty obciążnik o masie 2220 g, zawieszany na tłoku z brązu, wymiary w mm
Rys. 2. Tłok cylindryczny z brązu, wymiary w mm
Rys. 3. Wydrążony cylinder z brązu, zamknięty z jednej strony, Rzut i przekrój, wymiary w mm
Dla rysunków 1-3:
(1) 4 rzędy otworów o ø 0,5
(2) miedź
(3) płytka z żelaza z centrycznym wklęsłym stożkiem umieszczonym od dołu
(4) 4 otwory rozłożone równomiernie na obwodzie, o wymiarach około 46 x 56.
2.3.2 Badania dotyczące mieszanin znitrowanej celulozy klasy 4.1
2.3.2.1 Nitroceluloza ogrzewana przez pół godziny w 132 °C nie powinna wydzielać widocznych żółtobrunatnych par nitrozowych (gazy nitrozowe). Temperatura samozapalenia powinna być wyższa niż 180 °C. Patrz 2.3.2.3 do 2.3.2.8, 2.3.2.9 b) i 2.3.2.10.
2.3.2.2 3 g plastyfikowanej nitrocelulozy, wygrzewanej w ciągu 1 godziny w 132 °C, nie powinno wydzielać widocznych żółtobrunatnych par nitrozowych (gazy nitrozowe). Temperatura samozapalenia powinna być wyższa niż 170 °C. Patrz 2.3.2.3 do 2.3.2.8, 2.3.2.9 a) i 2.3.2.10.
2.3.2.3 Jeżeli są rozbieżności opinii w sprawie dopuszczenia materiałów do przewozu koleją, to wówczas mają zastosowanie procedury badawcze podane poniżej.
2.3.2.4 Jeżeli do oceny stabilności chemicznej opisanej powyżej w niniejszym rozdziale, stosuje się inne metody lub procedury badawcze, to powinny one dawać wyniki odpowiadające wynikom uzyskanym po zastosowaniu niżej określonych metod.
2.3.2.5 Przy wykonywaniu niżej określonych badań stabilności termicznej, temperatura suszarki zawierającej badaną próbkę nie powinna odchylać się od temperatury założonej o więcej niż 2 °C; czas badania wynosi 30 lub 60 minut z dokładnością do 2 minut. Suszarka powinna zapewniać osiąganie wymaganej temperatury w czasie nie dłuższym niż 5 minut od chwili umieszczenia w niej próbki.
2.3.2.6 Przed rozpoczęciem badań określonych w 2.3.2.9 i 2.3.2.10, próbki powinny być suszone przez co najmniej 15 godzin w temperaturze otoczenia w eksykatorze zawierającym granulowany i stopiony chlorek wapnia, przy czym próbkę materiału należy układać cienkimi warstwami; z tego powodu materiały nie będące proszkami lub włóknami należy zmielić, rozetrzeć lub rozdrobnić na niewielkie kawałki. Ciśnienie w eksykatorze powinno być niższe niż 6,5 kPa (0,065 bar).
2.3.2.7 Przed suszeniem w warunkach określonych pod 2.3.2.6, materiały wymienione pod 2.3.2.2, powinny być wstępnie suszone w dobrze wentylowanej suszarce przy stałej temperaturze 70 °C; suszenie wstępne powinno trwać do momentu, gdy ubytek masy w ciągu 15 minut będzie mniejszy niż 0,3 % masy początkowej.
2.3.2.8 Słabo znitrowana nitroceluloza wymieniona pod 2.3.2.1, powinna być wstępnie suszona w warunkach podanych pod 2.3.2.7; suszenie powinno być uzupełnione przez utrzymywanie nitrocelulozy przez co najmniej 15 godzin w eksykatorze zawierającym stężony kwas siarkowy.
2.3.2.9 Badanie stabilności chemicznej podczas wygrzewania
a) Badanie materiału wymienionego w 2.3.2.1.
(i) W każdej z dwóch probówek szklanych o rozmiarach:
długość...................................350 mm,
średnica wewnętrzna................16 mm,
grubość ścianki........................1,5 mm,
umieszcza się 1 g materiału wysuszonego nad chlorkiem wapnia (w razie potrzeby materiał powinien być suszony po uprzednim rozdrobnieniu na kawałki o masie nie przekraczającej 0,05 g każdy). Obie probówki zamyka się luźno, a następnie umieszcza w suszarce tak, aby co najmniej 4/5 ich długości było widoczne; temperatura w suszarce powinna wynosić stale 132 °C w ciągu 30 minut. W tym czasie należy sprawdzać, czy nie wydzielają się gazy nitrozowe w postaci żółtobrunatnych par dobrze widoczne na białym tle.
(ii) Jeżeli dymy takie nie wydzielają się, to materiał uważa się za stabilny.
b) Badanie nitrocelulozy plastyfikowanej (patrz 2.3.2.2).
(i) 3 g plastyfikowanej nitrocelulozy umieszcza się w szklanych probówkach analogicznie, jak opisano pod a), a następnie przenosi się je do suszarki i utrzymuje w stałej temperaturze 132 °C.
(ii) Probówki zawierające plastyfikowaną nitrocelulozę utrzymuje się w suszarce przez jedną godzinę. W tym czasie nie powinny wydzielać się widoczne żółtobrunatne pary nitrozowe (gazy nitrozowe). Obserwacji i oceny dokonuje się jak pod a).
2.3.2.10 Temperatura samozapłonu (patrz 2.3.2.1 i 2.3.2.2)
a) Temperaturę samozapłonu oznacza się ogrzewając 0,2 g materiału umieszczonego w probówce zanurzonej w kąpieli ze stopem Wooda. Probówkę umieszcza się w kąpieli, gdy jej temperatura osiągnie 100 °C. Następnie podnosi się temperaturę kąpieli z szybkością 5 °C na minutę.
b) Probówki powinny mieć następujące wymiary:
długość.......................................125 mm
średnica wewnętrzna...................15 mm
grubość ścianki...........................0,5 mm;
i powinny być zanurzone na głębokość 20 mm;
c) Badanie powinno być powtórzone 3-krotnie, przy czym za każdym razem powinna być określana temperatura samozapłonu materiału, tzn. wolne lub szybkie spalanie, deflagracja lub wybuch.
d) Najniższa temperatura określona w tych trzech badaniach jest temperaturą samozapłonu.
2.3.3 Badania dotyczące materiałów ciekłych zapalnych klas 3, 6.1 i 8
2.3.3.1 Oznaczanie temperatury zapłonu
2.3.3.1.1 Dla oznaczenia temperatury zapłonu materiałów ciekłych zapalnych stosowane mogą być następujące metody:
Normy międzynarodowe
ISO 1516 (Oznaczanie zapłonu i braku zapłonu - Metoda równowagowa w tyglu zamkniętym)
ISO 1523 (Oznaczanie temperatury zapłonu - Metoda równowagowa w tyglu zamkniętym)
ISO 2719 (Oznaczanie temperatury zapłonu - Metoda zamkniętego tygla Pensky'ego-Martensa)
ISO 13736 (Oznaczanie temperatury zapłonu - Metoda zamkniętego tygla Abla)
ISO 3679 (Oznaczanie temperatury zapłonu - Szybka metoda równowagowa w tyglu zamkniętym)
ISO 3680 (Oznaczanie zapłonu lub braku zapłonu - Szybka metoda równowagowa w tyglu zamkniętym)
Normy krajowe
American Society for Testing and Materials International, ASTM (Amerykańskie Towarzystwo do spraw Badań i Materiałów), 100 Barr harbor Drive, PO Box C700, West Conshohocken, Pennsylvania, USA 19428-2959:
ASTM D3828-07a(Standardowa metoda badań dla oznaczenia temperatury zapłonu w tyglu zamkniętym metoda równowagową)
ASTM D56-05 (Standardowa metoda badań dla oznaczenia temperatury zapłonu w tyglu zamkniętym)
ASTM D3278-96(2004)e1 (Standardowa metoda badań dla oznaczenia temperatury zapłonu cieczy w tyglu zamkniętym)
ASTM D93-08 (Standardowa metoda badań dla oznaczenia temperatury zapłony w tyglu zamkniętym przy pomocy aparatu Pensky'ego-Martensa)
Association française de normalization, AFNOR (Francuskie Stowarzyszenie Normalizacyjne), rue de Pressensé, F-93571 La Plaine Saint-Denis Cedex:
francuska norma NF M 07-019
francuskie normy NF M 07-011/NF T 30-050/ NF T 66-009
francuska norma NF M 07-036
Deutsches Institut für Normung, DIN (Niemiecki Instytut Normalizacyjny), Burggrafenstraße 6, D-10787 Berlin:
Norma DIN 51755 (temperatura zapłonu poniżej 65 °C)
Państwowy Komitet Ministerstwa Normalizacji, RUS-113813, GSP, Moskwa, M-49, Leninsky Prospect 9:
GOST 12.1.044-84.
2.3.3.1.2 Dla określenia temperatury zapłonu farb, klejów i podobnych produktów lepkich zawierających rozpuszczalniki, powinny być stosowane tylko aparaty i metody badań odpowiednie dla oznaczenia temperatury zapłonu materiałów ciekłych lepkich, zgodne z następującymi normami:
a) norma międzynarodowa ISO 3679:1983;
b) norma międzynarodowa ISO 3680:1983;
c) norma międzynarodowa ISO 1523:1983;
d) norma międzynarodowa EN ISO 13736 i EN ISO 2719 (metoda B).
2.3.3.1.3 Normy wymienione w 2.3.3.1.1 powinny być stosowane tylko dla wymienionych tam przedziałów temperatury zapłonu. Powinna być uwzględniana możliwość reakcji chemicznej pomiędzy materiałem i uchwytem próbki, gdy stosowana jest wybrana norma. Aparat powinien być umieszczany, o ile wymaga tego bezpieczeństwo, z dala od przeciągów. Ze względów bezpieczeństwa dla nadtlenków organicznych i materiałów samoreaktywnych (znanych także jako materiały "energetyczne") oraz trujących, powinna być stosowana metoda przy użyciu małych, ok. 2 ml, próbek.
2.3.3.1.4 Gdy temperatura zapłonu oznaczona metodą nierównoważną wynosi 23 °C ± 2 °C lub 60 °C ± 2 °C, to powinna być potwierdzana dla każdego przedziału temperatury za pomocą metody równoważnej.
2.3.3.1.5 W przypadku zakwestionowania klasyfikacji materiału ciekłego zapalnego, zaklasyfikowanie zaproponowane przez nadawcę powinno być zaakceptowane, jeżeli badanie kontrolne temperatury zapłonu daje wynik nie różniący się więcej niż o 2 °C od podanego zakresu (23 °C i 60 °C). Jeżeli różnica jest większa niż 2 °C, to powinno być przeprowadzone drugie badanie sprawdzające i powinna być przyjęta najniższa wartość temperatury zapłonu spośród uzyskanych w obu pomiarach.
2.3.3.2 Oznaczanie temperatury wrzenia
Dla oznaczenia temperatury wrzenia materiałów ciekłych zapalnych stosowane mogą być stosowane następujące metody:
Normy międzynarodowe
ISO 3924 (Przetwory naftowe - Oznaczanie rozkładu temperatur wrzenia - Metoda chromatografii gazowej)
ISO 4626 (Lotne ciecze organiczne - Oznaczanie temperatury wrzenia organicznych rozpuszczalników stosowanych jako surowiec)
ISO 3405 (Przetwory naftowe - Oznaczanie składu frakcyjnego pod ciśnieniem atmosferycznym)
Normy krajowe
American Society for Testing and Materials International, ASTM (Amerykańskie Stowarzyszenie do spraw Badań i Materiałów), 100 Barr Harbor Drive, PO Box C700, West Conshohocken, Pennsylvania, USA 19428-2959:
ASTM D86-07a (Standardowa metoda badań destylacji produktów naftowych pod ciśnieniem atmosferycznym)
ASTM D1078-05 (Standardowa metoda badań oznaczania składu frakcyjnego lotnych cieczy organicznych)
Inne metody do zastosowania
Metoda A.2 opisana w części A załącznika do Rozporządzenia Komisji (WE) nr 440/2008 33 .
2.3.3.3 Oznaczanie zawartości nadtlenku
Przy oznaczaniu zawartości nadtlenku w materiale ciekłym postępowanie jest następujące:
W kolbie Erlenmayera umieszcza się ilość "p" (około 5 g odważonego z dokładnością 0,01g) materiału ciekłego przeznaczonego do miareczkowania; dodaje się 20 cm3 bezwodnika kwasu octowego i około 1 g sproszkowanego stałego jodku potasu; kolbę wstrząsa się i - po 10 minutach - ogrzewa się w ciągu 3 minut do 60 °C. Kolbę pozostawia się do ochłodzenia w ciągu 5 minut dodając 25 cm3 wody. Następnie odstawia się ją na pół godziny. Wydzielony jod odmiareczkowuje się 0,1-normalnym roztworem tiosiarczanu sodu, nie dodając wskaźnika; całkowite odbarwienie roztworu wskazuje na koniec reakcji. Jeżeli "n" jest liczbą cm3 zużytego roztworu tiosiarczanu, to zawartość procentowa nadtlenku (w przeliczeniu na H2O2) zawartego w próbce uzyskuje się ze wzoru:
2.3.4 Oznaczanie podatności na płynięcie
W celu oznaczenia podatności na płynięcie materiałów i mieszanin ciekłych, lepkich lub pastowatych powinna być stosowana następująca metoda badania.
2.3.4.1 Aparat do badań
Penetrometr handlowy zgodny z normą ISO 2137:1985, z prętem prowadzącym o masie 47,5 g ± 0,05 g. Płytka sitowa z duraluminium z otworami stożkowatymi o masie 102,5 g ± 0,05 g (patrz Rysunek 4).
Naczynie penetrometru do umieszczania próbki o średnicy wewnętrznej od 72 mm do 80 mm.
2.3.4.2 Wykonanie badania
Próbkę wlewa się do naczynia penetrometru co najmniej na pół godziny przed pomiarem. Następnie naczynie zamyka się hermetycznie i odstawia do chwili pomiaru. Próbkę znajdującą się w hermetycznie zamkniętym naczyniu penetrometru ogrzewa się do 35 °C ± 0,5 °C i umieszcza się na stoliku penetrometru tuż przed pomiarem (nie więcej niż dwie minuty). Ostrze "S" płytki sitowej przesuwa się aż do kontaktu z cieczą i mierzy się szybkość wnikania.
2.3.4.3 Ocena wyników badania
Materiał jest pastowaty, jeżeli po kontakcie ostrza "S" z powierzchnią próbki penetracja wskazywana na czujniku cyfrowym:
a) jest mniejsza niż 15,0 mm ± 0,3 mm, po czasie obciążenia 5 s ± 0,1 s, lub
b) jest większa niż 15,0 mm ± 0,3 mm, ale dodatkowa penetracja po dalszych 55 s ± 0,5 s jest mniejsza niż 5,0 mm ± 0,5 mm.
Uwaga. W przypadku próbki charakteryzującej się granicą płynięcia często niemożliwe jest utworzenie w naczyniu penetrującym równomiernej powierzchni i wskutek tego uzyskanie zadawalającego kontaktu ostrza S warunkującego rozpoczęcie pomiaru. Poza tym niektóre próbki, wskutek kontaktu płytki sitowej powodującego elastyczną deformację powierzchni podczas pierwszych kilku sekund pomiaru, symulują głębszą penetrację. We wszystkich tych przypadkach może być właściwe stosowanie oceny określonej w b).
Rysunek 4 Penetrometr
Tolerancje nie podane wynoszą ± 0,1 mm
2.3.5 Klasyfikowanie materiałów metaloorganicznych do klas 4.2 i 4.3
W zależności od stwierdzonych właściwości na podstawie badań N.1 do N.5 Podręcznika badań i kryteriów cześć III rozdział 33, zgodnie z rysunkiem pod 2.3.5 przedstawiającym schemat postępowania, materiały metaloorganiczne w zależności od przypadku mogą być zaklasyfikowane do klasy 4.2 lub 4.3.
Uwagi 1. W zależności od swoich pozostałych właściwości i tabeli pierwszeństwa zagrożeń (patrz 2.1.3.10), materiały mogą być zaklasyfikowane do innych klas.
2. Zapalne roztwory związków metaloorganicznych w stężeniach, które nie są samozapalne lub które w zetknięciu z wodą nie wydzielają gazów zapalnych w niebezpiecznych ilościach, są materiałami klasy 3.
Rysunek 2.3.5 Schemat postępowania dla klasyfikacji materiałów metaloorganicznych do klas 4.2 i 4.3 a), b)
a) Badania N.1 do N.5 zawarte są w Podręczniku badań i kryteriów część III rozdział 33.
b) O ile da się zastosować i o ile są wymagane badania na okoliczność reaktywności, powinny być określone właściwości klasy 6.1 i 8, zgodnie z tabelą pierwszeństwa zagrożeń pod 2.1.3.10.
Tabela 2.4.3.2: Schemat klasyfikacyjny dla substancji zagrażających środowisku
Tabela 2.4.3.2: Schemat klasyfikacyjny dla substancji zagrażających środowisku
| Kategorie klasyfikacyjne |
| Zagrożenie ostre (patrz Uwaga 1) | Długotrwałe zagrożenie (patrz Uwaga 2) | ||
| istnieją wystarczające dane o toksyczności przewlekłej | nie istnieją wystarczające dane o toksyczności przewlekłej (patrz Uwaga 1) | ||
| substancje nie szybko degradowalne (patrz Uwaga 3) | substancje szybko degradowalne (patrz Uwaga 3) | ||
| Kategoria: ostra 1 | Kategoria: przewlekła 1 | Kategoria: przewlekła 1 | Kategoria: przewlekła 1 |
| LC(E)50 ≤ 1,00 | NOEC lub CEx ≤ 0,1 | NOEC lub CEx ≤ 0,01 | L(E)C50 ≤ 1,00 i brak szybkiej degradacji i/lub BCF ≥ 500 lub jeżeli nie istnieje log KOW ≥ 4 |
| Kategoria: ostra 2 | Kategoria: przewlekła 2 | Kategoria: przewlekła 2 | Kategoria: przewlekła 2 |
| 1,00 < LC(E)50 ≤ 10,0 | 0,1 < NOEC lub CEx ≤ 0,1 | 0,01 < NOEC lub CEX ≤ 0,01 | 1,00 L(E)C50 ≤ 10,0 i brak szybkiej degradacji i/lub BCF ≥ 500 lub jeżeli nie istnieje log KOW ≥ 4 |
| Kategoria: ostra 3 | Kategoria: przewlekła 2 | Kategoria: przewlekła 2 | |
| 10,0 < LC(E)50 ≤ 100 | 0,1 < NOEC lub CEx ≤ 1 | 10,0 L(E)C50 ≤ 100 i brak szybkiej degradacji i/lub BCF ≥ 500 lub jeżeli nie istnieje log KOW ≥ 4 | |
| Kategoria: przewlekła 4 (patrz Uwaga 4) | |
| Przykład (patrz Uwaga 5) Brak toksyczności ostrej i brak szybkiej degradacji i/lub BCF ≥ 500 lub jeżeli nie istnieje log KOW ≥ 4, to NOEC > 1 mg/l |
2. Substancje zaklasyfikowane są do różnych kategorii toksyczności przewlekłej, chyba że wystarczające dane o toksyczności przewlekłej dostępne są dla wszystkich trzech poziomów troficznych o rozpuszczalności w wodzie lub powyżej 1 mg/l. ("Wystarczające" oznacza, że dane dostatecznie obejmują punkt końcowy. Ogólnie byłyby to zmierzone dane z badań; ale w celu uniknięcia niepotrzebnych badań w indywidualnych przypadkach mogą być to także dane szacunkowe, np. (Q)SAR lub w oczywistych przypadkach ocenę ekspertów).
3. Toksyczność przewlekłą określa się na podstawie wartości NOEC lub równorzędnych wartości CEx w mg/l dla ryb, skorupiaków lub innych uznanych jednostek miary dla toksyczności przewlekłej.
4. System wprowadza również "klasyfikację asekuracyjną" (oznaczoną jako przewlekła 4) w przypadku, gdy dostępne dane nie umożliwiają klasyfikacji zgodnie z formalnymi kryteriami, ale istnieją niemniej powody do obaw.
5. Substancje, które są słabo rozpuszczalne i dla których nie odnotowuje się toksyczności ostrej na poziomie do rozpuszczalności w wodzie i które nie ulegają szybkiej degradacji i mają współczynnik biostężenia, należą do tej kategorii, chyba że można wykazać, że substancja nie wykazuje długoterminowego zagrożenia.
2.4.4 Kategorie i kryteria klasyfikacji dla mieszanin
2.4.4.1 System klasyfikacji dla mieszanin obejmuje stosowane kategorie klasyfikacji dla substancji, tj. kategorię toksyczności ostrej 1 i kategorię toksyczności przewlekłej 1 i 2. W celu wykorzystania wszystkich dostępnych danych do celów klasyfikacji zagrożeń, jakie mieszanina powoduje dla środowiska wodnego, przyjmuje się następujące założenie, stosując w odpowiednich przypadkach:
"Istotne składniki" mieszaniny, to te składniki, które w toksyczności ostrej i/lub przewlekłej 1, występują w stężeniu co najmniej 0,1% masowego a inne składniki w stężeniu co najmniej 1% masowego, o ile (np. w przypadku składników silnie toksycznych) nie istnieją powody do przypuszczenia, że składnik występujący w stężeniu niższym niż 0,1%, może mimo to mieć istotne znaczenie dla klasyfikacji mieszaniny na podstawie jej zagrożenia dla środowiska wodnego.
2.4.4.2 Podejście do klasyfikacji zagrożeń dla środowiska wodnego jest procesem wielopoziomowym i zależy od dostępnych informacji na temat samej mieszaniny oraz jej składników. Proces tego podejścia wielopoziomowego obejmuje następujące elementy:
a) klasyfikację na podstawie wyników badań mieszanin;
b) klasyfikację na podstawie zasad pomostowych;
c) zastosowanie "sumy zaklasyfikowanych składników" i/lub "reguły addytywności".
Poniższy schemat 2.4.4.2 przedstawia postępowanie klasyfikacyjne.
Schemat 2.4.4.2 Wielopoziomowe podejście do klasyfikacji mieszanin w zależności od ich ostrych i długotrwałych zagrożeń dla środowiska wodnego
2.4.4.3 Klasyfikacja mieszanin, jeżeli dostępne są dane dla kompletnej mieszaniny
2.4.4.3.1 Jeżeli mieszanina zostanie przebadana jako całość w celu określenia jej toksyczności w wodzie, to klasyfikuje się ją zgodnie z kryteriami przyjętymi dla materiału. Klasyfikacja bazuje na powszechnie przyjętych danych o rybach, skorupiakach i glonach/roślinach (patrz 2.4.2.3 i 2.4.2.4). Jeżeli nie istnieją wystarczające dane o toksyczności ostrej lub przewlekłej dla kompletnej mieszaniny, to należy zastosować zasady pomostowe lub metodę sumowania (patrz 2.4.4.4 do 2.4.4.6).
2.4.4.3.2 Klasyfikacja mieszanin według długotrwałego zagrożenia wymaga dodatkowych informacji o degradacji a w szczególnych przypadkach o bioakumulacji. Może nie być dostępnych danych o degradacji i bioakumulacji dla mieszaniny jako całości. Badań degradacji i bioakumulacji nie stosuje się dla mieszanin, ponieważ są one trudne do zinterpretowania i mogą mieć znaczenie tylko dla pojedynczego materiału.
2.4.4.3.3 Klasyfikacja do kategorii ostrej 1, 2 i 3
a) Jeżeli istnieją wystarczające dane z badań dla toksyczności ostrej (LC50 lub CE50) dla mieszaniny jako całości i L(E)C50 ≤ 100 mg/l:
klasyfikacja mieszaniny do kategorii ostra 1, 2 lub 3 zgodnie z tabelą 2.4.3.1.a).
b) Jeżeli istnieją wystarczające dane z badań dla toksyczności ostrej (LC50 lub CE50) dla mieszaniny jako całości i L(E)C50 > 100 mg/l lub o rozpuszczalności w wodzie:
zgodnie z ADN nie ma konieczności klasyfikowania jako ostrego zagrożenia dla środowiska wodnego.
2.4.4.3.4 Klasyfikacja do kategorii przewlekłej 1, 2 i 3
a) Jeżeli istnieją wystarczające dane z badań dla toksyczności przewlekłej (CEx lub NOEC) dla mieszaniny jako całości i CEx lub NOEC badanej mieszaniny ≤ 1 mg/l:
(i) klasyfikacja mieszaniny do kategorii przewlekłej 1, 2 lub 3 zgodnie z tabelą 2.4.3.1.b) (ii) (szybka degradacja), jeżeli dostępne informacje pozwalają wyciągnąć wniosek, że wszystkie istotne składniki mieszaniny są szybko degradowalne;
(ii) klasyfikacja mieszaniny do kategorii przewlekłej 1, 2 lub 3 zgodnie z tabelą 2.4.3.1.b) (i) (nie szybko degradowalne).
b) Jeżeli istnieją wystarczające dane z badań dla toksyczności przewlekłej (CEx lub NOEC) dla mieszaniny jako całości i CEx lub NOEC badanej mieszaniny > 1 mg/l lub o rozpuszczalności w wodzie:
zgodnie z ADN nie ma konieczności klasyfikowania jako przewlekłego zagrożenia dla środowiska wodnego.
2.4.4.3.5 Klasyfikacja do kategorii przewlekłej 4
W razie potrzeby, mieszaninę klasyfikuje jak przewlekła 4 (klasyfikacja asekuracyjna), zgodnie z tabelą 2.4.3.1 c).
2.4.4.4 Klasyfikacja mieszanin, gdy nie są dostępne dane o toksyczności dla kompletnej mieszaniny: zasady pomostowe
2.4.4.4.1 Jeżeli sama mieszanina nie została zbadana dla określenia jej zagrożenia dla środowiska wodnego, lecz istnieją wystarczające dane o poszczególnych składnikach i podobnych przebadanych mieszaninach, aby wystarczająco scharakteryzować zagrożenia stwarzane przez mieszaninę, to wtedy dane te należy zastosować zgodnie z niżej przyjętymi zasadami pomostowymi. To zapewnia, że dla klasyfikacji będą użyte w największym możliwym stopniu dostępne dane dla opisania zagrożenia mieszaniny, bez konieczności dodatkowych testów na zwierzętach.
2.4.4.4.2 Rozcieńczanie
Jeżeli nowa mieszanina powstaje przez rozcieńczenie zbadanej mieszaniny lub materiału rozcieńczalnikiem, który posiada równorzędną lub niższą klasyfikację zagrożenia dla środowiska wodnego niż najmniej zagrażający środowisku składnik pierwotny, i nie oczekuje się, że wpłynie na zagrożenie dla środowiska wodnego innych składników, to nowa mieszanina powinna być sklasyfikowana jako równorzędna pierwotnej zbadanej mieszaninie lub materiałowi. Alternatywnie można zastosować metodę objaśnioną pod 2.4.4.5.
2.4.4.4.3 Klasyfikacja partii
Można założyć, że kategoria zagrożenia dla środowiska wodnego jednej zbadanej partii mieszaniny jest zasadniczo równorzędna kategorii innej niezbadanej partii tego samego produktu handlowego, produkowanego przez lub pod kontrolą tego samego dostawcy, chyba że są powody by sądzić, iż istnieją znaczne różnice powodujące zmianę klasyfikacji danej partii pod względem zagrożenia dla środowiska wodnego. W tym przypadku wymagana jest nowa klasyfikacja.
2.4.4.4.4 Stężenia mieszanin, które są klasyfikowane według najbardziej rygorystycznych kategorii (toksyczność przewlekła 1 i toksyczność ostra 1)
Jeżeli badana mieszanina klasyfikowana jest do kategorii toksyczność przewlekła 1 i/lub toksyczność ostra 1, a stężenie składników i tej mieszaniny zaklasyfikowanych do kategorii toksyczność przewlekła 1 i/lub toksyczność ostra 1 wzrasta, to niezbadana mieszanina o większym stężeniu powinna być klasyfikowana bez dodatkowych badań według tych samych kategorii klasyfikacji jak zbadana mieszanina pierwotna.
2.4.4.4.5 Interpolacja wewnątrz jednej kategorii toksyczności
Dla trzech mieszanin (A, B i C) mających identyczne składniki, gdzie mieszaniny A i B są zbadane i zaliczone są do tej samej kategorii toksyczności a niezbadana mieszanina C posiada takie same składniki toksyczne jak mieszanina A i B, o stężeniach aktywnych składników leżących pomiędzy stężeniami składników w mieszaninach A i B, to mieszanina C klasyfikowana jest do tej samej kategorii co mieszaniny A i B.
2.4.4.4.6 Mieszaniny zasadniczo podobne
Jeżeli dane jest co następuje:
a) dwie mieszaniny:
(i) A + B;
(ii) C + B;
b) stężenie składnika B jest zasadniczo jednakowe w obu mieszaninach;
c) stężenie składnika A w mieszaninie (i) jest tak samo wysokie jak stężenie składnika C w mieszaninie (ii);
d) dane dotyczące zagrożenia dla środowiska wodnego stwarzanego przez składniki A i C są dostępne i zasadniczo równorzędne, tj. składniki są w tej samej kategorii zagrożeń i nie oczekuje się, ze wpłyną na ostrą toksyczność wodną składnika B,
i mieszanina (i) lub (ii) jest już sklasyfikowana na podstawie danych z badań, to inna mieszanina może być sklasyfikowana do tej samej kategorii zagrożenia.
2.4.4.5 Klasyfikacja mieszanin, jeżeli dostępne są dane o toksyczności dla wszystkich składników lub tylko dla niektórych składników mieszaniny
2.4.4.5.1 Klasyfikacja mieszanin powinna opierać się na sumie klasyfikacji jej składników. Odsetek składników zaklasyfikowanych jako ostre lub przewlekłe zagrożenie dla środowiska wodnego dodaje się bezpośrednio do metody sumowania. Metoda ta szczegółowo jest opisana pod 2.4.4.6.1 do 2.4.4.6.4.
2.4.4.5.2 Mieszaniny mogą być utworzone jako kombinacja zarówno składników już sklasyfikowanych (toksyczność ostra 1 i/lub toksyczność przewlekła 1, 2), jak i składników, dla których są dostępne odpowiednie dane z badań o toksyczności. Jeżeli dostępne są odpowiednie dane o toksyczności dla więcej niż jednego składnika mieszaniny, to kombinację toksyczności tych składników oblicza się przy pomocy wzorów addytywności podanych pod a) lub b) w zależności od rodzaju danych o toksyczności:
a) na podstawie ostrej toksyczności wodnej
gdzie:
Ci = stężenie składnika "i" (procent wagowy)
L(E)C50i= (mg/l) wartość LC50 lub EC50 dla składnika "i"
n = liczba składników, przy czym i jest pomiędzy "1 (jeden)" a "n"
L(E)C50i = wartość L(E)C50 części mieszaniny z danymi z badań.
Obliczoną toksyczność wykorzystuje się w celu zaklasyfikowania tej części mieszaniny do kategorii ostrego zagrożenia, którą następnie używa się w stosowaniu metody sumowania.
b) na podstawie przewlekłej toksyczności wodnej
gdzie:
Ci = stężenie składnika "i" (procent masowy), przy czym "i" zawiera szybko rozkładające się składniki;
Cj = stężenie składnika "j" (procent masowy), przy czym "j" zawiera składniki nie rozkładające się szybko;
NOECi = NOEC (lub inne uznane wielkości dla toksyczności przewlekłej) składnika "i", przy czym "i" zawiera łatwo rozkładające się składniki, w mg/l;
NOECj = NOEC (lub inne uznane wielkości dla toksyczności przewlekłej) składnika "j", przy czym "j" zawiera składniki nie rozkładające się łatwo, w mg/l;
n = liczba składników, przy czym "i" i "j" jest pomiędzy "1 (jeden)" a "n"
EqNOECm = równoważnik NOEC części mieszaniny z danymi z badań.
Równoważna toksyczność odzwierciedla więc taką toksyczność, że materiały nie ulegające łatwo rozkładowi sklasyfikowane zostają do stopnia kategorii zagrożeń "rygorystyczne" jako ulegające łatwo rozkładowi degradacji.
Obliczoną równoważną toksyczność wykorzystuje się w celu zaklasyfikowania tej części mieszaniny zgodnie z kryteriami dla substancji ulegających łatwo rozkładowi (tabela 2.4.3.1 b) (ii)) do kategorii zagrożenia przewlekłego, którą następnie używa się w stosowaniu metody sumowania.
2.4.4.5.3 Przy zastosowaniu reguły addytywności dla części mieszaniny zaleca się obliczać toksyczność tej części mieszaniny przy zastosowaniu wartości toksyczności dla każdego składnika, która dotyczy tej samej grupy taksonomicznej (tj. ryby, dafnie lub glony), a następnie zastosować najwyższą uzyskaną toksyczność (najniższą wartość) (tj. dla najbardziej wrażliwej z trzech grup taksonomicznych). Jeżeli jednak wspomniane wartości toksyczności dla każdego składnika nie odnoszą się do tego samego typu rodzaju grupy, to wartość toksyczności dla każdego składnika wybiera się w taki sam sposób, jak wartość toksyczności w klasyfikacji substancji, tj. stosuje się wyższą toksyczność (najbardziej wrażliwego badanego organizmu). Obliczoną toksyczność ostrą i przewlekłą stosuje się do klasyfikacji tej części mieszaniny do kategorii toksyczności ostrej 1, 2 lub 3 i/lub przewlekłej 1, 2 lub 3.
2.4.4.5.4 Jeżeli mieszaninę klasyfikuje się na więcej sposób niż jeden, to należy zastosować metodę przynoszącą najbardziej konserwatywne wyniki.
2.4.4.6 Metoda sumowania
2.4.4.6.1 Postępowanie klasyfikacyjne
Zasadniczo, bardziej rygorystyczna klasyfikacja mieszanin unieważnia mniej rygorystyczną klasyfikację, tzn. klasyfikacja do kategorii przewlekłej 1 unieważnia klasyfikację do kategorii przewlekłej 2. Zatem postępowanie klasyfikacyjne jest wtedy zakończone, jeżeli wynikiem klasyfikacji jest kategoria przewlekła 1. Bardziej rygorystyczna klasyfikacja niż do kategorii przewlekłej 1 nie jest możliwa, dlatego nie ma potrzeby prowadzenia dalszej procedury klasyfikacyjnej.
2.4.4.6.2 Klasyfikacja do kategorii toksyczności ostrej 1, 2 lub 3
2.4.4.6.2.1 Najpierw bierze się pod uwagę wszystkie składniki sklasyfikowane do kategorii ostrej 1. Jeżeli suma stężeń (w %) tych składników wynosi co najmniej 25%, to całą mieszaninę klasyfikuje się do kategorii ostrej 1. Jeżeli wynikiem obliczeń jest klasyfikacja mieszaniny do kategorii ostrej 1, to procedura klasyfikacyjna jest zakończona.
2.4.4.6.2.2 W przypadku, gdy mieszaniny nie sklasyfikowano w kategorii ostrej 1, rozważa się klasyfikację do kategorii ostrej 2. Mieszaninę klasyfikuje się jako ostrą 2, jeżeli 10-krotna suma wszystkich składników zaklasyfikowanych do kategorii ostrej 1 i suma wszystkich składników zaklasyfikowanych do kategorii ostrej 2 wynosi co najmniej 25%. Jeżeli wynikiem obliczeń jest klasyfikacja mieszaniny do kategorii ostrej 2, to procedura klasyfikacyjna jest zakończona.
2.4.4.6.2.3 W przypadku, gdy mieszaniny nie sklasyfikowano w kategorii ostrej 1 ani w ostrej 2, to rozważa się klasyfikację w kategorii ostrej 3. Mieszaninę klasyfikuje się jako ostrą 3, jeżeli 100-krotna suma wszystkich składników zaklasyfikowanych do kategorii ostrej 1 i 10-krotna suma wszystkich składników zaklasyfikowanych do kategorii ostrej 2 i suma wszystkich składników zaklasyfikowanych do kategorii ostrej 3 wynosi co najmniej 25%.
2.4.4.6.2. Klasyfikacja mieszanin według ich zagrożeń ostrych przy pomocy sumowania stężeń sklasyfikowanych składników zestawiona jest w poniższej tabeli 2.4.4.6.2.4:
| suma stężeń (w %) składników, które zaklasyfikowane są jako kategoria: | Kategoria klasyfikacji mieszaniny |
| ostra 1 x Ma) ≥ 25 % | ostra 1 |
| (M x 10 x ostra 1) + ostra 2 ≥ 25% | ostra 2 |
| (M x 100 x ostra 1) + (10 x ostra 2) + ostra 3 ≥ 25% | ostra 3 |
a) Objaśnienie współczynnika M patrz: 2.4.4.6.4.
2.4.4.6.3 Klasyfikacja do kategorii toksyczności przewlekłej 1, 2, 3 i 4
2.4.4.6.3.1 Najpierw bierze się pod uwagę wszystkie składniki zaklasyfikowane do kategorii przewlekłej 1. Jeżeli suma stężeń (w %) tych składników wynosi co najmniej 25%, to całą mieszaninę klasyfikuje się do kategorii przewlekłej 1. Jeżeli wynikiem obliczeń jest klasyfikacja mieszaniny do kategorii przewlekłej 1, to procedura klasyfikacyjna jest zakończona.
2.4.4.6.3.2 W przypadku, gdy mieszaniny nie zaklasyfikowano do kategorii przewlekłej 1, to bada się klasyfikację mieszaniny do kategorii przewlekłej 2. Mieszaninę klasyfikuje się do kategorii przewlekłej 2, jeżeli 10-krotna suma stężeń (w %) wszystkich składników zaklasyfikowanych do kategorii przewlekłej 1 plus suma stężeń (w %) wszystkich składników zaklasyfikowanych do kategorii przewlekłej 2 wynosi co najmniej 25%. Jeżeli wynikiem obliczeń jest klasyfikacja mieszaniny do kategorii przewlekłej 2, to procedura klasyfikacyjna jest zakończona.
2.4.4.6.3.3 W przypadku, gdy mieszaniny nie sklasyfikowano w kategorii przewlekłej 1 ani w przewlekłej 2, to rozważa się klasyfikację w kategorii przewlekłej 3. Mieszaninę klasyfikuje się jako przewlekłą 3, jeżeli 100-krotna suma wszystkich składników zaklasyfikowanych do kategorii przewlekłej 1 i 10-krotna suma wszystkich składników zaklasyfikowanych do kategorii przewlekłej 2 i suma wszystkich składników zaklasyfikowanych do kategorii przewlekłej 3 wynosi co najmniej 25%.
2.4.4.6.3.4 W przypadku, gdy mieszaniny nie sklasyfikowano w kategorii przewlekłej 1 ani w przewlekłej 2, ani w przewlekłej 3, to w ramach ADN, nie jest konieczne klasyfikowanie do kategorii przewlekłej 4. Mieszanina jest klasyfikowana do kategorii przewlekłej 4, jeżeli suma procentowych składników kategorii przewlekłej 1, 2, 3 i 4 wynosi co najmniej 25%.
2.4.4.6.3.5 Klasyfikacja mieszanin według ich zagrożeń przewlekłych przy pomocy sumowania stężeń sklasyfikowanych składników zestawiona jest w poniższej tabeli 2.4.4.6.3.5:
CZĘŚĆ 3WYKAZ TOWARÓW NIEBEZPIECZNYCH, PRZEPISY SPECJALNE ORAZ WYŁĄCZENIA W ZWIĄZKU Z ILOŚCIAMI OGRANICZONYMI I WYŁĄCZONYMI
WYKAZ TOWARÓW NIEBEZPIECZNYCH, PRZEPISY SPECJALNE ORAZ WYŁĄCZENIA W ZWIĄZKU Z ILOŚCIAMI OGRANICZONYMI I WYŁĄCZONYMI
Dział 3.2Wykaz towarów niebezpiecznych
Wykaz towarów niebezpiecznych
Wyjaśnienie dotyczące Tabeli A:
Każdy wiersz tabeli A tego działu dotyczy zasadniczo materiału(-ów) lub przedmiotu(-ów), który(-e) jest (są) objęty(-e) określonym numerem UN. Jeżeli jednak materiały lub przedmioty, należące do jednego i tego samego numeru UN, mają różne właściwości chemiczne, fizyczne i/lub podlegają różnym przepisom przewozowym, to tym numerem UN może być objętych kilka kolejnych wierszy.
Każda kolumna tabeli A jest, jak podano w poniższych uwagach objaśniających, poświęcona określonemu tematowi. Miejsce przecięcia się kolumn i wierszy (komórka) zawiera informacje do omawianego w kolumnie tematu dla materiału(-ów) lub przedmiotu (-ów) tego wiersza:
- pierwsze cztery komórki identyfikują materiał (materiały) lub przedmiot(-y) należący(-e) do tego wiersza (przepisy specjalne w kolumnie (6) mogą podawać odnośne informacje dodatkowe);
- następne komórki podają stosowane przepisy specjalne albo jako pełną informację albo w formie zakodowanej. Kody wskazują na szczegółowe informacje zawarte w podanej części, dziale, rozdziale i/lub podrozdziale w poniższych uwagach objaśniających. Pusta komórka oznacza, że nie ma żadnych przepisów specjalnych i stosuje się tylko ogólne przepisy lub, że obowiązuje podane w uwagach objaśniających ograniczenie przewozowe.
Do stosowanych przepisów ogólnych nie ma odnośników w odpowiednich kolumnach. Poniższe uwagi podają objaśnienia dla każdej kolumny część(-i), dział(-y), rozdział(-y) i/lub podrozdział(-y), w którym te uwagi są zawarte.
Uwagi objaśniające dla każdej kolumny:
Kolumna (1) "Numer UN/numer identyfikacyjny"
Kolumna ta zawiera numer UN:
- materiału lub przedmiotu niebezpiecznego, jeżeli do tego materiału lub przedmiotu jest przyporządkowany specyficzny numer UN, lub
- zbiorczy lub pod pozycją I.N.O., któremu należy przyporządkować niewymienione z nazwy materiały lub przedmioty niebezpieczne według kryteriów części 2 ("drzewa decyzyjne").
Kolumna (2) "Nazwa towaru"
Kolumna ta zawiera nazwę materiału lub przedmiotu napisaną wielkimi literami, jeżeli do materiału lub przedmiotu przyporządkowany jest własny specyficzny numer UN lub pozycja ogólna, lub pozycja I.N.O., do której przyporządkowany jest niebezpieczny materiał lub przedmiot zgodnie z kryteriami części 2 ("drzewo decyzyjne"). Nazwę tę należy stosować jako oficjalną nazwę przewozową lub w danym wypadku jako część oficjalnej nazwy przewozowej (dalsze szczegóły dotyczące oficjalnej nazwy przewozowej, patrz 3.1.2).
Po oficjalnej nazwie przewozowej dodany jest opisowy tekst pisany małymi literami, aby objaśnić zakres stosowania zapisu w tych przypadkach, w których przepisy klasyfikacyjne i/lub przewozowe materiału lub przedmiotu mogą być różne w określonych warunkach.
Kolumna (3a) "Klasa"
Kolumna ta zawiera numer klasy, która swoim tytułem obejmuje niebezpieczny materiał lub przedmiot. Ten numer klasy przyporządkowany jest według procedur i kryteriów części 2.
Kolumna (3b) "Kod klasyfikacyjny"
Kolumna ta zawiera kod klasyfikacyjny materiału lub przedmiotu niebezpiecznego.
- Dla materiałów lub przedmiotów niebezpiecznych klasy 1, kod składa się z numeru podklasy i litery grupy zgodności, które przyporządkowane są według procedur i kryteriów pod 2.2.1.1.4.
- Dla materiałów i przedmiotów niebezpiecznych klasy 2, kod składa się z cyfry i jednej lub więcej liter określających grupę niebezpiecznych właściwości, które są wyjaśnione pod 2.2.2.1.1 i 2.2.2.1.3.
- Dla materiałów i przedmiotów niebezpiecznych klas 3, 4.1, 4.2, 4.3, 5.1, 5.2, 6.1, 6.2, 8 i 9, kody te są objaśnione pod 2.2.x.1.2. 40
- Materiały i przedmioty niebezpieczne klasy 7 nie mają kodu klasyfikacyjnego.
Kolumna (4) "Grupa pakowania"
Kolumna ta zawiera numer(-y) grupy(-) pakowania (I, II lub III), która(-e) jest (są) przyporządkowane do materiału niebezpiecznego. Numery grup pakowania są przyporządkowane na podstawie procedur i kryteriów części 2. Niektóre materiały i przedmioty nie mają przyporządkowanej grupy pakowania.
Kolumna (5) "Nalepki ostrzegawcze"
Kolumna ta zawiera numery wzorów nalepek ostrzegawczych (patrz 5.2.2.2 i 5.3.1.7), które należy umieszczać na sztukach przesyłki, kontenerach, kontenerach-cysternach, cysternach przenośnych, MEGC, pojazdach i wagonach.
Jednak dla materiałów i przedmiotów klasy 7, w zależności od kategorii, "7X"oznacza nalepkę ostrzegawczą według wzoru 7A, 7B lub 7C (patrz 5.1.5.3.4 i 5.2.2.1.11.1) lub 7D (patrz 5.3.1.1.3 i 5.3.1.7.2).
Przepisy ogólne dotyczące nanoszenia nalepek ostrzegawczych (np. numery nalepek ostrzegawczych lub miejsca, w którym należy je umieszczać) są zawarte pod 5.2.2.1 dla sztuk przesyłki i kontenerów małych i pod 5.3.1 dla kontenerów wielkich, kontenerów-cystern, MEGC, cystern przenośnych, pojazdów i wagonów.
Uwaga. Wyżej wymienione przepisy dotyczące nanoszenia nalepek mogą być zmienione przez przepisy specjalne podane w kolumnie 6.
Kolumna (6) "Przepisy specjalne"
Kolumna ta zawiera kody numeryczne przepisów specjalnych. Przepisy te dotyczą rozszerzonego zakresu tematycznego, który głównie jest powiązany z treścią kolumn 1 do 5 (np. zakazy przewozu, wyjątki od przepisów, objaśnienia do klasyfikacji określonych postaci danych towarów niebezpiecznych oraz dodatkowe przepisy dotyczące nalepek i oznakowania) i są wymienione w dziale 3.3 według porządku numerycznego. Jeżeli kolumna 6 nie zawiera zapisu, to nie obowiązują przepisy specjalne dla danego towaru niebezpiecznego w odniesieniu do treści kolumn 1 do 5. Przepisy specjalne specyficzne dla żeglugi śródlądowej zaczynają się od 800.
Kolumna (7a) "Ilości ograniczone"
Kolumna ta zawiera maksymalne ilości materiałów na opakowanie wewnętrzne lub przedmiot, dla przewozu towarów niebezpiecznych zapakowanych w ilościach ograniczonych zgodnie z działem 3.4.
Kolumna (7b) "Ilości wyłączone"
Kolumna ta zawiera kod literowo-cyfrowy o następującym znaczeniu:
- "E0" oznacza, że dla towaru niebezpiecznego zapakowanego w ilościach wyłączonych nie ma wyjątku od ADN;
- pozostałe kody literowo-cyfrowe rozpoczynające się od litery E oznaczają, że ADN nie ma zastosowania, jeżeli są spełnione warunki podane w dziale 3.5.
Kolumna (8) "Zezwolenie na przewóz"
Kolumna ta zawiera kody literowo-cyfrowe dotyczące form zezwolenia na przewóz statkami żeglugi śródlądowej.
Jeżeli kolumna (8) jest pusta, to materiał lub przedmiot może być przewożony tylko w sztukach przesyłki.
Jeżeli kolumna (8) zawiera kod "B", to przewóz jest dozwolony w sztukach przesyłki lub luzem (patrz 7.1.1.11).
Jeżeli kolumna (8) zawiera kod "T", to przewóz jest dozwolony w sztukach przesyłki i w zbiornikowcach. W przypadku przewozu w zbiornikowcu, stosuje się wymagania Tabeli C (patrz 7.2.1.21).
Kolumna (9) "Wymagane wyposażenie"
Kolumna ta zawiera kody literowo-cyfrowe dla wyposażenia wymaganego dla przewozu materiałów lub przedmiotów niebezpiecznych (patrz 8.1.5).
Kolumna (10) "Wentylacja"
Kolumna ta zawiera kody literowo-cyfrowe przepisów specjalnych dotyczących wentylacji stosowane do przewozu, o następującym znaczeniu:
- kod literowo-cyfrowy zaczynający się literami "VE" oznacza, że dodatkowy przepis specjalny stosowany jest do przewozu. Znajduje się on w 7.1.6.12 i tworzy wymaganie specjalne.
Kolumna (11) "Przepisy dotyczące załadunku, wyładunku i przewozu"
Kolumna ta zawiera kody literowo-cyfrowe odnoszące się do przepisów specjalnych dla przewozu, o następującym znaczeniu:
- kody literowo-cyfrowe zaczynające się literami "CO", "ST" i "RA" oznaczają, że te dodatkowe przepisy specjalne stosowane są do przewozu luzem. Można je znaleźć pod 7.1.6.13 i ustalić wymagania specjalne.
- kody literowo-cyfrowe zaczynające się literami "LO" oznaczają, że do te dodatkowe przepisy specjalne stosowane są przed załadunkiem. Można je znaleźć pod 7.1.6.13 i ustalić wymagania specjalne.
- kody literowo-cyfrowe zaczynające się literami "HA" oznaczają, że te dodatkowe przepisy specjalne stosowane są do manipulowania i układania. Można je znaleźć pod 7.1.6.13 i ustalić wymagania specjalne.
- kody literowo-cyfrowe zaczynające się literami "IN" oznaczają, że te dodatkowe przepisy specjalne stosowane są do kontroli ładowni w czasie przewozu. Można je znaleźć pod 7.1.6.13 i ustalić wymagania specjalne.
Kolumna (12) "Ilość stożków/niebieskich świateł"
Kolumna ta zawiera ilość stożków/niebieskich świateł, z których powinna składać się osygnalizowanie statku w czasie przewozu danego towaru niebezpiecznego (patrz rozdział 7.5.1).
Kolumna (13) "Przepisy dodatkowe/uwagi"
Kolumna ta zawiera dodatkowe wymagania lub uwagi dotyczące przewozu danego towaru niebezpiecznego.
Tabela B: Wykaz towarów niebezpiecznych w porządku alfabetycznym
Poniższa Tabela B jest alfabetycznym wykazem materiałów i przedmiotów niebezpiecznych, które są wymienione w kolejności numerycznej w Tabeli A rozdziału 3.2.1. Nie stanowi on integralnej części ADN. Został on sporządzony z należytą starannością przez Sekretariat Komisji Europejskiej Narodów Zjednoczonych dla Europy, aby ułatwić korzystanie z Załączników A i B, nie można jednak na nim polegać w zastępstwie uważnego przestudiowania i przestrzegania faktycznych postanowień załączonych Przepisów, które, w wypadku sprzeczności, uważane są za autorytatywne.
Uwaga 1: w celu ustalenia kolejności alfabetycznej nie uwzględniono następujących informacji, nawet jeżeli stanowią część oficjalnej nazwy przewozowej: liczby; litery greckie; skróty "sec" i "tert"; oraz litery "n" (azot), "n" (normalny), "o" (orto) "m" (meta), "p" (para) oraz "i.n.o." (inaczej nie określone).
Uwaga 2: nazwa materiału lub przedmiotu podana wielkimi literami oznacza oficjalną nazwę przewozową (zob. 3.1.2).
Uwaga 3: nazwa materiału lub przedmiotu podana wielkimi literami, po której następuje wyraz "patrz", oznacza alternatywną nazwę przewozową lub część oficjalnej nazwy przewozowej (z wyjątkiem pcb) (patrz. 3.1.2.1).
Uwaga 4: hasło wpisane małymi literami, po którym następuje wyraz "patrz", oznacza, że hasło nie jest oficjalną nazwą przewozową, lecz jej synonimem.
Uwaga 5: tam, gdzie nazwa wpisana jest częściowo wielkimi, a częściowo małymi literami, druga część nie jest uważana za część oficjalnej nazwy przewozowej (patrz 3.1.2.1).
Uwaga 6: dla celów dokumentacji i oznakowania sztuki przesyłki, oficjalną nazwę przewozową można zastosować odpowiednio w liczbie pojedynczej lub mnogiej (patrz 3.1.2.3).
Uwaga 7: Odnośnie dokładnego ustalenia oficjalnej nazwy przewozowej, patrz 3.1.2.
3.2.3 Tabela C: Wykaz towarów niebezpiecznych w porządku numerycznym UN
3.2.3.1 Objaśnienia dotyczące Tabeli C:
Przyjęto zasadę, że każdy wiersz Tabeli C niniejszego rozdziału dotyczy materiału (materiałów) objętego (objętych) odpowiednim numerem UN lub numerem identyfikacyjnym. Jednakże, w przypadku materiałów objętych jednym numerem UN lub numerem identyfikacyjnym, ale mających różne właściwości chemiczne, fizyczne i/lub odmienne warunki przewozowe, kilka kolejnych rzędów może być wykorzystanych dla tego numeru UN lub numeru identyfikacyjnego.
Każda kolumna Tabeli C przeznaczona jest dla określonego zagadnienia, zgodnie z objaśnieniami poniżej. Komórka znajdująca się na przecięciu kolumny i wiersza tabeli, zawiera informację dotyczącą zagadnienia objętego tą kolumną i odnosi się do materiału (materiałów), którego (których) dany wiersz dotyczy:
- Pierwsze cztery komórki identyfikują materiał(-y), którego(-ych) dany rząd dotyczy;
- Kolejne komórki zawierają właściwe przepisy szczególne, przedstawione w formie słownej informacji albo w postaci kodów. Kody odnoszą się do informacji szczegółowych, oznaczonych symbolami, których objaśnienie znajduje się w adnotacjach poniżej. Pusta komórka oznacza brak przepisów szczególnych dla danego przypadku i należy stosować przepisy ogólne, albo obowiązuje ograniczenie przewozowe wskazane w objaśnieniach.
Obowiązujące przepisy ogólne nie są podawane w komórkach tabeli.
Objaśnienia dla poszczególnych kolumn:
Kolumna (1) "Numer UN/numer identyfikacyjny"
Zawiera nr UN lub numer identyfikacyjny:
- materiału lub przedmiotu niebezpiecznego, jeżeli materiałowi przydzielono własny numer UN lub numer identyfikacyjny, lub
- pozycji ogólnej lub pozycji I.N.O., do której powinny być zaliczone materiały niewymienione z nazwy, na podstawie kryteriów ("drzew decyzyjnych") podanych w Części 2.
Kolumna (2) "Nazwa i opis"
Zawiera pisaną wielkimi literami nazwę materiału lub przedmiotu, o ile został mu przydzielony własny numer UN albo nazwę pozycji ogólnej lub pozycji I.N.O., do której materiał lub przedmiot został zaliczony na podstawie kryteriów ("drzew decyzyjnych") podanych w Części 2. Nazwa ta powinna użyta jako prawidłowa nazwa przewozowa lub, jeżeli jest to wymagane, jako część prawidłowej nazwy przewozowej (odnośnie szczegółów dotyczących prawidłowej nazwy przewozowej, patrz 3.1.2).
Za prawidłową nazwą przewozową może być dodany tekst opisowy, pisany małymi literami, wyjaśniający zakres dla danego zapisu, jeżeli klasyfikacja lub warunki przewozu materiału mogą być odmienne w różnych warunkach.
Kolumna (3a) "Klasa"
Zawiera numer klasy, której tytuł obejmuje dany materiał lub przedmiot niebezpieczny. Numer klasy przydzielany jest zgodnie z procedurami i kryteriami z Części 2.
Kolumna (3b) "Kod klasyfikacyjny"
Zawiera kod klasyfikacyjny materiału lub przedmiotu niebezpiecznego.
- Dla materiałów niebezpiecznych klasy 2, kod składa się z numeru i jednej lub więcej liter, reprezentujących grupę zagrożenia, które opisane są w 2.2.2.1.2 i 2.2.2.1.3.
- Kody dla materiałów niebezpiecznych klas 3, 4.1, 6.1, 8 i 9 opisane są w 2.2.x.1.2. 41
Kolumna (4) "Grupa pakowania"
Zawiera numer(-y) grupy(-) pakowania (I, II lub III), do której (-ych) dany materiał niebezpieczny został zaliczony. Numery grup pakowania określane są na podstawie procedur i kryteriów podanych w Części 2. Niektóre materiały i przedmioty niebezpieczne nie są zaliczane do grup pakowania.
Kolumna (5) "Nalepki"
Kolumna ta zawiera informacje dotyczące zagrożeń właściwych dla danego materiału niebezpiecznego. Rodzaj zagrożenia powinien być zawarty w nalepce, zgodnie z Tabelą A, kolumna (5).
W przypadku materiałów chemicznie niestabilnych, dodaje się skrót "niest.".
W przypadku materiałów lub mieszanin zagrażających środowisku, dodaje się kod "N1", "N2" lub "N3".
W przypadku materiałów i mieszanin transportowanych z listem przewozowym CMR, dodaje się zapis "CMR".
W przypadku materiałów i mieszanin unoszących się na powierzchni wody, nie mogących odparować lub nierozpuszczalnych w wodzie, lub które opadają na dno i nierozpuszczalnych w wodzie, należy umieścić oznaczenie "F" (od "Floater" (unoszący się)) lub "S" (od "Sinker" (opadający)).
Kolumna (6) "Typ zbiornikowca"
Zawiera typ zbiornikowca: G, C lub N.
Kolumna (7) "Konstrukcja zbiornika ładunkowego"
Zawiera informacje dotyczące konstrukcji zbiornika ładunkowego:
1 Zbiornik ładunkowy ciśnieniowy,
2 Zbiornik ładunkowy zamknięty,
3 Zbiornik ładunkowy otwarty, wyposażony w przerywacz płomienia,
4 Zbiornik ładunkowy otwarty.
Kolumna (8) "Typ zbiornika ładunkowego"
Zawiera informacje dotyczące typu zbiornika ładunkowego:
1 Zbiornik ładunkowy odejmowalny,
2 Zbiornik ładunkowy integralny
3 Zbiornik ładunkowy ze ścianami odrębnymi od kadłuba zewnętrznego
Kolumna (9) "Wyposażenie zbiornika ładunkowego"
Zawiera informacje dotyczące wyposażenia zbiornika ładunkowego:
1 System chłodzenia,
2 Możliwość ogrzewania ładunku
3 System zraszania wodnego
4 System grzewczy na pokładzie
Kolumna (10) "Ciśnienie otwarcia zaworu wentylacyjnego w kPa"
Zawiera informacje dotyczące ciśnienia otwarcia zaworu wentylacyjnego w kPa.
Kolumna (11) "Maksymalny stopień napełnienia (%)"
Zawiera informacje dotyczące maksymalnego stopnia napełnienia zbiorników ładunkowych, w procentach.
Kolumna (12) "Gęstość względna w 20°C"
Zawiera informacje o gęstości względnej materiału niebezpiecznego w temperaturze 20°C. Dane o gęstości względnej mają charakter wyłącznie informacyjny.
Kolumna (13) "Typ urządzenia probierczego"
Zawiera informacje dotyczące zalecanego typu urządzenia probierczego.
1 Urządzenie probiercze zamknięte,
2 Urządzenie probiercze częściowo zamknięte,
3 Urządzenie probiercze otwarte.
Kolumna (14) "Pompownia może znajdować się pod pokładem"
Zawiera wskazówkę, czy pompownia może znajdować się pod pokładem
Tak pompownia może się znajdować pod pokładem
Nie pompownia nie może się znajdować pod pokładem
Kolumna (15) "Klasa temperaturowa"
Zawiera klasę temperaturową substancji.
Kolumna (16) "Grupa wybuchowości"
Zawiera grupę wybuchowości substancji.
Kolumna (17) "Wymagane zabezpieczenie przed wybuchem"
Zawiera kod dotyczący zabezpieczenia przed wybuchem.
Tak wymagane jest zabezpieczenie przed wybuchem
Nie zabezpieczenie przed wybuchem nie jest wymagane
Kolumna (18) "Wymagany wyposażenie"
Kolumna ta zawiera kody alfanumeryczne wyposażenia niezbędnego do przewożenia niebezpiecznej substancji (patrz 8.1.5).
Kolumna (19) "Liczba stożków/niebieskich świateł"
Kolumna ta zawiera liczbę stożków/niebieskich świateł, który powinny stanowić oznakowanie jednostki transportowej w czasie transportu materiału lub substancji niebezpiecznej.
Kolumna (20) "Wymagania dodatkowe lub uwagi"
Kolumna ta zawiera dodatkowe wymagania lub uwagi stosowane odnośnie statku.
Tymi dodatkowymi wymaganiami lub uwagami są:
1. Amoniak bezwodny może powodować korozję naprężeniową w zbiornikach ładunkowych i systemie chłodniczych wykonanych ze stali węglowo-manganowej lub stali niklowej.
W celu zminimalizowania ryzyka powstawania korozji naprężeniowej należy zastosować poniższe środki:
(a) W przypadku zastosowania stali węglowo-manganowej, zbiorniki ładunkowe, zbiorniki ciśnieniowe systemu chłodzenia ładunku oraz rurociągi ładunkowe należy wykonywać ze stali drobnoziarnistej, o wartości dolnej granicy plastyczności nie większej niż 355 N/mm2. Wartość granicy plastyczności nie powinna przekraczać 440 N/mm2. Ponadto zastosowanie mają następujące wymagania:
1. Należy zastosować materiał o niskiej wytrzymałości na rozciąganie (Rm < 410 N/mm2) lub
2. Zbiorniki ładunkowe, zbiorniki ciśnieniowe systemu chłodzenia ładunku oraz rurociągi ładunkowe należy po spawaniu poddać obróbce cieplnej w celu usunięcia naprężeń;
lub
3. Temperatura podczas transportu powinna być utrzymywana na poziomie temperatury parowania ładunku, ok. minus 33°C, ale w żadnym przypadku nie większa niż minus 20°C; lub
4. Zawartość wody w amoniaku nie może przekraczać 0,1% masowych.
(b) W przypadku stosowania stali węglowo-manganowej o granicy plastyczności wyższych niż wymienione w (a), gotowe zbiorniki, odcinki rurociągów itp. należy poddać po spawaniu obróbce cieplnej w celu usunięcia naprężeń.
(c) Zbiorniki ciśnieniowe systemu chłodzenia ładunku oraz rurociągi skraplacza tego systemu wykonane ze stali węglowo-manganowej lub niklowej należy poddać po spawaniu obróbce cieplnej w celu usunięcia naprężeń.
(d) Wartości granicy plastyczności i wytrzymałości na rozciąganie materiałów spawalniczych mogą przekraczać jedynie o najmniejszą możliwą wartość odpowiednie wartości tych parametrów dla materiału zbiorników i rurociągów.
(e) Stale niklowe o zawartości powyżej 5% niklu oraz stale węglowo-manganowe niespełniające wymagań podanych w (a) i (b) nie mogą być stosowane do budowy zbiorników ładunkowych i rurociągów.
(f) Stale niklowe zawierające nie więcej niż 5% niklu mogą być stosowane, jeżeli temperatura w czasie przewozu nie przekracza wartości granicznych podanych w (a).
(g) Stężenie tlenu rozpuszczonego w amoniaku nie może przekroczyć wartości podanych w poniższej tabeli:
| t w °C | O2 w % | |
| minus 30 i mniej | 0,90 | |
| minus 20 | 0,50 | |
| minus 10 | 0,28 | |
| 0 | 0,16 | |
| 10 | 0,10 | |
| 20 | 0,05 | |
| 30 | 0,03 |
2. Przed załadunkiem należy usunąć powietrze i następnie utrzymywać je odpowiednio z dala, ze zbiorników ładunkowych i elementów rurociągów ładunkowych, przy pomocy gazu obojętnego (patrz także 7.2.4.18).
3. Należy zastosować odpowiednie środki w celu zapewnienia wystarczającej stabilizacji ładunku w celu uniemożliwienia zachodzenia jakichkolwiek reakcji podczas przewozu. Dokument przewozowy powinien zawierać następujące informacje:
(a) Nazwa i ilość dodanego inhibitora;
(b) Data dodania inhibitora i przewidywany czas jego skuteczności w warunkach normalnych;
(c) Wszelkie ograniczenia temperaturowe mające wpływ na inhibitor.
Jeżeli stabilizacja jest zapewniona wyłącznie poprzez pokrycie gazem obojętnym, to w dokumencie przewozowym wystarczy podać nazwę tego gazu.
Jeżeli stabilizacja jest uzyskana przy użyciu innych sposobów, np. poprzez szczególne oczyszczenie materiału, to sposób ten należy podać w dokumencie przewozowym.
4. Nie wolno dopuścić do zestalenia się ładunku; temperatura podczas przewozu powinna być utrzymywana powyżej punktu topnienia. W przypadku konieczności stosowania instalacji podgrzewania ładunku, muszą być one tak zaprojektowane, by w żadnej części zbiornika ładunkowego nie mogło dojść do polimeryzacji ładunku. Jeżeli temperatura instalacji grzewczej parowej mogłaby spowodować przegrzanie ładunku, należy zastosować inną, niskotemperaturową instalację grzewczą o działaniu pośrednim.
5. Materiał ten może spowodować zatkanie instalacji parowej. Należy zapewnić właściwy nadzór. Jeżeli do transportu materiału wymagany jest zbiornikowiec zamknięty, to rurociąg fazy gazowej powinien być zgodny z 9.3.2.22.5 (a) (i), (ii), (iv), (b), (c) lub (d) albo 9.3.3.22.5 (a) (i), (ii), (iv), (b), (c) lub (d). Wymagania nie stosuje się do zbiorników i odpowiednich rurociągów wypełnianych gazem obojętnym zgodnie z 7.2.4.18 lub gdy w kolumnie (17) nie jest wymagane zabezpieczenie przed wybuchem i nie są zainstalowane przerywacze płomienia.
6. Jeżeli temperatura zewnętrzna jest niższa lub równa temperaturze podanej w kolumnie (20), to materiały można transportować jedynie zbiornikowcami wyposażonymi w instalację podgrzewania ładunku.
Dodatkowo, w przypadku zbiorników ładunkowych zamkniętych, jeżeli zbiornikowiec:
- jest wyposażony zgodnie z 9.3.2.22.5 (a) (i) lub (d) albo 9.3.3.22.5 (a) (i) lub (d), to powinien być wyposażony w zawory ciśnieniowo-próżniowe odporne na ogrzewanie; lub
- jest wyposażony zgodnie z 9.3.2.22.5 (a) (ii), (v), (b) lub (c) albo 9.3.3.22.5 (a) (ii), (v), (b) lub (c), to powinien być wyposażony w ogrzewalne rurociągi fazy gazowej oraz ogrzewalne zawory ciśnieniowo-próżniowe; lub
- jest wyposażony zgodnie z 9.3.2.22.5 (a) (iii) lub (iv), lub 9.3.3.22.5 (a) (iii) lub (iv), to powinien być wyposażony w ogrzewalne rurociągi do odprowadzania fazy gazowej oraz ogrzewalne zawory ciśnieniowo-próżniowe i ogrzewalne przerywacze płomieni.
Temperatura rurociągów odprowadzających fazy gazowej, zaworów ciśnieniowo-próżniowych oraz przerywaczy płomienia powinna być utrzymywana co najmniej powyżej temperatury topnienia materiału.
7. Jeżeli do przewozu materiału wymagany jest zbiornikowiec ze zbiornikiem zamkniętym, lub jeżeli materiał transportowany jest zbiornikowcem ze zbiornikiem zamkniętym, i jeżeli ten zbiornikowiec:
- jest wyposażony zgodnie z 9.3.2.22.5 (a) (i) lub (d) albo 9.3.3.22.5(a) (i) lub (d), to powinien być wyposażony w podgrzewalne zawory ciśnieniowo-próżniowe; lub
- jest wyposażony zgodnie z 9.3.2.22.5 (a) (ii), (v), (b) lub (c) albo 9.3.3.22.5 (a) (ii), (v), (b) lub (c), to powinien być wyposażony w pogrzewalne rurociągi fazy gazowej oraz pogrzewalne zawory ciśnieniowo-próżniowe; lub;
- jest wyposażony zgodnie z 9.3.2.22.5 (a) (iii) lub (iv) albo 9.3.3.22.5 (a) (iii) lub (iv), to powinien być wyposażony w pogrzewalne rurociągi do odprowadzania fazy gazowej oraz pogrzewalne zawory ciśnieniowo-próżniowe i pogrzewalne przerywacze płomienia.
Temperatura rurociągów odprowadzających fazę gazową, zaworów ciśnieniowo-próżniowych oraz przerywaczy płomienia powinna być utrzymywana co najmniej powyżej temperatury topnienia materiału.
8. Przestrzenie podwójnej burty, podwójnego dna i wężownic grzewczych nie mogą zawierać wody.
9. (a) Jeżeli statek jest w drodze, to należy utrzymywać poduszkę gazu obojętnego powyżej powierzchni cieczy.
(b) Rurociągi ładunkowe i wentylacyjne powinny być niezależne od rurociągów przeznaczonych dla innych ładunków.
(c) Zawory bezpieczeństwa powinny być wykonane ze stali nierdzewnej.
10. (Zarezerwowane).
11. (a) Do budowy zbiorników i rurociągów za- i wyładunkowych nie należy stosować stali nierdzewnej typu 416 lub 442 ani żeliwa.
(b) Opróżnianie zbiornika dozwolone jest wyłącznie za pomocą pomp głębinowych lub poprzez wypieranie gazem obojętnym. Każda z pomp ładunkowych powinna być tak zaprojektowana, aby zapewnić, że temperatura materiału niebezpiecznego nie wzrośnie znacznie, jeżeli nastąpi zamknięcie lub zablokowanie w inny sposób ciśnieniowego rurociągu rozładunkowego.
(c) Ładunek powinien być chłodzony i utrzymywany w temperaturze poniżej 30°C.
(d) Zawory bezpieczeństwa należy nastawić na ciśnienie co najmniej 550 kPa (5,5 bara). Najwyższe nastawione ciśnienie wymaga specjalnego zezwolenia.
(e) Jeżeli statek jest w drodze, to należy utrzymywać poduszkę azotu powyżej powierzchni cieczy (zob. także 7.2.4.18). Należy zainstalować specjalną instalację doprowadzająca azot, aby nie dopuścić do spadku ciśnienia w zbiorniku ładunkowym poniżej 7 kPa (0,07 bara) w wyniku spadku temperatury ładunku pod wpływem warunków zewnętrznych lub z innych przyczyn. W celu spełnienia wymogu automatycznej regulacji ciśnienia, na statku powinna znajdować się wystarczająca ilość azotu. Do utworzenia poduszki należy stosować azot o czystości 99,9% objętościowych. Bateria butli z azotem przyłączona do zbiorników ładunkowych za pomocą reduktora odpowiada, w niniejszym kontekście, określeniu "regulacja automatyczna".
Stężenie azotu w wymaganej poduszce azotowej, w przestrzeni fazy gazowej zbiornika ładunkowego, w żadnym momencie nie powinno spaść poniżej 45%.
(f) Przed załadunkiem oraz w czasie, gdy w zbiorniku ładunkowym znajduje się ładunek w postaci ciekłej lub gazowej, jego przestrzeń i przestrzeń odpowiednich rurociągów powinna być wypełniona azotem.
(g) Instalacja zraszania wodnego powinna posiadać urządzenia zdalnego sterowania, które mogą być uruchamiane ze sterówki lub stanowiska kontrolnego, o ile takie istnieje.
(h) Należy zapewnić urządzenia do awaryjnego przepompowania tlenku etylenu w przypadku wystąpienia niekontrolowalnej samoreakcji.
12. (a) Materiały nie powinny zawierać acetylenu.
(b) Zbiorniki ładunkowe, które nie zostały poddane właściwemu oczyszczeniu, nie powinny być używane do przewozu tych materiałów, jeżeli jeden z poprzednich trzech ładunków zawierał substancję, o której wiadomo, że inicjuje polimeryzację, takie jak:
1. kwasy mineralne (np. kwas siarkowy, kwas chlorowodorowy, kwas azotowy);
2. kwasy karboksylowe i bezwodniki (np. kwasu mrówkowego, kwasu octowego);
3. kwasy karboksylowe chlorowcowane (np. kwas chlorooctowy);
4. kwasy sulfonowe (np. kwas benzenosulfonowy);
5. alkalia żrące (np. wodorotlenek sodu, wodorotlenek potasu);
6. amoniak i roztwory amoniaku;
7. aminy i roztwory aminy;
8. substancje utleniające.
(c) Przed załadunkiem, zbiorniki ładunkowe i ich rurociągi powinny być całkowicie oczyszczone, w celu wyeliminowania wszelkich pozostałości poprzednich ładunków, z wyjątkiem sytuacji, gdy poprzedni ładunek składał się z tlenku propylenu lub mieszaniny tlenku etylenu i tlenku propylenu. Szczególne środki ostrożności należy podjąć w przypadku amoniaku w zbiornikach ładunkowych zbudowanych ze stali innej niż stal nierdzewna.
(d) We wszystkich przypadkach skuteczność czyszczenia zbiorników ładunkowych i ich rurociągów powinna być monitorowana za pomocą właściwych testów lub kontroli, aby sprawdzić, czy nie ma pozostałości kwasów lub alkaliów, których obecność mogłaby stwarzać zagrożenie dla obecnego materiału.
(e) Zbiorniki transportowe powinny być każdorazowo kontrolowane przed ponownym załadunkiem, by uzyskać pewność, że przestrzeń wolna jest od zanieczyszczeń, dużych złogów rdzy lub widocznych wad konstrukcyjnych.
Jeżeli zbiorniki ładunkowe nieprzerwanie służą do przewozu takich materiałów, to taką kontrolę należy przeprowadzać w okresach nie rzadziej niż co 2,5 roku.
(f) Zbiorniki ładunkowe, które zawierały te materiały, mogą być ponownie użyte do przewozu innych ładunków, jeżeli zbiornik i rurociągi zostały dokładnie oczyszczone przez mycie i spłukanie strumieniem gazu obojętnego.
(g) Załadunek i rozładunek materiałów powinien odbywać się w sposób uniemożliwiający przedostawanie się gazu do atmosfery. Jeżeli gaz jest kierowany do instalacji brzegowej podczas załadunku, to system powrotny gazu przyłączony do zbiornika zawierającego ten materiał powinien być niezależny od innych zbiorników ładunkowych.
(h) Podczas rozładunku ciśnienie gazu w zbiornikach ładunkowych powinno być utrzymywane powyżej 7 kPa (0,07 bara).
(i) Opróżnianie zbiornika dozwolone jest wyłącznie za pomocą pomp głębinowych, pomp zanurzeniowych z napędem hydraulicznym lub przez wypieranie ciśnieniem gazu obojętnego. Każda z pomp ładunkowych powinna być tak zaprojektowana, aby zapewnić, że temperatura materiału niebezpiecznego nie wzrośnie znacznie, jeżeli nastąpi zamknięcie lub zablokowanie w inny sposób ciśnieniowego rurociągu rozładunkowego..
(j) Każdy zbiornik do przewozu tych materiałów powinien być wentylowany poprzez system wentylacyjny niezależny od systemów wentylacyjnych innych zbiorników ładunkowych przewożących inne materiały.
(k) Przewody elastyczne przeznaczone do za- i rozładunku tych materiałów powinny być oznaczone następująco:
"Do użycia wyłącznie do przeładunku tlenku alkylenowego."
(l) (zarezerwowane)
(m) Nie wolno dopuścić do przedostawania się powietrza do pomp i rurociągów przeładunkowych, w których znajdują się te materiały.
(n) Przed odłączeniem połączeń brzegowych, w rurociągach zawierających ciecz lub gaz należy obniżyć ciśnienie w połączeniu brzegowym za pomocą właściwych urządzeń.
(o) Rurociągi dla zbiorników ładunkowych, ładowanych tymi materiałami zbiornika ładunkowego powinny być oddzielone od rurociągów innych zbiorników ładunkowych, włącznie ze zbiornikami próżnymi. Jeżeli rurociągi dla ładowanych zbiorników ładunkowych nie są niezależne, to należy dokonać oddzielenia poprzez usunięcie elementów pośrednich, zaworów odcinających i innych odcinków rurociągu i założenie kołnierzy zaślepiających. Wymóg oddzielenia dotyczy wszystkich rurociągów cieczowych i odprowadzania fazy gazowej oraz wszystkich innych połączeń, jak na przykład wspólne rurociągi doprowadzające gaz obojętny.
(p) Materiały te mogą być przewożone pod warunkiem zachowania zgodności z planami przeładunku zatwierdzonymi przez uznaną władzę właściwą.
Każda planowana operacja ładunkowa powinna być ujęta w oddzielnym planie przeładunku. Plany przeładunku powinny zawierać schemat rurociągów i miejsca instalacji kołnierzy zaślepiających, niezbędnych do spełnienia wymogu oddzielenia instalacji. Na statku powinien znajdować się jeden egzemplarz każdego zatwierdzonego planu przeładunku. Zatwierdzone plany przeładunku powinny być przywołane w świadectwie dopuszczenia.
(q) Przed załadunkiem tych materiałów oraz przed wznowieniem przewozu, osoba zatwierdzona przez władzę właściwą powinna zaświadczyć, że oddzielenie rurociągów jest skuteczne; zaświadczenie to winno być przechowywane na pokładzie. Każde połączenie pomiędzy kołnierzem zaślepiającym i zaworem odcinającym w rurociągu powinno być zaplombowane, aby zapobiec niezamierzonemu odłączeniu kołnierza.
(r) Podczas przewozu ładunek powinien być pokryty azotem. Powinna zostać zainstalowana specjalna instalacja doprowadzająca azot, niedopuszczająca do spadku ciśnienia w zbiorniku ładunkowym poniżej 7 kPa (0,07 bara) w przypadku spadku temperatury ładunku, pod wpływem temperatury zewnętrznej lub z innej przyczyny. W celu spełnienia wymogu automatycznej regulacji ciśnienia, na statku powinna znajdować się wystarczająca ilość azotu. Do utworzenia poduszki należy stosować azot o czystości 99,9 % objętościowych. Bateria butli z azotem przyłączona do zbiorników ładunkowych poprzez reduktor odpowiada w niniejszym kontekście z określeniu "regulacja automatyczna".
(s) Przed każdą operacją załadunku i po jej zakończeniu należy sprawdzić przestrzeń gazową w zbiornikach ładunkowych, dla upewnienia się, że zawartość tlenu wynosi nie więcej niż 2% objętościowo.
(t) Przepływ ładunku
Przepływ ładunku (LR) zbiornika ładunkowego nie powinien przekraczać następującej wartości:
LR = 3600 x U/t (m3/h)
Gdzie:
U = ładowność (m3) w czasie załadunku przed uruchomieniem się systemu antyprzepełnieniowego;
T = czas (s) wymagany pomiędzy uruchomieniem systemu antyprzepełnieniowego a całkowitym zatrzymaniem procesu załadunku;
Czas stanowi sumę czasów cząstkowych potrzebnych do wykonania kolejnych operacji, np. czas reakcji personelu eksploatacyjnego, czas potrzebny do zatrzymania pomp oraz czas potrzebny do uruchomienia zaworów odcinających;
Przepływ ładunku powinien także uwzględniać ciśnienie rurociągu, na które został zaprojektowany.
13. Jeżeli nie dodano stabilizatora lub jego ilość jest niewystarczająca, to zawartość tlenu w fazie gazowej nie powinna przekraczać 0,1 %. Należy stale utrzymywać nadciśnienie w zbiorniku ładunkowym. Wymaganie to odnosi się również do podróży pod balastem albo ze zbiornikami próżnymi nieczyszczonymi pomiędzy operacjami przewozowymi.
14. Nie wolno przewozić następujących materiałów w wymienionych warunkach:
- materiały o temperaturze samozapłonu ≤ 200°C;
- materiały o temperaturze zapłonu < 23 °C i zakresie wybuchowości >15 punktów procentowych;
- mieszanki zawierające chlorowcowane węglowodory;
- mieszanki zawierające więcej niż 10% benzenu;
- materiały i mieszaniny przewożone w stanie stabilizowanym.
15. Należy zastosować środki, aby substancje alkaliczne bądź kwasowe, takie jak roztwór wodorotlenku sodu lub kwasu siarkowego, nie zanieczyszczały ładunku.
16. Jeżeli istnieje możliwość niebezpiecznej reakcji takiej jak polimeryzacja, rozkład, niestabilność cieplna lub wydzielanie gazów wynikająca z miejscowego przegrzania ładunku albo w zbiorniku ładunkowym albo związanym z nim rurociągu, to ładunek powinien być załadowany i przewożony wystarczająco oddzielony od innych materiałów, których temperatura jest dostatecznie wysoka, aby zapoczątkować taką reakcję. Wężownice grzewcze wewnątrz zbiorników ładunkowych przewożących te materiały powinny być zaślepione lub zabezpieczone równoważnymi środkami.
17. W dokumentach przewozowych powinna być podana temperatura topnienia ładunku.
18. (zarezerwowany)
19. Należy zastosować środki uniemożliwiające zetknięcie się ładunku z wodą. Dodatkowo zastosowanie mają poniższe wymagania:
Zabrania się przewożenia ładunku w zbiornikach ładunkowych sąsiadujących ze zbiornikami resztkowymi lub zbiornikami ładunkowymi zawierającymi wodę balastową, resztki ładunku lub inny ładunek zawierający wodę. Pompy, rurociągi i instalacje odpowietrzające takich zbiorników powinny być oddzielone od podobnego wyposażenia zbiorników przewożących takie ładunki. Rurociągi ze zbiorników resztkowych oraz rurociągi wody balastowej, nie powinny przechodzić przez zbiorniki ładunkowe zawierające dany ładunek, chyba że są prowadzone w tunelu.
20. Przekraczanie maksymalnej dopuszczalnej temperatury przewozu podanej w kolumnie (20) jest niedozwolone.
21. (zarezerwowany)
22. W dokumencie przewozowym należy podać gęstość względną ładunku.
23. Przyrządy do pomiaru ciśnienia fazy gazowej w zbiorniku ładunkowym powinny aktywować sygnał alarmowy, gdy ciśnienie wewnątrz zbiornika osiągnie 40 kPa (0,4 bar). Natychmiast powinna się uruchamiać instalacja zraszania wodnego, która powinna pracować dopóki ciśnienie wewnątrz zbiornika nie spadnie do 30 kPa (0,3 bar).
24. Materiały o temperaturze zapłonu powyżej 61°C, które są przekazywane do przewozu lub przewożone w stanie podgrzanym do maksimum 15 K poniżej ich temperatury zapłonu, powinny być przewożone na warunkach dla materiału numer 9001.
25. Do przewozu tego materiału może być stosowany zbiornik typu 3, pod warunkiem że konstrukcja zbiornika ładunkowego została zatwierdzona przez uznaną towarzystwo klasyfikacyjne dla maksymalnej dopuszczalnej temperatury przewozu.
26. Do przewozu tego materiału może być stosowany zbiornik typu 2, pod warunkiem że konstrukcja zbiornika ładunkowego została zatwierdzona przez uznane towarzystwo klasyfikacyjne dla maksymalnej dopuszczalnej temperatury przewozu.
27. Zastosowanie mają wymagania 3.1.2.8.1.
28. (a) Podczas przewozu UN 2448 SIARKA STOPIONA należy uruchomić wymuszoną wentylację zbiorników ładunkowych najpóźniej, kiedy stężenie siarkowodoru osiągnie 1,0 % objętościowych.
(b) Jeżeli podczas przewozu UN 2448 SIARKA STOPIONA stężenie siarkowodoru przekroczy 1,85% kapitan zobowiązany jest powiadomić niezwłocznie najbliższą władzę właściwą o tym fakcie.
Jeżeli znaczny wzrost stężenia siarkowodoru w ładowni sugeruje wyciek siarki, to należy jak najszybciej jak to możliwe opróżnić zbiornik ładunkowy. Ponowny załadunek może nastąpić dopiero po dokonaniu kontroli przez władzę właściwą, która wydała świadectwo dopuszczenia.
(c) Podczas przewozu UN 2448 SIARKA STOPIONA należy dokonywać pomiarów stężenia siarkowodoru w zbiornikach ładunkowych oraz stężenia ditlenku siarki i siarkowodoru w ładowniach.
(d) Pomiary wymagane w (c) należy wykonywać co najmniej raz na osiem godzin. Wyniki pomiarów należy zapisywać.
29. Jeżeli w kolumnie (2) podane są szczegóły dotyczące prężności par lub temperatury wrzenia, to odnośne informacje należy dodać do oficjalnej nazwy przewozowej w dokumencie przewozowym, np.
UN 1224 KETONY CIEKŁE, I.N.O.,
110 kPa < pp50 < 175 kPa lub
UN 2929 MATERIAŁ TRUJĄCY CIEKŁY ZAPALNY ORGANICZNY, I.N.O., temperatura wrzenia < 60°C
30. Podczas przewozu tych materiałów, ładownia zbiornikowca otwartego typu N może zawierać się wyposażenie pomocnicze.
31. Podczas przewozu tych materiałów statek powinien być wyposażony w zawór szybkoodcinający umieszczony bezpośrednio na połączeniu brzegowym.
32. W przypadku przewozu tego materiału, mają zastosowanie następujące wymagania dodatkowe:
(a) Powierzchnia zewnętrzna zbiorników ładunkowych powinna być pokryta niepalnym materiałem izolacyjnym. Warstwa izolacyjna powinna być odporna na uderzenia i wibracje. Nad pokładem izolacja powinna być zabezpieczona pokryciem.
Zewnętrzna temperatura pokrycia nie może przekraczać 70ºC.
(b) Przestrzenie zawierające zbiorniki ładunkowe powinny być zaopatrzone w wentylację. Powinny posiadać przyłącza do instalacji wentylacji wymuszonej.
(c) Zbiorniki ładunkowe powinny posiadać instalację wentylacji wymuszonej pozwalającą we wszystkich warunkach przewozowych utrzymać stężenie siarkowodoru ponad fazą płynną na poziomie nie przekraczającym 1,85% objętościowych.
Instalacje wentylacyjne powinny być tak poprowadzone, by nie dochodziło do odkładania się przewożonych materiałów.
Wyloty kanałów wentylacyjnych powinny być tak zlokalizowane, by nie stwarzały zagrożenia dla obsługi.
(d) Zbiorniki ładunkowe i ładownie powinny posiadać otwory i rurociągi do pobierania próbek gazu.
(e) Otwory zbiorników ładunkowych należy umieścić na takiej wysokości, by przy przegłębieniu 2° i przechyle bocznym 10° siarka nie mogła wydostać się ze zbiornika. Wszystkie otwory wylotowe powinny być umieszczone powyżej pokładu na wolnym powietrzu. Każdy wylot powinien być wyposażony w stale zamocowany mechanizm zamykający.
Jedno z tych urządzeń powinno otwierać się pod wpływem niewielkiego nadciśnienia w zbiorniku.
(f) Rurociągi do załadunku i wyładunku powinny być dobrze izolowane. Należy zapewnić możliwość ogrzewania rurociągów.
(g) Czynnik grzewczy należy dobrać tak, aby w przypadku jego przecieku do wnętrza zbiornika nie wchodził on w niebezpieczną reakcję z siarką.
33. Następujące zabezpieczenia powinny być stosowane podczas transportu tego materiału:
Wymagania konstrukcyjne:
(a) Roztwory nadtlenku wodoru mogą być przewożone jedynie w zbiornikach ładunkowych wyposażonych w pompy głębinowe.
(b) Zbiorniki ładunkowe i ich wyposażenie powinny być zbudowane z litej stali nierdzewnej typu odpowiedniego dla roztworów nadtlenku wodoru (na przykład, 304, 304L, 316, 316L oraz 316 Ti). Żaden z materiałów niemetalicznych stosowanych w zbiornikach ładunkowych nie powinien być niszczony przez nadtlenek wodoru ani powodować jego rozkładu.
(c) Czujniki temperatury powinny być zainstalowane w zbiornikach ładunkowych bezpośrednio pod podkładem oraz na dnie. Należy zapewnić możliwość zdalnego odczytu i monitorowania temperatury w sterówce.
(d) Wskaźniki zawartości tlenu (lub instalacja do pobierania prób gazu) powinny być montowane w przestrzeniach przylegających do zbiorników ładunkowych w celu detekcji ewentualnych przecieków. Należy uwzględnić zwiększoną łatwopalność wskutek zwiększonej obecności tlenu. W sterówce powinny być umieszczone zdalne czytniki, stały monitoring (jeżeli zainstalowane są instalacje do pobierania prób gazu, wystarczy monitoring okresowy) oraz alarmy wizualne i dźwiękowe podobne do stosowanych w czujnikach temperatury umieszczonych w sterówce. Alarmy wizualne i dźwiękowe powinny uaktywniać się gdy stężenie tlenu w tych pustych przestrzeniach przekroczy 30% objętościowo. Powinny być dostępne dwa dodatkowe wskaźniki zawartości tlenu.
(e) Systemy odpowietrzające zbiorników ładunkowych wyposażone w filtry powinny być wyposażone w ciśnieniowo-próżniowe zawory nadmiarowe właściwe dla wentylacji w obwodzie zamkniętym oraz w instalację ekstrakcyjną, na wypadek gdyby ciśnienie w zbiorniku ładunkowym wzrosło gwałtownie w wyniku niekontrolowanego rozkładu (patrz pod (m)). Te systemy dostawy powietrza i ekstrakcji powinny być tak zaprojektowane, aby woda nie miała dostępu do zbiorników ładunkowych. Przy projektowaniu awaryjnej instalacji ekstrakcyjnej, należy uwzględnić ciśnienie projektowe i rozmiary zbiorników ładunkowych.
(f) Powinien być zapewniony stały system zraszania wodą do rozcieńczania i spłukiwania roztworów nadtlenku wodoru rozlanych na pokładzie. Strumień wody powinien obejmować połączenia brzegowe i pokład zawierający zbiorniki ładunkowe przeznaczone do przewożenia roztworów nadtlenku wodoru.
Powinne być spełnione następujące minimalne wymagania:
1. Produkt powinien być rozcieńczony w stosunku do pierwotnego stężenia do 35% w ciągu 5 minut od rozlania na pokład;
2. Tempo i szacunkowe rozmiary wycieku powinny być ustalane w oparciu o maksymalne dopuszczalne współczynniki załadowania i wyładowania, czas potrzebny do zahamowania rozlewu w przypadku przepełnienia zbiornika bądź uszkodzenia rur lub przewodów oraz czas potrzebny do zastosowania wody rozcieńczającej z aktualizacją alarmu w punkcie kontroli ładunku lub w sterówce.
(g) Wyloty zaworów ciśnieniowych winny być umieszczone co najmniej 2 metry powyżej przejść, jeżeli znajdują się one na wysokości mniej niż 4 metry od przejść.
(h) Czujnik temperatury powinien być zamontowany na każdej pompie aby umożliwić monitorowanie temperatury ładunku podczas rozładunku i wykrycie ewentualnego przegrzania spowodowanego wadliwym działaniem pompy.
Wymagania obsługowe
Przewoźnik
(i) Roztwory nadtlenku wodoru powinny być przewożone jedynie w zbiornikach ładunkowych, które zostały odpowiednio oczyszczone i spasywowane, zgodnie z procedurą opisaną pod (j), ze wszelkich pozostałości po poprzednich ładunkach, ich parach i wodach balastowych. Świadectwo spełnienia wymagań procedury opisanej pod (j) należy przechowywać na pokładzie.
Szczególna dbałość w tym względzie jest sprawą zasadniczej wagi, by zapewnić bezpieczny przewóz roztworów nadtlenków wodoru:
1 Przy przewozie roztworu nadtlenku wodoru nie wolno jednocześnie przewozić żadnego innego ładunku;
2 Zbiorniki, które zawierały roztwory nadtlenku wodoru, mogą być ponownie użyte do innych ładunków po wyczyszczeniu ich przez osoby lub zakłady uznane do tego celu przez władzę właściwą;
3 Podczas projektowania zbiorników ładunkowych należy dołożyć starań dla ograniczenia do minimum struktury zbiornika, by zapewnić swobodne wysychanie powierzchni, brak możliwości wnikania cieczy i łatwość prowadzenia oględzin.
(j) Procedury inspekcji, czyszczenia, pasywacji i załadowania do transportu roztworu nadtlenków wodoru w stężeniu 8-60% w zbiornikach ładunkowych, które uprzednio służyły do przewozu innych ładunków.
Przed ich ponownym wykorzystaniem do przewozu roztworu nadtlenku wodoru, zbiorniki ładunkowe, które uprzednio przewoziły ładunki inne niż nadtlenek wodoru, powinny być zbadane, wyczyszczone i spasywowane. Procedury opisane poniżej w podpunktach (1) do (7) dotyczą inspekcji oraz czyszczenia i mają zastosowanie do zbiorników ładunkowych ze stali nierdzewnej. Procedura pasywowania stali nierdzewnej opisana jest w podpunkcie (8). W przypadku braku innych instrukcji, wszystkie przedsięwzięcia mają zastosowanie do zbiorników ładunkowych oraz ich konstrukcji, które miały kontakt z innymi ładunkami.
1 Po rozładowaniu poprzedniego ładunku, zbiornik musi być odgazowany i sprawdzony pod kątem widocznych śladów pozostałości węgla i rdzy.
2 Zbiorniki ładunkowe i ich wyposażenie powinny być umyte czystą przefiltrowaną wodą. Powinna być użyta woda o jakości wody pitnej i niskiej zawartości chloru.
3 Pozostałości poprzedniego ładunku i pary muszą być usunięte przez oczyszczanie parowe zbiorników ładunkowych i ich wyposażenia.
4 Zbiorniki ładunkowe i ich wyposażenie należy ponownie umyć wodą o jakości omówionej w (2) oraz osuszone filtrowanym powietrzem bez śladów oleju.
5 Próbki atmosfery wewnątrz zbiorników ładunkowych należy zbadać pod kątem zawartości gazów organicznych i tlenu.
6 Zbiornik transportowy należy poddać kolejnej kontroli pod kątem obecności pozostałości poprzedniego ładunku, resztek węgla, rdzy lub woni.
7 Jeżeli kontrola zbiornika lub wyniki innych pomiarów wskazują na obecność pozostałości poprzedniego ładunku lub jego par, to należy powtórzyć czynności opisane w (2) do (4).
8 Zbiorniki ładunkowe wykonane ze stali nierdzewnej, które służyły do transportu innych materiałów niż nadtlenek wodoru, po naprawie, niezależnie od tego, czy były uprzednio pasywowane, należy oczyścić i pasywować, zgodnie z następującą procedurą:
8.1 Nowe spoiny i inne naprawiane fragmenty należy oczyścić szczotkami ze stali nierdzewnej, frezami, papierem ściernym i polerką. Powierzchnie szorstkie należy wygładzić i wypolerować wykończeniowo;
8.2 Pozostałości tłuszczu i oleju powinny być usunięte za pomocą rozpuszczalników organicznych lub właściwych środków czyszczących wodozmywalnych. Należy unikać stosowania produktów chlorowanych, gdyż mogą one poważnie zakłócić proces pasywacji;
8.3 Jakiekolwiek pozostałości ładunku należy usunąć, a następnie umyć zbiornik.
(k) W czasie przeładunku roztworów nadtlenku wodoru, właściwa instalacja rurociągowa powinna być oddzielona od pozostałych. Przewody przeładunkowe używane do roztworów nadtlenku wodoru powinny być oznaczone następująco:
"For Hydrogen Peroxide Solution Transfer only" "Wyłącznie do przeładunku roztworów nadtlenku wodoru"
(l) Jeżeli temperatura w zbiornikach ładunkowych wzrośnie powyżej 35°C, w sterówce powinien uruchomić się sygnał alarmowy wizualny i dźwiękowy.
Kapitan
(m) Jeżeli wzrost temperatury przekroczy 4 ºC w ciągu 2 godzin lub jeżeli temperatura w zbiornikach ładunkowych przekroczy 40 °C, to kapitan powinien skontaktować się bezpośrednio z nadawcą, w celu podjęcia dalszych działań.
Napełniający
(n) Roztwory nadtlenku wodoru powinny być stabilizowane w celu zapobieżenia rozkładowi substancji. Producent winien dostarczyć świadectwo stabilizacji, które powinno znajdować się na pokładzie i powinno zawierać:
1 Datę rozpadu stabilizatora i czas jego efektywności;
2 Działania, jakie należy podjąć, gdyby produkt stał się niestabilny w czasie podróży.
(o) Wolno przewozić jedynie roztwory nadtlenku wodoru o maksymalnym współczynniku rozkładu 1,0% rocznie przy 25 °C. Świadectwo napełniającego stwierdzające, że materiał spełnia te wymagania powinno być przekazane kapitanowi i powinno znajdować się na pokładzie.
Na pokładzie powinien być upoważniony przedstawiciel producenta, aby nadzorować operacje przeładunkowe i sprawdzić stabilność roztworów nadtlenku wodoru, które mają być przewożone. Powinien on zapewnić kapitana, że ładunek załadowany został w stanie stabilnym.
34. W zbiornikowcach typu N, kołnierze i dławnice przewodów przeładunkowych powinny być wyposażone w urządzenie przeciwrozpryskowe.
35. System bezpośredniego chłodzenia ładunku nie jest dozwolony podczas przewozu tego materiału.
36. Jedynie system chłodzenia pośredniego jest dopuszczalny podczas przewozu tego materiału.
37. Dla tego materiału system powinien być zdolny do wytrzymania ciśnienia par ładunku przy podwyższonej temperaturze otoczenia.
38. Jeżeli temperatura topnienia tych mieszanin, zgodnie z ASTM D86-01, jest większa od 61°C, to stosuje się wymagania jak dla materiałów grupy pakowania II.
39.
(a) Połączenia, wyloty, urządzenia zamykające i inne wyposażenie techniczne powinno być tak wykonane, aby nie występowały wycieki ditlenku węgla podczas przewozu w warunkach normalnych (chłód, pękanie materiału, zalodzenie armatury, otworów resztek, itd.);
(b) Temperatura ładowania (w miejscu ładowania) powinna być podana w dokumencie przewozowym.
(c) Na pokładzie statku powinien znajdować się miernik tlenu, razem z instrukcją użycia, łatwo dostępny dla każdego na pokładzie. Miernik tlenu powinien być używany jako urządzenie kontrolne przed wejściem do ładowni, pompowni, przestrzeni umieszczonych pod pokładem i przy pracach pokładowych.
(d) Przy wejściu do pomieszczeń załogi i do innych pomieszczeń, gdzie mogą znajdować się członkowie załogi, powinno znajdować się urządzenie pomiarowe, które uruchamia się gdy poziom tlenu jest za niski lub jeżeli poziom ditlenku węgla jest za wysoki.
(e) Temperatura ładowania (ustalona po załadunku) i maksymalny czas trwania rejsu powinien być podany w dokumencie przewozowym.
40. Zbiornikowiec zamknięty wymagany dla tego materiału powinien, jeżeli ten zbiornikowiec:
jest zaprojektowany zgodnie z 9.3.2.22.5 a) i) lub d) lub 9.3.3.22.5 a) i) lub d), być wyposażony w podgrzewalne zawory obniżające ciśnienie i zawory podciśnieniowe, lub
jest zaprojektowany zgodnie z 9.3.2.22.5 a) ii) lub v), b) lub c) lub 9.3.3.22.5 a) ii) lub v), b) lub c), być wyposażony w podgrzewalne kolektory odprowadzające gazu oraz w podgrzewalne zawory obniżające ciśnienie i zawory podciśnieniowe, lub
jest zaprojektowany zgodnie z 9.3.2.22.5 a) iii) lub iv) lub 9.3.3.22.5 a) iii) lub iv), być wyposażony w podgrzewalne kolektory odprowadzające gazu oraz podgrzewalne zawory obniżające ciśnienie, zawory podciśnieniowe i podgrzewalne przerywacze płomienia.
Uwaga. Jeżeli statkowy kolektor odprowadzania gazu nie jest przyłączony do lądowego rurociągu kompensującego lub odprowadzającego gaz, to podgrzewanie kolektora par nie jest dozwolone.
3.2.3.2 Tabela C
Przypisy do Tabeli C
1) Temperatura zapłonu nie została ustalona zgodnie z IEC 79-4; z tego powodu materiał przypisano tymczasowo do klasy temperaturowej T2, uważanej za bezpieczną.
2) Temperatura zapłonu nie została ustalona zgodnie z IEC 79-4; z tego powodu materiał przypisano tymczasowo do klasy temperaturowej T3, uważanej za bezpieczną.
3) Temperatura zapłonu nie została ustalona zgodnie z IEC 79-1 A; z tego powodu materiał przypisano tymczasowo do klasy temperaturowej T4, uważanej za bezpieczną.
4) Nie zmierzono maksymalnego doświadczalnego odstępu bezpieczeństwa (MESG) wg IEC 79-1A; z tego powodu materiał przypisano tymczasowo do grupy wybuchowości IIB, uważanej za bezpieczną.
5) Nie zmierzono maksymalnego doświadczalnego odstępu bezpieczeństwa (MESG) wg IEC 79-1 A; z tego powodu materiał przypisano tymczasowo do grupy wybuchowości IIC, uważanej za bezpieczną.
6) (skreślony)
7) Nie zmierzono maksymalnego doświadczalnego odstępu bezpieczeństwa (MESG) wg IEC 79-1A; z tego powodu materiał przypisano do grupy wybuchowości uważanej za bezpieczną.
8) Nie zmierzono maksymalnego doświadczalnego odstępu bezpieczeństwa (MESG) wg IEC 79-1A; z tego powodu materiał przypisano do grupy wybuchowości zgodnie z EN 50014.
9) Przypisano zgodnie z przepisami IMO IBC (International Code for the Construction and Equipment of Ships Carrying Dangerous Chemicals in Bulk - Międzynarodowe przepisy budowy i wyposażenia statków przewożących chemikalia niebezpieczne luzem).
10) Gęstość względna w temperaturze 15 °C.
11) Gęstość względna w temperaturze 25 °C.
12) (skreślony)
13) (skreślony)
3.2.3.3 Schemat, systemy i kryteria określania zastosowania przepisów specjalnych (kolumna (6) do (20) Tabeli C)
Schemat do klasyfikacji cieczy klas 3, 6.1, 8 i 9 do przewozu w zbiornikowcach w żegludze śródlądowej
* Publikacja IMO: "Poprawiony GESAMP procedur oceny ryzyka dla materiałów chemicznych przewożonych przez statki". GESAMP raport i studium Nr 64. IMO. Londyn. 2002.
Materiały o podwyższonej temperaturze
Bez względu na powyższą klasyfikację, dla materiałów, które powinny być przewożone w podwyższonych temperaturach, rodzaj zbiornika ładunkowego określa się na podstawie temperatury przewozu, korzystając z poniższej tabeli:
| Maksymalna temperatura przewozu T w °C | TypN | TypC |
T  80 | Integralny zbiornik ładunkowy | Integralny zbiornik ładunkowy |
| 80 < T 115 | Niezależny zbiornik ładunkowy, uwaga 25 | Niezależny zbiornik ładunkowy, uwaga 26 |
| T > 115 | Niezależny zbiornik ładunkowy | Niezależny zbiornik ładunkowy |
Uwaga 25 = uwaga nr 25 w kolumnie (20) wykazu materiałów zawarta w dziale 3.2 Tabela C.
Uwaga 26 = uwaga nr 26 w kolumnie (20) wykazu materiałów zawarta w dziale 3.2 Tabela C.
Schemat A: Kryteria dla wyposażenia zbiorników ładunkowych na jednostkach pływających typu C
| Wyposażenie zbiorników ładunkowych | Prężność par cieczy o temperaturze 30 °C i temperaturze fazy gazowej 37,8 °C > 50 kPa | Prężność par cieczy o temperaturze 30 °C i temperaturze fazy gazowej 37,8 °C > 50 kPa | Prężność par nieznana, brak obecności ustalonych danych |
| Z chłodzeniem (Nr 1 w kolumnie (9)) | Chłodzone | ||
| Zbiornik ciśnieniowy (400 kPa) | Nie chłodzone | Ciśnienie wewnętrzne zbiornika ładunkowego w 50 °C > 50 kPa bez zraszania wodnego | Temperatura wrzenia 60 °C |
| Zawór wentylacyjny szybkowylotowy o ciśnieniu otwarcia: 50 kPa, ze zraszaniem wodnym (Nr 3 w kolumnie (9)) | Ciśnienie wewnętrzne zbiornika ładunkowego w 50 °C > 50 kPa ze zraszaniem wodnym | 60 °C < temperatura wrzenia ≤ 85 °C | |
| Zawór wentylacyjny szybkowylotowy o ciśnieniu otwarcia jak z obliczeń, ale przynajmniej 10 kPa | Prężność par w 50 °C ≤ 50 kPa | ||
| Zawór wentylacyjny szybkowylotowy o ciśnieniu otwarcia: 50 kPa | 85 °C < temperatura wrzenia ≤ 115 °C | ||
| Zawór wentylacyjny szybkowylotowy o ciśnieniu otwarcia: 35 kPa | Temperatura wrzenia > 115 °C |
Schemat B: Kryteria dla wyposażenia jednostek pływających typu N z zamkniętymi zbiornikami ładunkowymi
| Wyposażenie zbiorników ładunkowych | Klasa 3, temperatura wrzenia < 23°C | Materiały żrące | Materiały CMR |
| Zbiornik ciśnieniowy (400 kPa) | 175kPa < Pd 50 < 300 kPa bez chłodzenia | |||||
| Zawór wentylacyjny szybkowylotowy o ciśnieniu otwarcia: 50 kPa | 175 kPa ≤ P d 50 < 300 kPa, z chłodzeniem (Nr. 1 w kolumnie (9)) | 110 kPa P d 50 < 175 kPa bez zraszania wodnego | ||||
| Zawór wentylacyjny szybkowylotowy o ciśnieniu otwarcia: 10 kPa | 110 kPa ≤ P d 50 < 150 kPa ze zraszaniem wodnym (Nr 3 w kolumnie (9)) | P d 50 < 110 kPa | Grupa pakowania I lub II z P d 50 > 12,5 kPa lub niebezpiecznie reagujące z wodą | Zawór wentylacyjny szybkowylotowy o ciśnieniu otwarcia: 10 kPa; ze zraszaniem wodnym kiedy prężność par > 10 kPa (obliczeniowa prężność par zgodnie z wzorem dla kolumny 10, wyjątek Va = 0,03) |
Schemat C: Kryteria dla wyposażenia jednostek pływających typu N z otwartymi zbiornikami ładunkowymi
| Wyposażenie zbiorników ładunkowych | Klasy 3 i 9 | Materiały łatwopalne | Materiały żrące |
| Z przerywaczem płomienia | 23 °C ≤ temperatura zapłonu ≤ 60 °C | Temperatura zapłonu > 60 °C przewożone w stanie podgrzanym do ≤ 15 K poniżej temperatury zapłonu lub Temperatura zapłonu > 60 °C, przewożone przy lub powyżej ich temperatury zapłonu | Materiały łatwopalne lub kwasy, przewożone w stanie podgrzanym |
| Bez przerywacza płomienia | 60 °C < temperatura zapłonu ≤ 100 °C lub materiały podgrzane z klasy 9 | Materiały niepalne |
Kolumna (9): Wyposażenie zbiorników ładunkowych dla materiałów przewożonych w stanie stopionym
- Możliwość podgrzania ładunku (numer 2 w kolumnie (9))
Możliwość podgrzania ładunku będzie wymagana na pokładzie:
- Gdy temperatura topnienia przewożonych materiałów jest + 15 °C lub wyższa, lub
- Gdy temperatura topnienia przewożonych materiałów jest wyższa niż 0 °C ale niższa niż + 15 °C a temperatura zewnętrzna jest nie wyższa niż 4 K powyżej temperatury topnienia. W kolumnie (20), należy odnieść się do uwagi 6 z temperaturą uzyskaną w następujący sposób: temperatura topnienia + 4 K.
- Pokładowy system podgrzewania (numer 4 w kolumnie (9))
System podgrzewania będzie wymagany na pokładzie:
- Dla materiałów, dla których nie można dopuścić do krzepnięcia ze względu na możliwość niebezpiecznych reakcji na ponowne ogrzanie, i
- Dla materiałów, które powinny być utrzymane w temperaturze gwarantowanej nie mniej niż 15 K poniżej ich temperatury zapłonu.
Kolumna (10): Określenie ciśnienia otwarcia zaworu wentylacyjnego szybkowylotowego w kPa
Dla jednostek pływających typu C, ciśnienie otwarcia zaworu wentylacyjnego szybkowylotowego jest ustalane na podstawie ciśnienia wewnętrznego zbiornika, zaokrąglonego w górę do najbliższych 5 kPa
Aby obliczyć ciśnienie wewnętrzne należy użyć następującego wzoru:
Gdzie:
: Maksymalne ciśnienie wewnętrzne w kPa
: Maksymalna bezwzględna prężność par przy temperaturze powierzchniowej cieczy w kPa
: Bezwzględna prężność par przy temperaturze napełniania w kPa
: Ciśnienie atmosferyczne w kPa
: Stosunek objętość bezwzględnie wolnej przy temperaturze napełniania do objętości zbiornika ładunkowego
: Współczynnik objętościowej rozszerzalności cieplnej w K-1
: Średnia temperatura cieczy wzrastająca podczas reakcji w K
: Maksymalna temperatury fazy gazowej w K
: Temperatura napełniania w K
k: Współczynnik korekcji temperatury
tOb: Maksymalna temperatura powierzchniowa cieczy w °C
We wzorze użyto następujących danych:
: Przy 50 °C i 30 °C
: Przy 15 °C
: 101,3 kPa
: 5% = 0.05
: 5K
: 323 K i 310,8 K.
: 288 K
tOb: 50 °C i 30 °C
Kolumna (11): Oznaczanie maksymalnego stopnia napełnienia zbiorników ładunkowych
Jeżeli, zgodnie z przepisami pod A powyżej:
- Wymagany jest typ G: to 91 %; jednak w przypadku materiału schłodzonego: to 95%
- Wymagany jest typ C: to 95%
- Wymagany jest typ N: to 97%; jednak w przypadku gdy materiały są w stanie stopionym i są cieczą łatwopalną z 175 kPa ≤ Pv50 < 300 kPa: to 95%
Kolumna (12): Gęstość względna materiału przy 20 °C
Te dane dostarczone są tylko informacyjnie.
Kolumna (13): Określenie typu urządzenia probierczego
| 1 = zamknięte: | - Materiały przewożone w zbiornikach ładunkowych ciśnieniowych |
| - Materiały z T w kolumnie (3b) i przypisane do grupy pakowania 1 | |
| - Materiały stabilizowane przewożone pod gazem obojętnym | |
| 2 = częściowo zamknięte: | -Wszystkie pozostałe materiały, dla których wymagany jest typ C |
| 3 = otwarte: | -Wszystkie pozostałe materiały. |
Kolumna (14): Określenie czy dopuszczona jest pompownia pod pokładem
| Nie | - Wszystkie materiały z T w kolumnie (3b) z wyjątkiem materiałów klasy 2 |
| Tak | - Wszystkie pozostałe materiały. |
Kolumna (15):Określenie klasy temperatury
Materiały łatwopalne powinny być przyporządkowane do klasy temperaturowej na podstawie ich temperatury samozapłonu:
| Temperatura klasy | Temperatura samozapłonu T cieczy łatwopalnych i gazów w °C |
| T1 | T > 450 |
| T2 | 300 < T ≤ 450 |
| T3 | 200 < T ≤ 300 |
| T4 | 135 <T ≤ 200 |
| T5 | 100 <T ≤ 135 |
| T6 | 85 < T ≤ 100 |
Kiedy wymagane jest zabezpieczenie przeciwwybuchowe i nie jest znana temperatura samozapłonu, odniesieniem powinna być temperatura T4, uznana za bezpieczną.
Kolumna (16): Określenie grupy wybuchowości
Materiały łatwopalne powinny być przyporządkowane do grupy wybuchowości na podstawie ich maksymalnych doświadczalnych szczelin bezpieczeństwa. Maksymalne doświadczalne szczeliny bezpieczeństwa powinny być dobrane zgodnie z standardami zawartymi w Publikacji IEC Nr 79-1 A.
Różne grupy wybuchowości są następujące:
| Grupa wybuchowości | Maksymalna doświadczalna szczelina bezpieczeństwa w mm |
| II A | > 0.9 |
| II B | ≥ 0.5 do ≤ 0.9 |
| II C | < 0.5 |
Kiedy wymagane jest zabezpieczenie przeciwwybuchowe i nie są dostarczone odpowiednie dane, odniesieniem powinna być grupa wybuchowości II B, uznana za bezpieczną
Kolumna (17): Określenie czy dopuszczone jest zabezpieczenie przeciwwybuchowe wymagane dla elektrycznego wyposażenia i systemów
| Tak | - | Materiały z temperaturą zapłonu ≤ 60 °C |
| - | Materiały które powinny być przewożone jako podgrzane do temperatury niższej niż 15 K od ich temperatury zapłonu | |
| - | Gazy łatwopalne | |
| Nie | - | Wszystkie pozostałe materiały. |
Kolumna (18): Określenie czy jest wymagane wyposażenie ochrony indywidualnej, urządzenia ratunkowe, przenośne detektory gazu łatwopalnego, przenośne toksymetry, lub maski przeciwgazowe
* PP: Dla wszystkich materiałów klas 1 do 9;
* EP: Dla wszystkich materiałów:
- klasy 2 z literą T lub literą C w kodzie klasyfikacyjnym wskazanym w kolumnie (3b),
- klasa 3 z literą T lub literą C w kodzie klasyfikacyjnym wskazanym w kolumnie (3b),
- klasa 4.1,
- klasa 6.1, i
- klasa 8,
- materiały CMR kategorii 1A lub 1B zgodnie z GHS;
* EX: Dla wszystkich materiałów, dla których wymagane jest zabezpieczenie przeciwwybuchowe;
* TOX: Dla wszystkich materiałów klasy 6.1,
Dla wszystkich materiałów z pozostałych klas z T w kolumnie (3b),
Dla materiałów CMR kategorii 1A lub 1B zgodnie z 3.5, 3.6 i 3.7 GHS;
* A: Dla wszystkich materiałów dla których wymagane jest EX lub TOX.
Kolumna (19): Określenie ilość stożków lub niebieskich świateł
| Dla wszystkich materiałów klasy 2 z literą F w kodzie klasyfikacyjnym | |
| wskazanym w kolumnie (3b): | 1 stożek/światło |
| Dla wszystkich materiałów klas 3 do 9 z literą F w kodzie klasyfikacyjnym | |
| wskazanym w kolumnie (3b) i przyporządkowane do grupy pakowania I lub II: | |
| 1 stożek/światło | |
| Dla wszystkich materiałów klasy 2 z literą T w kodzie klasyfikacyjnym | |
| wskazanym w kolumnie (3b): | 2 stożki/światła |
| Dla wszystkich materiałów klas 3 do 9 z literą T w kodzie klasyfikacyjnym | |
| wskazanym w kolumnie (3b) i przyporządkowane do grupy pakowania I lub II: | |
| 2 stożki/światła |
Kolumna (20): Określenie dodatkowych wymagań i uwag
Uwaga 1: Odniesienie 1 powinno być w kolumnie (20) dla przewozu LTN 1005 AMONIAK, BEZWODNY.
Uwaga 2: Odniesienie 2 powinno być w kolumnie (20) dla materiałów stabilizowanych, które reagują z tlenem.
Uwaga 3: Odniesienie 3 powinno być w kolumnie (20) dla materiałów, które powinny być stabilizowane.
Uwaga 4: Odniesienie 4 powinno być w kolumnie (20) dla materiałów, których nie można dopuścić do skrzepnięcia ze względu na możliwość niebezpiecznych reakcji na ponowne ogrzanie.
Uwaga 5: Odniesienie 5 powinno być w kolumnie (20) dla materiałów ulegających polimeryzacji.
Uwaga 6: Odniesienie 6 powinno być w kolumnie (20) dla materiałów ulegających krystalizacji i dla materiałów, dla których wymagany jest system ogrzewania lub możliwość ogrzewania i których prężność par przy 20 °C jest wyższa niż 0,1 kPa.
Uwaga 7: Odniesienie 7 powinno być w kolumnie (20) dla materiałów z temperaturą zapłonu + 15 °C lub wyższą.
Uwaga 8: Odniesienie 8 powinno być w kolumnie (20) dla materiałów które reagują niebezpiecznie z wodą.
Uwaga 9: Odniesienie 9 powinno być w kolumnie (20) dla przewozu LTN 1131 DISIARCZEK WĘGLA.
Uwaga 10: Dalej nie używane.
Uwaga 11: Odniesienie 11 powinno być w kolumnie (20) dla przewozu UN 1040 TLENEK ETYLENU Z AZOTEM.
Uwaga 12: Odniesienie 12 powinno być w kolumnie (20) dla przewozu UN 1280 TLENEK PROPYLENU i UN 2983 TLENEK ETYLENU I TLENEK PROPYLENU W MIESZANINIE.
Uwaga 13: Odniesienie 13 powinno być w kolumnie (20) dla przewozu UN 1086 CHLOREK WINYLU STABILIZOWANY.
Uwaga 14: Odniesienie 14 powinno być w kolumnie (20) dla mieszanin lub I.N.O., które nie są czysto zdefiniowane i dla których typ N jest zastrzeżony w kryteriach klasyfikacyjnych.
Uwaga 15: Odniesienie 15 powinno być w kolumnie (20) dla materiałów, które niebezpiecznie reagują z alkaliami lub kwasami, takimi jak wodorotlenek sodowy lub kwas siarkowy.
Uwaga 16: Odniesienie 16 powinno być w kolumnie (20) dla materiałów, które mogą reagować niebezpiecznie na miejscowe przegrzanie.
Uwaga 17: Odniesienie 17 powinno być w kolumnie (20) kiedy wykonane jest odniesienie do uwagi 6 lub 7.
Uwaga 18: Dalej nie używane.
Uwaga 19: Odniesienie 19 powinno być w kolumnie (20) dla materiałów, które nie powinny w żadnym przypadku być dopuszczone do kontaktu z wodą.
Uwaga 20: Odniesienie 20 powinno być w kolumnie (20) dla materiałów dla których temperatura przewozu nie może przekroczyć maksymalnej temperatury w połączeniu z materiałem zbiornika ładunkowego. Odniesieniem powinna być dopuszczalna maksymalna temperatura bezpośrednio po numerze 20.
Uwaga 21: Dalej nie używane.
Uwaga 22: Odniesienie 22 powinno być w kolumnie (20) dla materiałów których zakres wartości lub wartość gęstości nie jest wskazana w kolumnie (11).
Uwaga 23: Odniesienie 23 powinno być w kolumnie (20) dla materiałów, których ciśnienie wewnętrzne przy 30 °C jest nie wyższe niż 50 kPa i które są przewożone ze zraszaniem wodnym.
Uwaga 24: Odniesienie 24 powinno być w kolumnie (20) dla przewozu UN 3257 MATERIAŁ O PODWYŻSZONEJ TEMPERATURZE CIEKŁY, I.N.O.
Uwaga 25: Odniesienie 25 powinno być w kolumnie (20) dla materiałów, które powinny być przewożone podgrzane w zbiornikach ładunkowych typu 3.
Uwaga 26: Odniesienie 26 powinno być w kolumnie (20) dla materiałów które powinny być przewożone podgrzane w zbiornikach ładunkowych typu 2.
Uwaga 27: Odniesienie 27 powinno być w kolumnie (20) dla materiałów, dla których odniesieniem jest I.N.O. lub pozycja ogólna zawarta w kolumnie (2).
Uwaga 28: Odniesienie 28 powinno być w kolumnie (20) dla przewozu UN 2448 SIARKA STOPIONA.
Uwaga 29: Odniesienie 29 powinno być w kolumnie (20) dla materiałów, dla których prężność pary lub temperatura wrzenia jest wskazana w kolumnie (2).
Uwaga 30: Odniesienie 30 powinno być w kolumnie (20) dla przewozu UN 1719, 1794, 1814, 1819, 1824, 1829, 1830, 1832, 1833, 1906, 2240, 2308, 2583, 2584, 2677, 2679, 2681, 2796, 2797, 2837 i 3320, w pozycjach, dla których wymagany jest otwarty typ N.
Uwaga 31: Odniesienie 31 powinno być w kolumnie (20) dla przewozu materiału klasy 2 i UN 1280 TLENEK PROPYLENU oraz klasy 3 UN 2983 TLENEK ETYLENU I TLENEK PROPYLENU W MIESZANINIE.
Uwaga 32: Odniesienie 32 powinno być w kolumnie (20) dla przewozu UN 2448 SIARKA STOPIONA, klasa 4.1.
Uwaga 33: Odniesienie 33 powinno być w kolumnie (20) dla przewozu UN 2014 i 2984 NADTLENEK WODORU, ROZTWÓR WODNY, klasa 5.1.
Uwaga 34: Odniesienie 34 powinno być w kolumnie (20) dla przewozu materiałów, dla których nalepka ostrzegawcza nr 8 jest podana w kolumnie (5) i typie N w kolumnie (6).
Uwaga 35: Odniesienie 35 powinno być w kolumnie (20) dla materiałów, dla których nie jest dopuszczony bezpośredni system chłodzenia.
Uwaga 36: Odniesienie 36 powinno być w kolumnie (20) dla materiałów, dla których dopuszczony jest tylko pośredni system chłodzenia.
Uwaga 37: Odniesienie 37 powinno być w kolumnie (20) dla materiałów, dla których system przechowywania ładunku powinien być zdolny do przeciwdziałania pełnej prężności pary ładunku w górnych granicach temperatury obliczeniowej otoczenia, niezależnie od systemu wybranego do obróbki odparowanego gazu.
Uwaga 38: Odniesienie 38 powinno być w kolumnie (20) dla mieszanin z początkową temperaturą wrzenia ponad 60 °C zgodnie z ASTMD 86-01.
Uwaga 39: Odniesienie 39 powinno być w kolumnie 20 dla przewozu LTN 2187 DITLENEK WĘGLA SKROPLONY SCHŁODZONY klasy 2.
Uwaga 40: Odniesienie 40 powinno być w kolumnie (20) dla przewozu UN 3082 MATERIAŁY ZAGRAŻAJĄCE ŚRODOWISKU CIEKŁE, I.N.O. (olej opałowy ciężki).
3.2.4 Warunki zastosowania rozdziału 1.5.2 dotyczącego zezwoleń specjalnych dla przewozu w zbiornikowcach
3.2.4.1 Wzór zezwolenia specjalnego, na podstawie rozdziału 1.5.2
Specjalne zezwolenie w związku z rozdziałem 1.5.2 ADN
Zgodnie z rozdziałem 1.5.2 ADN, przewóz w zbiornikowcu materiałów określonych w załączniku do tego zezwolenia specjalnego jest dozwolony na warunkach w nim określonych.
Przed przewozem materiału przewoźnik powinien wymagać, aby ten materiał był umieszczony przez towarzystwo klasyfikacyjne w wykazie, o którym mowa w 1.16.1.2.5 ADN.
To zezwolenie specjalne jest ważne .........................................................................................
(miejsca i/lub drogi ważności)
To zezwolenie będzie ważne przez 2 lata od daty podpisania, o ile nie została wyznaczona wcześniejsza data.
Państwo wydające: ...................................................
Władza właściwa: ....................................................
Data: ......................................................................
Podpis: ...................................................................
3.2.4.2 Wzór wniosku o specjalne zezwolenie zgodnie z 1.5.2
We wniosku o specjalne zezwolenie proszę odpowiedzieć na poniższe pytania i punkty. * Dane są wykorzystywane wyłącznie do celów administracyjnych i są traktowane jako poufne.
Wnioskodawca
............................................................................
(Nazwa) (Przedsiębiorstwo)
...............................................................................
( ) ......................................
............................................................................
(Adres)
Streszczenie wniosku
Upoważnienie do przewozu w zbiornikowcu .................................... materiałów klasy .......
Załączniki
(z krótkim opisem)
Wniosek przygotował:
W: ..........................................................................
Data: .......................................................................
Podpis: ...........................................................................
(osoby odpowiedzialnej za dane)
1. Ogólne dane materiału niebezpiecznego
1.1 Czy jest to materiał czysty 
, mieszanina , roztwór ?
1.2 Nazwa techniczna (jeżeli jest to możliwe, to nazewnictwo ADN lub kod IBC).
1.3 Synonim.
1.4 Nazwa handlowa.
1.5 Wzór struktury i, dla mieszanin, skład i/lub koncentracja.
1.6 Klasa zagrożenia z podaniem odpowiedniego kodu klasyfikacyjnego, grupy pakowania.
1.7 Nr UN lub numer identyfikacyjny substancji (jeżeli jest znany).
2. Własności fizyko-chemiczne
2.1 Stan podczas transportu (np. gazowy, ciekły, stopiony, ...).
2.2 Gęstość względna cieczy przy 20 °C lub przy temperaturze przewozu, jeżeli materiał jest podgrzewany lub chłodzony podczas przewozu.
2.3 Temperatura przewozu (dla materiału podgrzewanego lub chłodzonego podczas przewozu).
2.4 Temperatura topnienia lub zakres ......°C.
2.5 Temperatura wrzenia lub zakres ......°C.
2.6 Prężność par przy 15 ° C ........., 20 °C ........, 30 °C ........, 37.8 °C ........, 50 °C ........., (dla gazów skroplonych prężność par przy 70 °C ........), (dla gazów trwałych ciśnienie napełniania przy 15 C ........).
2.7 Współczynnik rozszerzalności objętościowej.....K-1
2.8 Rozpuszczalność w wodzie przy 20 °C
Nasycenie koncentratu ...... mg/l
lub
Mieszalność z wodą przy 15 ° C
całkowita częściowa żadna
(Jeżeli jest to możliwe, to w przypadku roztworów i mieszanin, podać stężenie)
2.9 Barwa.
2.10 Zapach.
2.11 Lepkość ..... mm2/s.
2.12 Czas przepływu (ISO 2431-1996) ........s.
2.13 Test separacji rozpuszczalnika ......... .
2.14 pH substancji lub roztworu wodnego (podać stężenie).
2.15 Pozostałe informacje.
3. Techniczne charakterystyki bezpieczeństwa
3.1 Temperatura samozapłonu zgodnie z IEC 60079-4 (odpowiednio w DIN 51 794) ...... ° C; o ile dotyczy, wskazać temperaturę klasy zgodnie z EN 50 014: 1994.
3.2 Temperatura zapłonu
Dla temperatury zapłonu wyższej niż 175 °C
Test metodą tygla zamkniętego - procedura nierównowagi
Metoda ABEL: EN ISO 13736:1997
Metoda ABEL-PENSKY: DIN 51755-1:1974 i DIN 51755-2:1978 lub metoda AFNOR: M07-019
Metoda PENSKY-MARTENS: EN ISO 2719:2004
Aparatury LUCHAIRE: Standardy francuskie AFNOR T 60-103:1968
Metoda TAG: ASTM D 56-02
Test metodą tygla zamkniętego procedura równowagi
Procedura szybkiej równowagi: EN ISO 3679:2004; ASTM D 3278-96:2004
Procedura równowagi tygla zamkniętego: EN ISO 1523:2002; ASTM D 3941-90:2001
Dla temperatury zapłonu powyżej 175 °C
Oprócz wyżej wymienionych metod, po metodach tygla zamkniętego może być stosowana:
Metoda CLEVELAND: EN ISO 2592:2002; ASTM D 92-02b
3.3 Granice wybuchowości:
Ustalenie górnych i dolnych granic eksplozji zgodnie z normą EN 1839:2004.
3.4 Maksymalne bezpieczne szczeliny zgodnie z IEC 60079-1:2003 ........
3.5 Czy materiał jest stabilizowany podczas przewozu? Jeżeli tak, to należy dostarczyć danych o stabilizatorze:
..........................................
3.6 Produkty rozkładu w przypadku spalania w kontakcie z powietrzem lub pod wpływem ognia zewnętrznego:
3.7 Czy materiały nasilają ogień?
3.8 Abrazja (korozja) ..... mm/rok.
3.9 Czy materiały reagują z wodą lub wilgotnym powietrzem uwalniając palny lub trujący gaz? Tak/nie. Uwalniane gazy: .......
3.10 Czy materiały reagują niebezpiecznie w inny sposób ?
3.11 Czy materiały reagują niebezpiecznie podczas ponownego podgrzania? Tak/nie
4. Zagrożenia fizjologiczne
4.1 Wartości LD50 i/lub LC50. Wartość śmiertelna (gdzie ma zastosowanie, inne kryteria toksyczności zgodnie z 2.2.61.1 ADN).
Własności CMR zgodne z kategorią 1A i 1B z rozdziałów 3.5, 3.6 i 3.7 GHS
4.2 Czy rozkład lub produkty reakcji materiału stanowią zagrożenie fizjologiczne? (Wskazać jakie materiały i czy znane)
4.3 Własności środowiskowe (patrz 2.4.2.1 ADN)
Toksyczność ostra:
LC50 96 h dla ryb .............................. mg/l
CE50 48 h dla skorupiaka .................... mg/l
CEr50 72 h dla glonów ......................... mg/l
Toksyczność chroniczna:
NOEC .................................................. mg/l
BCF ..................................................... mg/l lub log Kow ........
Łatwo ulegający biodegradacji............ tak/nie
5. Dane dotyczące potencjalnego zagrożenia
5.1 Jakich konkretnych szkód można spodziewać się, wskutek wystąpienia właściwości niebezpiecznych?
Spalanie
Uraz
Korozja
Zatrucia w przypadku wchłaniania przez skórę
Zatrucia w przypadku wchłaniania przez wdychanie
Uszkodzenia mechaniczne
Zniszczenie
Ogień
Abrazja (korozja metali)
Zanieczyszczenie środowiska
6. Dane dotyczące wyposażenia do przewozu
6.1 Czy są przewidywalne/konieczne szczególne wymagania załadunku (jakie one są)?
7. Przewóz materiałów niebezpiecznych w zbiornikach
7.1 Z jakimi materiałami materiały przewożone są zgodne?
8. Techniczne wymagania bezpieczeństwa
8.1 Biorąc pod uwagę obecny stan nauki i techniki, jakie środki bezpieczeństwa są konieczne w świetle zagrożeń stwarzanych przez materiał lub mogących powstać w trakcie procesu przewozu jako całości?
8.2 Dodatkowe środki bezpieczeństwa
Używać stacjonarnych lub ruchomych technik do pomiaru gazów palnych i par cieczy palnych
Używać stacjonarnych lub ruchomych technik (toksymetrów) do pomiaru stężeń materiałów trujących.
3.2.43 Kryteria klasyfikacji materiałów
A. kolumny (6), (7) i (8): Określenie typu zbiornikowca
1. Gazy (kryteria zgodnie z 2.2.2 ADN)
| - | Bez chłodzenia: | typ G | ciśnienie |
| - | Z chłodzeniem: | typ G | chłodzenie |
2. Chlorowcowane węglowodory
Materiały, które mogą być przewożone tylko w stanie stabilizowanym
Materiały trujące (patrz 2.2.61.1 ADN)
Materiały łatwopalne (temperatura zapłonu < 23 °C) lub żrące (patrz 2.2.8 ADN)
Materiały z temperaturą samozapłonu ≤ 200 °C
Materiały z temperaturą zapłonu < 23 °C i zakresem wybuchowości > 15 % przy 20 °C
Benzen i mieszaniny nietrujące i niekorozyjne zawierające więcej niż 10% benzenu
Materiały niebezpieczne dla środowiska, ostre lub chroniczne kategoria 1 (grupa N1 zgodnie z 2.2.9.1.10.2)
- Ciśnienie wewnętrzne zbiorników ładunkowych > 50 kPa przy następujących temperaturach: cieczy 30 °C, fazy gazowej 37,8 °C
| * | Bez chłodzenia: | typ C | ciśnienie (400 kPa) | |
| * | Z chłodzeniem: | typ C | chłodzenie |
- Ciśnienie wewnętrzne zbiorników ładunkowych ≤ 50 kPa przy następujących temperaturach: cieczy 30 °C, fazy gazowej 37,8 °C, ale przy ciśnieniu wewnętrznym zbiorników ładunkowych > 50 kPa przy 50 °C
| * | Bez zraszania wodnego: | typ C | ciśnienie (400 kPa) | |
| * | Ze zraszaniem wodnym: | typ C | ciśnienie otwarcia zaworu wentylacyjnego szybko wylotowego 50 kPa |
- Ciśnienie wewnętrzne zbiorników ładunkowych ≤ 50 kPa przy następujących temperaturach: cieczy 30 °C, fazy gazowej 37,8 °C, z ciśnieniem otwarcia wewnętrznych zbiorników ładunkowych ≤ 50 kPa przy 50°C
| typ C | obliczeniowe ciśnienie otwarcia zaworu wentylacyjnego szybkowylotowego 50 kPa, ale nie mniej niż 10 kPa |
2.1 Mieszaniny dla których wymagany jest typ C zgodnie z kryteriami w punkcie 2 powyżej, ale dla których brakuje niektórych danych
W przypadku, gdy utrzymanie wewnętrznego ciśnienia zbiornika nie może być obliczone ze względu na brak danych, można wykorzystać następujące kryteria
| - | Początkowa temperatura wrzenia ≤ 60 °C | typ C | (400 kPa) | |
| - | 60 °C < początkowa temperatura wrzenia ≤ 85 °C | typ C | ciśnienie otwarcia zaworu wentylacyjnego szybkowylotowego 50 kPa wodnym | |
| - | 85 °C < początkowa temperatura wrzenia ≤ 115 °C | typ C | ciśnienie otwarcia zaworu wentylacyjnego szybkowylotowego 50 kPa | |
| - | 115 °C < początkowa temperatura wrzenia | typ C | ciśnienie otwarcia zaworu wentylacyjnego szybkowylotowego 35 kPa |
3. Materiały, które są tylko łatwopalne (patrz 2.2.3 ADN)
- Temperatura zapłonu < 23 °C
przy 175 kPa ≤ Pv 50 < 300 kPa
| * | Bez chłodzenia: | zamknięty typ N | ciśnienie (400 kPa) | |
| * | Z chłodzeniem: | zamknięty typ N | chłodzenie z ciśnieniem otwarcia zaworu wentylacyjnego szybkowylotowego 50 kPa |
| - | Temperatura zapłonu < 23 °C przy 150 kPa ≤ Pv 50 < 175 kPa: | zamknięty typ N | ciśnienie otwarcia 50 kPa | |
| - | Temperatura zapłonu < 23 °C przy 110 kPa ≤ Pv 50 < 150 kPa | zamknięty typ N | ||
| * Bez zraszania wodnego: | zamknięty typ N | ciśnienie otwarcia zaworu wentylacyjnego szybkowylotowego 50kPa | ||
| * Bez zraszania wodnego: | zamknięty typ N | ciśnienie otwarcia zaworu wentylacyjnego szybkowylotowego 10kPa | ||
| - | Temperatura zapłonu < 23 °C przy Pv 50 < 110 kPa: | zamknięty typ N | ciśnienie otwarcia zaworu wentylacyjnego szybkowylotowego 10kPa | |
| - | Temperatura zapłonu ≥ 23 °C ale ≤ 60 °C | otwarty typ N | z przerywaczem płomienia | |
| - | Materiały o temperaturze zapłonu > 60°C podgrzewane do mniej niż 15 K od temperatury zapłonu, I.N.O. (...): | otwarty typ N | z przerywaczem płomienia | |
| - | Materiały o temperaturze zapłonu > 60°C podgrzewane do mniej niż temperatury zapłonu, I.N.O.(...): | otwarty typ N | z przerywaczem płomienia |
4. Materiały żrące (patrz 2.2.8.1 ADN)
- Materiały żrące wytwarzające pary żrące
| * | Materiały przyporządkowane do grupy pakowania I lub II w wykazie materiałów i mające prężność par 42 wyższe niż 12,5 kPa zawór (125 mbar) przy 50 °C lub | zamknięty typ N | ściany zbiornika ładunkowego powinny być oddzielone od kadłuba jednostki pływającej; ciśnienie otwarcia zaworu wentylacyjnego/ zaworu bezpieczeństwa szybkowylotowego 10 kPa | |
| * | Materiały mogące reagować niebezpiecznie z wodą (np. chlorki kwasowe) | |||
| * | Materiały zawierające gazy w roztworze |
- Kwasy żrące:
| * | Materiały przyporządkowane do grupy pakowania I lub II w wykazie materiałów i mające prężność pary * 12,5 kPa (125 mbar) lub mniej przy 50 °C lub | otwarty typ N | ściany zbiornika ładunkowego powinny być oddzielone od kadłuba jednostki pływającej | |
| * | Materiały przyporządkowane do grupy pakowania III w wykazie materiałów mające prężność pary * 6,0 kPa (60 mbar) lub więcej przy 50 °C lub | otwarty typ N | ściany zbiornika ładunkowego powinny być oddzielone od kadłuba jednostki pływającej | |
| * | Materiały przyporządkowane do grupy pakowania III w liście substancji z powodu ich stopnia korozyjności na stal albo aluminium lub | otwarty typ N | ściany zbiornika ładunkowego powinny być oddzielone od kadłuba jednostki pływającej | |
| * | Materiały o temperaturze topnienia wyższej niż 0°C i przewożone w podwyższonych temperaturach | otwarty typ N | ściany zbiornika ładunkowego powinny być oddzielone od kadłuba jednostki pływającej | |
| * | Materiały łatwopalne | otwarty typ N | z przerywaczem płomienia | |
| * | Materiały o podwyższonej temperaturze | otwarty typ N | z przerywaczem płomienia | |
| * | Materiały niepalne | otwarty typ N | bez przerywacza płomienia |
- Wszystkie inne materiały żrące
| * | Materiały łatwopalne | otwarty typ N | z przerywaczem płomienia | |
| * | Materiały niepalne | otwarty typ N | z przerywaczem płomienia |
5. Materiały zagrażające środowisku (patrz 2.2.9.1 ADIN)
| *Chroniczne 2 i (grupa N2 zgodnie z 2.2.9.1.10.2) | otwarty | ściany zbiornika ładunkowego powinny być | |
| typ N | oddzielone od kadłuba jednostki pływającej | ||
| *Ostra 2 i 3 (grupa N 3 zgodnie z 2.2.9.1.10.2) | otwarty | ___________ | |
| typN |
6. Materiały klasy 9, UN 3257 otwarty typ N niezależny zbiornik ładunkowy
7. Materiały klasy 9, Nr identyfikacyjny 9003 otwarty typ N ________
Temperatura zapłonu > 60 °C i ≤ 100°C: otwarty typ N ________
8. Materiały, które powinny być przewożone w stanie podgrzanym
Dla materiałów, które powinny być przewożone w stanie podgrzanym, rodzaj ładunku zbiornika określa się na podstawie temperatury przewozu, korzystając z poniższej tabeli:
| Maksymalna temperatura przewozu T w °C | Typ N | Typ C | |
| T ≤ 80 | 2 | 2 | |
| 80 < T ≤ 115 | 1 + uwaga 25 | 1 + uwaga 26 | |
| T > 115 | 1 | 1 |
1 = typ zbiornika ładunkowego: zbiornik niezależny
2 = typ zbiornika ładunkowego: zbiornik integralny
Uwaga 25 = uwaga Nr 25 w kolumnie (20) w wykazie materiałów zawartym w dziale 3.2, Tabela C.
Uwaga 26 = uwaga Nr 26 w kolumnie (20) w wykazie materiałów zawartym w dziale 3.2, Tabela C.
9. Materiały o długotrwałym wpływie na zdrowie - materiały CMR (Kategorie 1A i 1B zgodnie z kryteriami z działów 3.5, 3.6 i 3.7 of GHS 43 ), pod warunkiem że są one już przyporządkowane do klas od 2 do 9 na mocy innych kryteriów
C rakotwórcze
M mutagenne
R toksyczne dla rozrodczości
| zamknięte | ściany zbiornika ładunkowego powinny być oddzielone od kadłuba jednostki pływającej; ciśnienie otwarcia zaworu wentylacyjnego szybkowylotowego przynajmniej 10 kPa, z systemem zraszania wodnego, jeżeli utrzymane wewnętrzne ciśnienie w zbiorniku jest większe niż 10 kPa (obliczeniowa prężność pary zgodnie z wzorem z kolumny 10, za wyjątkiem Va = 0,03) | |
| typ N |
10. Materiały pływające na powierzchni wody lub tonące pod (kryteria zgodne z GESAMP), 44 pod warunkiem, że są już przyporządkowane do klas 3 do 9 i na tej podstawie wymagany jest typ N
| zamknięte | ściany zbiornika ładunkowego powinny być oddzielone od kadłuba jednostki pływającej | |
| typN |
B. Kolumna (9): Określenie stanu zbiorników ładunkowych
(1) System chłodzenia
Ustalony zgodnie z A.
(2) Możliwość podgrzewania ładunku
Możliwość podgrzania ładunku wymaga się:
- Gdy temperatura topnienia przewożonego materiału jest + 15 °C lub wyższa, lub
- Gdy temperatura topnienia przewożonego materiału jest wyższa niż 0 °C ale niższa niż + 15 °C a temperatura zewnętrzna jest nie wyższa niż 4 K powyżej temperatury topnienia. W kolumnie (20), należy odnieść się do uwagi 6 z temperaturą uzyskaną w następujący sposób: temperatura topnienia + 4 K.
(3) System zraszania wodnego
Ustalony zgodnie z A.
(4) System podgrzewania ładunku na pokładzie
- Dla materiałów, których nie można dopuścić do zakrzepnięcia ze względu na możliwość niebezpiecznych reakcji na ponowne ogrzanie, i
- Dla materiałów, które powinny być utrzymane w temperaturze gwarantowanej nie mniej niż 15 K poniżej ich temperatury zapłonu
C. Kolumna (10): Określenie ciśnienia otwarcia zaworu wentylacyjnego szybkowylotowego w kPa
Dla jednostek pływających typu C, ciśnienie otwarcia zaworu wentylacyjnego szybkowylotowego jest ustalane w oparciu o ciśnienie wewnętrzne zbiornika, zaokrąglone w górę do najbliższych 5 kPa
Aby obliczyć ciśnienie wewnętrzne należy użyć następującego wzoru:
W tym wzorze:
: Maksymalne ciśnienie wewnętrzne w kPa
: Maksymalna bezwzględna prężność par przy temperaturze powierzchniowej cieczy w kPa
: Bezwzględna prężność par przy temperaturze napełniania w kPa
: Ciśnienie atmosferyczne w kPa
: Stosunek objętość bezwzględnie wolnej przy temperaturze napełniania do objętości zbiornika ładunkowego
: Współczynnik rozszerzalności objętościowej w K-1
: Średnia temperatura cieczy wzrastająca podczas reakcji w K
: Maksymalna temperatury fazy gazowej w K
: Temperatura napełniania w K
k: Współczynnik korekcji temperatury
tOb: Maksymalna temperatura powierzchniowa cieczy w °C
We wzorze użyto następujących danych:
PObmax: Przy 50 °C i 30 °C
PDa: Przy 15 °C
P0: 101,3 kPa
va: 5% = 0.05
: 5K
TDmax: 323 K i 310,8 K
Ta: 288 K
tOb: 50 °C i 30 °C
D. Kolumna (11): Oznaczanie maksymalnego stopnia napełnienia zbiorników ładunkowych
Jeżeli, zgodnie z przepisami pod A:
| - | Wymagany jest typ G: | 91% | jednak w przypadku materiałów schłodzonych: 95% | |
| - | Wymagany jest typ C: | 95% | ||
| - | Wymagany jest typ N: | 97% | jednak w przypadku gdy materiały są w stanie stopionym i są cieczą łatwopalną z 175 kPa ≤ Pv50 ≤ 300 kPa: 95% |
E. Kolumna (13): Określenie typu urządzenia probierczego
| 1 = zamknięte: | - | Materiały przewożone w ciśnieniowych zbiornikach ładunkowych | |
| - | - Materiały z T w kolumnie (3b) i przypisane do grupy pakowania I Materiały stabilizowane przewożone w gazie obojętnym. | ||
| 2 = częściowo zamknięte: | - | Wszystkie pozostałe materiały dla których wymagany jest typ C | |
| 3 = otwarte: | - | Wszystkie pozostałe materiały |
(F) Kolumna (14): Określenie czy dopuszczona jest pompownia pod pokładem
| Nie | - | Wszystkie materiały z T w kodzie klasyfikacyjnym wskazanym w kolumnie (3b) z wyjątkiem substancji klasy 2 | |
| Tak | - | Wszystkie pozostałe materiały |
(G) Kolumna (15): Określenie klasy temperatury
Materiały łatwopalne powinny być dostosowane do klasy temperaturowej na podstawie ich temperatury samozapłonu:
| Klasa temperatury | Temperatura samozapłonu T cieczy łatwopalnych i gazów w °C | |
| T1 | T > 450 | |
| T2 | 300 < T ≤ 450 | |
| T3 | 200 < T ≤ 300 | |
| T4 | 135 < T ≤ 200 | |
| T5 | 100 < T ≤ 135 | |
| T6 | 85 < T ≤ 100 |
Kiedy wymagane jest zabezpieczenie przeciwwybuchowe i nie jest znana temperatura samozapłonu, odniesieniem powinna być temperatura T4, uznana za bezpieczną.
(H) Kolumna (16): Określenie grupy wybuchowości
Materiały łatwopalne powinny być dostosowane do grupy wybuchowości na podstawie ich maksymalnych doświadczalnych szczelin bezpieczeństwa. Maksymalne doświadczalne szczeliny bezpieczeństwa powinny być dobrane zgodnie z standardami zawartymi w Publikacji IEC Nr 79-1A.
Różne grupy wybuchowości są następujące:
| Grupa wybuchowości | Maksymalna doświadczalna szczelina bezpieczeństwa w mm | |
| II A | > 0.9 | |
| II B | ≥ 0.5 to ≤ 0.9 | |
| II C | < 0.5 |
Kiedy wymagane jest zabezpieczenie przeciwwybuchowe i nie są dostarczone odpowiednie dane, odniesieniem powinna być grupa wybuchowości II B, uznana za bezpieczną.
(I) Kolumna (17): Określenie czy dopuszczone jest zabezpieczenie przeciwwybuchowe wymagane dla wyposażenia elektrycznego i systemów
| Tak | - Materiały z temperaturą zapłonu ≤ 60 °C | |
| - Materiały które powinny być przewożone w stanie podgrzanym do temperatury niższej niż 15 K od ich temperatury zapłonu | ||
| - Gazy łatwopalne | ||
| Nie | Wszystkie pozostałe materiały |
(J) Kolumna (18): Określenie czy jest wymagane wyposażenie ochrony indywidualnej, urządzenia ratunkowe, przenośne detektory gazu łatwopalnego, przenośne toksymetry, lub maski przeciwgazowe
* PP: Dla wszystkich materiałów klas 1 do 9;
* EP: Dla wszystkich materiałów:
- klasy 2 z literą T lub literą C w kodzie klasyfikacyjnym wskazanym w kolumnie (3b),
- klasa 3 z literą T lub literą C w kodzie klasyfikacyjnym wskazanym w kolumnie (3b),
- klasa 4.1,
- klasa 6.1, i
- klasa 8,
- materiały CMR kategorii 1A lub 1B zgodnie z GHS;
* EX: Dla wszystkich materiałów, dla których wymagane jest zabezpieczenie przeciwwybuchowe;
* TOX: Dla wszystkich materiałów klasy 6.1,
Dla wszystkich materiałów z pozostałych klas z T w kolumnie (3b),
Dla materiałów CMR kategorii 1A lub 1B zgodnie z 3.5, 3.6 i 3.7 GHS;
* A: Dla wszystkich materiałów dla których wymagane jest EX lub TOX.
Kolumna (19): Określenie ilość stożków lub niebieskich świateł
| Dla wszystkich materiałów klasy 2 z literą F w kodzie klasyfikacyjnym wskazanym w kolumnie (3b): | 1 stożek/światło |
| Dla wszystkich materiałów klas 3 do 9 z literą F w kodzie klasyfikacyjnym wskazanym w kolumnie (3b) i przyporządkowane do grupy pakowania I lub II: | 1 stożek/światło |
| Dla wszystkich materiałów klasy 2 z literą T w kodzie klasyfikacyjnym wskazanym w kolumnie (3b): | 2 stożki/światła |
| Dla wszystkich materiałów klas 3 do 9 z literą T w kodzie klasyfikacyjnym wskazanym w kolumnie (3b) i przyporządkowane do grupy pakowania I lub II: | 2 stożki/światła |
Kolumna (20): Określenie dodatkowych wymagań i uwag
Uwaga 1: Odniesienie 1 powinno być w kolumnie (20) dla przewozu UN 1005 AMONIAK, BEZWODNY.
Uwaga 2: Odniesienie 2 powinno być w kolumnie (20) dla materiałów stabilizowanych, które reagują z tlenem.
Uwaga 3: Odniesienie 3 powinno być w kolumnie (20) dla materiałów, które powinny być stabilizowane.
Uwaga 4: Odniesienie 4 powinno być w kolumnie (20) dla materiałów, których nie można dopuścić do zakrzepnięcia ze względu na możliwość niebezpiecznych reakcji na ponowne ogrzanie.
Uwaga 5: Odniesienie 5 powinno być w kolumnie (20) dla materiałów ulegających polimeryzacji.
Uwaga 6: Odniesienie 6 powinno być w kolumnie (20) dla materiałów ulegających krystalizacji i dla materiałów, dla których wymagany jest system ogrzewania lub możliwość ogrzewania i których prężność par przy 20 °C jest wyższa niż 0,1 kPa.
Uwaga 7: Odniesienie 7 powinno być w kolumnie (20) dla materiałów z temperaturą zapłonu + 15 °C lub wyższą.
Uwaga 8: Odniesienie 8 powinno być w kolumnie (20) dla materiałów które reagują niebezpiecznie z wodą.
Uwaga 9: Odniesienie 9 powinno być w kolumnie (20) dla przewozu UN 1131 DISIARCZEK WĘGLA.
Uwaga 10: Dalej nie używane.
Uwaga 11: Odniesienie 11 powinno być w kolumnie (20) dla przewozu UN 1040 TLENEK ETYLENU Z AZOTEM.
Uwaga 12: Odniesienie 12 powinno być w kolumnie (20) dla przewozu UN 1280 TLENEK PROPYLENU i UN 2983 TLENEK ETYLENU I TLENEK PROPYLENU W MIESZANINIE.
Uwaga 13: Odniesienie 13 powinno być w kolumnie (20) dla przewozu UN 1086 CHLOREK WINYLU STABILIZOWANY.
Uwaga 14: Odniesienie 14 powinno być w kolumnie (20) dla mieszanin lub I.N.O., które nie są czysto zdefiniowane i dla których typ N jest zastrzeżony w kryteriach klasyfikacyjnych.
Uwaga 15: Odniesienie 15 powinno być w kolumnie (20) dla materiałów, które niebezpiecznie reagują z alkaliami lub kwasami, takimi jak wodorotlenek sodowy lub kwas siarkowy.
Uwaga 16: Odniesienie 16 powinno być w kolumnie (20) dla materiałów, które mogą reagować niebezpiecznie na miejscowe przegrzanie.
Uwaga 17: Odniesienie 17 powinno być w kolumnie (20) kiedy wykonane jest odniesienie do uwagi 6 lub 7.
Uwaga 18: Dalej nie używane.
Uwaga 19: Odniesienie 19 powinno być w kolumnie (20) dla materiałów, które nie powinny w żadnym przypadku być dopuszczone do kontaktu z wodą.
Uwaga 20: Odniesienie 20 powinno być w kolumnie (20) dla materiałów dla których temperatura przewozu nie może przekroczyć maksymalnej temperatury w połączeniu z materiałem zbiornika ładunkowego. Odniesieniem powinna być dopuszczalna maksymalna temperatura bezpośrednio po numerze 20.
Uwaga 21: Dalej nie używane.
Uwaga 22: Odniesienie 22 powinno być w kolumnie (20) dla materiałów których zakres wartości lub wartość gęstości nie jest wskazana w kolumnie (11).
Uwaga 23: Odniesienie 23 powinno być w kolumnie (20) dla materiałów, których ciśnienie wewnętrzne przy 30 °C jest nie wyższe niż 50 kPa i które są przewożone ze zraszaniem wodnym.
Uwaga 24: Odniesienie 24 powinno być w kolumnie (20) dla przewozu UN 3257 MATERIAŁ O PODWYŻSZONEJ TEMPERATURZE CIEKŁY, I.N.O.
Uwaga 25: Odniesienie 25 powinno być w kolumnie (20) dla materiałów, które powinny być przewożone podgrzane w zbiornikach ładunkowych typu 3.
Uwaga 26: Odniesienie 26 powinno być w kolumnie (20) dla materiałów które powinny być przewożone podgrzane w zbiornikach ładunkowych typu 2.
Uwaga 27: Odniesienie 27 powinno być w kolumnie (20) dla materiałów, dla których odniesieniem jest I.N.O. lub pozycja ogólna zawarta w kolumnie (2).
Uwaga 28: Odniesienie 28 powinno być w kolumnie (20) dla przewozu UN 2448 SIARKA STOPIONA.
Uwaga 29: Odniesienie 29 powinno być w kolumnie (20) dla materiałów, dla których prężność pary lub temperatura wrzenia jest wskazana w kolumnie (2).
Uwaga 30: Odniesienie 30 powinno być w kolumnie (20) dla przewozu UN 1719, 1794, 1814, 1819, 1824, 1829, 1830, 1832, 1833, 1906, 2240, 2308, 2583, 2584, 2677, 2679, 2681, 2796, 2797, 2837 i 3320, w pozycjach, dla których wymagany jest otwarty typ N.
Uwaga 31: Odniesienie 31 powinno być w kolumnie (20) dla przewozu materiału klasy 2 i UN 1280 TLENEK PROPYLENU oraz klasy 3 UN 2983 TLENEK ETYLENU I TLENEK PROPYLENU W MIESZANINIE.
Uwaga 32: Odniesienie 32 powinno być w kolumnie (20) dla przewozu UN 2448 SIARKA STOPIONA, klasa 4.1.
Uwaga 33: Odniesienie 33 powinno być w kolumnie (20) dla przewozu UN 2014 i 2984 NADTLENEK WODORU, ROZTWÓR WODNY, klasa 5.1.
Uwaga 34: Odniesienie 34 powinno być w kolumnie (20) dla przewozu materiałów, dla których nalepka ostrzegawcza nr 8 jest podana w kolumnie (5) i typie N w kolumnie (6).
Uwaga 35: Odniesienie 35 powinno być w kolumnie (20) dla materiałów, dla których nie jest dopuszczony bezpośredni system chłodzenia.
Uwaga 36: Odniesienie 36 powinno być w kolumnie (20) dla materiałów, dla których dopuszczony jest tylko pośredni system chłodzenia.
Uwaga 37: Odniesienie 37 powinno być w kolumnie (20) dla materiałów, dla których system przechowywania ładunku powinien być zdolny do przeciwdziałania pełnej prężności pary ładunku w górnych granicach temperatury obliczeniowej otoczenia, niezależnie od systemu wybranego do obróbki odparowanego gazu.
Uwaga 38: Odniesienie 38 powinno być w kolumnie (20) dla mieszanin z początkową temperaturą wrzenia ponad 60 °C zgodnie z ASTMD 86-01.
Uwaga 39: Odniesienie 39 powinno być w kolumnie 20 dla przewozu UN 2187 DITLENEK WĘGLA SKROPLONY SCHŁODZONY klasy 2.
Uwaga 40: Odniesienie 40 powinno być w kolumnie (20) dla przewozu UN 3082 MATERIAŁY ZAGRAŻAJĄCE ŚRODOWISKU CIEKŁE, I.N.O. (olej opałowy ciężki).
CZĘŚĆ 7PRZEPISY O WARUNKACH PRZEWOZU, ZAŁADUNKU, WYŁADUNKU, MANIPULOWANIU ŁADUNKIEM
PRZEPISY O WARUNKACH PRZEWOZU, ZAŁADUNKU, WYŁADUNKU, MANIPULOWANIU ŁADUNKIEM
Dział 7.2Zbiornikowce
Zbiornikowce
7.2.0.1 Przepisy 7.2.0 do 7.2.5 mają zastosowanie do zbiornikowców.
7.2.0.2-
7.2.0.99 (zarezerwowany)
7.2.1 Sposób przewozu towarów
7.2.1.1-
7.2.1.20 (zarezerwowany)
7.2.1.21 Przewóz zbiornikowcami
7.2.1.21.1 Materiały, ich zakwalifikowanie do różnych typów zbiornikowców i szczególne warunki ich przewozu w tych zbiornikowcach wymienione są w Tabeli C działu 3.2.
7.2.1.21.2 Materiały, które zgodnie z kolumną (6) Tabeli C działu 3.2, powinny być przewożone w zbiornikowcu typu N otwartym z przerywaczami płomienia, mogą być przewożone także w zbiornikowcach typu N otwartych z przerywaczami płomienia; typu N zamkniętym; typów C lub G, pod warunkiem, że spełnione są wszystkie warunki przewozu dla zbiornikowców typu N otwartych z przerywaczami płomienia, jak również wszystkie inne warunki przewozu wymienione w wykazie materiałów Tabeli C.
7.2.1.21.3 Materiały, które zgodnie z kolumną (6) Tabeli C działu 3.2, powinny być przewożone w zbiornikowcu typu N otwartym z przerywaczami płomienia, mogą być przewożone także w zbiornikowcu typu N zamkniętym z przerywaczami płomienia oraz typów C lub G, pod warunkiem, że spełnione są wszystkie warunki przewozu dla zbiornikowców typu N otwartego z przerywaczami płomienia, jak również wszystkie inne warunki przewozu wymienione w wykazie materiałów Tabeli C.
7.2.1.21.4 Materiały, które zgodnie z kolumną (6) Tabeli C działu 3.2, powinny być przewożone w zbiornikowcach typu N zamkniętych, mogą być przewożone także w zbiornikowcu typu C lub G, pod warunkiem, że są spełnione wszystkie warunki przewozu dla zbiornikowców typu N zamkniętego, jak również wszystkie inne warunki przewozu wymienione w wykazie materiałów Tabeli C.
7.2.1.21.5 Materiały, które zgodnie z kolumną (6) Tabeli C działu 3.2, powinny być przewożone w zbiornikowcach typu C, mogą być przewożone także w zbiornikowcu typu G, pod warunkiem, że spełnione są wszystkie warunki przewozu dla zbiornikowców typu C, jak również wszystkie inne warunki przewozu wymienione w wykazie materiałów Tabeli C.
7.2.1.21.6 Odpady po olejach i smarach powstałe w wyniku eksploatacji statku mogą być przewożone jedynie w ognioodpornych pojemnikach, wyposażonych w wieko lub w zbiornikach ładunkowych.
7.2.1.21.7 Materiał, który zgodnie z kolumną (8) Tabeli C działu 3.2 powinien być przewożony w zbiorniku ładunkowym typ 2 (integralny zbiornik ładunkowy), może być przewożony w zbiorniku ładunkowym typ 1 (niezależny zbiornik ładunkowy) lub w zbiorniku ładunkowym typ 3 (zbiornik ładunkowy ze ścianami oddzielonymi od kadłuba) typu statku zalecanego w Tabeli C lub typu statku zalecanego w 7.2.1.21.2 do 7.2.1.21.5, pod warunkiem, że są spełnione wszystkie inne przepisy przewozu wymagane dla tego materiału w Tabeli C działu 3.2.
7.2.1.21.8 Materiał, który zgodnie z kolumną (8) Tabeli C działu 3.2 powinien być przewożony w zbiorniku ładunkowym typ 3 (zbiornik ładunkowy ze ścianami oddzielonymi od kadłuba), może być przewożony w zbiorniku ładunkowym typ 1 (niezależny zbiornik ładunkowy) typu statku zalecanego w Tabeli C lub typu statku zalecanego w 7.2.1.21.2 do 7.2.1.21.5, lub w statku typ C, którego zbiornik ładunkowy typ 2 (integralny zbiornik ładunkowy), pod warunkiem, że są spełnione wszystkie inne przepisy przewozu wymagane dla tego materiału w Tabeli C działu 3.2 lub w 7.2.1.21.2 do 7.2.1.21.5.
7.2.1.22-
7.2.1.99 (zarezerwowany)
7.2.2 Wymagania stosowane wobec statków
7.2.2.0 Statki dopuszczone
Uwaga 1. Ciśnienie nadmiarowe zaworów bezpieczeństwa lub zaworów wentylacyjnych szybkowylotowych powinno być uwidocznione na świadectwie dopuszczenia (patrz 8.6.1.3).
Uwaga 2. Ciśnienie obliczeniowe i ciśnienie próbne zbiorników ładunkowych powinno być uwidocznione na świadectwie towarzystwa klasyfikacyjnego o którym mowa w 9.3.1.8.1 lub 9.3.2.8.1 lub 9.3.3..8.1.
Uwaga 3. Jeżeli statek przewozi zbiorniki ładunkowe z zaworami o różnych ciśnieniach nadmiarowych, to wówczas ciśnienie nadmiarowe każdego zbiornika powinno być uwidocznione na świadectwie dopuszczenia, a ciśnienie obliczeniowe i ciśnienie próbne każdego zbiornika powinny być uwidocznione na świadectwie towarzystwa klasyfikacyjnego.
7.2.2.0.1 Materiały niebezpieczne mogą być przewożone w zbiornikowcach typów G, C lub N zgodnie z wymaganiami Działów 9.3.1, 9.3.2 lub 9.3.3 odpowiednio.
UWAGA: Materiały dopuszczone do przewozu statkiem wskazane są wykazie materiałowym statku wydanym przez towarzystwo klasyfikacyjne (patrz 1.16.1.2.5).
7.2.2.1-
7.2.2.4 (zarezerwowany)
7.2.2.5 Instrukcje dotyczące użytkowania urządzeń i instalacji
Tam, gdzie trzeba dostosować się do szczególnych przepisów bezpieczeństwa przy używaniu jakichkolwiek urządzeń lub instalacji, we właściwych miejscach na statku powinny być łatwo dostępne instrukcje obsługi konkretnych urządzeń lub instalacji, w języku normalnie używanym na pokładzie, a także, jeżeli językiem tym nie jest angielski, francuski lub niemiecki, to także w języku angielskim, francuskim lub niemieckim, chyba że porozumienia między krajami zaangażowanymi w operację transportową stanowią inaczej.
7.2.2.6 Systemy wykrywania gazu
Sensory systemu detekcji gazu powinny być nastawione na nie więcej niż 20% dolnej granicy wybuchowości materiałów dopuszczonych do przewozu statkiem.
System powinien mieć aprobatę władzy właściwej lub uznanego towarzystwa klasyfikacyjnego.
7.2.2.7-
7.2.2.18 (zarezerwowany)
7.2.2.19 Konwoje pchane i formacje burta przy burcie
7.2.2.19.1 Jeżeli co najmniej od jednego statku w konwoju lub formacji burta-przy-burcie wymaga się posiadania świadectwa dopuszczenia dla przewozu towarów niebezpiecznych, to wówczas wszystkie statki takiego konwoju lub formacji burta przy burcie powinny być zaopatrzone w odpowiednie świadectwo dopuszczenia.
Statki nie przewożące towarów niebezpiecznych powinny dostosować się do 7.1.2.19.
7.2.2.19.2 Dla celów zastosowania tej części, cały konwój pchany lub formacja burta-przy-burcie powinny być uważane za jeden pojedynczy statek.
7.2.2.19.3 Kiedy konwój pchany lub formacja burta-przy-burcie zawiera zbiornikowiec przewożący materiały niebezpieczne, to wówczas statki używane do napędu powinny spełniać następujące przepisy:
7.2.2.5, 8.1.4, 8.1.5, 8.1.6.1, 8.1.6.3, 8.1.7, 8.1.8, 8.1.9, 9.3.3.0.1, 9.3.3.0.3 (d), 9.3.3.0.5, 9.3.3.10.1, 9.3.3.10.2, 9.3.3.12.4, 9.3.3.12.6, 9.3.3.16, 9.3.3.17.1 do 9.3.3.17.4, 9.3.3.31.1 do 9.3.3.31.5, 9.3.3.32.2, 9.3.3.34.1, 9.3.3.34.2, 9.3.3.40.1 (jednakże, wystarczy jedna pojedyncza pompa pożarnicza lub balastowa), 9.3.3.40.2, 9.3.3.41, 9.3.3.50.1 (c), 9.3.3.50.2, 9.3.3.51, 9.3.3.52.3, 9.3.3.52.4 do 9.3.3.52.6, 9.3.3.56.5, 9.3.3.71 i 9.3.3.74.
Statek używany do napędu tylko zbiornikowca typu N otwartego nie musi spełniać wymagań przepisów 9.3.3.10.1, 9.3.3.10.2 i 9.3.3.12.6. W takim przypadku w świadectwie dopuszczenia lub w tymczasowym świadectwie dopuszczenia, w pozycji 5, należy zamieścić zezwolenie na odstępstwo: "Odstępstwo od 9.3.3.10.1, 9.3.3.10.2 i 9.3.3.12.6; statek może napędzać tylko zbiornikowce typ N otwarte".
7.2.2.20 (zarezerwowany)
7.2.2.21 Sprzęt bezpieczeństwa i kontroli
Powinno być możliwe przerwanie ładowania lub rozładowywania materiałów klasy 2 oraz materiałów przypisanych do numerów UN 1280 i 2983 klasy 3, za pomocą przełączników zainstalowanych w dwóch miejscach na statku (na dziobie i rufie) oraz dwóch miejscach na brzegu (bezpośrednio przy wejściu na statek i w odpowiedniej odległości na kei). Przerwanie ładowania i wyładowywania powinno zostanie skutecznie przerwane przez zawór odcinający szybkiego działania, który powinien być bezpośrednio zamontowany na elastycznym wężu łączącym statek i urządzenie brzegowe.
System rozłączania powinien być zaprojektowany zgodnie z zasadą obwodu zamkniętego.
7.2.2.22 Otwory zbiorników ładunkowych
Jeżeli przewożone są materiały, dla których wymagany jest statek typu C, zgodnie z kolumną (6) Tabeli C Działu 3.2, to wówczas zawory wentylacyjne szybkowylotowe powinny być tak nastawione, aby w normalnych warunkach podczas rejsu nie wystąpiło ich zadziałanie.
7.2.2.23-
7.2.2.99 (zarezerwowany)
7.2.3 Ogólne wymagania eksploatacyjne
7.2.3.1 Dostęp do zbiorników ładunkowych, zbiorników ładunkowych resztkowych, pompowni ładunkowych pod pokładem, przedziałów ochronnych, przestrzeni z podwójnym kadłubem, podwójnych den i ładowni; przeglądy
7.2.3.1.1 Przedziały ochronne (cofferdamy) powinny być próżne. Powinny być one przeglądane raz dziennie celem upewnienia się, że są suche (z wyjątkiem wody kondensacyjnej).
7.2.3.1.2 Dostęp do zbiorników ładunkowych, zbiorników ładunkowych resztkowych, przedziałów ochronnych, przestrzeni z podwójnym kadłubem, podwójnych den i ładowni nie jest dozwolony, poza dokonywaniem inspekcji lub czyszczeniem.
7.2.3.1.3 Dostęp do przestrzeni z podwójnym kadłubem i podwójnym dnem nie jest dozwolony, gdy statek jest w drodze.
7.2.3.1.4 Jeżeli stężenie gazu lub zawartość tlenu powinny być zmierzone przed wejściem do zbiorników ładunkowych, zbiorników ładunkowych resztkowych, pompowni ładunkowych pod pokładem, przedziałów ochronnych, przestrzeni z podwójnym kadłubem, podwójnym dnem lub ładowni, to wówczas wyniki tych pomiarów powinny być zarejestrowane na piśmie.
Pomiar dla przewożonych materiałów może być wykonany jedynie przez osoby wyposażone w odpowiedni aparat oddechowy.
Wejście do tych przestrzeni w celu wykonania pomiaru nie jest dozwolone.
7.2.3.1.5 Zanim jakakolwiek osoba wejdzie do zbiorników ładunkowych, pompowni ładunkowych pod pokładem, przedziałów ochronnych, pomieszczeń z podwójnym kadłubem, podwójnym dnem lub ładowni i:
(a) jeżeli na pokładzie statku przewożone są materiały niebezpieczne klas 2, 3, 4.1, 6.1, 8 lub 9, dla których w kolumnie (18) Tabeli C działu 3,2 wymagany jest detektor gazów łatwopalnych, to wówczas należy ustalić za pomocą tego urządzenia, czy stężenie gazów w tych zbiornikach ładunkowych, pompowniach ładunkowych pod pokładem, przedziałach ochronnych, przestrzeniach z podwójnym kadłubem, podwójnym dnem lub ładownią, nie przekracza 50% dolnej granicy wybuchowości ładunku. Dla pompowni ładunkowych pod pokładem może to być ustalone za pomocą stałego systemu wykrywania gazu.
(b) jeżeli na pokładzie statku przewożone są materiały niebezpieczne klas 2, 3, 4.1, 6.1, 8 lub 9, dla których w kolumnie (18) Tabeli C działu 3.2wymagany jest toksymetr, to wówczas należy ustalić za pomocą tego urządzenia, czy zbiorniki ładunkowe, pompownie ładunkowe pod pokładem, przedziałach ochronnych, przestrzenie z podwójnym kadłubem, podwójnym dnem lub ładownią, nie zawierają znacznych stężeń gazów toksycznych.
7.2.3.1.6 Wejście do próżnych zbiorników ładunkowych, pompowni ładunkowych pod pokładem, przedziałów ochronnych, przestrzeni z podwójnym kadłubem, podwójnym dnem i ładowni nie jest dozwolone, z wyjątkiem gdy:
- nie występuje brak tlenu ani mierzalne ilości niebezpiecznych materiałów w stężeniach niebezpiecznych; lub
- osoba wchodząca do przestrzeni jest zaopatrzona w samowystarczalny aparat oddechowy i inne konieczne wyposażenie ochronno-ratownicze, oraz jest zabezpieczona liną. Wejście do tych przestrzeni jest dozwolone tylko wtedy, jeżeli operacja nadzorowana jest przez druga osobę mającą bezpośredni dostęp do takiego samego wyposażenia. Inne dwie osoby mogące udzielić pomocy w sytuacji awaryjnej powinny znajdować się na statku w zasięgu głosu. Jeżeli zainstalowana została winda ratownicza, do tego celu wystarczy tylko jedna dodatkowa osoba.
7.2.3.2 Pompownie ładunkowe pod pokładem
7.2.3.2.1 Przy przewożeniu materiałów niebezpiecznych klas 3, 4.1, 6.1, 8 lub 9, pompownie ładunkowe pod pokładem powinny być przeglądane codziennie, by upewnić się, że nie ma przecieków. Zęzy i wanienki ściekowe powinny być utrzymywane w czystości i wolne od wszelkich innych produktów.
7.2.3.2.2 Przy aktywacji systemu wykrywania gazu, operacje ładunkowe i wyładunkowe powinny zostać natychmiast przerwane. Wszystkie urządzenia odłączające powinny być zamknięte a pompownie ładunkowe powinny zostać natychmiast ewakuowane. Wszystkie wejścia powinny być zamknięte. Operacje ładunkowe i wyładunkowe nie powinny być kontynuowane, dopóki uszkodzenia nie zostaną naprawione a wady usunięte.
7.2.3.3-
7.2.3.5 (zarezerwowany)
7.2.3.6 Systemy wykrywania gazu
System wykrywania gazu powinien być konserwowany i kalibrowany zgodnie z instrukcjami producenta.
7.2.3.7 Usuwanie gazu z próżnych zbiorników ładunkowych
7.2.3.7.0 Pozbywanie się pozostałości gazu z próżnych lub nie rozładowanych zbiorników ładunkowych jest dozwolone według przepisów poniżej tylko pod warunkiem, że krajowe lub międzynarodowe przepisy prawne tego nie zabraniają.
7.2.3.7.1 Próżne lub nierozładowane zbiorniki ładunkowe, które uprzednio zawierały niebezpieczne materiały klasy 2 lub klasy 3, z kodem klasyfikacyjnym "T" w kolumnie (3b) Tabeli C działu 3.2, klasy 6.1 lub klasy 8 grupa pakowania I, mogą być poddane operacji odgazowania przez kompetentne osoby lub kompetentne przedsiębiorstwa dopuszczone do tego celu przez władzę właściwą. Odgazowanie może być przeprowadzane jedynie w miejscu uznanym przez władzę właściwą.
7.2.3.7.2 Odgazowanie z próżnych lub nierozładowanych zbiorników ładunkowych, które zawierały uprzednio niebezpieczne towary inne niż wspomniane pod 7.2.3.1, może być przeprowadzone w czasie i w miejscu dopuszczonym przez władzę właściwą, gdy statek jest w drodze, za pomocą odpowiedniego sprzętu odpowietrzającego przy zamkniętych wiekach i przeprowadzając mieszanki gazu i powietrza przez przerywacze płomienia zdolne znosić ciągłe spalanie. W warunkach normalnych eksploatacji, stężenie gazu w odpowietrzonej mieszaninie na wyjściu powinno być niższe niż 50% dolnej granicy wybuchowości. Do odgazowania może być użyty odpowiedni sprzęt wyciągowy, ale tylko wtedy jeżeli po stronie wyciągowej bezpośrednio przed wywietrznikiem zamontowany jest przerywacz płomienia. Stężenie gazu powinno być mierzone raz na godzinę w ciągu dwóch pierwszych godzin po rozpoczęciu operacji odgazowania przez wentylację wymuszoną, przez rzeczoznawcę wspomnianego w 7.2.3.15. Wyniki tych pomiarów powinny być zarejestrowane pisemnie.
Odgazowanie jest jednakże zakazane w obszarze śluz wraz z terminalami.
7.2.3.7.3 Tam, gdzie odgazowanie ze zbiorników ładunkowych zawierających uprzednio towary niebezpieczne wspomniane w 7.2.3.7.1 nie jest wykonalne w miejscach wyznaczonych lub dopuszczonych w tym celu przez władzę właściwą, może ono być wykonane, gdy statek znajduje się w drodze, pod warunkiem, że:
- przestrzegane są wymagania 7.2.3.7.2; stężenie materiałów niebezpiecznych w usuwanej mieszance na wylocie powinno jednak wynosić nie więcej niż 10% dolnej granicy wybuchowości;
- nie ma ryzyka dla załogi;
- zamknięte są wszelkie wejścia lub wyjścia przestrzeni podłączonych na zewnątrz; postanowienie to nie dotyczy otworów dostarczających powietrze do maszynowni;
- każdy pracownik załogi pracujący na pokładzie jest wyposażony w odpowiedni sprzęt ochronny;
- nie jest wykonywane na terenie śluz wraz z terminalami, pod mostami lub w obrębie terenów gęsto zaludnionych.
7.2.3.7.4 Operacje odgazowania powinny zostać przerwane w czasie sztormu, lub, jeżeli wskutek niekorzystnych warunków wietrznych należy spodziewać się niebezpiecznych stężeń gazów poza terenem ładunkowym przed pomieszczeniami załogi, sterówką i pomieszczeniami eksploatacyjnymi. Stan krytyczny zostaje osiągnięty wtedy, jeżeli za pomocą przenośnego sprzętu wykryje się w tych miejscach stężenie przekraczające 20% dolnej granicy wybuchowości.
7.2.3.7.5 Oznakowanie wymienione w kolumnie (19) Tabeli C działu 3.2 może być usunięte przez kapitana, jeżeli po odgazowaniu ze zbiorników ładunkowych, stwierdzono za pomocą sprzętu opisanego w kolumnie (18) Tabeli C działu 3.2, że zbiorniki ładunkowe nie zawierają już więcej łatwopalnych gazów w stężeniu wyższym niż 10% dolnej granicy wybuchowości ani nie zawierają znacznych stężeń gazów trujących.
7.2.3.7.6 Przed podjęciem działań mogących spowodować zagrożenie jak opisano w rozdziale 8.3.5, zbiorniki ładunkowe i rurociągi w obszarze ładunkowym powinny być oczyszczone i odgazowane. Efekt odgazowywania powinien być udokumentowany w certyfikacie odgazowania. Warunki stanu odgazowanego mogą być zadeklarowane i potwierdzone tylko przez osobę upoważnioną przez władzę właściwą.
7.2.3.8-
7.2.3.11 (zarezerwowany)
7.2.3.12 Wentylacja
7.2.3.12.1 W czasie, gdy maszyny w pomieszczeniach eksploatacyjnych pracują, przewody przedłużające podłączone do wlotów powietrza, jeżeli takowe są, powinny znajdować się w pozycji pionowej; w przeciwnym razie wszystkie wloty powinny być zamknięte. Postanowienie to nie dotyczy wlotów powietrza przestrzeni eksploatacyjnych na zewnątrz miejsc ładunkowych, pod warunkiem, że wloty bez przewodów przedłużających umieszczone są nie mniej niż 0,5 m ponad pokładem.
7.2.3.12.2 Wentylacja pompowni powinna być czynna:
- co najmniej 30 minut przed wejściem i w czasie pracy;
- w czasie ładowania, wyładowywania oraz odgazowywania;
- po uaktywnieniu systemy wykrywania gazu.
7.2.3.13-
7.2.3.14 (zarezerwowany)
7.2.3.15 Ekspert na pokładzie statku
Jeżeli przewożone są materiały niebezpieczne, to kapitan odpowiedzialny powinien być jednocześnie ekspertem zgodnie z 8.2.1.2. Dodatkowo powinien on być:
- ekspertem, o którym mowa w 8.2.1.5, jeżeli przewożone są materiały niebezpieczne, dla których w kolumnie (6) Tabeli C Działu 3.2 przypisano zbiornikowiec typu G, i
- ekspertem, o którym mowa w 8.2.1.7, jeżeli przewożone są materiały niebezpieczne, dla których w kolumnie (6) Tabeli C Działu 3.2 przypisano zbiornikowiec typu C.
Uwaga. Który członek załogi statku statku jest kapitanem odpowiedzialnym, powinno być określone przez przewoźnika w dokumentach na pokładzie. Jeżeli nie jest to ustalone, to wymaganie dotyczy każdego kapitana.
W odstępstwie od tego, dla ładowania i rozładowywania towarów niebezpiecznych na/z barki, wystarczające jest, że osoba odpowiedzialna za załadunek i rozładunek oraz balastowanie barki ma uprawnienia wymagane zgodnie z 8.2.1.2.
7.2.3.16-
7.2.3.19 (zarezerwowany)
7.2.3.20 Balast wodny
7.2.3.20.1 Koferdamy i przestrzenie ładowni zawierające izolowane zbiorniki ładunkowe, nie powinny być napełnione wodą. Ładownie z podwójnym kadłubem, podwójnym dnem oraz przestrzenie ładowni, nie zawierające izolowanych zbiorników ładunkowych, mogą być wypełnione wodą balastową, pod warunkiem, że
- jest to wzięte pod uwagę w obliczeniach stateczności, i
- napełnianie nie jest zabronione w kolumnie (20) Tabeli C dział 3.2.
Jeżeli woda w zbiorniku balastowym i przedziałach powoduje destabilizację statku, to:
- powinien być zainstalowany stały wskaźnik poziomu, lub
- poziom napełnienia zbiornika balastowego i przedziałów powinien być sprawdzany codziennie przed odcumowaniem i podczas rejsu.
W przypadku obecności wskaźnika poziomu, zbiornik balastowy może być napełniony częściowo. W przeciwnym wypadku powinien być albo całkowicie pusty albo pełny.
7.2.3.20.2 (skreślony)
7.2.3.21 (zarezerwowany)
7.2.3.22 Wejścia do pomieszczeń ładowni, pompowni ładunkowych pod pokładem, koferdamów, otworów zbiorników ładunkowych i zbiorników ładunków resztkowych; urządzenia zamykające
Zbiorniki ładunkowe, zbiorniki ładunków resztkowych oraz wejścia do pompowni ładunkowych pod pokładem, koferdamów i pomieszczeń ładowni powinny pozostawać zamknięte. Wymaganie to nie dotyczy pokładowych pompowni ładunkowych statków-odolejaczy i statków dostawczych oraz pozostałych wyjątków wymienionych w niniejszej Części.
7.2.3.23 -
7.2.3.24 (zarezerwowany)
7.2.3.25 Połączenia między rurociągami
7.2.3.25.1 Zabrania się łączenia dwóch lub więcej następujących grup rurociągów;
(a) rurociągów do ładowania i wyładowania;
(b) rurociągów do zbiorników ładunkowych balastujących i drenażowych, koferdamów, pomieszczeń ładowni, pomieszczeń z podwójnym kadłubem i podwójnym dnem;
(c) rurociągów umieszczonych przed terenem ładunkowym.
7.2.3.25.2 Przepis 7.2.3.25.1 nie stosuje się do odejmowalnych połączeń rurowych między rurociągami koferdamów oraz
- rurociągów do ładowania i wyładowania;
- rurociągów umieszczonych poza obszarem ładunkowym, jeżeli koferdamy powinny być napełniane wodą.
W tych przypadkach połączenia powinny być tak wykonane, aby zapobiec pobieraniu wody ze zbiorników ładunkowych. Koferdamy powinny być opróżniane tylko za pomocą pomp ssących lub przez niezależny system w obrębie obszaru ładunkowego.
7.2.3.25.3 Przepisy 7.2.3.25.1 (b) i (c) wyżej nie dotyczą:
- rurociągów przeznaczonych do balastowania i drenowania przestrzeni z podwójnym kadłubem i podwójnym dnem, które nie mają wspólnej granicy ze zbiornikami ładunkowymi,
- rurociągów przeznaczonych do balastowania pomieszczeń ładowni, gdzie w obrębie obszaru ładunkowego do tego celu używane są rurociągi systemu przeciwpożarowego. Przestrzenie ładowni powinny być zdrenowane tylko za pomocą pomp ssących lub niezależnego systemu w obrębie obszaru ładunkowego.
7.2.3.26-
7.2.3.27 (zarezerwowany)
7.2.3.28 System chłodzenia
Dla przewozu materiałów, które powinny być przewożone w stanie schłodzonym, na pokładzie powinny być dostępne instrukcje wskazujące dopuszczalne maksymalne temperatury pracy w odniesieniu do objętości systemu chłodzenia i izolacji przewidzianej dla zbiorników ładunkowych.
7.2.3.29 Łodzie ratunkowe
7.2.3.29.1 Łodzie ratunkowe wymagane zgodnie z przepisami wspomnianymi w 1.1.4.6 powinny być sztauowane poza obszarem ładunkowym. Jednakże łódź ratunkowa może być zasztauowana na obszarze ładunkowym, pod warunkiem, że na obszarze z pomieszczeniami dla załogi będzie łatwo dostępne zbiorowe urządzenie ratownicze spełniające wymagania przepisów wymienionych w 1.1.4.6.
7.2.3.29.2 Przepis 7.2.3.29.1 nie odnosi się do statków-odolejaczy oraz statków dostawczych.
7.2.3.30 (zarezerwowany)
7.2.3.31 Silniki
7.2.3.31.1 Zabronione jest używanie silników napędzanych paliwami o temperaturze zapłonu poniżej 55 °C (np. silników benzynowych). Wymaganie to nie dotyczy zaburtowych silników łodzi ratunkowych.
7.2.3.31.2 Przewożenie napędzanych środków transportowych jak samochody osobowe i łodzie motorowe w obszarze ładunkowym jest zabronione.
7.2.3.32 Zbiorniki z olejem napędowym
Jako zbiorniki oleju napędowego mogą być używane zbiorniki z podwójnym dnem o wysokości co najmniej 0,6 m, pod warunkiem, że zbudowane zostały zgodnie z częścią 9.
7.2.3.33-
7.2.3.40 (zarezerwowany)
7.2.3.41 Odkryty płomień i nieosłonięte źródła światła
7.2.3.41.1 Używanie odkrytego płomienia lub nieosłoniętych lamp jest zakazane.
Postanowienie to nie dotyczy pomieszczeń załogi i sterówki.
7.2.3.41.2 Urządzenia do ogrzewania, gotowania i chłodzenia nie powinny być zasilane paliwami płynnymi, płynnym gazem lub paliwami stałymi.
Urządzenia do gotowania i chłodzenia mogą być używane tylko w pomieszczeniach załogi i w sterówce.
7.2.3.41.3 Jednakże, urządzenia grzewcze lub kotły napędzane paliwami płynnymi o temperaturze zapłonu powyżej 55 °C, które zainstalowane są w maszynowni lub innym odpowiednim pomieszczeniu, mogą być używane.
7.2.3.42 System podgrzewania ładunku
7.2.3.42.1 Podgrzewanie ładunku nie jest dozwolone, chyba że zachodzi ryzyko krzepnięcia ładunku lub gdy ładunek nie może być przeładowany w zwykły sposób z powodu swej lepkości.
Na ogół ciecz nie powinna być podgrzewana do temperatury powyżej jej punktu zapłonu.
Szczególne postanowienia zawarte są w kolumnie (20) Tabeli C działu 3.2.
7.2.3.42.2 Zbiorniki ładunkowe zawierające materiały podgrzewane w czasie przewozu, powinny być wyposażone w urządzenia do pomiaru temperatury ładunku.
7.2.3.42.3 W czasie wyładunku, system podgrzewania ładunku może być używany pod warunkiem, że został zainstalowany zgodnie z 9.3.2.52.3 lub 9.3.3.52.3.
7.2.3.42.4 Przepis 7.2.3.42.3 nie ma zastosowania, jeżeli system podgrzewania ładunku zasilany jest parą z brzegu, a czynna jest tylko pompa cyrkulacyjna, jak również wtedy, jeżeli temperatura zapłonu wyładowywanego ładunku jest nie mniejsza niż 60 °C.
7.2.3.43 (zarezerwowany)
7.2.3.44 Czynności czyszczące
Użycie do czyszczenia cieczy o temperaturze zapłonu mniejszej niż 55 °C, dozwolone jest jedynie na obszarze ładunkowym.
7.2.3.45-
7.2.3.50 (zarezerwowany)
7.2.3.51 Instalacje elektryczne
7.2.3.51.1 Instalacje elektryczne powinny być właściwie utrzymywane w nienagannym stanie.
7.2.3.51.2 Używanie przenośnych przewodów elektrycznych w obszarze ładunkowym jest zabronione.
Postanowienie to nie odnosi się do:
- wewnętrznie bezpiecznych obwodów elektrycznych;
- przewodów elektrycznych do podłączania świateł sygnałowych lub oświetlenia trapu, pod warunkiem, że gniazdko jest na stałe zamontowane do statku blisko masztu sygnałowego lub trapu;
- przewodów elektrycznych do podłączenia pomp zanurzeniowych na pokładzie statków-odolejaczy.
7.2.3.51.3 Gniazdka do podłączenia świateł sygnałowych i oświetlenia trapu lub do pomp zanurzeniowych na pokładzie statków-odolejaczy nie powinny znajdować się pod napięciem, z wyjątkiem, jeżeli włączone są światła sygnałowe, oświetlony jest trap lub czynne są pompy zanurzeniowe na pokładzie statków-odolejaczy.
Podłączanie lub rozłączanie powinno być możliwe tylko wtedy, jeżeli gniazdka nie są pod napięciem.
7.2.3.52-
7.2.3.99 (zarezerwowany)
7.2.4 Dodatkowe wymagania dotyczące ładowania, przewozu, wyładunku oraz innego manipulowania ładunkiem
7.2.4.1 Ograniczenia przewożonych ilości
7.2.4.1.1 Przenoszenie sztuk przesyłki w obrębie obszaru ładunkowego jest zakazane. Zakaz ten nie dotyczy:
- ładunków resztkowych, ścieków, resztek ładunków oraz odpadów zawartych w nie więcej niż 6 dopuszczonych naczyniach dla resztek materiału i naczyniach dla odpadów o pojemności własnej nie więcej niż 2 m3. Te naczynia dla resztek materiałów powinny spełniać wymagania międzynarodowych przepisów mających zastosowanie do odnośnego materiału. Powinny one być właściwie chronione w obszarze ładowania i być zgodne z 9.3.2.26.4 lub 9.3.3.26.4 dotyczącymi przyjmowania ładunków resztkowych, resztek ładunków oraz odpadów;
- maksymalnie 30 próbek ładunków materiałów dopuszczonych do przewozu na zbiornikowcach, o maksymalnej zawartości 500 ml na naczynie. Naczynia powinny spełniać przepisy pakowania omówione w części 4 ADR i powinny być umieszczone na pokładzie, w szczególnym punkcie obszaru ładunkowego, gdzie w normalnych warunkach przewozu nie mogą one pęknąć lub ulec przebiciu, a ich zawartość nie może rozlać się w przestrzeni ładowni. Naczynia kruche powinny być odpowiednio wyściełane.
7.2.4.1.2 Na pokładzie statków-odolejaczy można umieścić w obszarze ładowania naczynia o maksymalnej pojemności 2 m3 dla odpadów olejowych i smarnych, pod warunkiem, że naczynia te będą właściwie zabezpieczone.
7.2.4.1.3 Na pokładzie statków dostawczych w obszarze ładowania przewozić można sztuki przesyłki z towarami niebezpiecznymi w ilości do 5 000 kg brutto, pod warunkiem, że możliwość taka określona zostanie w świadectwie dopuszczenia. Sztuki przesyłki powinny być właściwie zabezpieczone i powinny być chronione przed gorącem, słońcem i złymi warunkami atmosferycznymi.
7.2.4.1.4 Na pokładzie statków dostawczych lub innych statków dostarczających produkty do eksploatacji statków, liczba próbek ładunku wspomniana w 7.2.4.1.1 może zostać zwiększona od 30 do maksymalnie 500.
7.2.4.2 Przyjmowanie odpadów olejowych i smarnych powstałych w wyniku eksploatacji statku oraz dostarczanie produktów do eksploatacji statku
7.2.4.2.1 Przyjmowanie odpadów olejowych i smarnych pochodzących z eksploatacji statku, w postaci nieopakowanej cieczy, może odbywać się poprzez odessanie.
7.2.4.2.2 Wyładunek oraz przyjęcie odpadów olejowych i smarnych nie mogą odbywać się w trakcie ładowania i wyładowywania materiałów wymagających ochrony przed wybuchem wg kolumny (17) Tabeli C działu 3.2, ani w czasie odgazowywania zbiornikowców. Wymaganie to nie dotyczy statków-odolejaczy, pod warunkiem dostosowania się do postanowień dotyczących ochrony przeciwwybuchowej.
7.2.4.2.3 Przybycie do miejsca postoju i przekazanie produktów do eksploatacji statków nie powinno odbywać się w czasie ładowania i wyładowania materiałów wymagających ochrony przed wybuchem wg kolumny (17) Tabeli C działu 3.2, ani w czasie odgazowywania zbiornikowców. Wymaganie to nie dotyczy statków dostawczych, pod warunkiem dostosowania się do postanowień dotyczących ochrony przeciwwybuchowej.
7.2.4.2.4 Władza właściwa może wydać odstępstwa od 7.2.4.2.1 oraz 7.2.4.2.2, oraz może również wydać odstępstwo od 7.2.4.2.3 na czas wyładunku.
7.2.4.3-
7.2.4.6 (zarezerwowany)
7.2.4.7 Miejsca załadunku i wyładunku
7.2.4.7.1 Zbiornikowce powinny być załadowywane, wyładowywane i odgazowywane tylko w miejscach wyznaczonych lub dopuszczonych do te go celu przez władzę właściwą.
7.2.4.7.2 Przyjmowanie odpadów olejowych i smarnych pochodzących z eksploatacji statku w postaci nie opakowanej cieczy oraz przekazywanie produktów do eksploatacji statków nie powinno być rozumiane jako załadowanie i wyładowanie w zakresie o którym mowa powyżej w 7.2.4.7.1.
7.2.4.8 (zarezerwowany)
7.2.4.9 Operacje transferu ładunku
Częściowy lub całkowity transfer ładunku bez zezwolenia władzy właściwej jest zakazany poza miejscem transferu ładunku dopuszczonym do tego celu.
7.2.4.10 Lista kontrolna
7.2.4.10.1 Nie należy rozpoczynać załadunku ani wyładunku przed sporządzeniem listy kontrolnej odnośnego ładunku i zaznaczeniem zapytań 1 do 18 znakiem "X". Kwestie nieistotne należy usunąć. Lista powinna być sporządzona z duplikatem oraz podpisana przez kapitana lub osobę przez niego upoważnioną, oraz przez osobę odpowiedzialną za przeładunki na urządzeniach brzegowych. Jeżeli nie można udzielić pozytywnej odpowiedzi na wszystkie pytania, załadunek bądź wyładunek dozwolone są tylko za zgodą władzy właściwej.
7.2.4.10.2 Lista kontrolna powinna być zgodna ze wzorem 8.6.3.
7.2.4.10.3 Lista kontrolna powinna być wydrukowana co najmniej w językach zrozumiałych przez kapitana i osobę odpowiedzialną za przeładunek na urządzeniach brzegowych.
7.2.4.10.4 Przepisy 7.2.4.10.1 do 7.2.4.10.3 nie dotyczą przyjmowania odpadów olejowych i smarnych przez statki-odolejacze ani do przekazywania produktów do eksploatacji statków przez statki dostawcze.
7.2.4.11 Plan sztauowania
7.2.4.11.1 (skreślony)
7.2.4.11.2 Kapitan powinien nanieść na plan sztauowania towary przewożone w indywidualnych zbiornikach ładunkowych. Towary powinny być opisane tak jak w liście przewozowym (zgodnie z informacjami o których mowa w 5.4.1.1.2 (a) do (d)).
7.2.4.12 Zapisy podczas rejsu
Następujące szczegółowe informacje powinny być niezwłoczne wpisane do rejestru wymienionego w 8.1.11:
Załadunek: Miejsce załadunku i miejsce przybicia do nabrzeża, data i czas, numer UN lub numer identyfikacyjny materiału;
Rozładunek: Miejsce rozładunku i miejsce przybicia do nabrzeża, data i czas;
Odgazowanie z benzyny UN 1203: Miejsce odgazowania, strefa lub sektor, data i czas,
Te szczegółowe informacje powinny być przewidziane dla każdego zbiornikowca.
7.2.4.13 Środki, jakie należy podjąć przed ładowaniem
7.2.4.13.1 Jeżeli pozostałości poprzedniego ładunku mogą spowodować niebezpieczne reakcje z następnym ładunkiem, to wszelkie takie pozostałości powinny być należycie usunięte.
Materiały, które wchodzą w niebezpieczne reakcje z innymi niebezpiecznymi materiałami, powinny one być oddzielane koferdamem, próżną przestrzenią, pompownią, próżnym zbiornikiem ładunkowym, albo zbiornikiem ładunkowym załadowanym materiałem, który nie wchodzi w reakcje z ładunkiem.
Tam, gdzie znajduje się próżny, nieoczyszczony zbiornik ładunkowy albo zbiornik ładunkowy zawierający pozostałości ładunku materiału skłonnego do wchodzenia w reakcje niebezpieczne z innymi towarami niebezpiecznymi, separacja ta nie jest konieczna, o ile kapitan podjął należyte środki, aby zapobiec reakcji niebezpiecznej.
7.2.4.13.2 Przed podjęciem czynności załadowczych, jakiekolwiek wskazane środki bezpieczeństwa i urządzenia kontrolne oraz jakiekolwiek części wyposażenia, powinny być w miarę możności sprawdzone i skontrolowane czy działają właściwie.
7.2.4.13.3 Przed podjęciem czynności załadowczych, przełącznik urządzenia kontroli przelewu powinien być podłączony do instalacji brzegowej.
7.2.4.14 Przeładunek i sztauowanie towarów
Towary niebezpieczne powinny być ładowane w obszarze ładunkowym w zbiornikach ładunkowych, w zbiornikach resztek ładunkowych, lub w sztukach przesyłki dozwolonych pod 7.2.4.1.1.
7.2.4.15 Środki, jakie należy podjąć po wyładunku (instalacja resztkowa)
7.2.4.15.1 Jeżeli przepisy wymienione w 1.1.4.6.1 przewidują zastosowanie instalacji resztkowej, to zbiorniki ładunkowe i rurociągi przesyłowe powinny być powinny być opróżnione za pomocą instalacji resztkowej zgodnie z warunkami określonymi w procedurze testowania po każdej operacji rozładunkowej. Nie ma konieczności dostosowania się do tego postanowienia, jeżeli nowy ładunek jest taki sam, jak poprzedni i którego przewóz nie wymaga wcześniejszego oczyszczenia zbiorników ładunkowych.
Ładunek resztkowy powinien być opróżniony za pomocą sprzętu dostarczonego w tym celu (artykuł 7.04 Nr 1 i załącznik II model 1 z CDNI) lub powinien być magazynowany w zbiorniku ładunku resztkowego statku albo magazynowany w naczyniach dla ładunku resztkowego zgodnie z 7.2.4.1.1.
7.2.4.15.2 W czasie napełniania naczyń dla ładunku resztkowego, uwalniane gazy powinny być bezpiecznie usunięte.
7.2.4.15.3 Odgazowanie zbiorników ładunkowych i rurociągów przesyłowych powinno być przeprowadzone zgodnie z wymaganiami 7.2.3.7.
7.2.4.16 Środki, jakie należy podjąć w czasie załadunku, przewozu, wyładunku i przeładunku
7.2.4.16.1 Szybkość napełniania oraz maksymalne eksploatacyjne ciśnienie pomp ładunkowych powinny być ustalone po uzgodnieniu z personelem instalacji brzegowej.
7.2.4.16.2 Wszystkie urządzenia bezpieczeństwa i kontroli wymagane dla zbiorników ładunkowych powinny pozostać włączone. W czasie przewozu postanowienie to dotyczy jedynie instalacji wymienionych w 9.3.1.21.1 (e) oraz (f) lub 9.3.3.21.1 (e) i (f).
W przypadku awarii urządzenia bezpieczeństwa lub kontroli, należy natychmiast zawiesić czynności załadunkowe lub rozładunkowe.
Gdy stacja pomp umieszczona jest pod pokładem, wówczas urządzenia zabezpieczająco-kontrolne powinny pozostawać włączone na stałe.
Każda awaria systemu wykrywania gazu powinna być natychmiast sygnalizowana w sterówce oraz na pokładzie za pomocą sygnalizacji wzrokowej i dźwiękowej.
7.2.4.16.3 Urządzenia zamykające rurociągów instalacji ładunkowej jak również rurociągów dokładnego opróżniana powinny pozostawać zamknięte, poza okresem ładowania, wyładowywania, dokładnego opróżniania, czyszczenia oraz odgazowywania.
7.2.4.16.4 Jeżeli statek wyposażony jest w poprzeczną grodź zgodnie z 9.3.1.25.3, 9.3.2.25.3 lub 9.3.3.25.3, to drzwi w tej grodzi powinny pozostać zamknięte w czasie ładowania i rozładowywania.
7.2.4.16.5 Naczynia przewidziane do odzyskiwania ewentualnego rozlanej cieczy powinny być umieszczone pod połączeniami do instalacji brzegowych używanych do załadunku i rozładunku. Wymaganie to nie dotyczy przewożonych materiałów klasy 2.
7.2.4.16.6 W przypadku odzyskiwania mieszaniny gazowo-powietrznej z brzegu na statek, ciśnienie w miejscu połączenia powinno wynosić nie więcej niż ciśnienie otwarcia zaworów wentylacyjnych szybkowylotowych.
7.2.4.16.7 Jeżeli zbiornikowiec dostosowany jest do wymagań 9.3.2.25.5 (d) lub 9.3.3.22.5 (d), to wówczas indywidualne zbiorniki ładunkowe powinny być pozamykane na czas przewozu, a otwierane na czas załadunku, wyładunku oraz odgazowywania.
7.2.4.16.8 Osoby wchodzące na tereny położone na obszarze ładunkowym pod pokładem w czasie załadunku lub rozładunku powinny być zaopatrzone w wyposażenie wymienione w 8.1.5, jeżeli wyposażenie takie wymienione jest w kolumnie (18) Tabeli C działu 3.2.
Osoby wykonujące łączenie i rozłączenie rurociągów ładunkowych i rozładunkowych albo rurociągów zbiorczych gazu, albo pobierające próbki, wykonujące pomiary, wymieniające płytki przerywaczy płomieni lub obniżające ciśnienie w zbiornikach ładunkowych, powinny być zaopatrzone w wyposażenie wspomniane w 8.1.5, jeżeli wyposażenie takie wymienione jest w kolumnie (18) Tabeli C działu 3.2. Powinny one być również wyposażone w sprzęt ochronny A jeżeli w kolumnie (18) Tabeli C działu 3.2 jest wymieniony toksymetr (TOX).
7.2.4.16.9 W czasie załadunku bądź rozładunku do zamkniętego zbiornikowca materiałów, dla których według kolumn (6) i (7) Tabeli C działu 3.2 wystarczający jest statek typu N otwarty lub statek typu N otwarty z przerywaczami płomienia, zbiorniki ładunkowe mogą być otwarte przy zastosowaniu urządzenia zabezpieczającego przed powstaniem nadciśnienia wymienionego w 9.3.2.22.4 (a) lub 9.3.3.22.4 (a).
7.2.4.16.10 Przepisu 7.2.4.16.9 nie stosuje się, jeżeli zbiorniki ładunkowe zawierają gazy lub opary z materiałów, do przewozu których w kolumnach (6) i (7) Tabeli C działu 3.2 wymagany jest zbiornikowiec typu zamkniętego.
7.2.4.16.11 Zamknięcia wspomniane w 9.3.1.21.1 (g) lub 9.3.2.21.1 (g) lub 9.3.3.21.1 (g) mogą zostać otwarte dopiero po wykonaniu gazoszczelnego połączenia z zamkniętym lub częściowo zamkniętym urządzeniem probierczym.
7.2.4.16.12 Dla materiałów wymagających ochrony przeciwwybuchowej zgodnie z kolumną (17) Tabeli C działu 3.2, połączenie rury do obiegu oparów lub instalacji rurociągowej do rozładunku gazu z instalacją brzegową powinno być takie, aby statek chroniony był przed detonacjami i przenoszeniem płomieni z brzegu. Ochrona statku przed detonacjami i przenoszeniem płomieni z brzegu nie jest wymagana, jeżeli zbiorniki ładunkowe są zobojętnione zgodnie z 7.2.4.19.
7.2.4.16.13 Podczas przewozu materiałów UN 2448 lub towarów klas 5.1 lub 8 furty wodne i inne podobne otwarcia nie powinny być zamykane. Nie powinny być one również zamykane podczas rejsu w przypadku przewozu innych towarów niebezpiecznych.
7.2.4.16.14 Jeżeli w kolumnie (20) Tabeli C działu 3.2 wymagany jest nadzór dla materiałów klas 2 lub 6.1, to ładowanie i rozładowywanie powinno być wykonane pod nadzorem osoby, która nie jest członkiem załogi oraz została upoważniona do tych czynności przez nadawcę lub odbiorcę.
7.2.4.16.15 Początkowe tempo rozładunku ustalone w instrukcji załadunku powinno być takie, aby zapobiegać powstawaniu ładunków elektrostatycznych na początku załadunku.
7.2.4.17 Zamknięcia okien i drzwi
7.2.4.17.1 W czasie załadunku, rozładunku oraz operacji odgazowywania, wszystkie wejścia lub otwory pomieszczeń dostępnych z pokładu oraz wszystkie otwory pomieszczeń skierowanych frontem na zewnątrz powinny pozostać zamknięte.
Postanowienie to nie dotyczy:
- otworów wlotowych powietrza do pracujących silników;
- otworów wentylacyjnych maszynowni w czasie, gdy silniki pracują;
- otworów wlotowych powietrza wtłaczanego do systemu wentylacyjnego wspomnianego w 9.3.1.52.3 lub 9.3.2.52.3 lub 9.3.3.52.3 ;
- otworów wlotowych powietrza w instalacjach klimatyzacyjnych, jeżeli otwory te wyposażone są w system wykrywania gazu wspomniany w 9.3.1.52.3 lub 9.3.2.52.3 lub 9.3.3.52.3;
Wejścia i otwory powinny być otwierane tylko w razie konieczności i na krótki czas po udzieleniu zezwolenia przez kapitana.
7.2.4.17.2 Po załadunku, rozładunku oraz odgazowywaniu, przestrzenie dostępne z pokładu powinny zostać przewietrzone.
7.2.4.17.3 Wymagań 7.2.4.17.1 oraz 7.2.4.17.2 o których mowa powyżej nie stosuje się do gromadzenia odpadów olejowych i smarnych powstałych w wyniku eksploatacji statków ani do produktów przekazywanych do eksploatacji statków.
7.2.4.18 Przykrycie ładunku i zobojętnianie
7.2.4.18.1 W zbiornikach ładunkowych i powiązanych rurociągach może być konieczne zobojętnianie lub przykrycie ładunku. Są one zdefiniowane następująco:
- zobojętnianie: zbiorniki ładunkowe i ich rurociągi oraz inne przestrzenie, dla których proces ten jest wymieniony w kolumnie (20) Tabeli C działu 3.2, wypełniane są gazami lub parami zapobiegającymi zapaleniu, niewchodzącymi w reakcje z ładunkiem i utrzymującymi ten stan;
- przykrycie: zbiorniki ładunkowe oraz ich rurociągi wypełniane są cieczą, gazem lub parą oddzielającymi ładunek od powietrza i utrzymującymi ten stan.
7.2.4.18.2 Dla pewnych materiałów wymagania dotyczące przykrycia i zobojętniania ładunku w zbiornikach ładunkowych, powiązanych rurociągach oraz w przyległych próżnych przestrzeniach podane są w kolumnie (20) Tabeli C działu 3.2.
7.2.4.18.3 (zarezerwowany)
7.2.4.18.4 Zobojętnianie i przykrycie materiałów łatwopalnych powinno być przeprowadzone w taki sposób aby podczas wprowadzania czynnika obojętnego zmniejszyć tak dalece jak jest to możliwe powstawanie ładunków elektrostatycznych.
7.2.4.19-
7.2.4.20 (zarezerwowany)
7.2.4.21 Napełnianie zbiorników ładunkowych
7.2.4.21.1 Stopień napełnienia podany w kolumnie (11) Tabeli C działu 3.2 lub obliczony zgodnie z 7.2.4.21.3 dla każdego oddzielnego zbiornika i nie powinien być przekraczany.
7.2.4.21.2 Postanowienia 7.2.4.21.1 o których mowa powyżej nie mają zastosowania do zbiorników ładunkowych, których zawartość utrzymywana jest w czasie przewozu w temperaturze napełniania za pomocą instalacji grzewczej. W takim przypadku obliczenie stopnia napełnienia na początku przewozu i kontrola temperatury powinny być takie, by w czasie przewozu nie przekraczać maksymalnego stopnia napełnienia.
7.2.4.21.3 Dla przewozu materiałów o gęstości względnej większej od podanej w świadectwie dopuszczenia, maksymalnie dopuszczalny stopień napełnienia powinien być obliczony według następującego wzoru.
Maksymalnie dopuszczalny stopień napełnienia 
a = gęstość względna stwierdzona w świadectwie dopuszczenia
b = gęstość względna materiału.
Jednakże stopień napełnienia podany w kolumnie (11) Tabeli C działu 3.2 nie powinien być przekroczony.
Uwaga. Ponadto podczas załadunku zbiorników ładunkowych powinny być kontrolowane wymagania dotyczące stabilności, przegłębienia i najgłębszego dopuszczalnego zanurzenia statku.
7.2.4.21.4 Jeżeli stopień napełnienia 97,5% zostanie przekroczony, nadmiar powinien zostać odpompowany przez instalację technologiczną. W czasie takiej operacji, na pokładzie powinna zostać automatycznie uruchomiona sygnalizacja optyczna.
7.2.4.22 Otwieranie otworów zbiorników ładunkowych
7.2.4.22.1 Otwieranie otworów zbiorników ładunkowych powinno być dozwolone dopiero po obniżeniu ciśnienia.
7.2.4.22.2 Otwieranie wylotów probierczych, otworów w pokrywach luków (otworów ulażowych) oraz otwieranie obudowy przerywacza płomieni nie powinno być dozwolone, z wyjątkiem przeglądu i czyszczenia próżnych zbiorników ładunkowych.
Jeżeli w kolumnie (17) Tabeli C działu 3.2 wymagana jest ochrona przeciwwybuchowa, to wówczas otwieranie pokryw zbiornika ładunkowego lub osłony przerywacza płomienia celem zamontowania lub usunięcia płytek przerywacza płomienia w nierozładowanych zbiornikach ładunkowych powinno być dozwolone tylko wtedy, gdy odnośne zbiorniki ładunkowe zostały odgazowane a stężenie łatwopalnych gazów w zbiornikach wynosi mniej niż 10% dolnej granicy wybuchowości.
7.2.4.22.3 Pobieranie próbek powinno być dozwolone jedynie wtedy, jeżeli używane jest urządzenie wymienione w kolumnie (13) Tabeli C działu 3.2, albo urządzenie zapewniające wyższy stopień bezpieczeństwa.
Otwieranie wylotów probierczych oraz otworów ulażowych zbiorników ładunkowych załadowanych materiałami, dla których w kolumnie (19) Tabeli C działu 3.2 wskazano oznakowanie dwoma niebieskimi stożkami lub dwoma niebieskimi światłami, powinno być dozwolone tylko po przerwaniu ładowania na co najmniej 10 minut.
7.2.4.22.4 Pojemniki probiercze posiadające pełne wyposażenie takie jak liny itp., powinny składać się z materiałów przewodzących ładunki elektrostatyczne i powinny w czasie pobierania próbek posiadać pewne połączenie elektrycznie z kadłubem statku.
7.2.4.22.5 Otwarcie powinno być ograniczone na czas konieczny dla kontroli, czyszczenia, pomiaru lub pobierania próbek.
7.2.4.22.6 Rozładowywanie zbiorników ładunkowych pod ciśnieniem dozwolone jest tylko za pomocą urządzenia do bezpiecznego rozładunku pod ciśnieniem wskazanym w 9.3.2.22.4 (a) lub 9.3.2.22.4 (a).
7.2.4.22.7 Powyższych postanowień wymienionych w 7.2.4.22.1 do 7.2.4.22.6 nie stosuje się do statków-odolejaczy lub statków dostawczych.
7.2.4.23 (zarezerwowany)
7.2.4.24 Jednoczesne ładowanie i rozładowanie
W czasie ładowania i rozładowania zbiorników ładunkowych, nie powinien odbywać się załadunek ani rozładunek żadnego innego ładunku. Władza właściwa może zezwolić na wyjątki w czasie rozładunku.
7.2.4.25 Rurociągi ładunkowe i rozładunkowe
7.2.4.25.1 Ładowanie i rozładowywanie jak również resztkowanie zbiorników ładunkowych powinno odbywać się za pomocą stałej instalacji rurociągowej statku.
Metalowe połączenia osprzętu z instalacją rurociągów brzegowych powinny być elektrycznie uziemione, aby uniknąć nagromadzenia ładunków elektrostatycznych.
7.2.4.25.2 Ładunkowa instalacja rurociągów nie powinna być przedłużana przez sztywne lub elastyczne przewody ponad przedziałem ochronnym wzdłuż osi symetrii statku.
To wymaganie nie odnosi się do węży używanych do przyjmowania odpadów olejowych i smarnych powstałych przy eksploatacji statku i dostawy produktów do eksploatacji statku.
7.2.4.25.3 Urządzenia zamykające ładunkowej instalacji rurociągów nie powinny być otwarte w czasie załadunku, rozładunku lub odgazowywania z wyjątkiem sytuacji koniecznych.
7.2.4.25.4 Ciecz pozostająca w instalacji rurociągowej powinna być, jeżeli to możliwe, całkowicie zdrenowana do zbiorników ładunkowych lub bezpiecznie usunięta. Wymaganie to nie dotyczy statków dostawczych.
7.2.4.25.5 Jeżeli w kolumnie (7) Tabeli C działu 3.2 wymagany jest statek typu zamkniętego, to wówczas mieszaniny gazowo/powietrzne powinny być w czasie operacji załadunku odprowadzone na brzeg poprzez przewód do odprowadzania oparów lub przewód wyrównawczy.
7.2.4.25.6 Jeżeli przewożone są materiały klasy 2, to wówczas wymagania 7.2.4.25.4 będą uważane za spełnione, jeżeli rurociągi do załadunku i rozładunku zostały oczyszczone napełnianym gazem lub azotem.
7.2.4.26-
7.2.4.27 (zarezerwowany)
7.2.4.28 System zraszaczy
7.2.4.28.1 Jeżeli w kolumnie (9) Tabeli C Działu 3.2 wymagany jest system zraszania wodą, powinien on być utrzymywany w gotowości eksploatacyjnej w czasie operacji załadunkowych i rozładunkowych oraz w czasie przewozu. Jeżeli system zraszania wodą jest wymagany do schładzania pokładu powinien on być utrzymywany w gotowości eksploatacyjnej w czasie transportu.
7.2.4.28.2 Jeżeli w kolumnie (9) Tabeli C Działu 3.2 wymagany jest system zraszania wodą, a ciśnienie fazy gazowej w zbiornikach ładunkowych może osiągnąć 80% ciśnienia rozładowującego zaworów wentylacyjnych szybkowylotowych, to wówczas kapitan powinien podjąć wszelkie środki zgodne z zasadami bezpieczeństwa aby nie przekroczyć wartości tego ciśnienia. W szczególności powinien on uruchomić system zraszania wodą.
7.2.4.28.3 Jeżeli w kolumnie (9) Tabeli C Działu 3.2 wymagany jest system zraszania wodą, a w kolumnie (20) Tabeli C Działu 3.2 wymieniona jest uwaga 23, wówczas przyrząd mierzący ciśnienie wewnętrzne powinien uruchomić alarm, gdy ciśnienie wewnętrzne osiągnie 40 kPa. System zraszania wodą powinien być natychmiast uruchomiony i pozostać czynnym, aż ciśnienie wewnętrzne spadnie do 30 kPa.
7.2.4.29-
7.2.4.39 (zarezerwowany)
7.2.4.40 Urządzenia przeciwpożarowe
W czasie załadunku i rozładunku, systemy przeciwpożarowe, magistrale pożarowe z hydrantami zaopatrzone w złącza i zraszacze, lub w złącza i węże ze złączami i zraszaczami, powinny być utrzymywane w stanie gotowości eksploatacyjnej w obszarze ładunkowym na pokładzie.
Należy zapobiegać zalodzeniu magistral pożarowych i hydrantów.
7.2.4.41 Odkryty płomień i nieosłonięte źródła światła
W czasie załadunku, rozładunku oraz odgazowywania, używanie odkrytego płomienia lub nieosłoniętych lamp na pokładzie statku jest zabronione. Jednakże, stosowane są postanowienia 7.2.3.42.3 oraz 7.2.3.42.3.
7.2.4.42 System podgrzewania ładunku
Nie należy przekraczać maksymalnej dopuszczalnej temperatury przewozu wskazanej w kolumnie (20) Tabeli C działu 3.2.
7.2.4.43-
7.2.4.50 (zarezerwowany)
7.2.4.51 Instalacje elektryczne
7.2.4.51.1 Podczas ładowania, rozładowywania lub odgazowywania wolno używać jedynie wyposażenie elektryczne zgodne z przepisami konstrukcyjnymi części 9, lub które jest zamontowany w przestrzeniach spełniających warunki wymienione w 9.3.1.52.3, 9.3.2.52.3, lub 9.3.3.52.3. Każde inne wyposażenie elektryczne zaznaczone kolorem czerwonym powinno być wyłączone.
7.2.4.51.2 Wyposażenie elektryczne, który zostało odłączone przez urządzenie wymienione w 9.3.1.52.3 , 9.3.2.52.3, lub 9.3.3.52.3, powinno zostać włączone dopiero po ustaleniu w tych pomieszczeniach warunków wolnych od gazu.
7.2.4.51.3 Instalacja do aktywnej ochrony katodowej przed korozją powinna być odłączona przed przybyciem statku do miejsca postoju i nie może być ponownie załączona aż do chwili odpłynięcia statku.
7.2.4.52 (zarezerwowany)
7.2.4.53 Oświetlenie
Jeżeli dokonuje się załadunku lub rozładunku wieczorem, w nocy lub w warunkach słabej widoczności, to należy zabezpieczyć skuteczne oświetlenie. Jeżeli jest ono zapewnione z pokładu, to lampy elektryczne powinny być właściwie zabezpieczone i umieszczone w taki sposób, aby nie mogły ulec uszkodzeniu. Jeżeli lampy takie umieszczone są w obszarze ładunkowym, to powinny one posiadać certyfikat bezpieczeństwa typu.
7.2.4.54-
7.2.4.59 (zarezerwowany)
7.2.4.60 Wyposażenie specjalne
We wszystkich warunkach atmosferycznych podczas operacji załadunku i rozładunku oraz operacji transferu ładunku przez pompowanie, należy utrzymywać w gotowości natryski oraz zapewnić przemywanie oczu i twarzy przewidziane w przepisach.
7.2.4.61-
7.2.4.73 (zarezerwowany)
7.2.4.74 Zakaz palenia, używania odkrytego płomienia i nieosłoniętego źródła światła
Zgodnie z 9.3.1.52.3, 9.3.2.52.3 lub 9.3.3.52.3 zakaz palenia nie obowiązuje w pomieszczeniach załogi i sterówce.
7.2.4.75 Ryzyko iskrzenia
Wszystkie elektryczne połączenia między statkiem a brzegiem powinny być tak zaprojektowane, aby nie były źródłem zapłonu.
7.2.4.76 Liny syntetyczne
W czasie operacji załadunkowych i rozładunkowych, statek może być zacumowany za pomocą lin syntetycznych tylko jeżeli używane są liny stalowe zapobiegające dryfowaniu statku.
Liny stalowe otulone materiałem syntetycznym lub naturalnymi włóknami uważane są za równoważne, kiedy minimalna odporność na rozciąganie wymagana według 1.1.4.6 uzyskana jest ze splotek stalowych.
Jednakże statki-odolejacze w czasie przyjmowania odpadów olejowych i smarnych powstających na statkach, jak również statki dostawcze i inne statki w czasie dostawy produktów do eksploatacji statków mogą być zacumowane za pomocą lin z tworzyw sztucznych.
7.2.4.77
7.2.4.99 (zarezerwowany)
7.2.5 Dodatkowe wymagania dotyczące eksploatacji statku
7.2.5.0 Oznakowanie
7.2.5.0.1 Statki przewożące towary niebezpieczne wymienione w Tabeli C działu 3.2 widoczne niebieskie stożki lub niebieskie światła w ilości wskazanej w kolumnie (19) Tabeli C działu 3.2 i zgodnie z CEVNI. (Code Européen des Voies de la Navigation Intérieure).Jeżeli przewożony materiał nie wymaga oznakowania w postaci niebieskich stożków lub niebieskich świateł, ale stężenie gazów palnych wewnątrz zbiornika ładunkowego przekracza o 20% dolną granicę wybuchowości, to liczba niebieskich stożków lub niebieskich świateł podczas przewozu powinna zostać określona na podstawie ostatnio przewożonego ładunku dla którego oznakowanie takie było wymagane.
7.2.5.0.2 Jeżeli do statku mogłoby odnosić się więcej niż jedno oznakowanie, to należy zastosować tylko oznakowanie z największą liczbą niebieskich stożków lub niebieskich świateł, tj. w następującym porządku pierwszeństwa:
- dwa niebieskie stożki lub dwa niebieskie światła; lub
- jeden niebieski stożek lub jedno niebieskie światło.
7.2.5.0.3 W ramach odstępstwa od 7.1.5.0.1 i zgodnie z przypisami dolnymi do artykułu 3.14 Europejskiego Kodeksu Wodnych Dróg Śródlądowych (CEVNI), władza właściwa Strony Umawiającej się może upoważnić statki morskie tymczasowo funkcjonujące na wodach śródlądowych tej Strony Umawiającej się do używania sygnałów dziennych i nocnych przepisanych w Zaleceniach dotyczących Bezpiecznego Transportu Niebezpiecznych Ładunków i Pokrewnych Działań na Akwenach Portowych przyjętych przez Komitet Bezpieczeństwa Morskiego Międzynarodowej Organizacji Morskiej (nocą dookólne stałe czerwone światło, za dnia flaga "B" Międzynarodowego Kodu Sygnałowego), zamiast sygnałów przepisanych w 7.1.5.0.1. Strony Umawiające się, które podjęły inicjatywę odnośnie przyznanego odstępstwa, powinny powiadomić Sekretarza Wykonawczego komisji Ekonomicznej Narodów Zjednoczonych dla Europy, który poinformuje o odstępstwie Komitet Administracyjny.
7.2.5.1 Rodzaj żeglugi
Władza właściwa może nałożyć ograniczenia na włączanie zbiornikowców do konwojów pchanych o dużych rozmiarach.
7.2.5.2 (zarezerwowany)
7.2.5.3 Cumowanie
Statki powinny być zacumowane pewnie, ale w taki sposób, aby przewody elektryczne i węże elastyczne nie były narażone na odkształcenia przy rozciąganiu, a statki można było szybko odcumować w sytuacji awaryjnej.
7.2.5.4 Przybijanie do miejsca postoju
7.2.5.4.1 Odległości, jakie powinny utrzymywać między sobą statki przewożące towary niebezpieczne powinny wynosić nie mniej niż odległości wskazanej przez przepisy wymienione w 1.1.4.6.
7.2.5.4.2 Na pokładzie statków na postoju przewożących towary niebezpieczne, powinien być stale obecny ekspert, zgodnie z 7.2.3.15. Władza właściwa może jednakże zwolnić z tego obowiązku te statki, które są na postoju w basenie portowym lub w dozwolonym miejscu postoju.
7.2.5.4.3 Poza obszarami postoju konkretnie wyznaczonymi przez władzę właściwą, odległości jakie należy zachować między zacumowanymi statkami powinny wynosić nie mniej niż:
- 100 m od obszarów zamieszkanych, budowli inżynierii wodno-lądowej, lub zbiorników zasobnikowych, jeżeli statek powinien być oznakowany jednym niebieskim stożkiem lub jednym niebieskim światłem, zgodnie z wymaganiami kolumny (19) Tabeli A działu 3.2;
- 100 m od budowli inżynierii wodno-lądowej i zbiorników zasobnikowych, oraz 300 m od obszarów zamieszkanych, jeżeli statek powinien być oznakowany dwoma niebieskimi stożkami lub dwoma niebieskimi światłami, zgodnie z wymaganiami kolumny (19) Tabeli A działu 3.2;
W czasie oczekiwania przed śluzami lub mostami statki mogą utrzymywać odległości inne i niższe od wymienionych wyżej. W żadnym wypadku odległość ta nie może być mniejsza niż 100 m.
7.2.5.4.4 Lokalna władza właściwa może wyznaczyć odległości mniejsze od podanych powyżej w 7.1.5.4.3.
7.2.5.5 -
7.2.5.7 (zarezerwowany)
7.2.5.8 Obowiązek zgłaszania
7.2.5.8.1 W Państwach, gdzie obowiązuje nakaz zgłaszania, kapitan statku przekazuje informacje zgodnie z pkt. 1.1.4.6.1.
7.2.5.8.2 -
7.2.5.8.4 (skreślony).
7.2.5.9
7.2.5.99 (zarezerwowany)
CZĘŚĆ 9PRZEPISY BUDOWY
PRZEPISY BUDOWY
Dział 9.3Przepisy budowy zbiornikowców
Przepisy budowy zbiornikowców
Postanowienia od p. 9.3.1.0 do p. 9.3.1.99 odnoszą się do zbiornikowców typu G.
9.3.1.0 Materiały konstrukcyjne
9.3.1.0.1 (a) Kadłub statku i zbiorniki ładunkowe powinny być zbudowane ze stali okrętowej lub metalu co najmniej równorzędnego.
Wstawiane zbiorniki ładunkowe mogą być zbudowane także z innych materiałów, pod warunkiem, że są one co najmniej równorzędne pod względem własności mechanicznych i odporności na działanie wysokiej temperatury i ognia.
(b) Wszystkie elementy statku, w tym wszelkie instalacje i wyposażenie mogące zetknąć się z ładunkiem, powinny być wykonane z materiałów, na które ładunek nie wywiera niebezpiecznego wpływu, nie powodujących rozkładu ładunku, ani też niewchodzących z ładunkiem w reakcje prowadzące do powstania produktów szkodliwych lub niebezpiecznych. W przypadku, gdy nie można sprawdzenia tego podczas klasyfikacji i inspekcji statku, to odpowiednie zastrzeżenie powinno być wpisane do wykazu materiałów statku zgodnie z 1.16.1.2.5.
9.3.1.0.2 Z wyjątkiem przypadków, w których jest to jednoznacznie dozwolone w p. 9.3.1.0.3 lub w świadectwie dopuszczenia, w przestrzeni ładunkowej zabrania się stosowania drewna, stopów aluminium i tworzyw sztucznych.
9.3.1.0.3 (a) Użycie drewna, stopów aluminium i tworzyw sztucznych w przestrzeni ładunkowej jest dopuszczalne wyłącznie w poniższych elementach:
- schodnie i drabiny/schody zewnętrzne;
- ruchome elementy wyposażenia;
- zamocowania zbiorników ładunkowych nie będących częścią kadłuba statku oraz zamocowania urządzeń i wyposażenia;
- maszty i podobne okrągłe elementy drewniane;
- części silników;
- części instalacji elektrycznej;
- pokrywy skrzyń znajdujących się na pokładzie;
(b) Użycie drewna i tworzyw sztucznych w przestrzeni ładunkowej jest dopuszczalne wyłącznie w poniższych elementach:
- wszelkiego rodzaju podpory i ograniczniki.
(c) Użycie tworzyw sztucznych i gumy w przestrzeni ładunkowej jest dopuszczalne wyłącznie w poniższych elementach:
- wszelkiego rodzaju uszczelki (np. pokryw kołpaków i pokryw luków);
- przewody elektryczne;
- zestawy węży ładunkowych;
- izolacja zbiorników ładunkowych i rurociągów ładunkowych;
- fotokopie zatwierdzenia zgodnie z 8.1.2.6 lub 8.1.2.7.
(d) Materiały zainstalowane na stałe w pomieszczeniach mieszkalnych lub w sterówce, z wyjątkiem mebli, powinny być trudno zapalne. W przypadku pożaru, materiały te nie mogą wydzielać oparów lub gazów toksycznych w ilościach niebezpiecznych.
9.3.1.0.4 Farba stosowana w przestrzeni ładunkowej nie może powodować powstawania iskier pod wpływem uderzenia.
9.3.1.0.5 Użycie tworzyw sztucznych w łodziach okrętowych jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy są to materiały trudno zapalne.
9.3.1.1-
9.3.1.7 (zarezerwowany)
9.3.1.8 Klasyfikacja
9.3.1.8.1 Zbiornikowiec powinien być budowany pod nadzorem uznanego towarzystwa klasyfikacyjnego, zgodnie z przepisami ustalonymi przez to towarzystwo klasyfikacyjne dla najwyższej przewidzianej przez nią klasy, i powinien zostać odpowiednio sklasyfikowany.
Wymagane jest odnawianie klasy statku.
Towarzystwo klasyfikacyjne powinno wydać świadectwo potwierdzające (certyfikat klasyfikacyjny), że statek pozostaje w zgodzie z przepisami tej części.
Świadectwo powinno podawać ciśnienie obliczeniowe i ciśnienie próbne.
Jeżeli statek posiada zbiorniki ładunkowe o różnych ciśnieniach otwierających zawory, świadectwo powinno podawać ciśnienie obliczeniowe i ciśnienie próbne każdego zbiornika.
Towarzystwo klasyfikacyjne powinno sporządzić wykaz towarów wymieniający wszystkie towary niebezpieczne mogące być przyjmowane do przewozu w zbiornikowcu (patrz także 1.16.1.2.5).
9.3.1.8.2 Pompownie ładunkowe powinny być poddane inspekcji przez uznane towarzystwo klasyfikacyjne, gdy konieczne jest odnowienie świadectwa dopuszczenia jak również w trzecim roku ważności świadectwa dopuszczenia.. Inspekcja powinna obejmować co najmniej:
- sprawdzenie całości instalacji pod kątem jej stanu, korozji, szczelności i zmian wykonanych bez ich zatwierdzenia;
- sprawdzenie stanu instalacji wykrywania gazu w pompowniach ładunkowych.
Świadectwa kontroli dotyczące pompowni ładunkowych, podpisane przez uznane towarzystwo klasyfikacyjne, powinny być przechowywane na statku. Świadectwa te powinny zawierać co najmniej szczegółowe informacje o powyższej inspekcji, uzyskane wyniki, a także datę przeprowadzenia inspekcji.
9.3.1.8.3 Stan instalacji wykrywania gazu, o której mowa w p. 9.3.1.52.3, powinien być kontrolowany przez uznane towarzystwo klasyfikacyjne każdorazowo, gdy konieczne jest odnowienie świadectwa dopuszczenia, a także w trzecim roku ważności tego świadectwa. Świadectwo, podpisane przez uznane towarzystwo klasyfikacyjne, powinno być przechowywane na statku.
9.3.1.9 (zarezerwowany)
9.3.1.10 Zabezpieczenie przed przenikaniem gazów
9.3.1.10.1 Statek należy zaprojektować tak, aby nie dochodziło do przenikania gazów do pomieszczeń mieszkalnych i służbowych.
9.3.1.10.2 Na zewnątrz przestrzeni ładunkowej, progi drzwi w ścianach bocznych nadbudówki oraz zrębnice luków prowadzących do pomieszczeń pod pokładem powinny mieć wysokość nie mniejszą niż 0,5 m.
Wymaganie to nie musi być spełnione, jeżeli ściana nadbudówki od strony przestrzeni ładunkowej sięga od jednej burty statku do drugiej i posiada drzwi, których progi mają wysokość nie mniejszą niż 0,50 m. Ściana powinna mieć wysokość nie mniejszą niż 2 m. W takim przypadku progi drzwi w ścianach bocznych nadbudówki i zrębnice luków dostępu znajdujących się poza tą ścianą powinny mieć wysokość nie niniejszą niż 0,10 m. Progi drzwi maszynowni i zrębnice luków maszynowni powinny jednak zawsze mieć wysokość nie mniejszą niż 0,50 m.
9.3.1.10.3 Wewnątrz przestrzeni ładunkowej, progi drzwi w ścianach bocznych nadbudówki powinny mieć wysokość nie mniejszą niż 0,5 m powyżej pokładu oraz progi luków i otwory wentylacyjne pomieszczeń znajdujących się pod pokładem powinny mieć wysokość nie mniejszą niż 0,50 m powyżej pokładu. Wymagania te nie dotyczą otworów dostępu do przestrzeni podwójnych burt i dna podwójnego.
9.3.1.10.4 Nadburcia, dolne relingi itd. powinny posiadać odpowiednio duże otwory, usytuowane bezpośrednio nad pokładem.
9.3.1.11 Pomieszczenia ładowni i zbiorniki ładunkowe
9.3.1.11.1 (a) Maksymalną dopuszczalną pojemność zbiorników ładunkowych określa się zgodnie z poniższą tabelą:
| L * B * H (m3) | Maksymalna dopuszczalna pojemność zbiornika ładunkowego (m3) |
| do 600 | L · B · H · 0,3 |
| 600 - 3 750 | 180 + (L · B · H - 600) · 0,0635 |
| > 3 750 | 380 |
Dopuszcza się alternatywne konstrukcje zgodne z 9.3.4.
W powyższej tabeli L · B · H jest iloczynem wymiarów głównych statku, wyrażonych w metrach (zgodnych ze świadectwem pomiarowym), gdzie:
H = całkowita długość kadłuba, w m;
B = maksymalna szerokość kadłuba, w m;
H = najmniejsza pionowa odległość pomiędzy górną krawędzią stępki a najniższym punktem pokładu przy burcie statku (wysokość boczna) w przestrzeni ładunkowej, w m.
W statkach skrzyniowych zamiast H przyjmuje się H', obliczane z poniższego wzoru:
H' = H + (ht · bt/B · lt/L)
gdzie:
ht = wysokość skrzyni, w m (odległość między pokładem skrzyniowym a pokładem głównym, mierzona przy burcie skrzyni w punkcie L/2);
bt = szerokość skrzyni, w m;
lt = długość skrzyni, w m.
(b) Niedopuszczalne jest stosowanie ciśnieniowych zbiorników ładunkowych o stosunku długości do średnicy większym niż 7.
(c) Ciśnieniowe zbiorniki ładunkowe powinny być obliczone na temperaturę ładunku wynoszącą 40 °C.
9.3.1.11.2 (a) W przestrzeni ładunkowej kadłub należy zaprojektować w poniższy sposób 82 :
- jako statek z podwójną burtą i podwójnym dnem. Wewnętrzna odległość pomiędzy poszyciem burtowym statku a grodziami wzdłużnymi nie może być mniejsza niż 0,80 m, wysokość dna podwójnego powinna wynosić co najmniej 0,60 m, a zbiorniki ładunkowe powinny opierać się na podporach przebiegających pomiędzy zbiornikami pod kątem co najmniej 20° poniżej poziomej osi symetrii zbiorników ładunkowych. Chłodzone zbiorniki ładunkowe powinno się instalować wyłącznie w ładowniach ograniczonych podwójną burtą i podwójnym dnem. Elementy mocujące zbiorniki ładunkowe powinny spełniać wymagania uznanego towarzystwa klasyfikacyjnego; lub
- jako statek o pojedynczym kadłubie z poszyciem burtowym statku pomiędzy schodnią a górną krawędzią denników ze wzdłużnikami burtowymi, w odstępach nie większych niż 0,60 m, opartym na wręgach ramowych o odstępie nie większym niż 2 m. Wzdłużniki burtowe i wręgi ramowe powinny mieć wysokość nie mniejszą niż 10% wysokości burty ale nie mniej niż 0,30 m. Wzdłużniki burtowe i wręgi ramowe powinny mieć mocniki wykonane z płyt stalowych, których przekrój nie może być mniejszy niż, odpowiednio, 7,5 cm2 i 15 cm2.
- Odległość między poszyciem burtowym statku a zbiornikami ładunkowymi nie może być mniejsza niż 0,80 m, a pomiędzy dnem i zbiornikami ładunkowymi nie mniejsza niż 0,60 m. Głębokość poniżej studzienek ssawnych może być zmniejszona do 0,50 m.
- Odległość poprzeczna pomiędzy studzienką ssawną zbiorników ładunkowych a konstrukcją dna nie może być mniejsza niż 0,10 m.
Podpory i elementy mocujące zbiorników ładunkowych powinny przebiegać pod kątem co najmniej 10° poniżej poziomej osi symetrii zbiorników ładunkowych.
(b) Zbiorniki ładunkowe powinny być tak zamocowane, by nie mogły unosić się na wodzie.
(c) Pojemność studzienek ssawnych należy ograniczyć do nie więcej niż 0,10 m3. Jednakże w ciśnieniowych zbiornikach ładunkowych pojemność studzienki ssawnej może wynosić 0,20 m3.
(d) Nie zezwala się na wsporniki burtowe podtrzymujące elementy nośne burt statku lub je łączące z elementami nośnymi ścian wzdłużnych zbiorników ładunkowych i wsporniki burtowe łączące elementy nośne dna statku z dnem zbiorników.
9.3.1.11.3 (a) Ładownie należy oddzielić od pomieszczeń mieszkalnych i służbowych, znajdujących się poza przestrzenią ładunkową pod pokładem, za pomocą przegród typu A-60, posiadających izolację ochronną przeciwpożarową, zgodnie z wymaganiami konwencji SOLAS 74, Rozdział II-2, Prawidło 3. Pomiędzy zbiornikami ładunkowymi a grodziami końcowymi w ładowniach należy pozostawić przestrzeń nie mniejszą niż 0,20 m. Jeżeli zbiorniki ładunkowe posiadają płaskie grodzie końcowe, to przestrzeń ta nie może być mniejsza niż 0,50 m.
(b) Powinna być zapewniona możliwość przeprowadzenia inspekcji ładowni i zbiorników ładunkowych.
(c) Konieczne jest zapewnienie możliwości wentylowania wszystkich pomieszczeń w przestrzeni ładunkowej. Należy zapewnić środki służące do ustalenia, czy w pomieszczeniach tych nie znajduje się gaz.
9.3.1.11.4 Grodzie ograniczające przestrzenie ładowni powinny być wodoszczelne. Zbiorniki ładunkowe i grodzie ograniczające przestrzeń ładunkową nie mogą posiadać otworów lub przejść pod pokładem. Dopuszczalne są jednak przejścia w grodziach pomiędzy dwoma ładowniami. Gródź pomiędzy maszynownią a pomieszczeniami służbowymi w przestrzeni ładunkowej lub pomiędzy maszynownią a ładownią może posiadać przejścia, o ile są one zgodne z wymaganiami podanymi w p. 9.3.1.17.5.
9.3.1.11.5 Przestrzenie podwójnego kadłuba i podwójnego dna w przestrzeni ładunkowej należy tak zaprojektować, aby można je było napełniać jedynie wodą balastową. Dno podwójne może jednak być wykorzystywane jako zbiorniki oleju napędowego, o ile spełnione zostaną wymagania podane w p. 9.3.1.32.
9.3.1.11.6 (a) Pomieszczenie w przestrzeni ładunkowej pod pokładem może być wykorzystane jako pomieszczenie służbowe, o ile gródź ograniczająca taką przestrzeń sięga w kierunku pionowym do dna, a gródź nie skierowana ku przestrzeni ładunkowej sięga od jednej burty statku do drugiej w płaszczyźnie jednego wręgu. Dostęp do takiego pomieszczenia służbowego powinien być możliwy tylko z pokładu.
(b) Pomieszczenie służbowe powinno być wodoszczelne, z wyjątkiem luków wejściowych i wlotów wentylacyjnych.
(c) W pomieszczeniach służbowych, o których mowa w powyższym punkcie (a), nie mogą być montowane rurociągi ładunkowe.
Rurociągi ładunkowe mogą być zainstalowane w pompowniach ładunkowych pod pokładem tylko wówczas, gdy spełniają one wymagania podane w p. 9.3.1.17.6.
9.3.1.11.7 Pomieszczenia służbowe znajdujące się w przestrzeni ładunkowej pod pokładem należy tak rozplanować, aby były łatwo dostępne oraz, aby osoby noszące odzież ochronną i aparaty oddechowe mogły bezpiecznie obsługiwać urządzenia serwisowe znajdujące się w tych pomieszczeniach. Pomieszczenia te powinny być tak zaprojektowane, by bez trudności, a w razie potrzeby przy użyciu zainstalowanych urządzeń, można było z nich wynieść osoby ranne lub nieprzytomne.
9.3.1.11.8 Ładownie i inne dostępne pomieszczenia w przestrzeni ładunkowej należy tak rozplanować, aby możliwe było przeprowadzenie ich całkowitej inspekcji oraz całkowite wyczyszczenie przy użyciu odpowiednich metod. Wymiary otworów, z wyjątkiem otworów w przestrzeniach podwójnej burty i podwójnego dna nie mających ścian przylegających do zbiorników ładunkowych, powinny być na tyle duże, by osoba korzystająca z aparatu oddechowego mogła bez trudu dostać się do danej przestrzeni i ją opuścić. Powierzchnia przekroju takich otworów powinna wynosić nie mniej niż 0,36 m2, a minimalna długość boku 0,50 m. Ich konstrukcja powinna zapewniać możliwość łatwego wydobycia osoby rannej lub nieprzytomnej z dna takich pomieszczeń, w razie potrzeby przy użyciu zainstalowanego sprzętu. W przestrzeniach tych odległość pomiędzy wzmocnieniami nie może być mniejsza niż 0,50 m. W dnie podwójnym odległość ta może być zmniejszona do 0,45 m.
W zbiornikach ładunkowych mogą być wykonane otwory okrągłe o średnicy nie mniejszej niż 0,68 m.
9.3.1.12 Wentylacja
9.3.1.12.1 Każda ładownia powinna posiadać dwa otwory o takich wymiarach i tak usytuowane, aby możliwa była skuteczna wentylacja wszystkich części ładowni. W przypadku braku takich otworów, zapewniona powinna być możliwość wypełnienia ładowni gazem obojętnym lub suchym powietrzem.
9.3.1.12.2 Przestrzenie podwójnej burty i podwójnego dna w przestrzeni ładunkowej nie przystosowane do wypełnienia wodą balastową oraz koferdamy pomiędzy maszynowniami a pompowniami, o ile takie istnieją, powinny posiadać instalację wentylacyjną.
9.3.1.12.3 Wszystkie pomieszczenia służbowe znajdujące się pod pokładem w przestrzeni ładunkowej powinny posiadać instalację wentylacji wymuszonej, o mocy wystarczającej do co najmniej 20-krotnej wymiany powietrza w ciągu godziny, obliczonej na podstawie objętości danego pomieszczenia.
Wyciągowe kanały wentylacyjne powinny sięgać do wysokości 50 mm nad dnem pomieszczenia służbowego. Powietrze powinno być doprowadzane kanałem w górnej części pomieszczenia służbowego. Wloty powietrza należy umieścić nie mniej niż 2 m nad pokładem, w odległości nie mniejszej niż 2 m od otworów w zbiornikach i 6 m od wylotów zaworów bezpieczeństwa.
Rury przedłużające, których użycie może być konieczne, mogą być typu przegubowego.
9.3.1.12.4 Powinna być zapewniona możliwość wentylowania pomieszczeń mieszkalnych i służbowych.
9.3.1.12.5 Wentylatory stosowane w przestrzeni ładunkowej powinny być tak zaprojektowane, by nie wytwarzały ładunku elektrostatycznego, a przy zetknięciu się łopat wentylatora z obudową nie powstawały iskry.
9.3.1.12.6 Przy wlotach wentylacyjnych powinny znajdować się tabliczki informacyjne, informujące o warunkach, w jakich wloty należy zamykać. Wszystkie prowadzące na zewnątrz wloty wentylacyjne pomieszczeń mieszkalnych i służbowych powinny być wyposażone w klapy ogniowe. Tego rodzaju wloty wentylacyjne należy umieszczać w odległości nie mniejszej niż 2 m od przestrzeni ładunkowej.
Wloty wentylacyjne pomieszczeń służbowych znajdujących się w przestrzeni ładunkowej mogą być usytuowane w takiej przestrzeni.
9.3.1.13 Stateczność (ogólna)
9.3.1.13.1 Należy wykazać wystarczającą stateczność statku, w tym stateczność w stanie uszkodzonym.
9.3.1.13.2 Dane wejściowe do obliczeń stateczności - wyporność statku pustego i położenie środka ciężkości - należy określić albo na podstawie próby przechyłów, albo na drodze szczegółowych obliczeń masy i momentów. W tym drugim przypadku wyporność statku pustego należy sprawdzić w próbie wyporności, przy czym różnica pomiędzy masą określoną na drodze obliczeniowej a wypornością ustaloną poprzez odczyty zanurzenia nie może przekroczyć ± 5%.
9.3.1.13.3 Należy zapewnić wystarczającą stateczność na wszystkich etapach załadunku i wyładunku oraz w końcowym stanie załadowania, dla wszystkich gęstości względnych przewożonych materiałów zawartych w wykazie materiałów statku zgodnie z 1.16.1.2.5.
Statek powinien spełniać wymagania dla stateczności w stanie nieuszkodzonym i stateczności awaryjnej, dla każdej operacji załadunku, z uwzględnieniem aktualnego poziomu załadowania zbiorników ładunkowych, zbiorników balastowych i przedziałów, zbiorników wody pitnej, zbiorników ściekowych, oraz zbiorników zawierających materiały eksploatacyjne statku.
Należy również brać pod uwagę etapy pośrednie podczas tych operacji.
Potwierdzenie wystarczającej stateczności dla każdego trybu pracy, załadunku i balastu powinno być dołączone do książki stateczności, i podlega zatwierdzeniu przez odpowiednie towarzystwo klasyfikacyjne, które klasyfikuje statek. Jeżeli jest to praktycznie niemożliwe, aby wstępnie obliczyć warunki pracy, załadunku i balastowania, powinien być zainstalowany przyrząd kontroli załadunku kontrolujący stan załadowania zatwierdzony przez uznane towarzystwo klasyfikacyjne statku, zawierający dane z książki stateczności.
Uwaga. Książka stateczności powinna być sformułowana w sposób zrozumiały dla odpowiedzialnego kapitana i zawierać następujące dane:
* Opis ogólny statku:
* Schemat ogólny i plany zdolności wskazujące przypisane wykorzystanie pomieszczeń i przestrzeni (zbiorniki ładunkowe, magazyny, zakwaterowanie, itp.);
* Szkic wskazujący położenie znaków zanurzenia w odniesieniu do pionów statku;
* Schemat pompowania balastu i systemów zapobiegania przepełnienia;
* Krzywe hydrostatyczne lub tabele odpowiadające projektowanemu trymowi, oraz, jeżeli przewidziane są znaczne kąty trymu w trakcie normalnej eksploatacji statku, to trzeba dołączyć krzywe lub tabele odpowiadające takiemu zakresowi trymu;
* Krzywe przekrojów lub tabele stateczności obliczone na bazie swobodnego trymowania, dla zakresów przemieszczenia i trymu przewidywanego w normalnych warunkach pracy, ze wskazaniem wielkości, które zostały uznane za istotne;
* Tablice pojemności zbiorników lub krzywe pokazujące pojemności, środki ciężkości i dane o wolnych powierzchniach dla wszystkich zbiorników ładunkowych, zbiorników balastowych i przedziałów, zbiorników wody pitnej i zbiorników ścieków oraz zbiorników zawierających produkty do eksploatacji statku;
* Dane o statku próżnym (masa i środek ciężkości) wynikające z próby przechyłów lub pomiaru nośności w połączeniu ze szczegółowym bilansem masy lub innych dopuszczalnych przedsięwzięć. Jeżeli wyżej wymienione informacje pochodzą ze statku siostrzanego, to powinno być wyraźnie wskazane odniesienie do lego statku-siostry i dołączona kopia zatwierdzonego sprawozdania z próby przechyłów tego statku-siostry; Kopia zatwierdzonego sprawozdania z badań powinna być zawarte w książce stateczności; Warunki przeładunkowe z wszystkimi istotnymi informacjami, takimi jak:
- Dane o statku, napełnieniu zbiorników, magazynów, załodze i innych odpowiednich rzeczy na pokładzie (masy i środka ciężkości dla każdej rzeczy, momenty bezwładności wolnych powierzchni dla ładunków ciekłych);
- Zanurzenie śródokręcia i w połowie pomiędzy pionami rufy i dziobu;
- Wysokość metacentrum z uwzględnieniem wypływu wolnych powierzchni;
- Wartości ramion prostujących i łuku;
- Momenty zginające wzdłużne i sił w punktach odczytu;
- Informacje o otworach (lokalizacja, rodzaj uszczelnienia, sposób zamknięcia), oraz
- Informacje dla kapitana.
Obliczanie wpływu wody balastowej na stateczność z informacjami na temat tego, czy powinny być zainstalowane stałe wskaźniki poziomu dla zbiorników balastowych i przedziałów lub czy zbiorniki balastowe lub przedziały powinne być całkowicie pełne lub puste w czasie podróży.
9.3.1.14 Stateczność (w stanie nieuszkodzonym)
Należy w pełni przestrzegać wymagań dotyczących stateczności statku w stanie nieuszkodzonym, wynikających z obliczeń stateczności w stanie uszkodzonym.
9.3.1.15 Stateczność (w stanie uszkodzonym)
9.3.1.15.1 Przy analizie stateczności w stanie uszkodzonym statku, pod uwagę należy wziąć poniższe założenia:
(a) Zakres uszkodzeń burty jest następujący:
zakres wzdłużny: co najmniej 0,10 L, ale nie mniej niż 5 m;
zakres poprzeczny: 0,79 m, lub, jeżeli ma zastosowanie, to odległość dopuszczona w dziale 9.3.4, zmniejszona o 0,01 m;
zakres pionowy: od linii podstawowej w górę, bez ograniczeń;
(b) Zakres uszkodzeń dna jest następujący:
zakres wzdłużny: co najmniej 0,10 L, ale nie mniej niż 5 m;
zakres poprzeczny: 3,00 m;
zakres pionowy: 0,59 m od linii podstawowej w górę, z wyłączeniem studzienki zęzowej.
(c) Należy założyć, że wszystkie grodzie w obszarze uszkodzenia zostały zniszczone, co oznacza, że położenie grodzi należy tak dobrać, aby zapewnić pływalność statku po zatopieniu dwóch lub więcej przedziałów sąsiadujących ze sobą w kierunku wzdłużnym.
Należy przyjąć poniższe postanowienia:
- W przypadku uszkodzenia dna należy przyjąć, że zatopione zostały także przedziały sąsiadujące w kierunku poprzecznym.
- W końcowym stanie zatopienia dolna krawędź wszelkich otworów niewodoszczelnych (np. drzwi, iluminatory, luki) powinna znajdować się na wysokości nie mniejszej niż 0,10 m nad wodnicą awaryjną.
- Ogólnie należy przyjąć stopień zatapialności równy 95%. Jeżeli dla któregoś z przedziałów wyliczony zostanie stopień zatapialności mniejszy niż 95%, to można zastosować tak uzyskaną wartość obliczeniową.
Należy jednak stosować następujące wartości minimalne:
maszynownie:85%
pomieszczenia mieszkalne:95%
dna podwójne, zbiorniki paliwa, zbiorniki balastowe itp., w zależności od tego, czy, w związku z ich funkcją, należy uważać je za napełnione czy puste dla statku pływającego przy największym dopuszczalnym zanurzeniu:0% lub 95%
Dla głównej maszynowni należy przyjmować tylko zatapialność jednoprzedziałową, tzn. należy przyjąć, że skrajne grodzie maszynowni nie uległy uszkodzeniu.
9.3.1.15.2 W stanie równowagi (końcowy stan zatopienia), kąt przechyłu statku nie powinien przekroczyć 12°. Otwory nie posiadające zamknięć wodoszczelnych nie mogą zostać zatopione przed osiągnięciem stanu równowagi. Jeżeli otwory takie zanurzają się przed osiągnięciem tego stanu, to odpowiadające im pomieszczenia należy przy obliczeniach stateczności uważać za zatopione.
Dodatni zakres krzywej ramienia prostującego poza stanem równowagi powinien mieć ramię prostujące ≥ 0,05 m, a pole powierzchni pod krzywą powinno wynosić ≥ 0,0065 m.rad. Minimalne wartości stateczności powinny być zachowane aż do zanurzenia pierwszego otworu z zamknięciem niewodoszczelnym, a w każdym razie przy kątach przechyłu statku ≤ 27°. Jeżeli otwory niewodoszczelne zanurzają się przed osiągnięciem tego stanu, to odpowiadające im pomieszczenia należy przy obliczeniach stateczności uważać za zatopione.
9.3.1.15.3 Jeżeli otwory, przez które może nastąpić dodatkowe zatopienie przedziałów nieuszkodzonych można zamknąć wodoszczelnie, to urządzenia służące do zamykania należy odpowiednio oznakować.
9.3.1.15.4 Jeżeli statek posiada otwory służące do zatapiania poprzecznego lub pionowego, mające zredukować niesymetryczność zatapiania, to czas wyrównania nie może przekraczać 15 minut, o ile w przejściowych stanach zatapiania zachowana jest wystarczająca stateczność.
9.3.1.16 Maszynownie
9.3.1.16.1 Silniki spalinowe służące do napędu statku, a także silniki spalinowe napędzające urządzenia pomocnicze, należy umieszczać poza przestrzenią ładunkową. Wejścia i inne otwory prowadzące do maszynowni powinny znajdować się w odległości co najmniej 2 m od przestrzeni ładunkowej.
9.3.1.16.2 Powinien być zapewniony dostęp do maszynowni z pokładu. Wejścia nie mogą być skierowane ku przestrzeni ładunkowej. Jeżeli drzwi nie są umieszczone w zagłębieniach, których głębokość jest równa co najmniej szerokości drzwi, wówczas zawiasy powinny być umieszczone od strony przestrzeni ładunkowej.
9.3.1.17 Pomieszczenia mieszkalne i służbowe
9.3.1.17.1 Pomieszczenia mieszkalne i sterówka powinny być usytuowane poza przestrzenią ładunkową, przed płaszczyzną pionową lub za płaszczyzna pionową oddzielającą przestrzeń ładunkową pod pokładem. Okna sterówki znajdujące się co najmniej 1 m ponad jej podłogą mogą być pochylone do przodu.
9.3.1.17.2 Wejścia do pomieszczeń i otwory w nadbudówce nie mogą być skierowane ku przestrzeni ładunkowej. Drzwi otwierające się na zewnątrz, nie umieszczone w zagłębieniach, których głębokość jest równa co najmniej szerokości drzwi, powinny posiadać zawiasy od strony przestrzeni ładunkowej.
9.3.1.17.3 Powinna być zapewniona możliwość zamykania wejść z pokładu i otworów pomieszczeń prowadzących na otwarte powietrze.
Na wejściach do takich przestrzeni umieszczona powinna być poniższa instrukcja:
NIE OTWIERAĆ PODCZAS ZAŁADUNKU, ROZŁADUNKU BEZ ZGODY KAPITANA. NATYCHMIAST ZAMKNĄĆ.
9.3.1.17.4 Wejścia i iluminatory otwierane w nadbudówce i pomieszczeniach mieszkalnych, a także inne otwory w tych pomieszczeniach powinny być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 2 m od powierzchni ładunkowej. Wszystkie drzwi i iluminatory sterówki nie powinny znajdować się w odległości mniejszej niż 2 m od przestrzeni ładunkowej, z wyjątkiem tych przypadków, gdy nie ma bezpośredniego połączenia między sterówką a częścią mieszkalną.
9.3.1.17.5 (a) Wały napędowe pomp zęzowych i balastowych mogą przechodzić przez gródź pomiędzy pomieszczeniem służbowym a maszynownią, pod warunkiem, że układ pomieszczenia służbowego jest zgodny z wymaganiami podanymi w p. 9.3.1.11.6.
(b) Przejście wału przez gródź powinno być gazoszczelne i zaakceptowane przez uznane towarzystwo klasyfikacyjne.
(c) Powinny być wywieszone niezbędne instrukcje użytkowania.
(d) Przez gródź pomiędzy maszynownią a pomieszczeniem służbowym w przestrzeni ładunkowej, a także przez gródź pomiędzy maszynownią a ładowniami można zaplanować przejścia i prowadzić przez nie przewody elektryczne, rurociągi hydrauliczne i rurociągi instalacji pomiarowych, monitorujących i kontrolnych, pod warunkiem, że przejścia takie zostaną zatwierdzone przez uznane towarzystwo klasyfikacyjne. Przejścia powinny być gazoszczelne. Przejścia przez grodzie z izolacją przeciwpożarową "A-60" wg SOLAS 74 Rozdział II-2, Prawidło 3, powinny posiadać odpowiednie zabezpieczenie przeciwpożarowe.
(e) Rurociągi mogą przechodzić przez gródź pomiędzy maszynownią a pomieszczeniem służbowym w przestrzeni ładunkowej pod warunkiem, że rurociągi te są poprowadzone pomiędzy urządzeniami mechanicznymi w maszynowni i pomieszczeniu służbowym, nie posiadającymi jakichkolwiek otworów w pomieszczeniu służbowym, i posiadają zawory odcinające przy grodzi w maszynowni.
(f) Niezależnie od ustaleń w 9.3.1.11.4, rurociągi z maszynowni mogą być prowadzone na zewnątrz przez pomieszczenia służbowe w przestrzeni ładunkowej lub koferdamie, lub w ładowni, lub w przestrzeni podwójnej burty pod warunkiem, że w obrębie pomieszczenia służbowego lub koferdamu, lub ładowni, lub w przestrzeni podwójnej burty są one wykonane z rur grubościennych i nie posiadają jakichkolwiek kołnierzy lub otworów.
(g) Jeżeli wał napędowy urządzenia pomocniczego przechodzi przez ścianę znajdującą się ponad pokładem, to miejsce przejścia wału powinno być gazoszczelne.
9.3.1.17.6 Pomieszczenie służbowe usytuowane w przestrzeni ładunkowej poniżej pokładu nie może być wykorzystywane jako pompownia ładunkowa własnej okrętowej instalacji rozładunkowej (opróżniającej), tzn. jako pomieszczenie sprężarek lub zespołów sprężarka/wymiennik ciepła/pompa, z wyjątkiem przypadków, gdy:
- pompownia jest oddzielona od maszynowni lub pomieszczeń służbowych poza przestrzenią ładunkową za pomocą koferdamu lub grodzi z izolacją przeciwpożarową "A.60", przewidzianą w konwencji SOLAS 74, Rozdział II-2, Prawidło 3, lub przez pomieszczenie służbowe bądź ładownię;
- wymagana powyżej gródź "A-60" nie posiada przejść, o których mowa w p. 9.3.1.17.5(a);
- wyloty wyciągów wentylacyjnych są umieszczone w odległości nie mniejszej niż 6 metrów od wejść i otworów pomieszczeń mieszkalnych i służbowych;
- luki wejściowe i wloty wentylacyjne można zamykać od zewnątrz;
- wszystkie rurociągi załadunkowe i rozładunkowe (po stronie ssania i tłoczenia) są poprowadzone przez pokład nad pompownią. Niezbędne operacje sterowania urządzeniami znajdującymi się w pompowni, uruchamianie pomp lub sprężarek oraz sterowanie natężeniem przepływu cieczy powinny być realizowane z pokładu;
- omawiana instalacja jest całkowicie zintegrowana z instalacją rurociągów gazu i cieczy;
- pompownia ładunkowa jest wyposażona w instalację wykrywania gazu, która automatycznie sygnalizuje obecność gazów wybuchowych lub brak tlenu, wykorzystując do tego bezpośrednie czujniki pomiarowe, i uruchamiając alarm optyczny i akustyczny, gdy stężenie gazu osiągnie 20% dolnej granicy wybuchowości. Czujniki tej instalacji należy umieścić w odpowiednich miejscach na dnie (podłodze) i bezpośrednio pod pokładem. Pomiar powinien odbywać się w sposób ciągły;
- alarmy dźwiękowe i optyczne są zamontowane w sterówce i w pompowni ładunkowej, a w momencie zadziałania alarmu następuje wyłączenie instalacji załadunku i rozładunku. Usterka instalacji wykrywania gazu powinna być natychmiast sygnalizowana w sterówce i na pokładzie za pomocą alarmów dźwiękowych i optycznych;
- instalacja wentylacyjna zalecana w p. 9.3.1.12.3 ma wydajność zapewniającą co najmniej 30-krotną wymianę powietrza na godzinę, obliczoną na podstawie całkowitej objętości pomieszczenia służbowego.
9.3.1.17.7 Przy wejściu do pompowni ładunkowej powinna być umieszczona poniższa instrukcja:
PRZED WEJŚCIEM DO POMPOWNI ŁADUNKOWEJ SPRAWDZIĆ, CZY JEST ONA ODGAZOWANA I CZY ZNAJDUJE SIĘ W NIEJ WYSTARCZAJĄCA ILOŚĆ TLENU.
NIE OTWIERAĆ DRZWI I OTWORÓW WEJŚCIOWYCH BEZ ZGODY KAPITANA.
W RAZIE ALARMU NATYCHMIAST OPUŚCIĆ POMIESZCZENIE.
9.3.1.18 Urządzenie do zobojętniania
W przypadkach gdy zobojętnianie lub tłumienie ładunku jest nakazane, to wówczas statek powinien być wyposażony w system do zobojętniania.
System ten powinien mieć możliwość stałego utrzymywania ciśnienia 7 kPa (0,07 bara) w przestrzeniach poddanych zobojętnieniu. Ponadto, urządzenie zobojętniające nie powinno zwiększać ciśnienia w zbiorniku ładunkowym do ciśnienia większego niż to, przy którym regulowany jest zawór ciśnieniowy. Ciśnienie otwarcia zaworu podciśnieniowego powinno wynosić 3,5 kPa (0,035 bara).
Ilość gazu obojętnego wystarczająca do załadunku i rozładunku powinna być przewożona lub wytworzona na pokładzie, jeżeli nie można go otrzymać na brzegu. Ponadto na pokładzie powinna znajdować się wystarczająca ilość gazu obojętnego, by zrekompensować normalne straty w czasie przewozu.
Pomieszczenia, które będą poddane zobojętnieniu powinny być wyposażone w połączenia w celu wprowadzenia gazu obojętnego i system monitorujący, tak aby zapewnić właściwą atmosferę na stałych zasadach.
Gdy ciśnienie lub stężenie gazu obojętnego w fazie gazowej spadnie poniżej określonej wartości to system monitorujący powinny włączyć alarm optyczny i dźwiękowy w sterówce. Kiedy w sterówce nie ma nikogo, alarm powinien być odbierany również w miejscu, gdzie znajduje się członek załogi.
9.3.1.19-
9.3.1.20 (zarezerwowany)
9.3.1.21 Urządzenia awaryjne i kontrolno-pomiarowe
9.3.1.21.1 Zbiorniki ładunkowe powinny być wyposażone w następujące urządzenia:
(a) (zarezerwowany);
(b) wskaźnik poziomu;
(c) urządzenie alarmowe wysokiego poziomu cieczy, uruchamiające się najpóźniej w momencie, gdy poziom napełnienia wynosi 86%;
(d) czujnik wysokiego poziomu, uruchamiający urządzenie zabezpieczające przed przelaniem najpóźniej w momencie osiągnięcia 97,5% napełnienia;
(e) przyrząd do pomiaru ciśnienia fazy gazowej w zbiorniku ładunkowym;
(f) przyrząd do pomiaru temperatury ładunku;
(g) połączenie dla zamkniętego urządzenia probierczego;
9.3.1.21.2 Przy określaniu procentowego stopnia napełnienia błąd pomiaru nie może przekraczać 0,5%. Odpowiednie obliczenia wykonuje się w oparciu o całkowitą pojemność zbiornika ładunkowego, z uwzględnieniem szybu nadmiarowego.
9.3.1.21.3 Wskaźnik poziomu powinien zapewniać możliwość odczytu wskazań z miejsca sterowania urządzeniami odcinającymi dany zbiornik ładunkowy. Maksymalny dopuszczalny stopień napełnienia zbiornika ładunkowego powinien być zaznaczony na każdym poziomowskazie.
Ciągły odczyt nadciśnienia i podciśnienia powinien być możliwy ze stanowiska z którego operacje załadunku i wyładunku mogą być przerywane. Maksymalne dopuszczalne nadciśnienie i podciśnienie powinno być zaznaczone na każdym mierniku ciśnienia.
Odczyt powinien być możliwy w każdych warunkach pogodowych.
9.3.1.21.4 Urządzenie alarmowe wysokiego poziomu cieczy powinno w momencie zadziałania uruchamiać optyczny i dźwiękowy sygnał ostrzegawczy na pokładzie. Urządzenie alarmowe wysokiego poziomu cieczy powinno być niezależne od poziomowskazu.
9.3.1.21.5 (a) Czujnik wysokiego poziomu, o którym mowa w punkcie 9.3.1.21.1, powinien włączać alarm optyczny i dźwiękowy na pokładzie i równocześnie uruchamiać styk elektryczny, który w formie sygnału binarnego przerwie obwód elektryczny dostarczony i zasilany przez instalację brzegową, i tym samym uruchomi instalacje urządzenia brzegowego mające zapobiec przelaniu cieczy podczas operacji załadunku.
Sygnał taki powinien być przesyłany do instalacji brzegowej przez wodoszczelną wtyczkę dwupinową urządzenia łączącego, zgodnego z normą EN 60309-2:1999, na napięcie stałe 40 do 50 V, oznakowanego kolorem białym, o położeniu wskaźnika na godzinie 10.
Wtyczka powinna być trwale przymocowana do statku, w pobliżu brzegowych przyłączy rurociągów załadunkowych i rozładunkowych.
Czujnik wysokiego poziomu również powinien mieć możliwość wyłączania własnych pomp rozładunkowych statku.
Czujnik wysokiego poziomu powinien być niezależny od urządzenia alarmowego wysokiego poziomu cieczy, ale może być połączony ze wskaźnikiem poziomu.
(b) Podczas rozładunku za pomocą pomp pokładowych powinna istnieć możliwość wyłączania ich za pomocą instalacji brzegowej. W tym celu niezależna bezpieczna linia energetyczna w wykonaniu iskrobezpiecznym zasilana przez statek, powinna być wyłączana przez instalację brzegową za pomocą wyłącznika elektrycznego.
Powinna istnieć możliwość przesłania sygnału binarnego instalacji brzegowej przez wodoszczelne gniazdko dwubiegunowe lub urządzenie łączące, zgodnie z normą EN 60309-2:1999, na napięcie stałe 40 do 50 V, oznakowanego kolorem białym, o położeniu wskaźnika na godzinie 10.
Gniazdko powinno być trwale przymocowane do statku, w pobliżu brzegowych przyłączy rurociągów rozładunkowych.
9.3.1.21.6 Sygnały optyczne i dźwiękowe generowane przez urządzenie alarmowe wysokiego poziomu cieczy powinny wyraźnie różnić się od sygnałów pochodzących z czujnika wysokiego poziomu.
Alarm optyczny powinien być widoczny z każdego stanowiska sterowania na pokładzie zaworów odcinających zbiorniki ładunkowe. Powinna być zapewniona możliwość łatwego sprawdzenia prawidłowości działania czujników i obwodów elektrycznych lub też powinny mieć one konstrukcję odporną na usterki.
9.3.1.21.7 Jeżeli ciśnienie lub temperatura przekroczy nastawioną wartość, to urządzenia służące do pomiaru ciśnienia i temperatury ładunku powinny włączyć alarm optyczny i dźwiękowy w sterówce. Kiedy w sterówce nie ma nikogo, alarm powinien być odbierany również w miejscu, gdzie znajduje się członek załogi.
Jeżeli ciśnienie przekroczy nastawioną wartość podczas załadunku lub rozładunku, to miernik ciśnienia powinien równocześnie uruchomić styk elektryczny, który, poprzez wtyczkę wspomnianą w p. 9.3.1.21.5, umożliwi rozpoczęcie działań zmierzających do przerwania operacji załadunku i rozładunku. W przypadku korzystania z własnej pokładowej pompy rozładunkowej powinno nastąpić automatyczne jej wyłączenie. Czujnik powyższych alarmów może być przyłączony do instalacji alarmowej.
9.3.1.21.8 Jeżeli elementy sterujące urządzeń odcinających zbiorniki ładunkowe są usytuowane w centrali manewrowo-kontrolnej, to należy w niej zapewnić możliwość zatrzymania pomp ładunkowych i odczytu wskaźników poziomu, a ponadto sygnały optyczne i dźwiękowe włączane przez urządzenia alarmowe wysokiego poziomu cieczy, czujniki wysokiego poziomu o których mowa w 9.3.2.21.1(d) i przyrządy do pomiaru ciśnienia i temperatury ładunku powinny być wyraźnie widoczne zarówno w centrali jak i na pokładzie.
Należy zapewnić odpowiednie monitorowanie przestrzeni ładunkowej z centrali manewrowo-kontrolnej.
9.3.1.21.9 Statek powinien być wyposażony w taki sposób, aby operacje załadunku i wyładunku mogły być przerywane za pomocą przełączników, to znaczy, aby było możliwe zamknięcie szybkozamykającego zaworu odcinającego usytuowanego na elastycznej linii łączącej statek z brzegiem. Przełączniki powinny być umieszczone w dwóch miejscach na statku (dziób i rufa).
Instalacja przerywania powinna być zaprojektowana zgodnie z zasadą prądu spoczynkowego.
9.3.1.21.10 Jeżeli przewożone są materiały schłodzone, to ciśnienie otwarcia systemów zabezpieczających powinno być określone w projekcie zbiorników ładunkowych. W przypadku transportu materiałów, które muszą być przewożone w stanie schłodzonym, ciśnienie otwarcia systemów zabezpieczających powinno być wyższe o co najmniej 25 kPa (0,25 bara) od maksymalnego ciśnienia obliczonego zgodnie z 9.3.1.27.
9.3.1.22 Otwory zbiorników ładunkowych
9.3.1.22.1 (a) Otwory w zbiornikach ładunkowych należy usytuować na pokładzie, w przestrzeni ładunkowej.
(b) Otwory w zbiornikach ładunkowych o polu przekroju większym niż 0,1 m2 powinny być umiejscowione nie mniej niż 0,50 m powyżej pokładu.
9.3.1.22.2 Otwory w zbiornikach ładunkowych powinny posiadać gazoszczelne zamknięcia, które odpowiadają przepisom wskazanym w 9.3.1.23.1.
9.3.1.22.3 Otwory wylotowe ciśnieniowych zaworów nadmiarowych należy umieścić w odległości nie mniejszej niż 2 m nad pokładem, w odległości co najmniej 6 m od pomieszczeń mieszkalnych i służbowych znajdujących się poza przestrzenią ładunkową. Wysokość tę można zmniejszyć, jeżeli w promieniu 1 m od wylotu zaworu nadmiarowego nie ma żadnych urządzeń, nie prowadzi się żadnych prac, a obszar ten jest odpowiednio oznakowany.
9.3.1.22.4 Urządzenia odcinające zwykle używane podczas operacji załadunku i wyładunku nie mogą produkować iskier w trakcie eksploatacji.
9.3.1.22.5 Każdy zbiornik w którym przewożone są materiały schłodzone powinien być wyposażony w urządzenia zabezpieczające przed niedozwolonym podciśnieniem lub nadciśnieniem.
9.3.1.23 Próba ciśnieniowa
9.3.1.23.1 Zbiorniki ładunkowe i rurociągi służące do załadunku i rozładunku powinny spełniać wymagania dotyczące zbiorników ciśnieniowych, ustalone przez władzę właściwą lub uznane towarzystwo klasyfikacyjne dla danego rodzaju przewożonych materiałów.
9.3.1.23.2 Wszystkie koferdamy przed oddaniem do użytku należy poddać próbie wstępnej, a następnie badać w wyznaczonych odstępach czasu.
Ciśnienie próbne powinno wynosić co najmniej 10 kPa (0,1 bara).
9.3.1.23.3 Maksymalny czas pomiędzy próbami okresowymi, o których mowa w p. 9.3.1.23.2, wynosi 11 lat.
9.3.1.24 Przepisy dotyczące ciśnienia i temperatury ładunku
9.3.1.24.1 Jeżeli cały system przewozu ładunków nie jest zaprojektowany na utrzymanie pełnego ciśnienia prężności par ładunku w górnych granicach zewnętrznych temperatur obliczeniowych, to ciśnienie w zbiorniku powinno być utrzymywane poniżej nastawionego maksymalnego dopuszczalnego ciśnienia otwarcia zaworu bezpieczeństwa, poprzez zastosowanie jednego lub więcej z następujących sposobów:
(a) urządzeń do regulacji ciśnienia zbiornika ładunkowego przez zastosowanie chłodzenia mechanicznego;
(b) instalacji zapewniającej bezpieczeństwo w przypadku ogrzewania lub wzrostu ciśnienia ładunku. Izolacja lub ciśnienie obliczeniowe zbiornika ładunkowego albo połączenie tych dwóch sposobów powinno być takie, aby pozostawał odpowiedni margines dla przewidywanego okresu działań operacyjnych i oczekiwanych temperatur; w każdym przypadku system powinien być zaakceptowany przez uznane towarzystwo klasyfikacyjne i powinien zapewnić bezpieczeństwo przez minimum trzykrotny okres działań operacyjnych;
(c) inne systemy zaakceptowane przez uznane towarzystwo klasyfikacyjne.
9.3.1.24.2 Urządzenia przedstawione w 9.3.1.24.1 powinny być wykonane, instalowane i badane w sposób zadawalający uznane towarzystwo klasyfikacyjne. Materiały zastosowane do ich budowy powinny być zgodne z przewożonymi towarami. Górna granica temperatury obliczeniowej zewnętrznej w normalnych warunkach obsługi powinna wynosić:
powietrza: +30°C;
wody: +20°C.
9.3.1.24.3 Magazyn towarów powinien wytrzymywać pełne ciśnienie par towaru w górnej granicy temperatury obliczeniowej zewnętrznej; niezależnie od tego przyjęte rozwiązania powinny uwzględniać problemy wynikające z ochłodzenia się gazu. Wymaganie to jest wskazane w uwadze 37 w kolumnie (20) Tabeli C w dziale 3.2.
9.3.1.25 Pompy i rurociągi
9.3.1.25.1 Pompy, sprężarki oraz rurociągi ładunkowe powinny znajdować się w przestrzeni ładunkowej. Powinna istnieć możliwość wyłączenia pomp ładunkowych i sprężarek z przestrzeni ładunkowej oraz, dodatkowo, z miejsca poza tą przestrzenią.
Pompy i sprężarki ładunkowe powinny znajdować się w odległości nie mniejszej niż 6 metrów od wejść lub otworów pomieszczeń mieszkalnych i służbowych poza przestrzenią ładunkową.
9.3.1.25.2 (a) Rurociągi służące do załadunku i rozładunku powinny być niezależne od wszelkich innych rurociągów statku. Rurociągi ładunkowe nie mogą znajdować się pod pokładem statku, z wyjątkiem rurociągów wewnątrz zbiorników ładunkowych i w pomieszczeniach służbowych przeznaczonych do zainstalowania własnej okrętowej instalacji usuwania gazu.
(b) (zarezerwowany)
(c) Rurociągi do załadunku i rozładunku powinny wyraźnie różnić się od innych rurociągów, np. powinny być pomalowane na inny kolor.
(d) Znajdujące się na pokładzie rurociągi ładunkowe, rurociągi oparów, z wyjątkiem przyłączy brzegowych, ale wraz z zaworami bezpieczeństwa oraz zawory powinny być umieszczone na linii wzdłużnej utworzonej przez zewnętrzne granice kopuł, ale nie mniej niż w jednej czwartej szerokości statku od poszycia zewnętrznego. Wymaganie to nie dotyczy rurociągów upustowych umieszczonych za zaworami bezpieczeństwa. Jeżeli jednak w kierunku poprzecznym statku znajduje się tylko jedna kopuła, to rurociągi te oraz ich zawory należy usytuować w odległości nie mniejszej niż 2,70 m od poszycia.
Jeżeli zbiorniki ładunkowe są umieszczone obok siebie, to wszystkie połączenia z kopułami należy umieścić pomiędzy kopułami. Przyłącza zewnętrzne mogą znajdować się na osi kopuły równoległej do osi wzdłużnej statku. Urządzenia odcinające należy umieścić bezpośrednio na kopule lub w możliwie najmniejszej odległości od niej. Urządzenia odcinające rurociągów ładunkowych powinny być zdublowane, a jedno z nich powinno być wykonane jako zdalnie sterowany zawór odcinający szybkozamykający. Jeżeli średnica wewnętrzna urządzenia odcinającego jest mniejsza niż 50 mm, to można je uważać za urządzenie zabezpieczające przed rozerwaniem rurociągu.
(e) Przyłącza brzegowe powinny być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 6 m od wejść i otworów pomieszczeń mieszkalnych i służbowych znajdujących się poza przestrzenią ładunkową.
(f) Wszystkie przyłącza brzegowe rurociągu oparów i przyłącza brzegowe rurociągów ładunkowych, poprzez które realizowane są operacje załadunku i rozładunku, powinny być wyposażone w zawór odcinający i zawór odcinający szybkozamykający. Oprócz tego każde przyłącze brzegowe powinno posiadać kołnierz zaślepiający zakładany na czas, w którym nie jest ono wykorzystywane.
(g) Rurociągi do załadunku i rozładunku oraz rurociągi oparów nie mogą mieć elastycznych połączeń wyposażonych w ślizgowe uszczelnienia.
9.3.1.25.3 Odległości wskazane w punktach 9.3.1.25.3.1 i 9.3.1.25.3.2 można zmniejszyć do 3 m, jeżeli na końcu przestrzeni ładunkowej znajduje się gródź poprzeczna spełniająca wymagania p. 9.3.1.10.2. Otwory powinny być wyposażone w drzwi. Na drzwiach należy umieścić poniższy napis informacyjny:
NIE OTWIERAĆ PODCZAS ZAŁADUNKU I ROZŁADUNKU BEZ ZGODY KAPITANA. NATYCHMIAST ZAMKNĄĆ.
9.3.1.25.4 Każdy z elementów rurociągów ładunkowych powinien być połączony elektrycznie z kadłubem.
9.3.1.25.5 Zawory odcinające i inne urządzenia odcinające rurociągi ładunkowe powinny posiadać sygnalizator informujący, czy są one otwarte, czy zamknięte.
9.3.1.25.6 Rurociągi ładunkowe pod ciśnieniem próbnym powinny mieć wymaganą elastyczność, szczelność i wytrzymałość na działanie ciśnienia.
9.3.1.25.7 Rurociągi ładunkowe powinny być wyposażone we wskaźniki ciśnienia przy wlocie i wylocie pompy.
Wskazania mierników ciśnienia powinny być czytelne ze stanowiska sterowania pokładową instalacją wyładunku gazu. Maksymalne dopuszczalne nadciśnienie lub podciśnienie należy zaznaczyć czerwonym znakiem.
Odczyt powinien być możliwy w każdych warunkach pogodowych.
9.3.1.25.8 Nie można wykorzystywać rurociągów ładunkowych do balastowania.
9.3.1.26 (zarezerwowany)
9.3.1.27 Instalacje chłodzenia
9.3.1.27.1 Instalacje chłodzenia wymienione w 9.3.1.24.1(a) powinny składać się z jednego lub więcej zespołów zdolnych do utrzymywania ciśnienia i temperatury towaru na zalecanym poziomie, przy górnej granicy temperatury obliczeniowej zewnętrznej. Jeżeli kolejne środki regulujące ciśnienie i temperaturę towaru nie zostały uznane za zadawalające przez uznane towarzystwo klasyfikacyjne, to powinny zostać podjęte działania w celu stworzenia jednego lub więcej zespołów rezerwowych o wydajności co najmniej równej największemu zalecanemu zespołowi. Zespół rezerwowy powinien zawierać kompresor z silnikiem, systemem kontrolnym i wszystkimi niezbędnymi dodatkami umożliwiającymi jego działanie niezależnie od zespołów normalnie używanych. Powinny być podjęte działania w celu stworzenia zapasowego wymiennika ciepła, jeżeli normalny wymiennik ciepła nie ma nadwyżki wydajności równej co najmniej 25% największej zalecanej wydajności. Nie ma potrzeby przewidywania oddzielnego rurociągu
Zbiorniki ładunkowe, rurociągi i akcesoria powinny posiadać taką izolację, aby w przypadku awarii wszystkich instalacji chłodzących całość ładunku przez co najmniej 52 godzin utrzymywała się w stanie nie powodującym otwierania zaworów bezpieczeństwa.
9.3.1.27.2 Urządzenia zabezpieczające i rurociągi łączące z instalacją chłodzącą powinny być przyłączone do zbiorników ładunkowych ponad fazą ciekłą ładunku w czasie, gdy zbiorniki są napełnione w maksymalnym dopuszczalnym stopniu. Powinny one pozostać w obrębie fazy gazowej, nawet przy przechyle bocznym statku sięgającym 12 stopni.
9.3.1.27.3 Jeżeli przewożonych jest jednocześnie kilka towarów schłodzonych stwarzających potencjalne zagrożenie reakcją chemiczną, to powinny zostać podjęte szczególne środki ostrożności w instalacjach chłodniczych w celu zapobieżenia jakiemukolwiek wymieszaniu się tych towarów. W celu przewozu tych towarów, powinny być zapewnione oddzielne instalacje chłodnicze dla każdego z nich, z których każda zawiera pełny zespół rezerwowy wymieniony w 9.3.1.27.1. Jeżeli jednak chłodzenie jest zapewnione przez instalację pośrednią lub złożoną i nie ma wycieku w wymiennikach ciepła, który w dających się przewidzieć okolicznościach może prowadzić do mieszania się towarów, to nie ma potrzeby przewidywania oddzielnych zespołów chłodzących dla różnych towarów.
9.3.1.27.4 Jeżeli kilka towarów schłodzonych nie rozpuszcza się wzajemnie w warunkach przewozu, powodując że ich ciśnienia par dodają się wzajemnie w przypadku ich wymieszania, to powinny zostać podjęte szczególne środki ostrożności w instalacjach chłodniczych w celu zapobieżenia jakiemukolwiek wymieszaniu się tych towarów.
9.3.1.27.5 Jeżeli instalacje chłodnicze wymagają wody do chłodzenia, to dostateczna jej ilość powinna być dostarczana za pomocą pompy lub pomp zastosowanych wyłącznie w tym celu. Pompa ta lub pompy powinny mieć co najmniej dwa rurociągi ssące, prowadzące z dwóch ujęć wody, jedno do portu a drugie na prawą burtę. Powinny być przewidziane pompy rezerwowe o dostatecznym przepływie; mogą to być pompy stosowane do innych celów, pod warunkiem że ich użycie w celu dostarczenia wody do chłodzenia nie osłabia żadnych innych zasadniczych usług.
9.3.1.27.6 Instalacje chłodnicze mogą przyjąć jedną z następujących postaci:
(a) Instalacja bezpośrednia: pary towarów są sprężane, skraplane i zwracane do zbiorników ładunkowych. Instalacja ta nie powinna być stosowana dla niektórych towarów wymienionych w tabeli C w dziale 3.2. Wymaganie to jest wskazane w uwadze 35 w kolumnie (20) tabeli C w dziale 3.2;
(b) Instalacja pośrednia: towar lub pary towarów są schłodzone lub skroplone za pomocą czynnika chłodzącego bez sprężania;
(c) Instalacja złożona: pary towaru są sprężone i skroplone w wymienniku ciepła towaru czynnika chłodzącego i zwracane do zbiorników ładunkowych. Instalacja ta nie powinna być stosowana dla niektórych towarów wymienionych w Tabeli C w dziale 3.2. Wymaganie to jest wskazane w uwadze 36 w kolumnie (20) Tabeli C w dziale 3.2.
9.3.1.27.7 Wszystkie zasadnicze i drugorzędne płyny chłodzące powinny być zgodne wzajemnie oraz z towarem z którym mogą wejść w kontakt. Wymiana ciepła może mieć miejsce albo w odległości od zbiornika ładunkowego, albo za pomocą wężownic chłodzących przymocowanych wewnątrz lub na zewnątrz zbiornika ładunkowego.
9.3.1.27.8 Jeżeli instalacja chłodząca jest zainstalowana w oddzielnym pomieszczeniu służbowym, to pomieszczenie służbowe powinno spełniać wymagania podane w 9.3.1.17.6.
9.3.1.27.9 We wszystkich instalacjach transportu ładunku współczynnik przenikania ciepła należy ustalić na drodze obliczeniowej. Prawidłowość obliczeń sprawdza się w próbie chłodzenia (próba równowagi cieplnej).
Próbę taką przeprowadza się zgodnie z wymaganiami ustalonymi przez uznane towarzystwo klasyfikacyjne.
9.3.1.27.10 Do wniosku o wydanie lub odnowienie świadectwa dopuszczenia należy dołączyć certyfikat, wystawiony przez uznane towarzystwo klasyfikacyjne, potwierdzający spełnienie wymagań w 9.3.1.24.1 do 9.3.1.24.3, 9.2.1.27.1 i 9.3.1.27.4.
9.3.1.28 Instalacja zraszania wodnego
Jeżeli w kolumnie 9 Tabeli C działu 3.2 wymagana jest instalacja zraszania wodnego, to na pokładzie w przestrzeni ładunkowej należy umieścić taką instalację, służącą do obniżania ilości oparów wydzielających się z ładunku, poprzez zraszanie wodą.
Instalacja ta powinna być wyposażona w urządzenia służące do przyłączenia zasilania z brzegu. Dysze rozpylające powinny być zainstalowane tak, aby uwolnione gazy uchodziły bezpiecznie. Uruchomienie instalacji powinno być możliwe zarówno ze sterówki jak i z pokładu. Wydajność instalacji zraszania wodnego powinna być tak dobrana, aby przy pracy wszystkich dysz natężenie przepływu wody wynosiło 50 litrów na metr kwadratowy powierzchni pokładu ładunkowego na godzinę.
9.3.1.29-
9.3.1.30 (zarezerwowany)
9.3.1.31 Silniki
9.3.1.31.1 Stosowane mogą być wyłącznie silniki spalinowe, wykorzystujące paliwo o temperaturze zapłonu ponad 55 °C.
9.3.1.31.2 Jeżeli silniki nie pobierają powietrza bezpośrednio z maszynowni, to czerpnie powietrza do silników oraz wloty wentylacyjne do maszynowni powinny być umieszczone w odległości nie mniejszej niż 2 m od przestrzeni ładunkowej.
9.3.1.31.3 W przestrzeni ładunkowej nie może dochodzić do powstawania iskier.
9.3.1.31.4 Temperatura powierzchni zewnętrznych części silników podczas operacji ładunkowych, a także temperatury ich kanałów dolotowych i wylotowych, nie mogą przekroczyć wartości odpowiadającej danej klasie temperaturowej.
Postanowienie to nie dotyczy silników znajdujących się w pomieszczeniach służbowych, pod warunkiem pełnego spełnienia wymagań przewidzianych w p. 9.3.1.52.3.
9.3.1.31.5 Wentylacja maszynowni zamkniętej powinna być tak zaprojektowana, by przy temperaturze zewnętrznej wynoszącej 20 °C, średnia temperatura w maszynowni nie przekraczała 40 °C.
9.3.1.32 Zbiorniki paliwa
9.3.1.32.1 Jeżeli statek jest wyposażony w ładownie i podwójne dna, to jako zbiorniki paliwa można wykorzystać dno podwójne w przestrzeni ładunkowej, pod warunkiem, że jego wysokość wynosi nie mniej niż 0,60 m.
Rurociągi paliwowe i otwory takich zbiorników nie mogą znajdować się w ładowniach.
9.3.1.32.2 Wloty rurociągów odpowietrzających wszystkich zbiorników paliwa powinny sięgać 0,5 m ponad pokład otwarty. Na tych wylotach oraz na wylotach rurociągów przelewowych prowadzących na pokład powinny być zamontowane urządzenia ochronne w formie siatki z cienkiego drutu lub perforowanej płyty.
9.3.1.33 (zarezerwowany)
9.3.1.34 Rurociągi spalinowe
9.3.1.34.1 Spaliny powinny być odprowadzane z silnika statku do atmosfery do góry, przez rurociąg spalinowy, albo przez zewnętrzne poszycie kadłuba. Otwór wylotu spalin powinien znajdować się w odległości nie mniejszej niż 2 m od przestrzeni ładunkowej. Rurociągi spalinowe silników powinny być tak poprowadzone, aby spaliny oddalały się od statku. Rurociągi spalinowe nie mogą znajdować się w przestrzeni ładunkowej.
9.3.1.34.2 Rurociągi spalinowe silników należy wyposażyć w urządzenie uniemożliwiające iskrom wydostawanie się na zewnątrz, np. przerywacze płomienia.
9.3.1.35 Instalacja pomp zęzowych i balastowych
9.3.1.35.1 Pompy zęzowe i balastowe obsługujące pomieszczenia w przestrzeni ładunkowej powinny być zamontowane w tej przestrzeni.
Postanowienie to nie dotyczy:
- przestrzeni podwójnej burty i dna podwójnego, nie posiadających ściany ograniczającej wspólnej ze zbiornikami ładunkowymi;
- koferdamów i ładowni, w których balastowanie odbywa się przy użyciu rurociągów instalacji przeciwpożarowej w przestrzeni ładunkowej, a usuwanie wody zęzowej odbywa się za pomocą pomp strumieniowych.
9.3.1.35.2 Jeżeli dno podwójne jest wykorzystywane jako zbiornik paliwa, to nie może być ono połączone z instalacją zęzową.
9.3.1.35.3 W przypadku zainstalowania pompy balastowej w przestrzeni ładunkowej, rurę wznośną pompy i jej przyłącze zewnętrzne, służące do zasysania wody balastowej, należy umieścić w obrębie przestrzeni ładunkowej.
9.3.1.35.4 W sytuacji awaryjnej (zagrożenia) powinno się umożliwić usunięcie resztek z pompowni pod pokładem wykorzystując do tego celu instalację umieszczoną w przestrzeni ładunkowej i niezależną od wszystkich innych instalacji. Ta instalacja resztkowa powinna być zlokalizowana poza pompownią.
9.3.1.36-
9.3.1.39 (zarezerwowany)
9.3.1.40 Urządzenia gaśnicze
9.3.1.40.1 Na statku powinna znajdować się instalacja gaśnicza. Instalacja taka powinna spełniać poniższe wymagania:
- Powinna być zasilana przez dwie, niezależne pompy pożarowe lub balastowe, z których jedna powinna być bez przerwy gotowa do użytku. Pompy te i ich układy napędowe oraz wyposażenie elektryczne nie mogą być zamontowane w tym samym pomieszczeniu;
- Instalacja powinna posiadać magistralę wodną z co najmniej trzema hydrantami nad pokładem w przestrzeni ładunkowej i trzy odpowiednio długie węże, wyposażone w dysze strumieniowe/rozpylające o średnicy nie mniejszej niż 12 mm. Zamiennie jeden lub więcej węży z dyszami strumieniowymi/rozpylającymi może być zastąpionych przez bezpośrednie dysze strumieniowe/rozpylające o średnicy nie mniejszej niż 12 mm. Do każdego punktu pokładu w przestrzeni ładunkowej powinny docierać co najmniej dwa strumienie wody nie pochodzące z tego samego hydrantu.
- Powinien być zainstalowany sprężynowy zawór zwrotny, uniemożliwiający przedostanie się gazu przez instalację gaśniczą do pomieszczeń mieszkalnych lub służbowych poza przestrzenią ładunkową.
- Wydajność instalacji powinna być co najmniej taka, aby przy jednoczesnym użyciu dwóch dysz rozpylających z dowolnego miejsca na statku strumień wody sięgał na odległość równą co najmniej szerokości statku.
- System zaopatrzenia w wodę powinien być zdolny do uruchomienia ze sterówki i z pokładu.
- Należy podejmować przedsięwzięcia dla zapobiegania zamarznięciu rurociągów i hydrantów przeciwpożarowych.
9.3.1.40.2 Oprócz tego maszynownie, pompownie ładunkowe i wszystkie pomieszczenia, w których znajdują się specjalne urządzenia (tablice rozdzielcze, sprężarki itp.) instalacji chłodniczej, o ile statek ją posiada, powinny być wyposażone w stałą instalację gaśniczą, która spełnia następujące wymagania:
9.3.1.40.2.1 Środki gaśnicze
W celu ochrony przestrzeni w maszynowniach, kotłowniach i pompowniach, zezwala się jedynie na stałe instalacje przeciwpożarowe wykorzystujące następujące środki gaśnicze:
a) CO2 (ditlenek węgla);
b) HFC-227ea (heptafluoropropan);
c) IG-541 (52% azotu, 40% argonu, 8% ditlenku węgla);
d) (d) FK-5-1-12(dodekafluoro2-metylpentane-3-one)
Na inne środki gaśnicze zezwala się jedynie na podstawie rekomendacji Komitetu Administracyjnego.
9.3.1.40.2.2 Wentylacja, usuwanie powietrza
a) Powietrze do spalania wymagane przez silniki spalinowe, które zapewniają napęd nie powinno pochodzić z przestrzeni chronionych przez stałe instalacje przeciwpożarowe. Ten wymóg nie jest konieczny, jeżeli statek posiada dwie niezależne maszynownie główne oddzielone gazoszczelnie lub, jeżeli, oprócz głównej maszynowni znajduje się na statku oddzielna maszynownia zainstalowana razem z dziobowym sterem strumieniowym, który może w sposób niezależny zagwarantować napęd na wypadek pożaru w głównej maszynowni.
b) Wszystkie instalacje wentylacji wymuszonej w przestrzeni, która ma być chroniona powinny być zamknięte z chwilą uruchomienia instalacji przeciwpożarowej.
c) Wszystkie otwory w przestrzeni, która ma być chroniona, i które pozwalają na wejście powietrza lub ucieczką gazu powinny być wyposażone w urządzenia umożliwiające szybkie zamknięcie tych otworów. Należy wiedzieć, czy są one otwarte czy zamknięte.
d) Powietrze wydostające się z zaworów bezpieczeństwa zbiorników powietrza pod ciśnieniem zainstalowanych w maszynowniach powinny być skierowane na zewnątrz.
e) Nadciśnienie lub podciśnienie spowodowane rozproszeniem środka gaśniczego nie powinno niszczyć elementów składowych przestrzeni, która ma być chroniona. Powinno się umożliwić bezpieczne wyrównanie ciśnienia.
f) Przestrzenie chronione powinny być zaopatrzone w środki do usuwania substancji gaśniczych. Jeżeli urządzenia do usuwania są zainstalowane, należy uniemożliwić ich rozruch podczas operacji gaszenia.
9.3.1.40.2.3 Pożarowa instalacja alarmowa
Przestrzeń, która ma być chroniona powinna być monitorowana za pomocą odpowiedniej pożarowej instalacji alarmowej. Sygnał alarmowy powinien być słyszalny w sterówce, pomieszczeniach mieszkalnych i przestrzeni, która ma być chroniona.
9.3.1.40.2.4 Instalacja rurociągów
a) Środek gaśniczy powinien być skierowany do i rozprowadzany w przestrzeni, która ma być chroniona za pomocą instalacji rurociągowej zainstalowanej na stałe. Rurociąg zainstalowany w przestrzeni, która ma być chroniona i wzmocnienia, które wchodzą w jego skład powinny być wykonane ze stali. Ten wymóg stosuje się do dysz przyłączeniowych zbiorników i dysz kompensacyjnych, zakładając, że użyte materiały mają równorzędne własności opóźniające pożar. Rurociąg powinien być zabezpieczony przed korozją zarówno wewnętrznie jak i zewnętrznie.
b) Dysze wypływowe powinny być umieszczone w taki sposób, aby zapewnić regularne rozproszenie środka gaśniczego. W szczególności środek gaśniczy musi być skuteczny także poniżej podłogi.
9.3.1.40.2.5 Urządzenie startowe
a) Nie zezwala się na instalacje gaśnicze uruchamiane automatycznie.
b) Powinna być zapewniona możliwość uruchomienia instalacji gaśniczej z odpowiedniego miejsca usytuowanego na zewnątrz przestrzeni, która ma być chroniona.
c) Urządzenia startowe powinny być zainstalowane w taki sposób, aby mogły być uruchomiane na wypadek pożaru i tak, aby ryzyko ich awarii w przypadku pożaru lub eksplozji w przestrzeni, która ma być chroniona było zredukowane w granicach możliwości.
Instalacje, które nie są uruchamiane mechanicznie powinny być zasilane z dwóch źródeł energii niezależnych od siebie. Te źródła energii powinny być umieszczone na zewnątrz przestrzeni, która ma być chroniona. Przewody sterownicze umieszczone w przestrzeni, która ma być chroniona powinny być zaprojektowane w taki sposób, aby zachować zdolność wykonywania swoich funkcji na wypadek pożaru przez co najmniej 30 minut. Uważa się, że instalacje elektryczne spełniają ten wymóg jeżeli odpowiadają normie IEC 60331-21:1999
W przypadku gdy urządzenia zwalniające umieszczane są w taki sposób, że nie są widoczne, ta część, która przykrywa je powinna mieć symbol "instalacja przeciwpożarowa", którego każdy bok nie może być krótszy niż 10 cm, z następującym tekstem czerwonymi literami na białym tle:
INSTALACJA GAŚNICZA
d) Jeżeli instalacja gaśnicza jest zaprojektowana tak, aby chronić kilka przestrzeni, powinna ona posiadać oddzielne i wyraźnie oznaczone urządzenia startowe dla każdej przestrzeni.
e) Instrukcje powinny być umieszczone przy wszystkich urządzeniach startowych i powinny być one wyraźnie widoczne i nieścieralne. Instrukcje powinny być w języku, który kapitan statku potrafi przeczytać i zrozumieć, a jeżeli tym językiem nie jest angielski, francuski lub niemiecki, to powinny one być w języku angielskim, francuskim i niemieckim. Instrukcje powinny zawierać informacje dotyczące:
(i). Uruchomienia systemu gaśniczego;
(ii). Potrzeby upewnienia się, że wszystkie osoby opuściły przestrzeń, która ma być chroniona;
(iii). Właściwego postępowania załogi w przypadku uruchomienia instalacji i jeżeli dostępna przestrzeń ma być chroniona, stosowania działania lub rozproszenia, szczególnie w związku z możliwą obecnością materiałów niebezpiecznych;
(iv). Właściwego zachowania załogi na wypadek, gdyby instalacja gaśnicza przestała działać prawidłowo.
f) Instrukcje powinny informować, że przed uruchomieniem instalacji gaśniczej silniki spalinowe zainstalowane w tej przestrzeni i zasysające powietrze z przestrzeni, która ma byś chroniona powinny być wyłączone.
9.3.1.40.2.6 Urządzenie alarmowe
a) Instalacje gaśnicze umieszczone na stałe powinny być wyposażone w dźwiękowe i wzrokowe urządzenie alarmowe.
b) Urządzenie alarmowe powinno zadziałać automatycznie z chwilą, gdy instalacja gaśnicza jest po raz pierwszy uruchomiona. Urządzenie alarmowe powinno działać przez odpowiedni okres czasu przed uwolnieniem środka gaśniczego. Nie powinno być możliwości jego odłączenia.
c) Sygnały alarmowe powinny być wyraźnie widoczne w przestrzeniach, które mają być chronione i w miejscach dostępu do tych przestrzeni i powinny być wyraźnie słyszane w warunkach działania odpowiadających najwyższemu z możliwych poziomów głośności dźwięku. Powinna być zapewniona możliwość ich wyraźnego odróżnienia od innych dźwięków i sygnałów wzrokowych w przestrzeni, która ma być chroniona.
d) Sygnały dźwiękowe powinny być także wyraźnie słyszalne w pomieszczeniach przyległych w sytuacji, gdy drzwi łączące są zamknięte i w warunkach działania odpowiadających najwyższemu z możliwych poziomów głośności dźwięku.
e) Jeżeli urządzenie alarmowe jest wewnętrznie zabezpieczone na wypadek spięcia przerwanych przewodów i spadków napięcia, powinna być zapewniona możliwość kontrolowania jego działania.
f) Znak z następującym tekstem czerwonymi literami na białym tle powinien być w sposób wyraźny umieszczony przy wejściu do każdej przestrzeni, do której może dotrzeć środek gaśniczy.
UWAGA. SYSTEM GAŚNICZY! OPUŚCIĆ TĘ PRZESTRZEŃ NATYCHMIAST GDY... (OPIS) ALARM ZOSTANIE URUCHOMIONY!
9.3.1.40.2.7 Zbiorniki pod ciśnieniem, łączniki i rurociąg
a) Zbiorniki pod ciśnieniem, łączniki i rurociąg powinny spełniać wymagania władzy właściwej.
b) Zbiorniki pod ciśnieniem powinny być zainstalowane zgodnie z instrukcjami producenta.
c) Zbiorniki pod ciśnieniem, łączniki i rurociąg nie mogą być instalowane w pomieszczeniach mieszkalnych.
d) Temperatura pomieszczeń przestrzeni magazynowych dla zbiorników pod ciśnieniem nie może przekraczać 50°C.
e) Pomieszczenia i przestrzenie magazynowe na pokładzie powinny być zabezpieczone i powinny posiadać odpowietrzniki umieszczone w taki sposób, że w sytuacji, gdy zbiornik pod ciśnieniem nie jest gazoszczelny, uciekający gaz nie może dostać się do wnętrza statku. Zabrania się bezpośrednich połączeń z innymi przestrzeniami.
9.3.1.40.2.8 Ilość środka gaśniczego
Jeżeli ilość środka gaśniczego przeznaczona jest dla więcej niż jednej przestrzeni, to ilość tego środka gaśniczego na wyposażeniu nie musi być większa niż ilość wymagana dla największej z przestrzeni chronionych w ten sposób.
9.3.1.40.2.9 Instalacja, konserwacja, kontrola i dokumenty
a) Montaż lub modyfikacja instalacji powinny być wykonywane jedynie przez spółkę specjalizującą się w instalacjach gaśniczych. Należy postępować zgodnie z instrukcjami (dane dotyczące produktu i bezpieczeństwa) odnośnie środka gaśniczego lub instalacji dostarczonymi przez producenta.
b) Powinna być dokonana inspekcja instalacji przez eksperta
a. Przed wprowadzeniem jej do użycia;
b. Każdorazowo, gdy jest ona powtórnie wprowadzana do użycia po uruchomieniu;
c. Po każdej modyfikacji lub naprawie;
d. Regularnie, nie rzadziej, niż co 2 lata.
c) Podczas inspekcji wymagane jest, aby ekspert sprawdził czy instalacja jest zgodna z wymaganiami w punkcie 9.3.1.40.2.
d) Inspekcja powinna obejmować przynajmniej:
a. Zewnętrzną inspekcję całej instalacji;
b. Inspekcje mające na celu upewnienie się, że rurociąg jest szczelny;
c. Inspekcje mające na celu upewnienie się, że systemy sterowania i uruchomiania są w należytym stanie;
d. Inspekcje w zakresie ciśnienia i zawartości zbiorników;
e. Inspekcje mające na celu upewnienie się, że urządzenia zamykające przestrzeń, która ma być chroniona są szczelne;
f. Inspekcje pożarowej instalacji alarmowej;
g. Inspekcje urządzeń alarmowych.
e) Osoba przeprowadzająca inspekcje powinna wypełnić i podpisać zaświadczenie o inspekcji, oraz umieścić na nim datę.
f) W zaświadczeniu o inspekcji należy podać ilość instalacji gaśniczych zainstalowanych na stałe.
9.3.1.40.2.10 Instalacje gaśnicze używające CO2
Oprócz wymagań zawartych w punktach od 9.3.1.40.2.1 do 9.3.1.40.2.9 instalacje gaśnicze używające CO2 jako środka gaśniczego powinny być zgodne z następującymi postanowieniami:
a) Pojemniki z CO2 powinny być umieszczone w przestrzeni gazoszczelnej lub w pomieszczeniu oddzielonym od innych przestrzeni. Drzwi w takich przestrzeniach i pomieszczeniach magazynowych powinny otwierać się na zewnątrz. Powinny one być zamykane na klucz i powinny mieć na zewnątrz symbol "Uwaga niebezpieczeństwo" o wysokości nie mniejszej niż 5 cm i "CO2" w tym samym kolorze i o tym samym rozmiarze.
b) Pomieszczenia i przestrzenie magazynowe dla pojemników z CO2 usytuowane pod pokładem powinny być dostępne jedynie z zewnątrz. Te przestrzenie powinny posiadać instalacje wentylacji sztucznej, z kołpakami urządzeń wyciągowych i powinny być całkowicie niezależne od innych instalacji wentylacyjnych na statku.
c) Poziom napełnienia pojemników z CO2 nie powinien przekraczać 0.75 kg/l. Przyjmuje się, że objętość CO2 o zmniejszonym ciśnieniu powinna być na poziomie 0.56 m3/kg.
d) Stężenie CO2 w przestrzeni, która ma być chroniona nie powinno być mniejsze niż 40% całkowitej objętości tej przestrzeni. Ta ilość powinna być uwolniona w przeciągu 120 sekund. Powinna być zapewniona możliwość kontroli mającej na celu sprawdzenie czy dyfuzja przebiega w sposób prawidłowy.
e) Otwarcie zaworów pojemnika i sterowanie zaworem rozpylającym powinny odpowiadać dwóm różnym czynnościom.
f) Właściwy okres czasu, o którym mowa w punkcie 9.3.1.40.2.6 b) nie powinien być krótszy niż 20 sekund. Instalacja niezawodna powinna gwarantować prawidłowy czas rozpylenia CO2.
9.3.1.40.2.11 Instalacja gaśnicza używająca HFC-227ea (heptafluoropropan)
Oprócz wymagań w punktach 9.1.0.40.2.1 do 9.1.0.40.2.9 instalacje gaśnicze używające HFC-227ea jako środka gaśniczego powinny być zgodne z następującymi postanowieniami:
a) Tam, gdzie znajduje się kilka przestrzeni o różnej objętości brutto, każda przestrzeń powinna być wyposażona w swoją własną instalację gaśniczą.
b) Każdy pojemnik zawierający HFC-227ea umieszczony w przestrzeni, która ma być chroniona powinien być wyposażony w urządzenie do zapobiegania nadciśnieniu. To urządzenie powinno gwarantować, że zawartość pojemnika jest bezpiecznie rozproszona w przestrzeni, która ma być chroniona, jeżeli pojemnik narażony jest na pożar, w sytuacji gdy system gaśniczy nie został wprowadzony do użytku.
c) Każdy pojemnik powinien być wyposażony w urządzenie pozwalające na sterowanie ciśnieniem gazu.
d) Poziom napełnienia pojemników nie powinien przekraczać 1.15 kg/l. Należy przyjąć, że objętość właściwa HFC-227ea o zmniejszonym ciśnieniu powinna wynosić 0,1374 m3/kg.
e) Stężenie HFC-227ea w przestrzeni, która ma być chroniona nie powinno być mniejsze niż 8% objętości całkowitej tej przestrzeni. Ta ilość powinna być uwolniona w przeciągu 10 sekund.
f) Pojemniki z HFC-227ea powinny być wyposażone w urządzenie kontrolujące ciśnienie, które uruchamia alarm dźwiękowy i wzrokowy w sterówce na wypadek nieplanowanej straty gazu napędowego. W sytuacji, kiedy nie ma sterówki, alarm powinien być uruchomiony na zewnątrz przestrzeni, która ma być chroniona.
g) Po rozpyleniu, stężenie w przestrzeni, która ma być chroniona nie powinno przekraczać 10,5% (objętość).
h) Instalacja gaśnicza nie powinna zawierać części aluminiowych.
9.3.1.40.2.12 Instalacja gaśnicza używająca IG-541
Oprócz wymagań w punktach od 9.3.1.40.2.1 do 9.3.1.40.2.9, instalacje gaśnicze używające IG-541 jako środka gaśniczego powinny stosować się do następujących postanowień:
a) Tam gdzie jest kilka przestrzeni o różnych objętościach całkowitych, każda przestrzeń powinna być wyposażona w swoją własną instalację gaśniczą.
b) Każdy pojemnik zawierający IG-541 umieszczony w przestrzeni, która ma być chroniona powinien być wyposażony w urządzenie do zapobiegania nadciśnieniu. To urządzenie powinno gwarantować, że zawartość pojemnika będzie bezpiecznie rozpylana w przestrzeni, która ma być chroniona, jeżeli zbiornik będzie narażany na pożar w sytuacji, kiedy instalacja gaśnicza została wprowadzona do użytku.
c) Każdy pojemnik powinien być wyposażony w urządzenie do sprawdzania zawartości.
d) Ciśnienie napełnienia pojemników nie powinno przekraczać 200 bar w temperaturze 15 °C.
e) Stężenie IG-541 w przestrzeni, która ma być chroniona nie powinno być mniejsze niż 44% i nie większe niż 50% całkowitej objętości przestrzeni. Ta ilość powinna być uwolniona w przeciągu 120 sekund.
9.3.1.40.2.13 Instalacja gaśnicza używająca FK-5-1-12
Oprócz wymagań w punktach od 9.3.1.40.2.1 do 9.3.1.40.2.9 instalacje gaśnicze używające FK-5-1-12 jako środka gaśniczego powinny stosować się do następujących postanowień:
a) Tam gdzie jest kilka przestrzeni o różnych objętościach całkowitych, każda przestrzeń powinna być wyposażona w swoją własną instalację gaśniczą.
b) Każdy pojemnik zawierający FK-5-1-12 umieszczony w przestrzeni, która ma być chroniona powinien być wyposażony w urządzenie do zapobiegania nadciśnieniu. To urządzenie powinno gwarantować, że zawartość pojemnika będzie bezpiecznie rozpylana w przestrzeni, która ma być chroniona, jeżeli zbiornik będzie narażany na pożar w sytuacji, kiedy instalacja gaśnicza została wprowadzona do użytku.
c) Każdy pojemnik powinien być wyposażony w urządzenie pozwalające na sterowanie ciśnieniem gazu;
d) Poziom napełnienia pojemników nie powinien przekraczać 1,00 kg/l. Należy przyjąć, że objętość właściwa FK-5-1-12 o zmniejszonym ciśnieniu powinna wynosić 0,0719 m3/kg;
e) Objętość FK-5-1-12 w przestrzeni, która ma być chroniona nie powinna być mniejsza niż 5,5% objętości całkowitej tej przestrzeni. Ta ilość powinna być uwolniona w przeciągu 10 sekund;
f) Pojemniki z FK-5-1-12 powinny być wyposażone w urządzenie kontrolujące ciśnienie, które uruchamia alarm dźwiękowy i wzrokowy w sterówce na wypadek nieplanowanej straty środka gaśniczego. W sytuacji, kiedy nie ma sterówki alarm powinien być uruchomiony na zewnątrz przestrzeni, która ma być chroniona;
g) Po rozpyleniu stężenie w przestrzeni, która ma być chroniona nie powinno przekraczać 10,0%.
9.3.1.40.2.14 Instalacja gaśnicza do ochrony fizycznej
Aby zapewnić fizyczną ochronę w maszynowni, kotłowniach i pompowniach instalacje gaśnicze są akceptowane jedynie na podstawie rekomendacji Komitetu Administracyjnego.
9.3.1.40.3 W obszarze ładunkowym powinny być umieszczone dwie gaśnice ręczne, o których mowa w punkcie 8.1.4.
9.3.1.40.4 Środek gaśniczy i jego ilość zawarta w stałych instalacjach gaśniczych powinna być odpowiednia i wystarczająca do gaszenia pożarów.
9.3.1.41 Ogień i nieosłonięte światło
9.3.1.41.1 Otwory wylotowe kominów powinny znajdować się w odległości nie mniejszej niż 2 m od przestrzeni ładunkowej. Należy zapewnić środki uniemożliwiające wydostawanie się iskier i przedostawanie się wody do wnętrza.
9.3.1.41.2 Urządzenia do grzania, gotowania i chłodzenia nie powinny pracować na paliwie ciekłym, gazie ciekłym lub paliwie stałym. Dopuszczalne jest jednak instalowanie w maszynowni i innych, odrębnych pomieszczeniach, urządzeń grzewczych pracujących na paliwie ciekłym o temperaturze zapłonu powyżej 55 °C.
Urządzenia do gotowania i chłodzenia mogą być instalowane jedynie w pomieszczeniach mieszkalnych.
9.3.1.41.3 Dopuszczalne jest stosowanie jedynie elektrycznych urządzeń oświetleniowych.
9.3.1.42-
9.3.1.49 (zarezerwowany)
9.3.1.50 Dokumenty dotyczące instalacji elektrycznych
9.3.1.50.1 Oprócz dokumentów wymaganych przez przepisy, o których mowa w p. 1.1.4.6, na pokładzie powinny znajdować się następujące dokumenty:
(a) rysunek przedstawiający granice przestrzeni ładunkowej i rozmieszczenie urządzeń elektrycznych zainstalowanych w tej przestrzeni;
(b) lista urządzeń elektrycznych, o których mowa w punkcie powyżej, w tym następujące szczegóły:
maszyna lub urządzenie, lokalizacja, typ ochrony, typ ochrony przeciwwybuchowej, organ inspekcyjny, numer dopuszczenia do eksploatacji;
(c) lista (lub plan ogólny) wskazująca urządzenia elektryczne znajdujące się poza przestrzenią ładunkową, które mogą być uruchamiane podczas załadunku, rozładunku i odgazowania. Wszelkie pozostałe urządzenia należy zaznaczyć na czerwono. Patrz p. 9.3.1.52.3 i 9.3.1.52.4.
9.3.1.50.2 Powyżej wymienione dokumenty powinny nosić pieczęć kompetentnego organu, wydającego świadectwo dopuszczenia do eksploatacji.
9.3.1.51 Instalacje elektryczne
9.3.1.51.1 Dozwolone jest stosowanie wyłącznie instalacji rozdziału energii elektrycznej bez wykorzystania kadłuba jako przewodu powrotnego.
Postanowienie to nie dotyczy:
- aktywnej ochrony katodowej przed korozją;
- instalacji lokalnych znajdujących się poza przestrzenią ładunkową (np. połączeń rozruszników silników wysokoprężnych);
- urządzeń służących do sprawdzania stanu izolacji, o których mowa poniżej w p. 9.3.1.51.2.
9.3.1.51.2 Każda izolowana sieć rozdzielcza powinna być wyposażona w automatyczne urządzenie z alarmem optycznym i dźwiękowym, służącym do kontroli poziomu izolacji.
9.3.1.51.3 Przy wyborze urządzeń elektrycznych przeznaczonych do pracy w przestrzeniach zagrożonych wybuchem, należy brać pod uwagę grupy wybuchowości i klasy temperaturowe przypisane do przewożonych materiałów (patrz kolumny (15) i (16) Tabeli C działu 3.2).
9.3.1.52 Typ urządzeń elektrycznych i ich rozmieszczenie
9.3.1.52.1 (a) W zbiornikach ładunkowych i rurociągach ładunkowych (odpowiadających strefie 0) można instalować wyłącznie wymienione poniżej urządzenia:
- urządzenia pomiarowe, regulacyjne i alarmowe posiadające ochronę typu EEx (ia);
(b) W koferdamach, przestrzeniach podwójnej burty, dna podwójnego i ładowniach (odpowiadających strefie 1) można instalować wyłącznie poniżej wymienione urządzenia:
- atestowane urządzenia pomiarowe, regulacyjne i alarmowe;
- urządzenia oświetleniowe w osłonach ognioszczelnych lub w osłonach gazowych z nadciśnieniem.
- hermetycznie zamknięte echosondy z przewodami prowadzonymi w grubościennych rurach stalowych, z gazoszczelnymi połączeniami, prowadzących na pokład główny.
- przewody aktywnej ochrony katodowej poszycia statku, ułożone w ochronnych rurach stalowych, takich jakie są stosowane w echosondach.
(c) W pomieszczeniach służbowych w przestrzeni ładunkowej (odpowiadających strefie 1) pod pokładem mogą być instalowane tylko poniższe urządzenia:
- atestowane urządzenia pomiarowe, regulacyjne i alarmowe;
- urządzenia oświetleniowe w osłonach ognioszczelnych lub w osłonach gazowych z nadciśnieniem;
- silniki napędzające niezbędne urządzenia, takie jak pompy balastowe, powinny być typu atestowanego.
(d) Urządzenia sterujące i ochronne sprzętu elektrycznego, o którym mowa w p. (a), (b) i (c) powyżej, powinny być umieszczone w przestrzeni ładunkowej, jeżeli nie są zaprojektowane jako w pełni bezpieczne.
(e) Urządzenia elektryczne w przestrzeni ładunkowej na pokładzie (odpowiadające strefie 1) powinny być atestowane.
9.3.1.52.2 Akumulatory należy ulokować poza przestrzenią ładunkową.
9.3.1.52.3 (a) Urządzenia elektryczne wykorzystywane do załadunku, rozładunku i odgazowania w czasie cumowania, znajdujące się poza przestrzenią ładunkową (odpowiadające strefie 2) powinny być co najmniej typu o ograniczonym zagrożeniu wybuchem.
(b) Postanowienie to nie dotyczy:
(i) instalacji oświetleniowych w pomieszczeniach mieszkalnych, z wyjątkiem przełączników znajdujących się w pobliżu wejścia do pomieszczeń mieszkalnych;
(ii) instalacji radiotelefonicznej w pomieszczeniach mieszkalnych lub w sterówce;
(iii) instalacji telefonów przenośnych oraz telefonów stacjonarnych w pomieszczeniach mieszkalnych lub w sterówce,
(iv) instalacji elektrycznych w pomieszczeniach mieszkalnych, w sterówce i w pomieszczeniach służbowych poza przestrzenią ładunkową, pod warunkiem, że:
1. Pomieszczenia te są wyposażone w instalację wentylacyjną zapewniającą nadciśnienie 0,1 kPa (0,001 bara) i niemożliwe jest otwarcie któregokolwiek z okien w tych pomieszczeniach. Otwory wlotowe instalacji wentylacyjnej powinny być umieszczone możliwie najdalej, ale nie mniej niż 6 m od przestrzeni ładunkowej i mniej niż 2 m nad pokładem.
2. Pomieszczenia są wyposażone w instalację wykrywania gazów z czujnikami:
- przy wlotowych otworach ssących instalacji wentylacyjnej;
- bezpośrednio przy górnej krawędzi progów drzwi wejściowych do pomieszczeń mieszkalnych i służbowych;
3. Pomiar stężenia gazu odbywa się w sposób ciągły;
4. Wentylatory powinny być wyłączone w momencie, gdy stężenie gazu osiągnie 20% dolnej granicy wybuchowości. W takim przypadku, oraz wówczas, gdy nie będzie utrzymywane nadciśnienie, lub gdy nastąpi awaria instalacji wykrywania gazu, instalacje elektryczne nie spełniające wymogów powyższego punktu (a) powinny zostać wyłączone. Operacje te powinny być wykonane natychmiast, automatycznie i powinno towarzyszyć im włączenie oświetlenia awaryjnego w pomieszczeniach mieszkalnych, sterówce i pomieszczeniach służbowych. Oświetlenie awaryjne powinno być co najmniej typu o ograniczonym zagrożeniu wybuchem. Wyłączenie powinno być sygnalizowane sygnałami optycznymi i dźwiękowymi w pomieszczeniach mieszkalnych i sterówce.
5. Instalacja wentylacyjna, instalacja wykrywania gazu i alarm urządzenia wyłączającego spełniają całkowicie wymagania powyższego punktu (a).
6. Automatyczne urządzenie wyłączające jest tak nastawione, że nie może dojść do automatycznego wyłączenia, kiedy statek jest w drodze.
9.3.1.52.4 Urządzenia elektryczne nie spełniające wymagań podanych w 9.3.1.52.3, a także ich wyłączniki, należy oznakować na czerwono. Odłączanie takich urządzeń powinno odbywać się z centralnego punktu na pokładzie.
9.3.1.52.5 Prądnica elektryczna, bez przerwy napędzana przez silnik, nie spełniająca wymagań 9.3.1.52.3, powinna być wyposażona w przełącznik umożliwiający wyłączenie wzbudzenia. Przy przełączniku należy umieścić tabliczkę informacyjną z instrukcją obsługi.
9.3.1.52.6 Gniazda wtykowe przeznaczone do zasilania świateł sygnalizacyjnych i do oświetlenia schodni, powinny być zamontowane na statku na stałe w bezpośrednim sąsiedztwie masztu sygnalizacyjnego lub schodni. Przyłączanie i odłączanie powinno być możliwe tylko przy beznapięciowym stanie gniazd.
9.3.1.52.7 Awaria zasilania urządzeń sterowniczych i zabezpieczających powinna być natychmiast sygnalizowana optycznie i akustycznie w miejscach, gdzie zazwyczaj włączane są alarmy.
9.3.1.53 Uziemienie
9.3.1.53.1 Nie będące pod napięciem metalowe części urządzeń elektrycznych w przestrzeni ładunkowej, a także ochronne rury metalowe i osłony przewodów w normalnych warunkach pracy powinny być uziemione, o ile nie są one ułożone w sposób zapewniający automatyczne uziemienie poprzez mocowanie do metalowej konstrukcji statku.
9.3.1.53.2 Postanowienie 9.3.1.53.1 dotyczy także urządzeń o napięciu roboczym niższym niż 50V.
9.3.1.53.3 Samodzielne zbiorniki ładunkowe należy uziemić.
9.3.1.53.4 Powinno być możliwe uziemienie naczyń używanych jako ładunkowe zbiorniki resztkowe i zbiorniki osadowe.
9.3.1.54-
9.3.1.55 (zarezerwowany)
9.3.1.56 Przewody elektryczne
9.3.1.56.1 Wszystkie przewody w przestrzeni ładunkowej powinny posiadać metalowe osłony.
9.3.1.56.2 Przewody i gniazda wtykowe rozmieszczone w przestrzeni ładunkowej powinny być zabezpieczone przed uszkodzeniem mechanicznym.
9.3.1.56.3 W przestrzeni ładunkowej niedozwolone jest stosowanie przewodów przenośnych, z wyjątkiem obwodów elektrycznych w wykonaniu iskrobezpiecznym lub służących do zasilania świateł sygnalizacyjnych i oświetlenia schodni
9.3.1.56.4 Przewody obwodów iskrobezpiecznych powinny być stosowane tylko w takich obwodach i należy je odseparować od innych przewodów, nie przewidzianych do użycia w tych obwodach (np. nie mogą być prowadzone w tej samej wiązce przewodów i nie powinny być mocowane za pomocą tych samych zacisków).
9.3.1.56.5 W przypadku przewodów przenośnych, przeznaczonych do zasilania świateł sygnalizacyjnych i oświetlenia schodni, powinny być stosowane jedynie przewody typu H 07 RN-F w powłoce, zgodne z normą IEC 60 245-4:1994, lub przewody o konstrukcji co najmniej równorzędnej, posiadające żyły o przekroju poprzecznym nie mniejszym niż 1,5 mm2.
Przewody te powinny być jak najkrótsze i ułożone w sposób wykluczający możliwość ich przypadkowego uszkodzenia
9.3.1.56.6 Przewody wymagane dla wyposażenia elektrycznego, o którym mowa w 9.3.1.52.1 (b) i (c), są dozwolone w koferdamach, przestrzeniach podwójnej burty, podwójnego dna, ładowniach oraz pomieszczeniach służbowych poniżej pokładu.
9.3.1.57-
9.3.1.59 (zarezerwowany)
9.3.1.60 Wyposażenie specjalne
W miejscu bezpośrednio dostępnym z przestrzeni ładunkowej należy umieścić prysznic i umywalkę do oczu i twarzy.
9.3.1.61-
9.3.1.70 (zarezerwowany)
9.3.1.71 Wstęp na statek
Tablice informacyjne zabraniające wstępu na statek, przewidziane w 8.3.3, powinny być wyraźnie czytelne z obu burt statku.
9.3.1.72
9.3.1.73 (zarezerwowany
9.3.1.74 Zakaz palenia tytoniu i korzystania z ognia i nieosłoniętego światła
9.3.1.74.1 Tablice informacyjne zabraniające palenia tytoniu, przewidziane w 8.3.4, powinny być wyraźnie czytelne z obu burt statku.
9.3.1.74.2 Przy wejściach do pomieszczeń, w których palenie tytoniu lub posługiwanie się ogniem lub nieosłoniętym światłem nie zawsze jest zabronione, powinny znajdować się tablice określające sytuacje, w których zakaz ten ma zastosowanie.
9.3.1.74.3 Przy każdym wyjściu z pomieszczeń mieszkalnych i sterówki powinny być ustawione popielniczki.
9.3.1.75
9.3.1.91 (zarezerwowany)
9.3.1.92 Wyjście awaryjne
Pomieszczenia, których wejścia lub wyjścia prawdopodobnie częściowo lub całkowicie zanurzają się w stanie uszkodzonym, powinny posiadać wyjście awaryjne na wysokości nie mniejszej niż 0,10 m powyżej wodnicy awaryjnej. Ten przepis nie stosuje się do skrajnika dziobowego i rufowego.
9.3.1.93-
9.3.1.99 (zarezerwowany)
9.3.2 Przepisy budowy zbiornikowców typu C
Zasady konstrukcyjne podane w p. od 9.3.2.0 do 9.3.2.99 odnoszą się do zbiornikowców klasy C.
9.3.2.0 Materiały konstrukcyjne
9.3.2.0.1 (a) Kadłub statku i zbiorniki ładunkowe powinny być zbudowane ze stali okrętowej lub z metalu co najmniej równorzędnego.
Wstawiane zbiorniki ładunkowe mogą być zbudowane także z innych materiałów, pod warunkiem, że są one co najmniej równorzędne pod względem własności mechanicznych i odporności na działanie wysokiej temperatury i ognia.
(b) Wszystkie elementy statku, w tym wszelkie instalacje i wyposażenie, mogące zetknąć się z ładunkiem, powinny być wykonane z materiałów, na które ładunek nie wywiera niebezpiecznego wpływu, nie powodujących rozkładu ładunku ani też nie wchodzących z ładunkiem w reakcje prowadzące do powstania produktów szkodliwych lub niebezpiecznych. W przypadku, gdy nie można sprawdzenia tego podczas klasyfikacji i inspekcji statku, to odpowiednie zastrzeżenie powinno być wpisane do wykazu materiałów statku zgodnie z 1.16.1.2.5.
(c) Przewody rurowe do odprowadzania gazów i rozładowywania fazy gazowej powinny być zabezpieczone przed korozją.
9.3.2.0.2 Z wyjątkiem przypadków, w których jest to jednoznacznie dozwolone w 9.3.2.0.3 lub w świadectwie dopuszczenia, w przestrzeni ładunkowej zabrania się stosowania drewna, stopów aluminium i tworzyw sztucznych.
9.3.2.0.3 (a) Użycie drewna, stopów aluminium i tworzyw sztucznych w przestrzeni ładunkowej jest dopuszczalne wyłącznie w poniższych elementach:
- schodnie i drabiny/schody zewnętrzne;
- ruchome elementy sprzętu (dopuszczalne są jednak aluminiowe pręty pomiarowe, o ile są one wyposażone w mosiężne stopy lub inne zabezpieczenie przed wytwarzaniem iskier).
- zamocowania zbiorników ładunkowych, niezależne od kadłuba statku i zamocowania instalacji oraz wyposażenia;
- maszty i podobne okrągłe elementy drewniane;
- części silników;
- części instalacji elektrycznej;
- urządzenia do załadunku i rozładunku
- pokrywy skrzyń znajdujących się na pokładzie;
(b) Użycie drewna i tworzyw sztucznych w przestrzeni ładunkowej jest dopuszczalne wyłącznie w poniższych elementach:
- wszelkiego rodzaju podpory i ograniczniki.
(c) Użycie tworzyw sztucznych i gumy w przestrzeni ładunkowej jest dopuszczalne wyłącznie w poniższych elementach:
- powłoki (pokrycia) zbiorników ładunkowych i rurociągów ładunkowych;
- wszelkiego rodzaju uszczelki (np. pokryw kopuł i pokryw luków);
- przewody elektryczne;
- zestawy węży ładunkowych;
- izolacja ładunku i rurociągów ładunkowych;
- fotokopie zatwierdzenia zgodnie z 8.1.2.6 lub 8.1.2.7.
(d) Wszystkie materiały instalowane na stałe w pomieszczeniach mieszkalnych i w sterówce, z wyjątkiem mebli, powinny być trudno zapalne. W przypadku pożaru materiały te nie mogą wydzielać oparów lub toksycznych gazów w ilościach niebezpiecznych.
9.3.2.0.4 Farba stosowana w przestrzeni ładunkowej nie może wytwarzać iskier pod wpływem uderzenia.
9.3.2.0.5 Użycie tworzyw sztucznych w łodziach okrętowych jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy są to materiały trudno zapalne.
9.3.2.1 -
9.3.2.7 (zarezerwowany)
9.3.2.8 Klasyfikacja
9.3.2.8.1 Zbiornikowiec powinien być budowany pod nadzorem uznanego towarzystwa klasyfikacyjnego, zgodnie z przepisami ustalonymi przez to towarzystwo klasyfikacyjne dla najwyższej, przewidzianej przez nią klasy, i powinien zostać odpowiednio sklasyfikowany.
Wymagane jest odnawianie klasy statku.
Towarzystwo klasyfikacyjne powinno wydać świadectwo (certyfikat klasyfikacyjny) potwierdzające, że statek pozostaje w zgodzie z przepisami tej części. Świadectwo powinno podawać ciśnienie obliczeniowe i ciśnienie próbne.
Jeżeli statek posiada zbiorniki ładunkowe o różnych ciśnieniach otwierających zawory, świadectwo powinno podawać ciśnienie obliczeniowe i ciśnienie próbne każdego zbiornika.
Towarzystwo klasyfikacyjne powinno sporządzić wykaz towarów wymieniający wszystkie towary niebezpieczne mogące być przyjmowane do przewozu w zbiornikowcu (patrz także 1.16.1.2.5).
9.3.2.8.2 Pompownie ładunkowe powinny być poddane inspekcji przez uznane towarzystwo klasyfikacyjne, gdy konieczne jest odnowienie świadectwa dopuszczenia jak również w trzecim roku ważności świadectwa dopuszczenia.. Inspekcja powinna obejmować co najmniej:
- sprawdzenie całości instalacji pod kątem jej stanu, korozji, szczelności i zmian wykonywanych bez zatwierdzenia;
- sprawdzenie stanu instalacji wykrywania gazu w pompowniach ładunkowych.
Świadectwa kontroli dotyczące pompowni ładunkowych, podpisane przez uznane towarzystwo klasyfikacyjne, powinny być przechowywane na statku. Świadectwa te powinny zawierać co najmniej szczegółowe informacje o powyższej inspekcji oraz uzyskane wyniki a także datę przeprowadzenia inspekcji.
9.3.2.8.3 Stan instalacji wykrywania gazu, o którym mowa w 9.3.2.52.3, powinien być kontrolowany przez uznane towarzystwo klasyfikacyjne każdorazowo, gdy konieczne jest odnowienie świadectwa dopuszczenia, a także w trzecim roku ważności tego świadectwa. Świadectwo, podpisane przez uznane towarzystwo klasyfikacyjne, powinno być przechowywane na pokładzie.
9.3.2.9 (zarezerwowany)
9.3.2.10 Zabezpieczenie przed przenikaniem gazów
9.3.2.10.1 Statek należy zaprojektować tak, by nie dochodziło do przenikania gazów do pomieszczeń mieszkalnych i służbowych.
9.3.2.10.2 Na zewnątrz przestrzeni ładunkowej, progi drzwi w ścianach nadbudówki oraz progi luków prowadzących do pomieszczeń pod pokładem powinny mieć wysokość nie mniejszą niż 0,50 m powyżej pokładu.
Wymaganie to nie musi być spełnione, jeżeli ściana nadbudówki skierowana ku przestrzeni ładunkowej sięga od jednej burty statku do drugiej i posiada drzwi, których progi mają wysokość nie mniejszą niż 0,50 m. Ściana powinna mieć wysokość nie mniejszą niż 2 m. W takim przypadku progi drzwi w ścianach bocznych nadbudówki i zrębnice luków maszynowni znajdujących się poza tą ścianą powinny mieć wysokość nie mniejszą niż 0,10 m. Progi drzwi maszynowni i zrębnice luków maszynowni powinny jednak zawsze mieć wysokość nie mniejszą niż 0,50 m.
9.3.2.10.3 Na zewnątrz przestrzeni ładunkowej, progi drzwi w ścianach bocznych nadbudówki powinny mieć wysokość nie mniejszą niż 0,50 m powyżej pokładu i progi luków oraz otwory wentylacyjne pomieszczeń znajdujących się pod pokładem powinny mieć wysokość nie mniejszą niż 0,50 m powyżej pokładu. Wymaganie to nie dotyczy włazów do przestrzeni podwójnej burty, podwójnego dna.
9.3.2.10.4 Nadburcia, relingi dolne itd. powinny posiadać odpowiednio duże otwory, usytuowane bezpośrednio nad pokładem.
9.3.2.11 Pomieszczenia ładowni i zbiorniki ładunkowe
9.3.2.11.1 (a) Maksymalną dopuszczalną pojemność zbiorników ładunkowych określa się zgodnie z poniższą tabelą:
| LxBxH(m3) | Maksymalna dopuszczalna pojemność zbiornika ładunkowego (m3) |
| do 600 | L x B x H x 0.3 |
| 600 - 3 750 | 180 + (L x B x H - 600) x 0.0635 |
| > 3 750 | 380 |
Dozwolone są konstrukcje alternatywne zgodne z 9.3.4.
W powyższej tabeli L · B · H jest iloczynem głównych wymiarów statku, wyrażonych w metrach (zgodnych z świadectwem pomiarów), gdzie:
L = całkowita długość kadłuba, w m;
B = maksymalna szerokość kadłuba, w m;
H = najmniejsza pionowa odległość pomiędzy górną krawędzią stępki a najniższym punktem pokładu przy burcie statku (wysokość boczna) w przestrzeni ładunkowej, w m;
(b) Przy projektowaniu zbiorników ładunkowych należy brać pod uwagę względną gęstość ładunku. Maksymalna gęstość względna powinna być podana w świadectwie dopuszczenia.
(c) Jeżeli statek jest wyposażony w ciśnieniowe zbiorniki ładunkowe, to do ich projektowania należy przyjąć ciśnienie robocze równe 400 kPa (4 bary).
(d) W przypadku statków o długości nie większej niż 50,00 m, długość zbiornika ładunkowego nie powinna być większa niż 10,00 m.
W przypadku statków o długości większej niż 50,00 m, długość zbiornika ładunkowego nie powinna przekraczać 0,20 L.
Postanowienie to nie dotyczy statków z niezależnymi, wbudowanymi zbiornikami walcowymi o stosunku długości do średnicy ≤ 7.
9.3.2.11.2 (a) W strefie ładunkowej (z wyjątkiem koferdamów) statek należy zaprojektować jako jednostkę gładkopokładową, z podwójną burtą i podwójnym dnem, ale bez skrzyni.
Wstawiane zbiorniki ładunkowe i chłodzone zbiorniki ładunkowe można instalować tylko w ładowniach ograniczonych podwójną burtą i podwójnym dnem, zgodnymi z 9.3.2.11.7 poniżej. Zbiorniki ładunkowe nie powinny wystawać nad pokład.
(b) Wstawiane zbiorniki ładunkowe powinny być tak zamocowane, aby nie mogły unosić się na wodzie.
(c) Pojemność studzienek ssawnych należy ograniczyć do nie więcej niż 0,10 m3.
(d) Nie zezwala się na wzdłużniki burtowe podtrzymujące elementy nośne burt statku lub łączące je z elementami nośnymi ścian wzdłużnych zbiorników ładunkowych, i wzdłużniki burtowe łączące elementy nośne dna statku z dnem zbiorników.
(e) Miejscowe zagłębienie na pokładzie ładunkowym, obejmujące wszystkie ściany, o głębokości większej niż 0,1 m, przeznaczone do umieszczenia pomp ładunkowych i rozładunkowych, jest dopuszczalne jeśli spełniają następujący warunek:
- Zagłębienie nie powinno mieć więcej niż 1 m głębokości.
- Zagłębienie powinno znajdować się nie mniej niż 6 m od wejść i otworów do pomieszczeń mieszkalnych i służbowych na zewnątrz przestrzeni ładunkowej.
- Minimalna odległość zagłębienia od poszycia burty powinna być równa jednej czwartej szerokości statku.
- Wszystkie przewody rurowe łączące zagłębienie ze zbiornikami ładunkowymi powinny być wyposażone w urządzenia odcinające zamontowane bezpośrednio na grodzi.
- Wszystkie urządzenia sterujące wymagane dla wyposażenia znajdującego się w zagłębieniu powinny być uruchamiane z pokładu
- Jeżeli zagłębienie jest większe niż 0,5 m, powinno być ono wyposażone w układ ciągłej detekcji gazu, który automatycznie wskazuje obecność gazów wybuchowych przy użyciu bezpośrednich czujników pomiarowych, i który aktywuje alarm wzrokowy i dźwiękowy kiedy stężenie gazu osiąga 20% dolnej granicy wybuchowości. Czujniki tego systemu powinny być umieszczone we właściwych miejscach na dnie zagłębienia. Pomiar powinien odbywać się w sposób ciągły.
- Alarmy wizualny i dźwiękowy powinny być zainstalowane w sterówce i na pokładzie, a kiedy alarmy te są uruchomione, system załadunku i rozładunku powinien być wyłączony. Awaria systemu detekcji gazu powinna być natychmiast sygnalizowana przy użyciu alarmu wzrokowego i dźwiękowego.
- Powinien być możliwy drenaż zagłębienia przy użyciu systemu zainstalowanego na pokładzie w przestrzeni ładunkowej, niezależnego od innych systemów.
- Zagłębienie powinno być wyposażone w urządzenie alarmowe przekroczenia poziomu, które uruchamia system drenażowy oraz włącza alarm wizualny i dźwiękowy w sterówce w przypadku zgromadzenia się cieczy na dnie.
- W przypadku kiedy zagłębienie jest zlokalizowane powyżej koferdamu, gródź maszynowni powinna posiadać izolację ochronną przeciwpożarową 'A60' zgodną z SOLAS 74, Rozdział II-2, Przepis II.
- Jeżeli przestrzeń ładunkowa jest wyposażona w system zraszania wodnego, to wyposażenie elektryczne znajdujące się w zagłębieniu powinno być chronione przed przenikaniem wody.
- Przewody rurowe łączące zagłębienie iż kadłubem nie powinny przechodzić przez przestrzeń ładunkową.
9.3.2.11.3 (a) Zbiorniki ładunkowe powinny być oddzielone od pomieszczeń mieszkalnych, maszynowni i pomieszczeń służbowych, znajdujących się pod pokładem poza strefą ładunkową, koferdamami o szerokości nie mniejszej niż 0,60 m lub, w przypadku braku takich pomieszczeń mieszkalnych, maszynowni i pomieszczeń służbowych, od końców statku. Jeżeli zbiorniki ładunkowe są instalowane w ładowni, to pomiędzy tymi zbiornikami a grodziami końcowymi ładowni powinna pozostać przestrzeń nie mniejsza niż 0,50 m. W takim przypadku uważać się będzie, że gródź końcowa, zgodna przynajmniej z definicją klasy "A-60" wg SOLAS 74 Rozdział II-2, Przepis 3, jest równorzędna koferdamowi. W przypadku zbiorników ciśnieniowych, odległość 0,50 m można zmniejszyć do 0,20 m.
(b) Powinna być zapewniona możliwość przeprowadzenia kontroli ładowni, koferdamów i zbiorników ładunkowych.
(c) Należy zapewnić możliwość wentylowania wszystkich pomieszczeń w przestrzeni ładunkowej. Należy zapewnić środki służące do ustalenia, czy w pomieszczeniach tych nie znajduje się gaz.
9.3.2.11.4 Grodzie ograniczające zbiorniki ładunkowe, koferdamy i ładownie powinny być wodoszczelne. Zbiorniki ładunkowe i grodzie krańcowe ładowni nie mogą posiadać otworów lub przejść pod pokładem.
Dopuszczane są jednak przejścia w grodziach pomiędzy dwoma ładowniami.
Gródź pomiędzy maszynownią a koferdamem lub pomieszczeniem służbowym w przestrzeni ładunkowej lub pomiędzy maszynownią a ładownią może posiadać przejścia, o ile są one zgodne z wymaganiami podanymi w 9.3.2.1.7.5.
Gródź pomiędzy zbiornikiem ładunkowym a pompownią ładunkową pod pokładem może posiadać przejścia, o ile będą one spełniać wymagania podane w 9.3.2.1.7.6. W grodziach pomiędzy zbiornikami ładunkowymi mogą być wykonane przejścia, pod warunkiem, że rurociągi ładunkowe i rozładunkowe są wyposażone w urządzenia odcinające, umieszczone przy w zbiorniku ładunkowym, z którego są wyprowadzone. Należy zapewnić możliwość obsługi powyższych urządzeń odcinających z pokładu.
9.3.2.11.5 Przestrzenie podwójnej burty i podwójnego dna w przestrzeni ładunkowej należy tak zaprojektować, by można je było napełniać jedynie wodą balastową. Dno podwójne może być jednak wykorzystywane jako zbiorniki oleju napędowego, o ile spełnione zostaną wymagania podane w 9.3.2.32.
9.3.2.11.6 (a) Koferdam, środkowa część koferdamu lub inne pomieszczenie pod pokładem w przestrzeni ładunkowej mogą być wykorzystane jako pomieszczenie służbowe, o ile grodzie ograniczające przestrzeń służbową sięgają pionowo do dna. Dostęp do pomieszczenia służbowego powinien być możliwy tylko z pokładu.
(b) Pomieszczenie służbowe powinno być wodoszczelne, z wyjątkiem luków wejściowych i otworów wentylacyjnych.
(c) W pomieszczeniach służbowych, o których mowa w punkcie powyżej, nie mogą być montowane rurociągi do załadunku lub rozładunku.
Rurociągi do załadunku lub rozładunku mogą być zainstalowane w pompowniach ładunkowych pod pokładem tylko wówczas, gdy spełniają wymagania podane w 9.3.2.17.6.
9.3.2.11.7 Na statkach z podwójną burtą z integralnymi zbiornikami ładunkowymi, odległość pomiędzy burtą statku a grodzią wzdłużną zbiorników ładunkowych powinna wynosić nie mniej niż 1,00 m. Dopuszczalna jest jednak odległość 0,80 m, o ile, w porównaniu z wymaganiami wymiarowymi określonymi w przepisach budowy uznanego towarzystwa klasyfikacyjnego, wprowadzono następujące wzmocnienia:
(a) Zwiększenie grubości mocnicy pokładowej o 25%;
(b) Zwiększenie grubości poszycia burty o 15%;
(c) Zastosowanie wzdłużnego usztywnienia burt, w którym wysokość wzdłużników wynosi nie mniej niż 0,15 m, a pole przekroju ich mocników wynosi nie mniej niż 7,0 cm2.
(d) Wzdłużniki ramowe lub usztywnienia wzdłużne powinny być podparte przez wręgi ramowe, podobnie jak usztywnienia dna, z otworami odciążeniowymi, które są rozmieszczone w odstępach nie większych niż 1,80 m. Odległości te można zwiększyć, jeżeli wzdłużniki zostaną odpowiednio wzmocnione.
Jeżeli w konstrukcji statku zastosowano owrężenie poprzeczne, to zamiast rozwiązania (c), wskazanego powyżej, należy zastosować system wzdłużników. Odległość między wzdłużnikami nie powinna przekraczać 0,80 m, a ich wysokość powinna wynosić nie mniej niż 0,15 m, pod warunkiem, że będą one całkowicie przyspawane do wręgów. Powierzchnia przekroju poprzecznego mocnika wręgu ramowego powinna wynosić nie mniej niż 7,0 cm2, podobnie jak w powyższym punkcie (c). W miejscach, gdzie we wzdłużnikach, w miejscu ich połączenia z wręgami, wykonane są wycięcia, wysokość środnika wzdłużnika należy zwiększyć o głębokość wycięcia.
Średnia wysokość podwójnego dna powinna wynosić nie mniej niż 0,70 m, a w żadnym miejscu nie mniej niż 0,60 m.
Głębokość pod studzienkami zęzowymi można zmniejszyć do 0,50 m. Dopuszczalne są alternatywne konstrukcje zgodnie z 9.3.4.
9.3.2.11.8 Jeżeli statek jest zbudowany ze zbiornikami ładunkowymi w ładowni lub z chłodzonymi zbiornikami ładunkowymi, to odległość między podwójnymi burtami ładowni nie powinna być mniejsza niż 0,80 m, a wysokość dna podwójnego powinna wynosić nie mniej niż 0,60 m.
9.3.2.11.9 Pomieszczenia służbowe znajdujące się w przestrzeni ładunkowej pod pokładem należy tak rozplanować, aby były łatwo dostępne oraz, aby osoby noszące odzież ochronną i aparaty oddechowe mogły bezpiecznie obsługiwać sprzęt znajdujący się w tych pomieszczeniach. Pomieszczenia te powinny być tak zaprojektowane, by bez trudności, a w razie potrzeby przy użyciu zainstalowanych urządzeń, można było z nich wynieść osoby ranne lub nieprzytomne.
9.3.2.11.10 Koferdamy, przestrzenie podwójnej burty, podwójnego dna, zbiorniki ładunkowe, ładownie i inne dostępne pomieszczenia w przestrzeni ładunkowej należy tak rozplanować, by możliwe było przeprowadzenie pełnej ich kontroli oraz całkowite wyczyszczenie przy użyciu odpowiednich metod. Wymiary otworów, z wyjątkiem otworów w przestrzeniach podwójnej burty i dna podwójnego nie mających ścian przylegających do zbiorników ładunkowych, powinny być na tyle duże, by osoba korzystająca z aparatu oddechowego mogła bez trudu dostać się do danej przestrzeni i ją opuścić. Powierzchnia przekroju takich otworów powinna wynosić nie mniej niż 0,36 m2, a minimalna długość boku 0,50 m. Ich konstrukcja powinna zapewniać możliwość łatwego wydobycia osoby rannej lub nieprzytomnej z dna takiej przestrzeni, w razie potrzeby, przy użyciu zainstalowanego sprzętu. W przestrzeniach takich odległość pomiędzy wzmocnieniami nie może być mniejsza niż 0,50 m. W dnie podwójnym odległość ta może być zmniejszona do 0,45 m.
W zbiornikach ładunkowych mogą być wykonane otwory okrągłe o średnicy nie mniejszej niż 0,68 m.
9.3.2.12 Wentylacja
9.3.2.12.1 Każda ładownia powinna posiadać dwa otwory o takich wymiarach i tak usytuowane, aby możliwa była skuteczna wentylacja wszystkich części ładowni. W przypadku braku takich otworów, zapewniona powinna być możliwość wypełnienia ładowni gazem obojętnym lub suchym powietrzem.
9.3.2.12.2 Przestrzenie podwójnej burty i dna podwójnego w przestrzeni ładunkowej, nie przystosowane do wypełnienia wodą balastową, oraz ładownie i koferdamy, powinny posiadać instalację wentylacyjną.
9.3.2.12.3 Wszystkie pomieszczenia służbowe znajdujące się pod pokładem w przestrzeni ładunkowej powinny posiadać instalację wentylacji wymuszonej, o mocy wystarczającej do co najmniej 20-krotnej wymiany powietrza w ciągu godziny, obliczonej na podstawie objętości danego pomieszczenia.
Wyciągowe kanały wentylacyjne powinny sięgać do wysokości 50 mm nad dnem pomieszczenia służbowego. Powietrze powinno być doprowadzane kanałem w górnej części pomieszczenia służbowego. Wloty powietrza należy umieścić nie mniej niż 2 m nad pokładem, w odległości nie mniejszej niż 2 m od otworów w zbiornikach i 6 m od wylotów zaworów bezpieczeństwa.
Rury przedłużające, których użycie może być konieczne, mogą być typu przegubowego.
9.3.2.12.4 Powinna być zapewniona możliwość wentylowania pomieszczeń mieszkalnych i służbowych.
9.3.2.12.5 Wentylatory stosowane w terenie ładunkowym powinny być tak zaprojektowane, by nie wytwarzały ładunku elektrostatycznego, a przy zetknięciu się łopat wentylatora z obudową nie powstawały iskry.
9.3.2.12.6 Przy wlotach wentylacyjnych powinny znajdować się tabliczki informacyjne, informujące o warunkach, w jakich wloty należy zamykać. Wszystkie prowadzące na zewnątrz wloty wentylacyjne pomieszczeń mieszkalnych i służbowych powinny być wyposażone w klapy ogniowe. Tego rodzaju otwory wentylacyjne należy umieszczać w odległości nie mniejszej niż 2 m od przestrzeni ładunkowej.
Wloty wentylacyjne pomieszczeń służbowych znajdujących się pod pokładem w przestrzeni ładunkowej mogą być usytuowane w takiej przestrzeni.
9.3.2.12.7 Przerywacze płomienia, zalecane w 9.3.2.20.4, 9.3.2.22.4, 9.3.2.22.5, 9.3.2.26.4 powinny być typu zatwierdzonego do tego celu przez właściwy organ.
9.3.2.13 Stateczność (ogólna)
9.3.2.13.1 Należy wykazać wystarczającą stateczność statku, w tym stateczność w stanie uszkodzonym.
9.3.2.13.2 Dane wejściowe służące do obliczeń stateczności - wyporność statku pustego i położenie środka ciężkości - należy określić albo na podstawie próby przechyłów, albo na drodze szczegółowych obliczeń masy i momentów. W tym drugim przypadku wyporność statku pustego należy sprawdzić w próbie wyporności, przy czym różnica pomiędzy masą określoną na drodze obliczeniowej a wypornością ustaloną poprzez odczyty zanurzenia nie może przekroczyć ± 5%.
9.3.2.13.3 Należy zapewnić wystarczającą stateczność na wszystkich etapach załadunku i wyładunku oraz w końcowym stanie załadowania, dla wszystkich gęstości względnych przewożonych materiałów zawartych w wykazie materiałów statku zgodnie z 1.16.1.2.5.
Statek powinien spełniać wymagania dla stateczności w stanie nieuszkodzonym i stateczności awaryjnej, dla każdej operacji załadunku, z uwzględnieniem aktualnego poziomu załadowania zbiorników ładunkowych, zbiorników balastowych i przedziałów, zbiorników wody pitnej, zbiorników ściekowych, oraz zbiorników zawierających materiały eksploatacyjne statku.
Należy również brać pod uwagę etapy pośrednie podczas tych operacji.
Potwierdzenie wystarczającej stateczności dla każdego trybu pracy, załadunku i balastu powinno być dołączone do książki stateczności, i podlega zatwierdzeniu przez odpowiednie towarzystwo klasyfikacyjne, które klasyfikuje statek. Jeżeli jest to praktycznie niemożliwe, aby wstępnie obliczyć warunki pracy, załadunku i balastowania, powinien być zainstalowany przyrząd kontroli załadunku kontrolujący stan załadowania zatwierdzony przez uznane towarzystwo klasyfikacyjne statku, zawierający dane z książki stateczności.
Uwaga. Książka stateczności powinna być sformułowana w sposób zrozumiały dla odpowiedzialnego kapitana i zawierać następujące dane:
* Opis ogólny statku;
* Schemat ogólny i plany zdolności wskazujące przypisane wykorzystanie pomieszczeń i przestrzeni (zbiorniki ładunkowe, magazyny, zakwaterowanie, itp.):
* Szkic wskazujący położenie znaków zanurzenia w odniesieniu do pionów statku;
* Schemat pompowania balastu i systemów zapobiegania przepełnienia;
* Krzywe hydrostatyczne lub tabele odpowiadające projektowanemu trymowi. oraz, jeżeli przewidziane są znaczne kąty trymu w trakcie normalnej eksploatacji statku, to trzeba dołączyć krzywe lub tabele odpowiadające takiemu zakresowi trymu;
* Krzywe przekrojów lub tabele stateczności obliczone na bazie swobodnego trymowania, dla zakresów przemieszczenia i trymu przewidywanego w normalnych warunkach pracy, ze wskazaniem wielkości, które zostały uznane za istotne;
* Tablice pojemności zbiorników lub krzywe pokazujące pojemności, środki ciężkości i dane o wolnych powierzchniach dla wszystkich zbiorników ładunkowych, zbiorników balastowych i przedziałów, zbiorników wody pitnej i zbiorników ścieków oraz zbiorników zawierających produkty do eksploatacji statku;
* Dane o statku próżnym (masa i środek ciężkości) wynikające z próby przechyłów lub pomiaru nośności w połączeniu ze szczegółowym bilansem masy lub innych dopuszczalnych przedsięwzięć. Jeżeli wyżej wymienione informacje pochodzą ze statku siostrzanego, to powinno być wyraźnie wskazane odniesienie do tego statku-siostry i dołączona kopia zatwierdzonego sprawozdania z próby przechyłów tego statku-siostry;
* Kopia zatwierdzonego sprawozdania z badań powinna być zawarte w książce stateczności;
* Warunki przeładunkowe z wszystkimi istotnymi informacjami, takimi jak:
* Dane o statku, napełnieniu zbiorników, magazynów, załodze i innych odpowiednich rzeczy na pokładzie (masy i środka ciężkości dla każdej rzeczy, momenty bezwładności wolnych powierzchni dla ładunków ciekłych);
* Zanurzenie śródokręcia i w połowie pomiędzy pionami rufy i dziobu;
* Wysokość metacentrum z uwzględnieniem wypływu wolnych powierzchni;
* Wartości ramion prostujących i łuku;
* Momenty zginające wzdłużne i sił w punktach odczytu;
* Informacje o otworach (lokalizacja, rodzaj uszczelnienia, sposób zamknięcia), oraz
* Informacje dla kapitana.
Obliczanie wpływu wody balastowej na stateczność z informacjami na temat tego, czy powinny być zainstalowane stałe wskaźniki poziomu dla zbiorników balastowych i przedziałów lub czy zbiorniki balastowe lub przedziały powinne być całkowicie pełne lub puste w czasie podróży..
9.3.2.14 Stateczność (w stanie nieuszkodzonym)
9.3.2.14.1 Należy w pełni przestrzegać wymagań dotyczących stateczności w stanie nieuszkodzonym, wynikających z obliczeń stateczności w stanie uszkodzonym.
9.3.2.14.2 W przypadku statków ze zbiornikami ładunkowymi o szerokości większej niż 0,70 x B należy wykazać, że spełnione są następujące wymagania stateczności:
(a) W zakresie dodatnim krzywej ramion prostujących, aż do zanurzenia pierwszego otworu, ramię prostujące (GZ) powinno wynosić nie mniej niż 0,10 m.
(b) Pole powierzchni zakresu dodatniego krzywej ramion prostujących, aż do zanurzenia pierwszego otworu, w każdym przypadku aż do kąta przechyłu ≤ 27 °, nie powinno być mniejsze niż 0.024 m.rad.
(c) Wysokość metacentryczna (GM) nie powinna być mniejsza niż 0,10 m.
Powyższe warunki powinny być spełnione przy uwzględnieniu wpływu wszystkich powierzchni swobodnych, podczas wszystkich faz załadunku i rozładunku.
9.3.2.14.3 Należy przyjmować najostrzejsze wymagania punktów 9.3.2.14.1 i 9.3.2.14.2.
9.3.2.15 Stateczność (w stanie uszkodzonym)
9.3.2.15.1 Przy analizie stateczności w stanie uszkodzonym, pod uwagę należy wziąć poniższe założenia:
(a) Zakres uszkodzeń burty:
zakres wzdłużny: o najmniej 0,10 L, ale nie mniej niż 5,00 m;
zakres poprzeczny: 0,79 m lub, jeżeli ma zastosowanie, to odległość dopuszczona w dziale 9.3.4, zmniejszona o 0,01 m;;
zakres pionowy: od linii podstawowej w górę, bez ograniczeń;
(b) Zakres uszkodzeń dna:
zakres wzdłużny: co najmniej 0,10 L, ale nie mniej niż 5,00 m;
zakres poprzeczny: 3,00 m;
zakres pionowy: 0,59 m od linii podstawowej w górę, z wyłączeniem studzienki zęzowej.
(c) Należy założyć, że wszystkie grodzie w obszarze uszkodzenia zostały zniszczone, co oznacza, że położenie grodzi należy tak dobrać, aby zapewnić pływalność statku po zatopieniu dwóch lub więcej przedziałów sąsiadujących ze sobą w kierunku wzdłużnym.
Należy przyjąć poniższe postanowienia:
- W przypadku uszkodzenia dna należy przyjąć, że zatopione zostały także przedziały sąsiadujące w kierunku poprzecznym.
- W końcowym stanie zatopienia dolna krawędź wszelkich otworów z zamknięciami niewodoszczelnymi (np. drzwi, iluminatory, luki) powinna znajdować się co najmniej 0,10 m nad wodnicą awaryjną.
- Ogólnie należy przyjąć stopień zatapialności równy 95%. Jeżeli dla któregoś z przedziałów wyliczony zostanie średni stopień zatapialności mniejszy niż 95%, to można zastosować tak uzyskaną wartość obliczeniową.
Należy jednak stosować następujące wartości minimalne:
- maszynownie: 85%
- pomieszczenia mieszkalne 95%
- dna podwójne, zbiorniki paliwa, zbiorniki balastowe itp., w zależności od tego, czy, w związku z ich funkcją, należy uważać je za napełnione czy puste dla statku pływającego przy największym dopuszczalnym zanurzeniu: 0% lub 95%
Dla głównej maszynowni należy przyjmować tylko zatapialność jednoprzedziałową, tzn. przyjmuje się, że skrajne grodzie maszynowni nie uległy uszkodzeniu.
9.3.2.15.2 W stanie równowagi (końcowy stan zatopienia), kąt przechyłu statku nie powinien przekroczyć 12°. Otwory nie posiadające zamknięć wodoszczelnych nie mogą zostać zatopione przed osiągnięciem stanu równowagi. Jeżeli otwory takie zanurzają się przed osiągnięciem tego stanu, to odpowiadające im pomieszczenia należy przy obliczeniach stateczności uważać za zatopione.
Dodatni zakres krzywej ramienia prostującego poza stanem równowagi powinien mieć ramię prostujące ≥ 0,05 m, a pole powierzchni pod krzywą powinno wynosić ≥ 0,0065 m.rad. Minimalne wartości stateczności powinny być zachowane aż do zanurzenia pierwszego otworu z zamknięciem niewodoszczelnym, a w każdym razie przy kątach przechyłu statku ≤ 27°. Jeżeli otwory z zamknięciem niewodoszczelnym zanurzają się przed osiągnięciem tego stanu, to odpowiadające im pomieszczenia należy przy obliczeniach stateczności uważać za zatopione.
9.3.2.15.3 Jeżeli otwory, przez które może nastąpić dodatkowe zatopienie przedziałów nieuszkodzonych, można zamknąć wodoszczelnie, to urządzenia służące do zamykania należy odpowiednio oznakować.
9.3.2.15.4 Jeżeli statek posiada otwory służące do zatapiania poprzecznego lub pionowego, mające zredukować niesymetryczność zatapiania, to czas wyrównania nie może przekraczać 15 minut, o ile w przejściowych stanach zatapiania zachowana jest wystarczająca stateczność.
9.3.2.16 Maszynownie
9.3.2.16.1 Silniki spalinowe, służące do napędu statku, a także silniki spalinowe napędzające urządzenia pomocnicze, należy usytuować poza przestrzenią ładunkową. Wejścia i inne otwory prowadzące do maszynowni powinny znajdować się w odległości co najmniej 2 m od przestrzeni ładunkowej.
9.3.2.16.2 Powinien być zapewniony dostęp do maszynowni z pokładu. Wejścia nie mogą być skierowane ku przestrzeni ładunkowej. Jeżeli drzwi nie są umieszczone w zagłębieniach, których głębokość jest równa co najmniej szerokości drzwi, wówczas zawiasy powinny być umieszczone od strony przestrzeni ładunkowej.
9.3.2.17 Pomieszczenia mieszkalne i służbowe
9.3.2.17.1 Pomieszczenia mieszkalne i sterówka powinny być usytuowane poza przestrzenią ładunkową, przed płaszczyzną pionową lub za płaszczyzna pionową oddzielającą przestrzeń ładunkową pod pokładem. Okna sterówki znajdujące się co najmniej 1 m ponad jej podłogą mogą być pochylone do przodu.
9.3.2.17.2 Wejścia do pomieszczeń i otwory w nadbudówce nie mogą być skierowane ku przestrzeni ładunkowej. Drzwi otwierające się na zewnątrz, nie umieszczone w zagłębieniach, których głębokość jest równa co najmniej szerokości drzwi, powinny posiadać zawiasy od strony przestrzeni ładunkowej.
9.3.2.17.3 Powinna być zapewniona możliwość zamykania wejść z pokładu i otworów pomieszczeń prowadzących na otwarte powietrze.
Na wejściach do takich przestrzeni umieszczona powinna być poniższa instrukcja:
NIE OTWIERAĆ PODCZAS ZAŁADUNKU, ROZŁADUNKU LUB ODGAZOWANIA BEZ ZGODY KAPITANA.
NATYCHMIAST ZAMKNĄĆ.
9.3.2.17.4 Wejścia i otwierane iluminatory w nadbudówce i pomieszczeniach mieszkalnych, a także inne otwory w tych pomieszczeniach powinny być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 2 m od przestrzeni ładunkowej. Wszystkie drzwi i iluminatory sterówki powinny znajdować się w odległości nie mniejszej niż 2 m od przestrzeni ładunkowej, z wyjątkiem tych przypadków, gdy nie ma bezpośredniego połączenia między sterówką a częścią mieszkalną.
9.3.2.17.5 (a) Wały napędowe pomp zęzowych i balastowych w przestrzeni ładunkowej mogą przechodzić przez gródź pomiędzy pomieszczeniem służbowym a maszynownią, pod warunkiem, że układ pomieszczenia służbowego jest zgodny z wymaganiami podanymi w 9.3.2.11.6.
(b) Przejście wału przez gródź powinno być gazoszczelne i zaakceptowane przez uznane towarzystwo klasyfikacyjne.
(c) Wywieszone powinny być niezbędne instrukcje użytkowania.
(d) Przez gródź pomiędzy maszynownią a pomieszczeniem służbowym w przestrzeni ładunkowej, a także przez gródź pomiędzy maszynownią a ładowniami można prowadzić przewody elektryczne, rurociągi hydrauliczne i rurociągi instalacji pomiarowych, sterowniczych i alarmowych, pod warunkiem, że przejścia takie zostaną zatwierdzone przez uznane towarzystwo klasyfikacyjne. Przejścia grodziowe tych instalacji powinny być gazoszczelne. Przejścia przez grodzie z izolacją przeciwpożarową "A-60" wg SOLAS 74 rozdział II-2, Przepis 3, powinny posiadać odpowiednią izolację przeciwpożarową.
(e) Rurociągi mogą przechodzić przez gródź pomiędzy maszynownią a pomieszczeniem służbowym w przestrzeni ładunkowej pod warunkiem, że rurociągi te są poprowadzone pomiędzy urządzeniami mechanicznymi w maszynowni i pomieszczeniu służbowym, nie posiadającymi jakichkolwiek otworów w pomieszczeniu służbowym, i posiadają zawory odcinające przy grodzi w maszynowni.
(f) Oprócz wymagań 9.3.2.11.4, przewody rurowe z maszynowni mogą być prowadzone na zewnątrz przez pomieszczenia służbowe w przestrzeni ładunkowej, koferdam, ładownię lub przestrzeń podwójnej burty pod warunkiem, że w obrębie pomieszczenia służbowego, koferdamu, ładowni lub podwójnej burty są one wykonane z rur grubościennych i nie posiadają jakichkolwiek kołnierzy lub otworów.
(g) Jeżeli wał napędowy urządzenia pomocniczego przechodzi przez ścianą znajdującą się ponad pokładem, to miejsce przejścia wału powinno być gazoszczelne.
9.3.2.17.6 Pomieszczenie służbowe usytuowane w przestrzeni ładunkowej pod pokładem nie może być wykorzystywane jako pompownia instalacji ładunkowej, z wyjątkiem przypadków, gdy:
- pompownia jest oddzielona od maszynowni lub pomieszczeń służbowych poza przestrzenią ładunkową za pomocą koferdamu lub grodzi z izolacją przeciwpożarową "A.60", przewidzianą w konwencji SOLAS 74, Rozdział II-2, Przepis 3, lub przez pomieszczenie służbowe bądź ładownię;
- wymagana powyżej gródź "A-60" nie posiada przejść, o których mowa w 9.3.2.17.5(a);
- wyloty wyciągów wentylacyjnych są umieszczone w odległości nie mniejszej niż 6 metrów od wejść i otworów pomieszczeń mieszkalnych i służbowych poza przestrzenią ładunkową;
- luki wejściowe i wloty wentylacyjne można zamykać od zewnątrz;
- wszystkie rurociągi załadunkowe i rozładunkowe, a także rurociągi resztkowe, posiadają urządzenia odcinając po stronie ssącej pompy w pompowni ładunkowej, bezpośrednio przy grodzi. Niezbędne operacje sterowania urządzeniami znajdującymi się w pompowni, uruchamianie pomp oraz niezbędnego sterowanie natężeniem przepływu cieczy, powinny być prowadzone z pokładu;
- zęzy pompowni posiadają urządzenie służące do pomiaru poziomu ich napełnienia, uruchamiające alarm optyczny i akustyczny w sterówce, gdy w zęzach tych dojdzie do nagromadzenia cieczy.
- pompownia ładunkowa jest na stałe wyposażona w instalację wykrywania gazu, która automatycznie sygnalizuje obecność gazów wybuchowych lub brak tlenu, wykorzystując do tego bezpośrednie czujniki pomiarowe, i uruchamia alarm optyczny i akustyczny, gdy stężenie gazu osiągnie 20% dolnej granicy wybuchowości. Czujniki tej instalacji należy umieścić w odpowiednich miejscach na dnie (podłodze) i bezpośrednio pod pokładem.
Pomiar powinien odbywać się w sposób ciągły.
- alarmy dźwiękowe i optyczne są zamontowane w sterówce i w pompowni ładunkowej, a w momencie zadziałania alarmu następuje wyłączenie instalacji załadunku i rozładunku. Usterka instalacji wykrywania gazu powinna być natychmiast sygnalizowana w sterówce i na pokładzie za pomocą alarmów dźwiękowych i optycznych.
- instalacja wentylacyjna zalecana w 9.3.9.12.3 ma wydajność zapewniającą co najmniej 30-krotną wymianę powietrza na godzinę, obliczoną na podstawie całkowitej objętości pomieszczenia służbowego.
9.3.2.17.7 Przy wejściu do pompowni ładunkowej powinna być umieszczona poniższa instrukcja:
PRZED WEJŚCIEM DO POMPOWNI ŁADUNKOWEJ SPRAWDZIĆ, CZY JEST ONA ODGAZOWANA I CZY ZNAJDUJE SIĘ W NIEJ WYSTARCZAJĄCA ILOŚĆ TLENU.
NIE OTWIERAĆ DRZWI I OTWORÓW WEJŚCIOWYCH BEZ ZGODY KAPITANA. W RAZIE ALARMU NATYCHMIAST OPUŚCIĆ POMIESZCZENIE.
9.3.2.18 Możliwość zobojętniania
W przypadku, kiedy przepisy wymagają zobojętniania lub tłumienia ładunku, statek powinien być wyposażony w system zobojętniania.
System powinien posiadać zdolność utrzymywania stałego minimalnego ciśnienia 7 kPa (0,07 bar) w przestrzeniach, które mają być zobojętniane. Dodatkowo, system zobojętniania nie powinien zwiększać ciśnienia w zbiorniku ładunkowym do ciśnienia większego niż ciśnienie regulacji zaworu ciśnieniowego. Ciśnienie nastawienia podciśnieniowego zaworu nadmiarowego powinno wynosić3,5 kPa (0,035 bar).
Wystarczająca do załadunku lub rozładunku ilość gazu zobojętniającego powinna być doprowadzona lub wytworzona na pokładzie, jeśli nie jest możliwe jej uzyskanie na nabrzeżu. Na pokładzie powinna znajdować się także wystarczająca ilość gazu zobojętniającego, tak aby skompensować straty występujące podczas transportu.
Pomieszczenia, które mają być poddane zobojętnianiu powinny być wyposażone w połączenia do wprowadzania gazu zobojętniającego oraz system monitorowania, tak, aby zapewnić w sposób ciągły właściwą atmosferę.
Jeśli ciśnienie lub stężenie gazu zobojętniającego w fazie gazowej spada poniżej danej wartości, powyższy system monitorujący powinien uruchomić alarm wizualny lub dźwiękowy w sterówce. Jeżeli sterówka jest nieobsadzona, alarm powinien być odbierany w miejscu gdzie znajduje się członek załogi.
9.3.2.19 (zarezerwowany)
9.3.2.20 Konstrukcja koferdamów
9.3.2.20.1 Koferdamy lub przedziały koferdamowe pozostałe po wydzieleniu pomieszczeń służbowych zgodnie z wymaganiami podanymi w 9.3.3.11.6, powinny być dostępne przez włazy.
Jednakże, jeżeli koferdam jest połączony z przestrzenią podwójnej burty, to jest wystarczające żeby był dostępny z tej przestrzeni. W takim przypadku należy zapewnić środki monitorowania umożliwiające sprawdzenie z pokładu, czy koferdam jest pusty.
9.3.2.20.2 Powinna być zapewniona możliwość zalania koferdamów wodą i opróżnienia ich przy pomocy pompy. Czas zalewnia nie powinien przekraczać 30 minut.
Te wymagania nie mają zastosowania, kiedy grodź pomiędzy maszynownią a koferdamem zawiera ogniotrwałą izolację typu "A-60" zgodnie z SOLAS 74, Rozdział II-2, Przepis 3, lub została wyposażona tak jak przestrzeń służbowa.
Koferdamy nie powinny mieć zaworów wlotowych.
9.3.2.20.3 Nie powinno istnieć jakiekolwiek połączenie za pomocą stałego rurociągu pomiędzy koferdamem a innym rurociągiem statku poza przestrzenią ładunkową.
9.3.2.20.4 Na otworach wentylacyjnych koferdamów powinny być założone przerywacze płomienia, wytrzymałe na gwałtowne spalanie.
9.3.2.21 Urządzenia awaryjne i kontrolno-pomiarowe
9.3.2.21.1 Zbiorniki ładunkowe powinny być wyposażone w następujące urządzenia:
(a) znak wewnątrz zbiornika wskazujący poziom cieczy wynoszący 95%;
(b) poziomowskaz;
(c) urządzenie alarmowe wysokiego poziomu cieczy, uruchamiające się najpóźniej w momencie, gdy poziom napełnienia wynosi 90%;
(d) czujnik wysokiego poziomu, uruchamiający urządzenie zabezpieczające przed przelaniem najpóźniej w momencie osiągnięcia 97,5% napełnienia;
(e) przyrząd do pomiaru ciśnienia fazy gazowej (pary) w zbiorniku ładunkowym;
(f) przyrząd do pomiaru temperatury ładunku, jeżeli w kolumnie (9) Tabeli C działu 3.2 przewidziane jest zastosowanie instalacji podgrzewania ładunku lub w kolumnie (20) tego wykazu podana jest temperatura maksymalna;
(g) połączenie dla urządzenia probierczego, zamknięte lub częściowo zamknięte, i/lub przynajmniej jeden otwór probierczy, jeżeli jest wymagane w kolumnie (13) Tabeli C w dziale 3.2.
9.3.2.21.2 Przy określaniu procentowego stopnia napełnienia błąd pomiaru nie może przekraczać 0,5%. Odpowiednie obliczenia wykonuje się w oparciu o całkowitą pojemność zbiornika ładunkowego, z uwzględnieniem szybu nadmiarowego;
9.3.2.21.3 Poziomowskaz powinien umożliwiać odczyt wskazań z miejsca sterowania urządzeniami odcinającymi dany zbiornik ładunkowy. Dopuszczalny maksymalny poziom wypełnienia zbiornika ładunkowego powinien być oznaczony na każdym poziomowskazie.
Stały odczyt nadciśnienia i podciśnienia powinien być możliwy z miejsca gdzie załadunek i rozładunek może zostać zatrzymany. Dopuszczalna maksymalna wartość nadciśnienia i podciśnienia powinna być oznaczona na każdym poziomowskazie.
Odczyt powinien być możliwy w każdych warunkach pogodowych.
9.3.2.21.4 Urządzenie alarmowe wysokiego poziomu cieczy powinno w momencie zadziałania uruchamiać optyczny i dźwiękowy sygnał ostrzegawczy na pokładzie.
Urządzenie alarmowe wysokiego poziomu cieczy powinno być niezależne od poziomowskazu.
9.3.2.21.5 (a) Czujnik wysokiego poziomu, o którym mowa w p. 9.3.2.21.1 (d) powyżej, powinien włączać alarm optyczny i dźwiękowy na pokładzie i równocześnie uruchamiać styk elektryczny, który za pomocą sygnału binarnego przerwie obwód elektryczny instalacji brzegowej i tym samym uruchomi instalacje urządzenia brzegowego mające zapobiec przelaniu cieczy podczas operacji załadunku.
Sygnał taki powinien być przesyłany do instalacji brzegowej przez wodoszczelną wtyczkę dwupinową urządzenia łączącego, zgodnego z normą EN 60309-2:1999, na prąd stały 40 do 50 wolt, oznakowanego kolorem białym, o położeniu wskaźnika na godzinie 10.
Wtyczka powinna być trwale przymocowana do statku, w pobliżu brzegowych przyłączy rurociągów załadunkowych i rozładunkowych.
Czujnik wysokiego poziomu również powinien mieć możliwość wyłączania własnych pomp rozładunkowych statku. Czujnik wysokiego poziomu powinien być niezależny od urządzenia alarmowego wysokiego poziomu cieczy, ale może być połączony z poziomowskazem.
(b) W trakcie rozładunku przy użyciu pompy pokładowej powinna istnieć możliwość wyłączenia rozładunku za pomocą instalacji brzegowej. W tym celu niezależna, iskrobezpieczna linia zasilająca, zasilana ze statku, powinna być wyłączona z instalacji brzegowej przy użyciu styku elektrycznego.
Transmisja sygnału binarnego z instalacji brzegowej powinna być możliwa przez wodoszczelne gniazdo dwubiegunowe lub urządzenie łączące zgodne z normą EN 60309-2:1999, na prąd stały 40 do 50 V, oznakowanego kolorem białym, o położeniu wskaźnika na godzinie 10.
Takie gniazdo powinno być trwale przymocowana do statku, w pobliżu brzegowych przyłączy rurociągów rozładunkowych.
(c) Statki, które mogą dostarczać produkty wymagane do eksploatacji statków powinny być wyposażone w sprzęg międzyokrętowy zgodny z normą europejską EN 12827:1996 i szybkie urządzenie zamykające umożliwiające przerwanie tankowania. Powinno być możliwe wyzwolenie tego szybkiego urządzenia zamykającego przez sygnał elektryczny z systemu ochrony przed przepełnieniem. Obwody elektryczne wyzwalające szybkie urządzenie zamykające powinny być zabezpieczone zgodnie z zasadą prądu spoczynkowego lub za pomocą innych właściwych środków wykrywania błędu. Stan obwodu elektrycznego, który nie może być kontrolowany przy użyciu zasady prądu spoczynkowego powinien być łatwy do sprawdzenia.
Wyzwolenie szybkiego urządzenia zamykającego powinno być możliwe niezależnie od sygnału elektrycznego.
Szybkie urządzenie zamykające powinno uruchamiać alarm wizualny lub dźwiękowy na pokładzie.
9.3.2.21.6 Sygnały optyczne i dźwiękowe generowane przez urządzenie alarmowe wysokiego poziomu cieczy powinny wyraźnie różnić się od sygnałów pochodzących z czujnika wysokiego poziomu.
Alarm optyczny powinien być widoczny z każdego stanowiska sterowania na pokładzie zaworami odcinającymi zbiorniki ładunkowe. Powinna być zapewniona możliwość łatwego sprawdzenia prawidłowości działania czujników i obwodów elektrycznych lub też powinny mieć one konstrukcję odporną na usterki.
9.3.2.21.7 Gdy ciśnienie lub temperatura przekroczy nastawioną wartość, urządzenia służące do pomiaru podciśnienia lub nadciśnienia fazy gazowej w zbiorniku ładunkowym i temperatury ładunku powinny włączyć alarm optyczny i dźwiękowy w sterówce. Kiedy sterówka jest nieobsadzona, alarm powinien być odbierany w miejscu, gdzie znajduje się członek załogi. Jeżeli ciśnienie przekroczy nastawioną wartość podczas załadunku lub wyładunku, to miernik ciśnienia powinien równocześnie, poprzez wtyczkę wskazaną w 9.3.2.21.5 powyżej, przełączyć natychmiast styk elektryczny, który spowoduje rozpoczęcie działań mających na celu przerwanie operacji załadunku lub wyładunku. W przypadku korzystania z własnej pokładowej pompy rozładunkowej powinno nastąpić automatyczne jej wyłączenie.
Przyrząd do pomiaru nadciśnienia lub podciśnienia powinien uruchamiać alarm najpóźniej w momencie osiągnięcia nadciśnienia wynoszącego 1,15 ciśnienia otwarcia zaworu ciśnieniowego lub osiągnięcia wartości konstrukcyjnej podciśnienia lecz nie przekraczającej 5 kPa (0,05 bar). Maksymalna dopuszczalna temperatura jest podana w kolumnie (20) Tabeli C działu 3.2. Czujniki alarmów, o których mowa w tym punkcie, mogą być przyłączone do urządzenia alarmowego czujnika.
Jeżeli jest to zalecone w kolumnie (20) tabeli C działu 3.2, to przyrząd do pomiaru nadciśnienia w fazie gazowej powinien uruchomić alarm wizualny i dźwiękowy w sterówce, kiedy nadciśnienie podczas rejsu przekracza 40 kPa (0,4 bar). Kiedy sterówka jest nieobsadzona, alarm powinien być także odbierany w miejscu, gdzie znajduje się członek załogi.
9.3.2.21.8 Jeżeli elementy sterujące urządzeń odcinających zbiorniki ładunkowe są usytuowane w centrali manewrowo-kontrolnej, to należy zapewnić możliwość zatrzymania pomp i odczytu poziomowskazów, a ponadto sygnały optyczne i dźwiękowe włączane przez urządzenia alarmowe wysokiego poziomu cieczy, czujnik wysokiego poziomu określony w 9.3.2.21.1 (d), przyrządy do pomiaru ciśnienia i temperatury ładunku powinny być łatwe od odczytania zarówno w centrali jak i na pokładzie.
Należy zapewnić odpowiednie monitorowanie przestrzeni ładunkowej z centrali kontrolno-manewrowej.
9.3.2.21.9 Statek powinien być tak wyposażony, aby można było przerywać operacje załadunku i wyładunku za pomocą przełączników, to znaczy, aby można było zamknąć szybkozamykający zawór odcinający usytuowany na elastycznej linie łączącej statek z brzegiem. Przełączniki powinny być umieszczone w dwóch miejscach na statku (dziób i rufa).
Postanowienie stosuje się jedynie wtedy, gdy jest to zalecone w kolumnie (20) Tabeli C działu 3.2.
Instalacja przerywania powinna być zaprojektowana zgodnie z zasadą prądu spoczynkowego.
9.3.2.22 Otwory zbiorników ładunkowych
9.3.2.22.1 (a) Otwory zbiorników ładunkowych należy usytuować na pokładzie, w przestrzeni ładunkowej.
(b) Otwory zbiorników ładunkowych o przekroju większym niż 0,10 m2 i otwory urządzeń awaryjnych, zapobiegających powstaniu nadciśnienia, powinny znajdować się co najmniej 0,50 m nad pokładem.
9.3.2.22.2 Otwory zbiorników ładunkowych powinny posiadać gazoszczelne zamknięcia, wytrzymujące ciśnienie próbne wskazane w 9.3.2.23.2.
9.3.2.22.3 Zamknięcia normalnie wykorzystywane podczas operacji ładunkowych nie mogą powodować iskrzenia w czasie zamykania i otwierania.
9.3.2.22.4 (a) Każdy zbiornik ładunkowy lub grupę zbiorników przyłączonych do wspólnego rurociągu odprowadzającego opary należy wyposażyć w:
- urządzenia zabezpieczające, niedopuszczające do powstania nadciśnienia lub podciśnienia o niedopuszczalnej wartości. Kiedy w kolumnie (17) Tabeli C działu 3.2 wymagana jest ochrona antywybuchowa, to zawory podciśnieniowe powinny posiadać przerywacze płomienia wytrzymałe na gwałtowne spalanie, a ciśnieniowe zawory nadmiarowe powinny posiadać odpowietrzniki szybkowylotowe wytrzymałe na stałe spalanie.
Gazy powinny być wypuszczane do góry. Ciśnienie otwarcia odpowietrznika szybkowylotowego i ciśnienie otwarcia zaworu podciśnieniowego należy w sposób trwały oznaczyć na odpowiednich zaworach;
- przyłącze do bezpiecznego odprowadzania z powrotem na brzeg gazów usuwanych podczas załadunku;
- urządzenie do bezpiecznego obniżenia ciśnienia w zbiornikach, składające się z co najmniej z ognioodpornego przerywacza płomienia i zaworu odcinającego, z wyraźną sygnalizacją położenia zamkniętego i otwartego.
(b) Otwory wylotowe odpowietrzników szybkowylotowych należy umieścić co najmniej 2 m nad pokładem, w odległości nie mniejszej niż 6 m od pomieszczeń mieszkalnych i służbowych znajdujących się poza przestrzenią ładunkową. Wysokość tę można zmniejszyć, jeżeli w promieniu 1 m od wylotu odpowietrznika szybkowylotowego nie ma żadnych urządzeń, nie prowadzi się żadnych prac, a obszar ten jest odpowiednio oznakowany. Odpowietrzniki szybkowylotowe należy tak wyregulować, by podczas transportu nie otwierały się do momentu osiągnięcia maksymalnego, dopuszczalnego ciśnienia roboczego w zbiornikach ładunkowych.
9.3.2.22.5 (a) Jeżeli w kolumnie (17) Tabeli C działu 3.2 zaleca się ochronę antywybuchową, to należy zainstalować rurociąg odprowadzający opary łączący ze sobą co najmniej dwa zbiorniki ładunkowe, a na przyłączu każdego zbiornika ładunkowego należy zamontować przerywacz płomienia ze stałym lub sprężynowym kominem płytkowym, mogący wytrzymać eksplozję. To wyposażenie może się składać z:
(i). przerywacza płomienia ze stałym kominem płytkowym, gdzie każdy zbiornik ładunkowy jest wyposażony w zawór podciśnieniowy mogący wytrzymać gwałtowne spalanie i odpowietrznik szybkowylotowy mogący wytrzymać stałe spalanie;
(ii). przerywacza płomienia ze sprężynowym kominem płytkowym, gdzie każdy zbiornik ładunkowy jest wyposażony w zawór podciśnienia mogący wytrzymać gwałtowne spalanie;
(iii). przerywacza płomienia ze stałym kominem płytkowym;
(iv). przerywacza płomienia ze stałym kominem płytkowym, gdzie miernik ciśnienia wyposażony jest w instalację alarmową zgodnie z 9.3.2.21.7;
(v). przerywacza płomienia ze sprężynowym kominem płytkowym, gdzie miernik ciśnienia wyposażony jest w instalację alarmową zgodnie z 9.3.2.21.7.
Jeżeli instalacja pożarowa jest zamontowana na stałe na pokładzie w przestrzeni ładunkowej i można ją uruchomić z pokładu i ze sterówki, to nie są wymagane przerywacze płomienia dla pojedynczych zbiorników ładunkowych.
W zbiornikach ładunkowych przyłączonych do wspólnego rurociągu odprowadzającego opary można jednocześnie przewozić wyłącznie takie materiały, które nie mieszają się ze sobą i nie wchodzą ze sobą w niebezpieczne reakcje.
lub
(b) Jeżeli w kolumnie (17) Tabeli C działu 3.2 zaleca się ochronę antywybuchową, to na przyłączu każdego ze zbiorników należy zainstalować rurociąg odprowadzający opary łączący ze sobą dwa lub więcej zbiorniki ładunkowe, wyposażony w zawór podciśnieniowy/nadciśnieniowy bezpieczeństwa z przerywacz płomienia, mogący wytrzymać detonację/wybuch.
W zbiornikach ładunkowych przyłączonych do wspólnego rurociągu odprowadzającego opary można przewozić wyłącznie takie materiały, które nie mieszają się ze sobą i nie wchodzą ze sobą w niebezpieczne reakcje.
lub
(c) Jeżeli w kolumnie (17) Tabeli C działu 3.2 zaleca się ochronę antywybuchową, to należy zainstalować dla każdego zbiornika ładunkowego niezależny rurociąg odprowadzający opary, wyposażony w zawór podciśnieniowy, z przerywaczem płomienia mogącym wytrzymać gwałtowne spalanie i odpowietrznik szybkowylotowy z przerywaczem płomienia mogącym wytrzymać stałe spalenie. Można przewozić równocześnie kilka różnych substancji.
lub
(d) Jeżeli w kolumnie (17) Tabeli C działu 3.2 zaleca się ochronę antywybuchową, to należy zainstalować rurociąg odprowadzający opary, łączący ze sobą dwa lub więcej zbiorników ładunkowych, a na przyłączu każdego zbiornika ładunkowego należy zamontować urządzenie odcinające, mogące wytrzymać detonację, gdzie każdy zbiornik ładunkowy jest wyposażony e zawór podciśnieniowy mogący wytrzymać gwałtowne spalanie i odpowietrznik szybkowylotowy mogący wytrzymać stałe spalanie.
W zbiornikach ładunkowych przyłączonych do wspólnego rurociągu odprowadzającego opary można równocześnie przewozić wyłącznie takie materiały, które nie mieszają się ze sobą i nie wchodzą ze sobą w niebezpieczne reakcje.
9.3.2.23 Próby ciśnieniowe
9.3.2.23.1 Zbiorniki ładunkowe, zbiorniki resztkowe, koferdamy i rurociągi ładunkowe należy poddać próbie ciśnieniowej przed oddaniem ich do eksploatacji, a następnie próbę powtarzać w wyznaczonych odstępach czasu.
Jeżeli wewnątrz zbiorników ładunkowych znajduje się instalacja grzewcza, to wężownice grzewcze należy poddać próbie ciśnieniowej przed oddaniem ich do eksploatacji, a następnie próbę powtarzać w wyznaczonych odstępach czasu.
9.3.2.23.2 Ciśnienie próbne zbiorników ładunkowych i zbiorników resztkowych powinno wynosić co najmniej 1,3 ciśnienia obliczeniowego. Ciśnienie próbne koferdamów i otwartych zbiorników ładunkowych powinno wynosić co najmniej 10 kPa (0,10 bara).
9.3.2.23.3 Ciśnienie próbne rurociągów ładunkowych powinno wynosić co najmniej 1000 kPa (10 bar).
9.3.2.23.4 Maksymalny czas pomiędzy okresowymi próbami ciśnieniowymi wynosi 11 lat.
9.3.2.23.5 Procedura prób ciśnieniowych powinna być zgodna z postanowieniami przyjętymi przez właściwy organ lub przez uznane towarzystwo klasyfikacyjne.
9.3.2.24 (zarezerwowany)
9.3.2.25 Pompy i rurociągi
9.3.2.25.1 Pompy, sprężarki oraz rurociągi ładunkowe powinny znajdować się w przestrzeni ładunkowej. Powinna istnieć możliwość wyłączenia pomp ładunkowych z przestrzeni ładunkowej oraz, dodatkowo, z miejsca poza tą przestrzenią.
Pompy ładunkowe umieszczone na pokładzie powinny znajdować się w odległości nie mniejszej niż 6 m od wejść lub otworów pomieszczeń mieszkalnych i służbowych poza przestrzenią ładunkową.
9.3.2.25.2 (a) Rurociągi służące do załadunku i rozładunku powinny być niezależne od wszelkich innych rurociągów statku. Rurociągi ładunkowe nie mogą znajdować się pod pokładem statku, z wyjątkiem rurociągów wewnątrz zbiorników ładunkowych i w pompowniach.
(b) Rurociągi ładunkowe powinny być tak prowadzone, by po zakończeniu załadunku lub rozładunku pozostałą w nich ciecz można było bezpiecznie usunąć, przez spuszczenie jej albo do zbiorników statku, albo do zbiorników na lądzie.
(c) Rurociągi ładunkowe powinny wyraźnie różnić się od innych rurociągów, np. powinny być pomalowane na inny kolor.
(d) Rurociągi ładunkowe znajdujące się na pokładzie, z wyjątkiem przyłączy brzegowych, powinny być umieszczone w odległości co najmniej jednej czwartej szerokości statku od poszycia zewnętrznego.
(e) Przyłącza brzegowe powinny być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 6 m od wejść i otworów pomieszczeń mieszkalnych i służbowych znajdujących się poza przestrzenią ładunkową.
(f) Wszystkie przyłącza brzegowe rurociągu oparów i przyłącza brzegowe rurociągów ładunkowych, poprzez które realizowane są operacje załadunku i rozładunku, powinny być wyposażone w urządzenie odcinające. Oprócz tego każde przyłącze brzegowe powinno posiadać kołnierz zaślepiający, zakładany na czas, w którym nie jest ono wykorzystywane.
(g) (skreślony)
(h) Kołnierze i dławnice należy wyposażyć w urządzenia zapobiegające rozbryzgom.
(i) Rurociągi służące do załadunku, rozładunku oraz do odprowadzania oparów nie powinny posiadać elastycznych połączeń wyposażonych w zamknięcia ślizgowe.
9.3.2.25.3 Odległości wskazane w 9.3.2.25.1 i 9.3.2.25.2 (e) można zmniejszyć do 3 m, jeżeli na końcu przestrzeni ładunkowej znajduje się grodź poprzeczna zgodna z 9.3.2.10.2. Otwory powinny być wyposażone w drzwi.
Na drzwiach należy umieścić poniższy napis informacyjny:
NIE OTWIERAĆ PODCZAS ZAŁADUNKU I ROZŁADUNKU BEZ ZGODY KAPITANA STATKU.
NATYCHMIAST ZAMKNĄĆ.
9.3.2.25.4 (a) Każdy z elementów rurociągów ładunkowych powinien być połączony elektrycznie z kadłubem.
(b) Rurociągi napełniające powinny sięgać do dna zbiorników ładunkowych.
9.3.2.25.5 Zawory odcinające i inne urządzenia odcinające rurociągi ładunkowe powinny posiadać sygnalizator informujący, czy są otwarte, czy zamknięte.
9.3.2.25.6 Rurociągi ładunkowe pod ciśnieniem próbnym powinny mieć wymaganą sprężystość, szczelność i wytrzymałość na działanie ciśnienia.
9.3.2.25.7 Rurociągi ładunkowe i rozładunkowe powinny być wyposażone we wskaźniki ciśnienia przy wylocie pompy. Maksymalne dopuszczalne nadciśnienie lub podciśnienie należy zaznaczyć na każdej instalacji. Odczyt powinien być możliwy w każdych warunkach pogodowych.
9.3.2.25.8 (a) Jeżeli rurociągi ładunkowe są wykorzystywane do doprowadzania do zbiorników ładunkowych wody do mycia lub wody balastowej, to króćce ssące tych rurociągów powinny być umieszczone w przestrzeni ładunkowej, ale poza zbiornikami ładunkowymi.
Pompy instalacji do mycia zbiorników wraz z odpowiednimi przyłączami można umieścić poza przestrzenią ładunkową, jeżeli strona wylotowa instalacji jest tak skonstruowana, że nie jest możliwe zassanie przez nią wody.
Należy zainstalować sprężynowy zawór zwrotny, uniemożliwiając przepływ gazów z przestrzeni ładunkowej przez instalację do mycia zbiorników.
(b) Na złączu rurociągu zasysającego wodę z rurociągiem napełniającym powinien być zainstalowany zawór zwrotny.
9.3.2.25.9 Należy wyliczyć dopuszczalne szybkości załadunku i wyładunku. Wyliczenia dotyczą dopuszczalnych maksymalnych szybkości załadunku i wyładunku dla każdego zbiornika ładunkowego lub każdej grupy zbiorników ładunkowych, biorąc pod uwagę projekt instalacji wentylacyjnej. Te wyliczenia powinny mieć na uwadze fakt, że w przypadku nieprzewidzianego odcięcia powrotnego rurociągu gazowego lub rurociągu kompensacyjnego urządzeń nabrzeżnych, urządzenia zabezpieczające zbiorników ładunkowych zapobiegną temu, aby ciśnienie w zbiornikach ładunkowych przekroczyło następujące wartości:
nadciśnienie: 115% ciśnienia otwierającego odpowietrzników szybkowylotowych;
podciśnienie: nie więcej niż podciśnienie konstrukcyjne, lecz nie przekraczające , 5 kPa (0,05 bar).
Główne czynniki, które należy rozważyć, są następujące:
1. Wymiary instalacji wentylacyjnej zbiorników ładunkowych;
2. Tworzenie się gazu podczas załadunku; należy pomnożyć największą szybkość ładowania przez czynnik nie mniejszy niż 1.25;
3. Gęstość mieszanki pary ładunku opartej na 50% pary objętościowej 50% objętościowego powietrza;
4. Utrata ciśnienia poprzez wentylacyjny rurociąg, zawory i mocowania. Przyjmuje się 30% zatykania siatki przerywacza płomienia;
5. Ciśnienie blokowania zaworów bezpieczeństwa.
Dopuszczalne maksymalne ciśnienie załadunku i wyładunku dla każdego zbiornika ładunkowego lub dla każdej grupy zbiorników ładunkowych powinno być podane w instrukcjach pokładowych.
9.3.2.25.10 (skreślony)
9.3.2.25.11 Jeżeli statek przewozi kilka niebezpiecznych substancji, które mogą wchodzić ze sobą w niebezpieczne reakcje, należy zainstalować oddzielną pompę z własnym rurociągiem ładunkowym dla każdej substancji. Rurociąg nie powinien przechodzić przez zbiornik ładunkowy zawierający niebezpieczne substancje, z którymi te substancje mogą wchodzić w reakcje.
9.3.2.26 Zbiorniki i naczynia do odpadów i naczynia na pomyje
9.3.2.26.1 Jeżeli statek wyposażony jest w zbiornik resztkowy, to powinien być on zgodny z 9.3.2.26.3 i 9.3.2.26.4. Zbiorniki do odpadów i naczynia na pomyje powinny być umieszczone tylko w przestrzeni ładunkowej. Podczas napełniania zbiorników do odpadów, pod złączami powinny być umieszczone środki do gromadzenia wszelkich wycieków.
9.3.2.26.2 Naczynia na pomyje powinny być ognioodporne i przystosowane do zamknięcia pokrywami (np. beczki z pokrywą dociskaną obręczą, 1A2 ADR). Zbiorniki te powinny być oznakowane i łatwe do manipulowania.
9.3.2.26.3 Maksymalna pojemność zbiornika do odpadów wynosi 30 m3.
9.3.2.26.4 Zbiornik do odpadów powinien mieć:
- nadciśnieniowe i podciśnieniowe zawory nadmiarowe;
Zawór odpowietrznika szybkowylotowego powinien być tak wyregulowany, aby nie otwierał się w czasie transportu. Ten warunek jest spełniony, gdy ciśnienie otwierające zaworu spełnia warunki podane w kolumnie (10) Tabeli C działu 3.2.
Jeżeli w kolumnie (17) Tabeli C działu 3.2 wymagana jest ochrona antywybuchowa, to podciśnieniowy zawór nadmiarowy powinien być w stanie wytrzymać gwałtowne spalanie, a zawór odpowietrznika szybkowylotowego powinien wytrzymać ciągłe spalanie.
- wskaźnik poziomu;
- przyłączenia z urządzeniami odcinającymi dla rurociągów i zestawów węży.
Naczynia do odpadów powinny być wyposażone w:
- połączenie umożliwiające bezpieczne odprowadzenie gazów uwolnionych w trakcie napełniania;
- środki umożliwiające określenie stopnia napełnienia;
- połączenia z urządzeniami odcinającymi, dla rurociągów i zestawów węży.
Naczynia do odpadów powinny być przyłączone do rurociągu odprowadzającego opary zbiorników ładunkowych tylko przez okres czasu niezbędny, aby je napełnić zgodnie z 7.2.4.15.2.
Minimalna odległość od kadłuba naczyń do odpadów umieszczanych na pokładzie powinna wynosić jedną czwartą szerokości statku.
9.3.2.27 (zarezerwowany)
9.3.2.28 Instalacja zraszania wodnego
Jeżeli w kolumnie (9) Tabeli C działu 3.2, wymagana jest obecność instalacji zraszania wodnego, to na pokładzie, w przestrzeni ładunkowej, należy zamontować taką instalację, służącą do wytrącania oparów wydzielających się z ładunku i chłodzenia górnych powierzchni zbiorników poprzez zraszanie wodą całej powierzchni, aby uniknąć uruchomienia zaworu odpowietrznika szybkowylotowego przy 50 kPa (0,5 bar).
Instalacja wytrącania gazu powinna być wyposażona w urządzenia służące do przyłączenia zasilania z brzegu.
Dysze zraszające powinny być zainstalowane tak, aby obejmować cały pokład ładunkowy, i aby uwolnione gazy były wytrącane bezpiecznie.
Uruchomienie instalacji powinno być możliwe zarówno ze sterówki jak i z pokładu.
Wydajność instalacji zraszania wodnego powinna być tak dobrana, aby przy pracy wszystkich dysz natężenie przepływu wypływającej wody wynosiło nie mniej niż 50 litrów na metr kwadratowy powierzchni pokładu ładunkowego na godzinę.
9.3.2.29
9.3.2.30 (zarezerwowany)
9.3.2.31 Silniki
9.3.2.31.1 Stosowane mogą być wyłącznie silniki spalinowe, wykorzystujące paliwo o temperaturze zapłonu ponad 55 °C.
9.3.2.31.2 Jeżeli silniki nie pobierają powietrza bezpośrednio z maszynowni, to czerpnie powietrza do silników oraz otwory wentylacyjne maszynowni powinny być umieszczone w odległości nie mniejszej niż 2 m od przestrzeni ładunkowej.
9.3.2.31.3 W przestrzeni ładunkowej nie może dochodzić do powstawania iskier.
9.3.2.31.4 Temperatura powierzchni zewnętrznych części silników podczas operacji ładunkowych, a także temperatury kanałów wlotowych i wylotowych, nie mogą przekroczyć wartości odpowiadającej danej klasie temperaturowej przewożonej substancji. Postanowienie to nie dotyczy silników znajdujących się w pomieszczeniach służbowych, pod warunkiem całkowitego spełnienia wymagań przewidzianych w 9.3.2.52.3.
9.3.2.31.5 Wentylacja maszynowni zamkniętej powinna być tak zaprojektowana, by przy temperaturze zewnętrznej wynoszącej 20 °C, średnia temperatura w maszynowni nie przekraczała 40 °C.
9.3.2.32 Zbiorniki paliwa
9.3.2.32.1 Jeżeli statek posiada pomieszczenia ładunkowe, to jako zbiorniki paliwa można wykorzystać dno podwójne tych przestrzeni, pod warunkiem, że wysokość dna podwójnego wynosi nie mniej niż 0,60 m.
Rurociągi paliwowe i otwory takich zbiorników nie mogą znajdować się w ładowni.
9.3.2.32.2 Wyloty rurociągów odpowietrzających wszystkich zbiorników paliwa powinny sięgać nie mniej niż 0,5 m ponad pokład otwarty. Na tych wylotach oraz na wylotach rurociągów przelewowych prowadzących na pokład, powinny być zamontowane urządzenia ochronne w formie drucianej siatki lub perforowanej płyty.
9.3.2.33 (zarezerwowany)
9.3.234 Rurociągi spalinowe
9.3.2.34.1 Spaliny powinny być odprowadzane z silnika statku do atmosfery do góry, przez rurociąg spalinowy, albo przez zewnętrzne poszycie kadłuba. Otwór wylotu spalin powinien znajdować się w odległości nie mniejszej niż 2 m od przestrzeni ładunkowej. Rurociągi spalinowe silników powinny być tak poprowadzone, aby spaliny oddalały się od statku. Rurociągi spalinowe nie mogą znajdować się w przestrzeni ładunkowej.
9.3.2.34.2 Rurociągi spalinowe należy wyposażyć w urządzenie uniemożliwiające iskrom wydostawanie się na zewnątrz, np. przerywacz płomienia.
9.3.2.35 Instalacja pomp zęzowych i balastowych
9.3.2.35.1 Pompy zęzowe i balastowe obsługujące pomieszczenia w przestrzeni ładunkowej powinny być zamontowane w tej przestrzeni.
Postanowienie to nie dotyczy:
- przestrzeni podwójnej burty i dna podwójnego, nie posiadających ściany ograniczającej wspólnej ze zbiornikami ładunkowymi;
- koferdamów, przestrzeni ładunkowych i podwójnego dna, w których balastowanie odbywa się przy użyciu rurociągów instalacji przeciwpożarowej w przestrzeni ładunkowej, a usuwanie wody zęzowej odbywa się za pomocą pomp strumieniowych.
9.3.2.35.2 Jeżeli dno podwójne jest wykorzystywane jako zbiornik paliwa, to nie może być ono połączone z instalacją zęzową.
9.3.2.35.3 W przypadku zainstalowania pompy balastowej w przestrzeni ładunkowej, rurę wznośną pompy i jej przyłącze zewnętrzne, służące do zasysania wody balastowej, należy umieścić w obrębie przestrzeni ładunkowej, ale poza zbiornikami ładunkowymi.
9.3.2.35.4 W przestrzeni ładunkowej powinna znajdować się instalacja, niezależna od innych instalacji, umożliwiająca w sytuacji awaryjnej opróżnienie podpokładowej pompowni ładunkowej. Instalacja taka powinna być umieszczona poza pompownią ładunkową.
9.3.2.36
9.3.2.39 (zarezerwowany)
9.3.2.40 Urządzenia gaśnicze
9.3.2.40.1 Na statku powinna znajdować się instalacja gaśnicza. Instalacja taka powinna spełniać poniższe wymagania:
- Powinna być zasilana przez dwie, niezależne pompy pożarowe lub balastowe, z których jedna powinna być bez przerwy gotowa do użytku. Pompy te i ich układy napędowe oraz wyposażenie elektryczne nie mogą być zamontowane w tym samym pomieszczeniu;
- Instalacja powinna posiadać magistralę wodną z co najmniej trzema hydrantami nad pokładem w przestrzeni ładunkowej i trzy odpowiednio długie węże, wyposażone w dysze strumieniowe/rozpylające o średnicy nie mniejszej niż 12 mm. Zamiennie jeden lub więcej węży z dyszami strumieniowymi/rozpylającymi może być zastąpionych przez bezpośrednie dysze strumieniowe/rozpylające o średnicy nie mniejszej niż 12 mm. Do każdego punktu pokładu w przestrzeni ładunkowej powinny docierać co najmniej dwa strumienie wody nie pochodzące z tego samego hydrantu.
- Powinien być zainstalowany sprężynowy zawór zwrotny, uniemożliwiający przedostanie się gazu przez instalację gaśniczą do pomieszczeń mieszkalnych lub służbowych poza przestrzenią ładunkową.
- Wydajność instalacji powinna być co najmniej taka, aby przy jednoczesnym użyciu dwóch dysz rozpylających z dowolnego miejsca na statku strumień wody sięgał na odległość równą co najmniej szerokości statku.
- System zaopatrzenia w wodę powinien być zdolny do uruchomienia ze sterówki i z pokładu.
- Należy podejmować przedsięwzięcia dla zapobiegania zamarznięciu rurociągów i hydrantów przeciwpożarowych.
9.3.2.40.2 Oprócz tego maszynownie, pompownie ładunkowe i wszystkie pomieszczenia pod pokładem, w których znajdują się podstawowe urządzenia (tablice rozdzielcze, sprężarki itp.) instalacji chłodniczej, o ile statek ją posiada, powinny być wyposażone w stałą instalację gaśniczą, która spełnia następujące wymagania:
9.3.2.40.2.1 Środki gaśnicze
W celu ochrony przestrzeni w maszynowniach, kotłowniach i pompowniach, zezwala się jedynie na stałe instalacje przeciwpożarowe wykorzystujące następujące środki gaśnicze:
a) CO2 (ditlenek węgla);
b) HFC-227ea (heptafluoropropan);
c) IG-541 (52% azotu, 40% argonu, 8% dwutlenku węgla).
d) FK-5-112 (dodekafluoro 2-metylopentan -3 one).
Na inne środki gaśnicze zezwala się jedynie na podstawie rekomendacji Komitetu Administracyjnego.
9.3.2.40.2.2 Wentylacja, usuwanie powietrza
(a) Powietrze do spalania wymagane przez silniki spalinowe, które zapewniają napęd nie powinno pochodzić z przestrzeni chronionych przez stałe instalacje przeciwpożarowe. Ten wymóg nie jest konieczny, jeżeli statek posiada duże niezależne maszynownie główne oddzielone gazoszczelnie lub, jeżeli, oprócz głównej maszynowni znajduje się na statku oddzielna maszynownia zainstalowana razem z dziobowym sterem strumieniowym, który może w sposób niezależny zagwarantować napęd na wypadek pożaru w głównej maszynowni.
(b) Wszystkie instalacje wentylacji wymuszonej w przestrzeni, która ma być chroniona powinny być zamknięte z chwilą uruchomienia instalacji przeciwpożarowej.
(c) Wszystkie otwory w przestrzeni, która ma być chroniona, i które pozwalają na wejście powietrza lub ucieczką gazu powinny być wyposażone w urządzenia umożliwiające szybkie zamknięcie tych otworów. Należy wiedzieć, czy są one otwarte czy zamknięte.
(d) Powietrze wydostające się z zaworów bezpieczeństwa zbiorników powietrza pod ciśnieniem zainstalowanych w maszynowniach powinny być skierowane na zewnątrz.
(e) Nadciśnienie lub podciśnienie spowodowane rozproszeniem środka gaśniczego nie powinno niszczyć elementów składowych przestrzeni, która ma być chroniona. Powinno się umożliwić bezpieczne wyrównanie ciśnienia.
(f) Przestrzenie chronione powinny być zaopatrzone w środki do usuwania substancji gaśniczych. Jeżeli urządzenia do usuwania są zainstalowane, należy uniemożliwić ich rozruch podczas operacji gaszenia.
9.3.2.40.2.3 Pożarowa instalacja alarmowa
Przestrzeń, która ma być chroniona powinna być monitorowana za pomocą odpowiedniej pożarowej instalacji alarmowej. Sygnał alarmowy powinien być słyszany w sterówce, pomieszczeniach mieszkalnych i przestrzeni, która ma być chroniona.
9.3.2.40.2.4 Instalacja rurociągów
(a) Środek gaśniczy powinien być skierowany do i rozprowadzany w przestrzeni, która ma być chroniona za pomocą instalacji rurociągowej zainstalowanej na stałe. Rurociąg zainstalowany w przestrzeni, która ma być chroniona i wzmocniona, które wchodzą w jego skład powinny być wykonane ze stali. Ten wymóg nie stosuje się do dysz przyłączeniowych zbiorników i dysz kompensacyjnych, zakładając, że użyte materiały mają równorzędne własności opóźniające pożar. Rurociąg powinien być zabezpieczony przed korozją zarówno wewnętrznie jak i zewnętrznie.
(b) Dysze wylotowe powinny być umieszczone w taki sposób, aby zapewnić regularne rozproszenie środka gaśniczego. W szczególności, środek gaśniczy musi być efektywny także poniżej podłogi.
9.3.2.40.2.5 Urządzenie startowe
(a) Nie zezwala się na instalacje gaśnicze uruchamiane automatycznie.
(b) Powinna być zapewniona możliwość uruchomienia instalacji gaśniczej z odpowiedniego miejsca usytuowanego na zewnątrz przestrzeni, która ma być chroniona.
(c) Urządzenia startowe powinny być zainstalowane w taki sposób, aby mogły być uruchomiane na wypadek pożaru i tak, aby ryzyko ich awarii w przypadku pożaru lub eksplozji w przestrzeni, która ma być chroniona było zredukowane w granicach możliwości.
Instalacje, które nie są uruchamiane mechanicznie powinny być zasilane z dwóch źródeł energii niezależnych od siebie. Te źródła energii powinny być umieszczone na zewnątrz przestrzeni, która ma być chroniona. Przewody sterownicze umieszczone w przestrzeni, która ma być chroniona powinny być zaprojektowane w taki sposób, aby zachować zdolność wykonywania swoich funkcji na wypadek pożaru przez co najmniej 30 minut. Uważa się, że instalacje elektryczne spełniają ten wymóg jeżeli odpowiadają normie IEC 60331-21:1999.
W przypadku, gdy urządzenia zwalniające umieszczane są w taki sposób, że nie są widoczne, ta część, która przykrywa je powinna mieć symbol "instalacja przeciwpożarowa", którego każdy bok nie może być krótszy niż 10 cm, z następującym tekstem czerwonymi literami na białym tle:
INSTALACJA GAŚNICZA
(d) Jeżeli instalacja gaśnicza jest zaprojektowana tak, aby chronić kilka przestrzeni, to powinna ona posiadać oddzielne i wyraźnie oznaczone urządzenia startowych dla każdej przestrzeni.
(e) Instrukcje powinny być umieszczone przy wszystkich urządzeniach startowych i powinny być one wyraźnie widoczne i nieścieralne. Instrukcje powinny być w języku, który kapitan statku potrafi przeczytać i zrozumieć, a jeżeli tym językiem nie jest angielski, francuski lub niemiecki, to powinny one być w języku angielskim, francuskim i niemieckim. Instrukcje powinny zawierać informacje dotyczące:
(i). Uruchomienia systemu gaśniczego;
(ii). Potrzeby upewnienia się, że wszystkie osoby opuściły przestrzeń, która ma być chroniona;
(iii). Właściwego postępowania załogi w przypadku uruchomienia instalacji; oraz w czasie wkraczania do przestrzeni, która jest chroniona w następstwie uruchomienia rozpraszania, w szczególności w odniesieniu do możliwej obecności materiałów niebezpiecznych.
(iv). Właściwego zachowania załogi na wypadek, gdyby instalacja gaśnicza przestała działać prawidłowo.
(f) Instrukcje powinny informować, że przed uruchomieniem instalacji gaśniczej silniki spalinowe zainstalowane w tej przestrzeni i zasysające powietrze z przestrzeni, która ma byś chroniona powinny być wyłączone.
9.3.2.40.2.6 Urządzenie alarmowe
(a) Instalacje gaśnicze umieszczone na stałe powinny być wyposażone w dźwiękowe i wzrokowe urządzenie alarmowe.
(b) Urządzenie alarmowe powinno zadziałać automatycznie z chwilą, gdy instalacja gaśnicza jest po raz pierwszy uruchomiona. Urządzenie alarmowe powinno działać przez odpowiedni okres czasu przed uwolnieniem środka gaśniczego. Nie powinno być możliwości jego odłączenia.
(c) Sygnały alarmowe powinny być wyraźnie widoczne w przestrzeniach, które mają być chronione i w miejscach dostępu do tych przestrzeni i powinny być wyraźnie słyszalne w warunkach działania odpowiadających najwyższemu z możliwych poziomów głośności dźwięku. Powinna być zapewniona możliwość ich wyraźnego odróżnienia od innych dźwięków i sygnałów wzrokowych w przestrzeni, która ma być chroniona.
(d) Sygnały dźwiękowe powinny być także wyraźnie słyszalne w pomieszczeniach przyległych w sytuacji, gdy drzwi łączące są zamknięte i w warunkach działania odpowiadających najwyższemu z możliwych poziomów głośności dźwięku.
(e) Jeżeli urządzenie alarmowe jest wewnętrznie zabezpieczone na wypadek zwarcia przerwanych przewodów i spadków napięcia, powinna być zapewniona możliwość kontrolowania jego działania.
(f) Znak z następującym tekstem czerwonymi literami na białym tle powinien być w sposób wyraźny umieszczony przy wejściu do każdej przestrzeni, do której może dotrzeć środek gaśniczy.
UWAGA. SYSTEM GAŚNICZY! OPUŚCIĆ TĘ PRZESTRZEŃ NATYCHMIAST, GDY... (OPIS) ALARM ZOSTANIE URUCHOMIONY!
9.3.2.40.2.7 Zbiorniki pod ciśnieniem, łączniki i rurociąg
(a) Zbiorniki pod ciśnieniem, łączniki i rurociąg powinny spełniać wymagania władzy właściwej.
(b) Zbiorniki pod ciśnieniem powinny być zainstalowane zgodnie z instrukcjami producenta.
(c) Zbiorniki pod ciśnieniem, łączniki i rurociąg nie mogą być instalowane w pomieszczeniach mieszkalnych.
(d) Temperatura pomieszczeń przestrzeni magazynowych dla zbiorników pod ciśnieniem nie może przekraczać 50 °C.
(e) Pomieszczenia i przestrzenie magazynowe na pokładzie powinny być zabezpieczone i powinny posiadać odpowietrzniki umieszczone w taki sposób, że w sytuacji, gdy zbiornik pod ciśnieniem nie jest gazoszczelny, uciekający gaz nie może dostać się do wnętrza statku. Zabrania się bezpośrednich połączeń z innymi przestrzeniami.
9.3.2.40.2.8 Ilość środka gaśniczego
Jeżeli ilość środka gaśniczego przeznaczona jest dla więcej niż jednej przestrzeni, to ilość tego środka gaśniczego na wyposażeniu nie musi być większa niż ilość wymagana dla największej z przestrzeni chronionych w ten sposób.
9.3.2.40.2.9 Instalacja, konserwacja, kontrola i dokumenty
(a) Montaż lub modyfikacja instalacji powinny być wykonywane jedynie przez firmę specjalizującą się w instalacjach gaśniczych. Należy postępować zgodnie z instrukcjami (dane dotyczące produktu i bezpieczeństwa) odnośnie środka gaśniczego lub instalacji dostarczonymi przez producenta.
(b) Powinna być dokonana inspekcja instalacji przez eksperta
i. Przed wprowadzeniem jej do użycia;
ii. Każdorazowo, gdy jest ona powtórnie wprowadzana do użycia po uruchomieniu;
iii. Po każdej modyfikacji lub naprawie;
iv. Regularnie, nie rzadziej, niż co 2 lata.
(c) Podczas inspekcji wymagane jest, aby ekspert sprawdził, czy instalacja jest zgodna z wymaganiami w punkcie 9.3.2.40.2.
(d) Inspekcja powinna obejmować przynajmniej:
(i). Zewnętrzną inspekcję całej instalacji;
(ii). Inspekcje mające na celu upewnienie się, że rurociąg jest szczelny;
(iii). Inspekcje mające na celu upewnienie się, że systemy sterowania i uruchomiania są w należytym stanie;
(iv). Inspekcje w zakresie ciśnienia i zawartości zbiorników;
(v). Inspekcje mające na celu upewnienie się, że urządzenia zamykające przestrzeń, która ma być chroniona są szczelne;
(vi). Inspekcje pożarowej instalacji alarmowej;
(vii). Inspekcje urządzeń alarmowych.
(e) Osoba przeprowadzająca inspekcje powinna wypełnić i podpisać zaświadczenie o inspekcji, oraz umieścić na nim datę.
(f) W zaświadczeniu o inspekcji należy podać ilość instalacji gaśniczych zainstalowanych na stałe.
9.3.2.40.2.10 Instalacje gaśnicze z zastosowaniem CO2
Oprócz wymagań w punktach od 9.3.2.40.2.1 do 9.3.2.40.2.9, instalacje gaśnicze, w których jako środek gaśniczy stosowany jest CO2 powinny spełniać następujące wymagania:
(a) Pojemniki z CO2 powinny być umieszczone w przestrzeni gazoszczelnej lub w pomieszczeniu oddzielonym od innych przestrzeni. Drzwi w takich przestrzeniach i pomieszczeniach magazynowych powinny otwierać się na zewnątrz. Powinny one być zamykane na klucz i powinny mieć na zewnątrz symbol "Uwaga niebezpieczeństwo" o wysokości nie mniejszej niż 5 cm i "CO2" w tym samym kolorze i o tym samym rozmiarze.
(b) Pomieszczenia i przestrzenie magazynowe dla pojemników z CO2 usytuowane pod pokładem powinny być dostępne jedynie z zewnątrz. Te przestrzenie powinny posiadać instalacje wentylacji sztucznej, z kołpakami urządzeń wyciągowych i powinny być całkowicie niezależne od innych instalacji wentylacyjnych na statku.
(c) Poziom napełnienia pojemników z CO2 nie powinien przekraczać 0,75 kg/l. Przyjmuje się, że objętość CO2 o zmniejszonym ciśnieniu powinna być na poziomie 0,56 m3/kg.
(d) Stężenie CO2 w przestrzeni która ma być chroniona nie powinno być mniejsze niż 40% całkowitej objętości tej przestrzeni. Ta ilość powinna być uwolniona w przeciągu 120 sekund. Powinna być zapewniona możliwość kontroli mającej na celu sprawdzenie czy dyfuzja przebiega w sposób prawidłowy.
(e) Otwarcie zaworów pojemnika i sterowanie zaworem rozpylającym powinny odpowiadać dwóm różnym czynnościom.
(f) Właściwy okres czasu, o którym mowa w 9.3.2.40.2.6( b) nie powinien być krótszy niż 20 sekund. Instalacja niezawodna powinna gwarantować prawidłowy czas rozpylenia CO2.
9.3.2.40.2.11 Instalacja gaśnicza z zastosowaniem HFC-227ea (heptafluoropropan)
Oprócz wymagań w punktach od 9.3.2.40.2.1 do 9.3.2.40.2.9, instalacje gaśnicze, w których jako środek gaśniczy stosowany jest HFC-227ea powinny spełniać następujące wymagania:
(a) Tam gdzie znajduje się kilka przestrzeni o różnej objętości brutto, każda przestrzeń powinna być wyposażona w swoją własną instalację gaśniczą.
(b) Każdy pojemnik zawierający HFC-227ea umieszczony w przestrzeni, która ma być chroniona, powinien być wyposażony w urządzenie do zapobiegania nadciśnieniu. To urządzenie powinno gwarantować, że zawartość pojemnika jest bezpiecznie rozproszona w przestrzeni, która ma być chroniona, jeżeli pojemnik narażony jest na pożar, w sytuacji, gdy system gaśniczy nie został wprowadzony do użytku.
(c) Każdy pojemnik powinien być wyposażony w urządzenie pozwalające na sterowanie ciśnieniem gazu.
(d) Poziom napełnienia pojemników nie powinien przekraczać 1,15 kg/l. Należy przyjąć, że objętość właściwa HFC-227ea o zmniejszonym ciśnieniu powinna wynosić 0,1374 m3/kg.
(e) Stężenie HFC-227ea w przestrzeni, która ma być chroniona nie powinno być mniejsze niż 8% objętości całkowitej tej przestrzeni. Ta ilość powinna być uwolniona w przeciągu 10 sekund.
(f) Pojemniki z HFC-227ea powinny być wyposażone w urządzenie kontrolujące ciśnienie, które uruchamia alarm dźwiękowy i wzrokowy w sterówce na wypadek nieplanowanej straty gazu napędowego. W sytuacji, kiedy nie ma sterówki alarm powinien być uruchomiony na zewnątrz przestrzeni, która ma być chroniona.
(g) Po rozpyleniu stężenie w przestrzeni, która ma być chroniona nie powinno przekraczać 10,5% (objętość).
(h) Instalacja gaśnicza nie powinna zawierać części aluminiowych.
9.3.2.40.2.12 Instalacja gaśnicza z zastosowaniem IG-541
Oprócz wymagań w punktach od 9.3.2.40.2.1 do 9.3.2.40.2.9, instalacje gaśnicze, w których jako środek gaśniczy stosowany jest IG-541 powinny spełniać następujące wymagania:
(a) Tam gdzie jest kilka przestrzeni o różnych objętościach całkowitych, każda przestrzeń powinna być wyposażona w swoją własną instalację gaśniczą.
(b) Każdy pojemnik zawierający IG-541 umieszczony w przestrzeni, która ma być chroniona powinien być wyposażony w urządzenie do zapobiegania nadciśnieniu. To urządzenie powinno gwarantować, że zawartość pojemnika będzie bezpiecznie rozpylana w przestrzeni, która ma być chroniona, jeżeli zbiornik będzie narażany na pożar w sytuacji, kiedy instalacja gaśnicza została wprowadzona do użytku.
(c) Każdy pojemnik powinien być wyposażony w urządzenie do sprawdzania zawartości.
(d) Ciśnienie napełnienia pojemników nie powinno przekraczać 200 bar w temperaturze +15°C.
(e) Stężenie IG-541 w przestrzeni, która ma być chroniona nie powinno być mniejsze niż 44% i nie większe niż 50% całkowitej objętości przestrzeni. Ta ilość powinna być uwolniona w przeciągu 120 sekund.
9.3.2.40.2.13 Instalacja gaśnicza z zastosowaniem FK-5-1-12
Oprócz wymagań w punktach od 9.3.2.40.2.1 do 9.3.2.40.2.9, instalacje gaśnicze, w których jako środek gaśniczy stosowany jest FK-5-1-12 powinny spełniać następujące wymagania:
(a) Tam gdzie jest kilka przestrzeni o różnych objętościach całkowitych, każda przestrzeń powinna być wyposażona w swoją własną instalację gaśniczą.
(b) Każdy pojemnik zawierający FK-5-1-12 umieszczony w przestrzeni, która ma być chroniona powinien być wyposażony w urządzenie do zapobiegania nadciśnieniu. To urządzenie powinno gwarantować, że zawartość pojemnika będzie bezpiecznie rozpylana w przestrzeni, która ma być chroniona, jeżeli zbiornik będzie narażany na pożar w sytuacji, kiedy instalacja gaśnicza została wprowadzona do użytku.
(c) Każdy pojemnik powinien być wyposażony w urządzenie do sprawdzania ciśnienia gazu.
(d) Poziom napełnienia pojemników nie powinien przekraczać 1,00 kg/l. Przyjmuje się, że objętość charakterystyczna przy zmniejszonym ciśnieniu dla FK-5-1-12 wynosi 0,0719 m3/kg.
(e) Objętość FK-5-1-12 w przestrzeni, która ma być chroniona nie powinna być mniejsza niż 5,5 % całkowitej objętości tej przestrzeni. Ta ilość powinna być uwolniona w przeciągu 10 sekund.
(f) Pojemniki z FK-5-1-12 powinny być wyposażone w urządzenie monitorujące ciśnienie, które uruchamia alarm dźwiękowy i wizualny w sterówce na wypadek nieplanowanej straty środka gaszącego. W sytuacji, kiedy nie ma sterówki alarm powinien być uruchomiony na zewnątrz przestrzeni, która ma być chroniona.
(g) Po rozpyleniu stężenie w przestrzeni, która ma być chroniona nie powinno przekraczać 10,0% (objętość).
9.3.2.40.2.14 Instalacja gaśnicza do ochrony fizycznej
Aby zapewnić fizyczną ochronę w maszynowni, kotłowniach i pompowniach zainstalowane na stałe instalacje gaśnicze są akceptowane jedynie na podstawie rekomendacji Komitetu Administracyjnego.
9.3.2.40.3 W obszarze ładunkowym powinny być umieszczone dwie gaśnice ręczne, o których mowa w 8.1.4.
9.3.2.40.4 Środek gaśniczy i jego ilość zawarta w stałych instalacjach gaśniczych powinna być odpowiednia i wystarczająca do gaszenia pożarów.
9.3.2.41 Ogień i nieosłonięte światło
9.3.2.41.1 Otwory wylotowe kominów powinny znajdować się w odległości nie mniejszej niż 2 m od przestrzeni ładunkowej. Należy zapewnić środki uniemożliwiające wydostawanie się iskier i przedostawanie się do wnętrza wody.
9.3.2.41.2 Urządzenia do grzania, gotowania i chłodzenia nie powinny pracować na paliwie ciekłym, gazie ciekłym lub paliwie stałym.
Dopuszczalne jest jednak instalowanie w maszynowni i innych, odrębnych pomieszczeniach, urządzeń grzewczych pracujących na paliwie ciekłym o temperaturze zapłonu powyżej 55 °C.
Urządzenia do gotowania i chłodzenia mogą być instalowane jedynie w pomieszczeniach mieszkalnych.
9.3.2.41.3 Dopuszczalne jest stosowanie jedynie elektrycznych urządzeń oświetleniowych.
9.3.2.42 Instalacja podgrzewania ładunku
9.3.2.42.1 Kotły służące do podgrzewania ładunku powinny być opalane paliwem ciekłym, o temperaturze zapłonu wyższej niż 55 °C. Należy je umieścić albo w maszynowni, albo w innym, odrębnym pomieszczeniu pod pokładem, poza strefą ładunkową, dostępnym z pokładu lub z maszynowni.
9.3.2.42.2 Instalacja podgrzewania ładunku powinna być tak zaprojektowana, by ładunek nie mógł przeniknąć do kotła w razie wystąpienia przecieku w wężownicach grzewczych. Zapłon paliwa w instalacji podgrzewania ładunku z wymuszonym ciągiem powinien następować na drodze elektrycznej.
9.3.2.42.3 Instalacja wentylacyjna maszynowni powinna być zaprojektowana z uwzględnieniem poboru powietrza przez kocioł.
9.3.2.42.4 Jeżeli instalacja podgrzewania ładunku jest używana podczas załadunku, rozładunku lub odgazowania, to pomieszczenie służbowe, w którym instalacja ta się znajduje powinno spełniać całkowicie wymagania podane w 9.3.2.52.3. Wymóg ten nie dotyczy otworów wlotowych instalacji wentylacyjnej. Otwory te powinny być umieszczone w odległości nie mniejszej niż 2 m od przestrzeni ładunkowej i 6 m od otworów zbiorników ładunkowych lub zbiorników resztkowych, pomp ładunkowych znajdujących się na pokładzie, otworów odpowietrzników szybkowylotowych, zaworów bezpieczeństwa i przyłączy brzegowych rurociągów ładunkowych, a ponadto muszą one znajdować się w odległości nie mniejszej niż 2 m nad pokładem.
9.3.2.43
9.3.2.49 (zarezerwowany)
9.3.2.50 Dokumenty dotyczące instalacji elektrycznych
9.3.2.50.1 Oprócz dokumentów wymaganych przez Przepisy, o których mowa w 1.1.4.6, na pokładzie powinny znajdować się poniższe dokumenty:
(a) rysunek przedstawiający granice przestrzeni ładunkowej i rozmieszczenie urządzeń elektrycznych zainstalowanych w tej przestrzeni;
(b) lista urządzeń elektrycznych, o których mowa w powyższym punkcie (a), w tym następujące szczegóły:
maszyna lub urządzenie, lokalizacja, typ ochrony, typ ochrony antywybuchowej, organ kontrolujący, numer dopuszczenia do eksploatacji;
(c) lista (lub plan ogólny) wskazująca urządzenia elektryczne znajdujące się poza przestrzenią ładunkową, które mogą być uruchamiane podczas prac załadunku, rozładunku i odgazowania. Wszelkie pozostałe urządzenia należy zaznaczyć na czerwono. Patrz 9.3.2.52.3 i 9.3.2.52.4.
9.3.2.50.2 Powyżej wymienione dokumenty powinny nosić pieczęć właściwego organu, wydającego świadectwo dopuszczenia do eksploatacji.
9.3.2.51 Instalacje elektryczne
9.3.2.51.1 Dozwolone jest stosowanie wyłącznie instalacji rozdziału energii elektrycznej bez wykorzystywania kadłuba jako przewodu powrotnego.
Postanowienie to nie dotyczy:
- przeciwkorozyjnej aktywnej ochrony katodowej;
- instalacji lokalnych znajdujących się poza przestrzenią ładunkową (np. połączeń rozruszników silników Diesla);
- urządzeń służących do sprawdzania stanu izolacji, o których mowa w 9.3.2.51.2 poniżej.
9.3.2.51.2 Każda izolowana sieć rozdzielcza powinna być wyposażona w automatyczne urządzenie z alarmem optycznym i dźwiękowym, służące do kontroli stanu izolacji.
9.3.2.51.3 Przy wyborze urządzeń elektrycznych przeznaczonych do pracy w przestrzeniach zagrożonych wybuchem, należy brać pod uwagę grupy wybuchowości i klasy temperaturowe przypisane do przewożonych materiałów, zgodnie z kolumnami (15) i (16) Tabeli C działu 3.2.
9.3.2.52 Typ urządzeń elektrycznych i ich rozmieszczenie
9.3.2.52.1 (a) W zbiornikach ładunkowych, resztkowych zbiornikach ładunkowych i rurociągach ładunkowych (odpowiadających strefie 0) można instalować wyłącznie wymienione poniżej urządzenia:
- urządzenia pomiarowe, regulacyjne i alarmowe posiadające ochronę typu EEx (ia);
(b) W koferdamach, przestrzeniach podwójnej burty, dna podwójnego i ładowniach (odpowiadających strefie 1) można instalować wyłącznie poniżej wymienione urządzenia:
- atestowane urządzenia pomiarowe, regulacyjne i alarmowe;
- urządzenia oświetleniowe w osłonach ognioszczelnych lub w osłonach gazowych z nadciśnieniem;
- hermetycznie zamknięte echosondy z przewodami poprowadzonymi w grubościennych rurach stalowych, z gazoszczelnymi połączeniami, prowadzących na pokład główny;
- przewody aktywnej ochrony katodowej poszycia statku, ułożone w ochronnych rurach stalowych, takich, jakie są stosowane w echosondach.
(c) W pomieszczeniach służbowych w przestrzeni ładunkowej (odpowiadających strefie 1) pod pokładem mogą być instalowane tylko poniższe urządzenia:
- atestowane urządzenia pomiarowe, regulacyjne i alarmowe;
- urządzenia oświetleniowe w osłonach ognioszczelnych lub w osłonach gazowych z nadciśnieniem;.
- silniki napędzające niezbędne urządzenia, takie jak pompy balastowe, powinny być atestowane.
(d) Urządzenia sterownicze i zabezpieczające dla sprzętu elektrycznego, o którym mowa w punktach (a), (b) i (c) powyżej powinny być zlokalizowane poza przestrzenią ładunkową, jeżeli nie ma gwarancji ich bezpieczeństwa.
(e) Urządzenia elektryczne w przestrzeni ładunkowej na pokładzie (odpowiadające strefie 1) powinny być atestowane.
9.3.2.52.2 Akumulatory należy ulokować poza przestrzenią ładunkową.
9.3.2.52.3 (a) Urządzenia elektryczne wykorzystywane do operacji ładunkowych i odgazowania w czasie cumowania, znajdujące się poza przestrzenią ładunkową (odpowiadające strefie 2) powinny być co najmniej typu o ograniczonym zagrożeniu wybuchem.
(b) Postanowienie to nie dotyczy:
(i) instalacji oświetleniowych w pomieszczeniach mieszkalnych, z wyjątkiem przełączników znajdujących się w pobliżu wejścia do pomieszczeń mieszkalnych;
(ii) instalacji radiotelefonicznej w pomieszczeniach mieszkalnych lub w sterówce;
(iii) instalacji elektrycznych w pomieszczeniach mieszkalnych, w sterówce i w pomieszczeniach służbowych poza przestrzenią ładunkową, pod warunkiem, że:
1. Pomieszczenia te są wyposażone w instalację wentylacyjną zapewniającą nadciśnienie 0,1 kPa (0,001 bara) i niemożliwe jest otwarcie któregokolwiek z okien w tych pomieszczeniach; Otwory wlotowe instalacji wentylacyjnej powinny być umieszczone możliwie najdalej, ale nie mniej niż 6 m od przestrzeni ładunkowej i mniej niż 2 m nad pokładem.
2. Pomieszczenia są wyposażone w instalację wykrywania gazów z czujnikami:
- przy wlotowych otworach ssących instalacji wentylacyjnej;
- bezpośrednio przy górnej krawędzi progów drzwi wejściowych do pomieszczeń mieszkalnych i służbowych;
3. Pomiar stężenia gazu odbywa się w sposób ciągły;
4. Wentylatory wyłączają się w momencie, gdy stężenie gazu osiągnie 20% dolnej granicy wybuchowości. W takim przypadku, oraz wówczas, gdy nie będzie utrzymywane nadciśnienie, lub, gdy nastąpi awaria instalacji wykrywania gazu, instalacje elektryczne nie spełniające wymogów punktu (a) powyżej powinny zostać wyłączone. Operacje te powinny być wykonane natychmiast w sposób automatyczny i powinno towarzyszyć im włączenie oświetlenia awaryjnego w pomieszczeniach mieszkalnych, sterówce i pomieszczeniach służbowych. Oświetlenie awaryjne powinno być co najmniej typu o ograniczonym zagrożeniu wybuchem. Wyłączenie powinno być sygnalizowane sygnałami optycznymi i dźwiękowymi w pomieszczeniach mieszkalnych i sterówce.
5. Instalacja wentylacyjna, instalacja wykrywania gazu i alarm urządzenia wyłączającego spełniają całkowicie wymagania powyższego punktu (a).
6. Automatyczne urządzenie wyłączające jest tak nastawione, że nie może dojść do automatycznego wyłączenia, kiedy statek jest w drodze.
9.3.2.52.4 Urządzenia elektryczne nie spełniające wymagań podanych w 9.3.2.52.3 powyżej, a także ich wyłączniki, należy oznakować na czerwono. Odłączanie takich urządzeń powinno odbywać się z centralnego punktu na pokładzie.
9.3.2.52.5 Prądnica elektryczna, bez przerwy napędzana przez silnik, nie spełniająca wymagań 9.3.2.52.3 powyżej, powinna być wyposażona w przełącznik umożliwiający wyłączenie wzbudzenia. Przy przełączniku należy umieścić tabliczkę informacyjną z instrukcją obsługi.
9.3.2.52.6 Gniazda wtykowe przeznaczone do zasilania świateł sygnalizacyjnych i do oświetlenia schodni, powinny być zamontowane na statku w bezpośrednim sąsiedztwie masztu sygnalizacyjnego lub schodni. Przyłączanie i odłączanie powinno być możliwe tylko przy beznapięciowym stanie gniazd.
9.3.2.52.7 Awaria zasilania urządzeń sterowniczych i zabezpieczających powinna być natychmiast sygnalizowana optycznie i akustycznie w miejscach, gdzie zazwyczaj włączane są alarmy.
9.3.2.53 Uziemienie
9.3.2.53.1 Niebędące pod napięciem metalowe części urządzeń elektrycznych w przestrzeni ładunkowej, a także ochronne rury metalowe i osłony przewodów w normalnych warunkach pracy powinny być uziemione, o ile nie są one ułożone w sposób zapewniający automatyczne uziemienie poprzez mocowanie do metalowej konstrukcji statku.
9.3.2.53.2 Postanowienie 9.3.2.53.1 powyżej dotyczy także urządzeń o napięciu roboczym niższym niż 50 V.
9.3.2.53.3 Należy uziemić wstawiane zbiorniki ładunkowe, metalowe DPPL i kontenery-cysterny.
9.3.2.53.4 Powinno być możliwe uziemienie naczyń używanych jako ładunkowe zbiorniki resztkowe i zbiorniki osadowe.
9.3.2.54
9.3.2.55 (zarezerwowany)
9.3.2.56 Przewody elektryczne
9.3.2.56.1 Wszystkie przewody w przestrzeni ładunkowej powinny posiadać metalowe osłony.
9.3.2.56.2 Przewody i gniazda wtykowe rozmieszczone w przestrzeni ładunkowej powinny być zabezpieczone przed uszkodzeniem mechanicznym.
9.3.2.56.3 W przestrzeni ładunkowej niedozwolone jest stosowanie przewodów przenośnych, z wyjątkiem obwodów elektrycznych w wykonaniu iskrobezpiecznym lub służących do zasilania świateł sygnalizacyjnych i oświetlenia schodni
9.3.2.56.4 Przewody obwodów iskrobezpiecznych powinny być stosowane tylko w takich obwodach i należy je odseparować od innych przewodów, nie przewidzianych do użycia w tych obwodach (np. nie mogą być prowadzone w tej samej wiązce przewodów i nie powinny być mocowane do tych samych zaczepów).
9.3.2.56.5 W przypadku przewodów przenośnych, przeznaczonych do zasilania świateł sygnalizacyjnych i oświetlenia schodni, powinny być stosowane jedynie przewody typu H 07 RN-F w powłoce, zgodne z normą IEC 60 245-4:1994, lub przewody o konstrukcji co najmniej równorzędnej, posiadające żyły o przekroju poprzecznym nie mniejszym niż 1,5 mm2.
Przewody te powinny być jak najkrótsze i ułożone w sposób wykluczający możliwość ich przypadkowego uszkodzenia
9.3.2.56.6 Przewody wymagane dla wyposażenia elektrycznego określonego w 9.3.2.51.1 (b) i (c) są dopuszczalne w koferdamach, przestrzeniach podwójnej burty, podwójnego dna, ładowniach i pomieszczeniach służbowych poniżej pokładu.
9.3.2.57 -
9.3.2.59 (zarezerwowany)
9.3.2.60 Wyposażenie specjalne
W miejscu bezpośrednio dostępnym z przestrzeni ładunkowej należy umieścić prysznic i umywalkę do oczu i twarzy.
9.3.2.61 -
9.3.2.70 (zarezerwowany)
9.3.2.71 Wstęp na statek
Tablice informacyjne zabraniające wstępu na statek, przewidziane w 8.3.3, powinny być dobrze widoczne z obu burt statku.
9.3.2.72 -
9.3.2.73 (zarezerwowany)
9.3.2.74 Zakaz palenia tytoniu i korzystania z ognia i nieosłoniętego światła
9.3.2.74.1 Tablice informacyjne zabraniające palenia tytoniu, zgodnie z 8.3.4, powinny być dobrze widoczne z każdej burty statku.
9.3.2.74.2 Przy wejściach do pomieszczeń, w których palenie tytoniu lub posługiwanie się ogniem lub nieosłoniętym światłem nie zawsze jest zabronione, powinny znajdować się tablice określające sytuacje, w których zakaz ten ma zastosowanie.
9.3.2.74.3 Przy każdym wyjściu z pomieszczeń mieszkalnych i sterówki powinny być ustawione popielniczki.
9.3.2.75 -
9.3.2.91 (zarezerwowany)
9.3.2.92 Wyjście awaryjne
Pomieszczenia, których wejścia lub wyjścia mogą być częściowo lub całkowicie zanurzone w stanie uszkodzonym, powinny posiadać wyjście awaryjne na wysokości nie mniejszej niż 0,10 m powyżej wodnicy awaryjnej. Ten wymóg nie stosuje się do skrajnika dziobowego i rufowego.
9.3.2.93 -
9.3.2.99 (zarezerwowany)
9.3.3 Przepisy budowy zbiornikowców typu N
Zasady konstrukcyjne podane w 9.3.3.0 do 9.3.3.99 odnoszą się do zbiornikowców klasy N.
9.3.3.0 Materiały konstrukcyjne
9.3.3.0.1 (a) Kadłub statku i zbiorniki ładunkowe powinny być zbudowane ze stali okrętowej lub z materiału co najmniej równorzędnego.
Wstawiane zbiorniki ładunkowe mogą być zbudowane także z innych materiałów, pod warunkiem, że są one co najmniej równorzędne pod względem własności mechanicznych i odporności na działanie wysokiej temperatury i ognia.
(b) Wszystkie elementy statku, w tym wszelkie instalacje i wyposażenie, mogące zetknąć się z ładunkiem, powinny być wykonane z materiałów, na które ładunek nie wywiera niebezpiecznego wpływu, nie powodujących rozkładu ładunku ani też nie wchodzących z ładunkiem w reakcje prowadzące do powstania produktów szkodliwych lub niebezpiecznych. W przypadku, gdy nie można sprawdzenia tego podczas klasyfikacji i inspekcji statku, to odpowiednie zastrzeżenie powinno być wpisane do wykazu materiałów statku zgodnie z 1.16.1.2.5.
(c) Części wewnętrzne rurociągów do wydalania oparów i gazów powinny być zabezpieczone przed korozją.
9.3.3.0.2 Z wyjątkiem przypadków, w których jest to jednoznacznie dozwolone w 9.3.3.0.3 poniżej lub w świadectwie dopuszczenia, w przestrzeni ładunkowej zabrania się stosowania drewna, stopów aluminium i tworzyw sztucznych.
9.3.3.0.3 (a) Użycie drewna, stopów aluminium i tworzyw sztucznych w przestrzeni ładunkowej jest dopuszczalne wyłącznie w poniższych elementach:
- schodnie i zewnętrzne drabiny/schody;
- ruchome elementy sprzętu (dopuszczalne są jednak aluminiowe tyki pomiarowe, o ile są one wyposażone w mosiężne stopki lub inne zabezpieczenie przed iskrzeniem).
- zamocowania zbiorników ładunkowych, niezależne od kadłuba statku i zamocowania instalacji oraz wyposażenia;
- maszty i podobne okrągłe elementy drewniane;
- części silników;
- części instalacji elektrycznej;
- urządzenia do załadunku i rozładunku;
- pokrywy skrzyń znajdujących się na pokładzie;
(b) Użycie drewna i tworzyw sztucznych w przestrzeni ładunkowej jest dopuszczalne wyłącznie w poniższych elementach:
- wszelkiego rodzaju podpory i ograniczniki.
(c) Użycie tworzyw sztucznych i gumy w przestrzeni ładunkowej jest dopuszczalne wyłącznie w poniższych elementach:
- powłoki (pokrycia) zbiorników ładunkowych i rurociągów ładunkowych;
- wszelkiego rodzaju uszczelki (np. pokryw kopuł i pokryw luków);
- przewody elektryczne;
- zestawy węży ładunkowych;
- izolacja ładunku i rurociągów ładunkowych;
- fotokopie zatwierdzenia zgodnie z 8.1.2.6 lub 8.1.2.7.
(d) Materiały instalowane na stałe w pomieszczeniach mieszkalnych i w sterówce, z wyjątkiem mebli, powinny być trudnozapalne. W przypadku znalezienia się w pożarze materiały te nie mogą wydzielać oparów lub toksycznych gazów w niebezpiecznych ilościach.
9.3.3.0.4 Farba stosowana w przestrzeni ładunkowej nie może wytwarzać iskier pod wpływem uderzenia.
9.3.3.0.5 Użycie tworzyw sztucznych w łodziach okrętowych jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy są to materiały trudnozapalne.
9.3.3.1 -
9.3.3.7 (zarezerwowany)
9.3.3.8 Klasyfikacja
9.3.3.8.1 Zbiornikowiec powinien być budowany pod nadzorem uznanego towarzystwa klasyfikacyjnego, zgodnie z przepisami ustalonymi przez to towarzystwo klasyfikacyjne dla najwyższej, przewidzianej przez nią klasy, i powinien zostać odpowiednio sklasyfikowany.
Wymagane jest odnawianie klasy statku.
Towarzystwo klasyfikacyjne powinno wydać świadectwo (certyfikat klasyfikacyjny) potwierdzające, że statek pozostaje w zgodzie z przepisami tej części.
Świadectwo powinno podawać ciśnienie obliczeniowe i ciśnienie próbne.
Jeżeli statek posiada zbiorniki ładunkowe o różnych ciśnieniach otwierających zawory, to świadectwo powinno podawać ciśnienie obliczeniowe i ciśnienie próbne każdego zbiornika.
Towarzystwo klasyfikacyjne powinno sporządzić wykaz towarów wymieniający wszystkie towary niebezpieczne mogące być przyjmowane do przewozu w zbiornikowcu (patrz także 1.16.1.2.5).
9.3.3.8.2 Każdorazowo, gdy konieczne jest odnowienie świadectwa dopuszczenia, a także w trzecim roku ważności świadectwa dopuszczenia, pompownie ładunkowe powinny być kontrolowane przez uznane towarzystwo klasyfikacyjne. Kontrola powinna obejmować co najmniej:
- sprawdzenie całości instalacji pod kątem jej stanu, korozji, szczelności i zmian wykonanych bez ich zatwierdzenia;
- sprawdzenie stanu instalacji wykrywania gazu w pompowniach ładunkowych.
Świadectwa kontroli dotyczące pompowni ładunkowych, podpisane przez uznane towarzystwo klasyfikacyjne, powinny być przechowywane na statku. Świadectwa te powinny zawierać co najmniej szczegółowe informacje o powyższej inspekcji oraz uzyskane wyniki, a także datę przeprowadzenia inspekcji.
9.3.3.8.3 Stan instalacji wykrywania gazu, o której mowa w 9.3.3.52.3, powinien być kontrolowany przez uznane towarzystwo klasyfikacyjne każdorazowo, gdy konieczne jest odnowienie świadectwa dopuszczenia, a także w trzecim roku ważności tego świadectwa. Świadectwo, podpisane przez uznane towarzystwo klasyfikacyjne, powinno być przechowywane na statku.
9.3.3.8.4 Punkty 9.3.3.8.2 i 9.3.3.8.3 w części dotyczącej kontroli instalacji wykrywania gazu nie dotyczą statków typu N otwartych.
9.3.3.9 (zarezerwowany)
9.3.3.10 Zabezpieczenie przed przenikaniem gazów
9.3.3.10.1 Statek należy zaprojektować tak, by nie dochodziło do przenikania gazów do pomieszczeń mieszkalnych i służbowych.
9.3.3.10.2 Na zewnątrz obszaru ładunkowego, progi drzwi w ścianach nadbudówki oraz progi zrębnic luków prowadzących do pomieszczeń pod pokładem powinny mieć wysokość nie mniejszą niż 0,50 m ponad pokład.
Wymaganie to nie musi być spełnione, jeżeli ściana nadbudówki skierowana ku przestrzeni ładunkowej sięga od jeden burty statku do drugiej i posiada drzwi, których progi mają wysokość nie mniejszą niż 0,50 m ponad pokład. Ściana powinna mieć wysokość nie mniejszą niż 2 m. W takim przypadku progi drzwi w ścianach bocznych nadbudówki i włazów znajdujące się poza tą ścianą powinny mieć wysokość nie mniejszą niż 0,10 m. Progi drzwi maszynowni i zrębnice włazów powinny jednak zawsze mieć wysokość nie mniejszą niż 0,50 m.
9.3.3.10.3 Na zewnątrz obszaru ładunkowego, progi drzwi w ścianach bocznych nadbudówki powinny mieć wysokość nie mniejszą niż 0,50 m powyżej pokładu i progi luków oraz otwory wentylacyjne pomieszczeń znajdujących się pod pokładem powinny mieć wysokość nie mniejszą niż 0,50 m powyżej pokładu. Wymaganie to nie dotyczy włazów do przestrzeni podwójnej burty, podwójnego dna
9.3.3.10.4 Nadburcia, dolne relingi itd. powinny posiadać odpowiednio duże otwory, usytuowane bezpośrednio nad pokładem.
9.3.3.10.5 Punkty 9.3.3.10.1 do 9.3.3.10.4 nie dotyczą typu N otwartych.
9.3.3.11 Pomieszczenia ładowni i zbiorniki ładunkowe
9.3.3.11.1 (a) Maksymalną dopuszczalną pojemność zbiorników ładunkowych określa się zgodnie z poniższą tabelą:
| L x B x H(m3 ) | Maksymalna dopuszczalna pojemność zbiornika ładunkowego (m3) |
| do 600 | L x B x H x 0.3 |
| 600 - 3 750 | 180 + (L x 5 x H - 600) x 0.0635 |
| > 3 750 | 380 |
Dopuszczalne są konstrukcje alternatywne zgodne z 9.3.4.
W powyższej tabeli L · B · H jest iloczynem głównych wymiarów zbiornika statku, wyrażonych w metrach (zgodnych z świadectwem pomiarów), gdzie:
L = całkowita długość kadłuba, w m;
B = maksymalna szerokość kadłuba, w m;
H = najmniejsza pionowa odległość pomiędzy górną krawędzią stępki a najniższym punktem pokładu przy burcie statku (wysokość boczna) w przestrzeni ładunkowej, w m;
W statkach skrzyniowych w miejsce H przyjmuje się H', obliczane z poniższego wzoru:
gdzie:
ht = wysokość skrzyni, w m (odległość między pokładem skrzyniowym a pokładem głównym, mierzona przy burcie skrzyni, w punkcie L/2).
bt = szerokość skrzyni, w m;
lt = długość skrzyni, w m.
(b) Przy projektowaniu zbiorników ładunkowych należy brać pod uwagę gęstość względną ładunku. Maksymalna gęstość względna powinna być podana w świadectwie dopuszczenia.
(c) Jeżeli statek jest wyposażony w ciśnieniowe zbiorniki ładunkowe, to do ich projektowania należy przyjąć ciśnienie robocze równe 400 kPa (4 bary).
(d) W przypadku statków o długości nie większej niż 50 m, długość zbiornika ładunkowego nie powinna być większa niż 10 m;
W przypadku statków o długości większej niż 50 m, długość zbiornika ładunkowego nie powinna przekraczać 0,20 L.
Postanowienie to nie dotyczy statków z niezależnymi, wbudowanymi zbiornikami walcowymi o stosunku długości do średnicy ≤ 7.
9.3.3.11.2 (a) Niezależne zbiorniki ładunkowe powinny być tak zamocowane, by nie mogły unosić się na wodzie.
(b) Pojemność studzienek ssawnych należy ograniczyć do nie więcej niż 0,10 m3.
9.3.3.11.3 (a) Zbiorniki ładunkowe powinny być oddzielone od pomieszczeń mieszkalnych, maszynowni i pomieszczeń służbowych, znajdujących się pod pokładem poza strefą ładunkową, koferdamami o szerokości nie mniejszej niż 0,60 m lub, w przypadku braku takich pomieszczeń mieszkalnych, maszynowni i pomieszczeń służbowych, od końców statku. Jeżeli zbiorniki ładunkowe są instalowane w ładowni, to pomiędzy tymi zbiornikami a grodziami końcowymi ładowni powinna pozostać przestrzeń nie mniejszą niż 0,50 m. W takim przypadku uważać się będzie, że izolowana grodź końcowa, zgodna z definicją klasy "A-60" wg SOLAS 74, Rozdział 11-2, Przepis 3, jest równorzędna koferdamowi. W przypadku zbiorników ciśnieniowych, odległość 0,50 m można zmniejszyć do 0,20 m.
(b) Powinna być zapewniona możliwość przeprowadzenia kontroli ładowni, koferdamów i zbiorników ładunkowych.
(c) Należy zapewnić możliwość wietrzenia wszystkich pomieszczeń w przestrzeni ładunkowej. Należy zapewnić środki służące do ustalenia, czy w pomieszczeniach tych nie znajduje się gaz.
9.3.3.11.4 Grodzie ograniczające zbiorniki ładunkowe, koferdamy i ładownie powinny być wodoszczelne. Zbiorniki ładunkowe i grodzie krańcowe ładowni nie mogą posiadać otworów lub przejść pod pokładem. Dopuszczalne są jednak przejścia w grodziach pomiędzy dwoma ładowniami.
Grodź pomiędzy maszynownią a koferdamem lub pomieszczeniem służbowym w przestrzeni ładunkowej lub pomiędzy maszynownią a ładownią może posiadać przejścia, o ile są one zgodne z wymaganiami podanymi w 9.3.3.17.5.
Grodź pomiędzy zbiornikiem ładunkowym a pompownią ładunkową pod pokładem może posiadać przejścia, o ile będą one spełniać wymagania podane w 9.3.3.17.6. Grodzie pomiędzy zbiornikami ładunkowymi mogą być wyposażone w przejścia, pod warunkiem, że rurociągi załadunkowe i rozładunkowe będą wyposażone w urządzenia odcinające, umieszczone w zbiorniku ładunkowym, z którego są wyprowadzane. Należy zapewnić możliwość uruchomienia zaworów odcinających z pokładu.
Te rurociągi powinny być zamocowane maksimum 0,60 m ponad dnem.
9.3.3.11.5 Przestrzenie podwójnej burty i dna podwójnego w przestrzeni ładunkowej należy tak zaprojektować, by można je było napełniać jedynie wodą balastową. Dno podwójne może być jednak wykorzystywane jako zbiorniki oleju napędowego, o ile spełnione zostaną wymagania podane w 9.3.3.32.
9.3.3.11.6 (a) Koferdam, środkowa część koferdamu lub inne pomieszczenie pod pokładem w przestrzeni ładunkowej może być wykorzystane jako pomieszczenie służbowe, o ile grodzie ograniczające taką przestrzeń sięgają w kierunku pionowym do dna. Dostęp do pomieszczenia służbowego powinien być możliwy tylko z pokładu.
(b) Pomieszczenie służbowe powinno być wodoszczelne, z wyjątkiem luków wejściowych i otworów wentylacyjnych.
(c) W pomieszczeniach służbowych, o których mowa w 9.3.3.11.4 powyżej, nie mogą być montowane rurociągi do załadunku lub rozładunku.
Rurociągi do załadunku lub rozładunku mogą być zainstalowane w pompowniach ładunkowych pod pokładem tylko wówczas, gdy spełniają wymagania podane w 9.3.3.17.6.
9.3.3.11.7 Jeżeli stosowane są niezależne zbiorniki ładunkowe, lub w przypadku konstrukcji podwójnej burty ze zbiornikami zintegrowanymi z konstrukcją statku, odległość pomiędzy ścianą przestrzeni ładunkowej i ścianą zbiorników ładunkowych nie powinna być mniejsza niż 0.60 m.
Odległość pomiędzy dnem statku a dnem zbiornika ładunkowego nie powinna być mniejsza niż 0,5 m. Odległość pod studzienkami ściekowymi może być zmniejszona do 0,.4 m.
Odległość pionowa między studzienką zasysającą zbiornika ładunkowego a konstrukcjami dennymi nie powinna być mniejsza niż 0,10 m.
Jeśli kadłub jest zbudowany w obszarze ładunkowym jako kadłub podwójny z niezależnymi zbiornikami ładunkowymi znajdującymi się w ładowniach, powyższe wartości mają zastosowanie do podwójnego kadłuba. W takim przypadku, jeśli minimalne wartości konieczne ze względu inspekcję niezależnych zbiorników określonych w 9.3.3.11.9 nie są możliwe do osiągnięcia, powinno być możliwe łatwe usunięcie zbiorników ładunkowych w celu inspekcji.
9.3.3.11.8 Pomieszczenia służbowe znajdujące się w przestrzeni ładunkowej pod pokładem należy tak rozplanować, by były łatwo dostępne oraz by osoby noszące odzież ochronną i aparaty oddechowe mogły bezpiecznie obsługiwać sprzęt znajdujący się w tych pomieszczeniach. Pomieszczenia te powinny być tak zaprojektowane, by bez trudności, a w razie potrzeby przy użyciu zainstalowanych urządzeń, można było z nich wynieść osoby ranne lub nieprzytomne.
9.3.3.11.9 Koferdamy, przestrzenie podwójnej burty, dna podwójnego, zbiorniki ładunkowe, ładownie i inne dostępne pomieszczenia w przestrzeni ładunkowej należy tak rozplanować, by możliwe było przeprowadzenie pełnej ich kontroli oraz całkowite wyczyszczenie. Wymiary otworów, z wyjątkiem otworów w przestrzeniach podwójnej burty i dnach podwójnych nie mających ścian przylegających do zbiorników ładunkowych, powinny być na tyle duże, by osoba korzystająca z aparatu oddechowego mogła bez trudu dostać się do danej przestrzeni i ją opuścić. Powierzchnia przekroju takich otworów powinna wynosić nie mniej niż 0,36 m2, a minimalna długość boku 0,50 m. Ich konstrukcja powinna zapewniać możliwość łatwego wydobycia osoby rannej lub nieprzytomnej z dna takiej przestrzeni, w razie potrzeby przy użyciu zainstalowanego sprzętu. W przestrzeniach takich odległość pomiędzy wzmocnieniami nie może być mniejsza niż 0,50 m. W dnie podwójnym odległość ta może być zmniejszona do 0,45 m.
W zbiornikach ładunkowych mogą być wykonane otwory okrągłe o średnicy nie mniejszej niż 0,68 m.
9.3.3.11.10 Przepis 9.3.3.11.6 (c) powyżej nie dotyczy statków typu N otwartego.
9.3.3.12 Wentylacja
9.3.3.12.1 Każda ładownia powinna posiadać dwa otwory o takich wymiarach i tak usytuowane, aby możliwa była skuteczna wentylacja wszystkich części ładowni. W przypadku braku takich otworów, zapewniona powinna być możliwość wypełnienia ładowni gazem obojętnym lub suchym powietrzem.
9.3.3.12.2 Przestrzenie podwójnej burty i dna podwójnego w przestrzeni ładunkowej, nie przystosowane do wypełnienia wodą balastową, oraz ładownie i koferdamy, powinny posiadać instalację wentylacyjną.
9.3.3.12.3 Wszystkie pomieszczenia służbowe znajdujące się pod pokładem w przestrzeni ładunkowej powinny posiadać instalację wentylacji wymuszonej, o mocy wystarczającej do co najmniej 20-krotnej wymiany powietrza w ciągu godziny, obliczonej na podstawie objętości danego pomieszczenia.
Wyciągowe kanały wentylacyjne powinny znajdować się na wysokości do 50 mm nad dnem pomieszczenia służbowego. Wloty powietrza powinny znajdować się w górnej części; należy je umieścić nie mniej niż 2 m nad pokładem, w odległości nie mniejszej niż 2 m od otworów w zbiornikach i 6 m od wylotów zaworów bezpieczeństwa.
Rury przedłużające, których użycie może być konieczne, mogą być typu przegubowego.
Na statkach typu N otwartych powinna być wystarczająca stała instalacja wentylacyjna.
9.3.3.12.4 Powinna być zapewniona możliwość wietrzenia pomieszczeń mieszkalnych i służbowych.
9.3.3.12.5 Wentylatory służące do odgazowania zbiorników powinny być tak zaprojektowane, by nie wytwarzały ładunku elektrostatycznego, a przy zetknięciu się łopat wentylatora z obudową nie powstawały iskry.
9.3.3.12.6 Przy wlotach wentylacyjnych powinny znajdować się tabliczki informacyjne, informujące o warunkach, w jakich wloty należy zamykać. Wszystkie prowadzące na zewnątrz wloty wentylacyjne pomieszczeń mieszkalnych i służbowych powinny być wyposażone w klapy ogniowe. Tego rodzaju otwory wentylacyjne należy umieszczać w odległości nie mniejszej niż 2 m od przestrzeni ładunkowej.
Wloty wentylacyjne pomieszczeń służbowych znajdujących się pod pokładem w przestrzeni ładunkowej mogą być usytuowane w takiej przestrzeni.
9.3.3.12.7 Przerywacze płomienia, zalecone w 9.3.3.20.4, 9.3.3.22.4, 9.3.3.22.5 i 9.3.3.26.4 powinny być typu zatwierdzonego do tego celu przez właściwy organ.
9.3.3.12.8 Przepisy 9.3.3.12.5, 9.3.3.12.6 i 9.3.3.12.7 powyżej nie dotyczą statków typu N otwartych.
9.3.3.13 Stateczność (ogólna)
9.3.3.13.1 Należy wykazać wystarczającą stateczność statku. Dowód ten nie jest wymagany w przypadku statków o pojedynczym kadłubie, ze zbiornikami ładunkowymi o szerokości nie większej niż 0,70 · B.
9.3.3.13.2 Dane wejściowe służące do obliczeń stateczności - wyporność statku pustego i położenie środka ciężkości - należy określić albo na podstawie próby przechyłów, albo na drodze szczegółowych obliczeń masy i momentów. W drugim przypadku wyporność statku pustego należy sprawdzić w próbie wyporności, przy czym różnica pomiędzy masą określoną na drodze obliczeniowej a wypornością ustaloną poprzez odczyty zanurzenia nie może przekroczyć ± 5%.
9.3.3.13.3 Należy zapewnić wystarczającą stateczność na wszystkich etapach załadunku i wyładunku oraz w końcowym stanie załadowania, dla wszystkich gęstości względnych przewożonych materiałów zawartych w wykazie materiałów statku zgodnie z 1.16.1.2.5.
Statek powinien spełniać wymagania dla stateczności w stanie nieuszkodzonym i stateczności awaryjnej, dla każdej operacji załadunku, z uwzględnieniem aktualnego poziomu załadowania zbiorników ładunkowych, zbiorników balastowych i przedziałów, zbiorników wody pitnej, zbiorników ściekowych, oraz zbiorników zawierających materiały eksploatacyjne statku.
Należy również brać pod uwagę etapy pośrednie podczas tych operacji.
Potwierdzenie wystarczającej stateczności dla każdego trybu pracy, załadunku i balastu powinno być dołączone do książki stateczności, i podlega zatwierdzeniu przez odpowiednie towarzystwo klasyfikacyjne, które klasyfikuje statek. Jeżeli jest to praktycznie niemożliwe, aby wstępnie obliczyć warunki pracy, załadunku i balastowania, powinien być zainstalowany przyrząd kontroli załadunku kontrolujący stan załadowania zatwierdzony przez uznane towarzystwo klasyfikacyjne statku, zawierający dane z książki stateczności.
Uwaga. Książka stateczności powinna być sformułowana w sposób zrozumiały dla odpowiedzialnego kapitana i zawierać następujące dane:
* Opis ogólny statku:
* Schemat ogólny i plany zdolności wskazujące przypisane wykorzystanie pomieszczeń i przestrzeni (zbiorniki ładunkowe, magazyny, zakwaterowanie, itp.);
* Szkic wskazujący położenie znaków zanurzenia w odniesieniu do pionów statku;
* Schemat pompowania balastu i systemów zapobiegania przepełnienia;
* Krzywe hydrostatyczne lub tabele odpowiadające projektowanemu trymowi, oraz, jeżeli przewidziane są znaczne kąty trymu w trakcie normalnej eksploatacji statku, to trzeba dołączyć krzywe lub tabele odpowiadające takiemu zakresowi trymu;
* Krzywe przekrojów lub tabele stateczności obliczone na bazie swobodnego trymowania, dla zakresów przemieszczenia i trymu przewidywanego w normalnych warunkach pracy, ze wskazaniem wielkości, które zostały uznane za istotne;
* Tablice pojemności zbiorników lub krzywe pokazujące pojemności, środki ciężkości i dane o wolnych powierzchniach dla wszystkich zbiorników ładunkowych, zbiorników balastowych i przedziałów, zbiorników wody pitnej i zbiorników ścieków oraz zbiorników zawierających produkty do eksploatacji statku;
* Dane o statku próżnym (masa i środek ciężkości) wynikające z próby przechyłów lub pomiaru nośności w połączeniu ze szczegółowym bilansem masy lub innych dopuszczalnych przedsięwzięć. Jeżeli wyżej wymienione informacje pochodzą ze statku siostrzanego, to powinno być wyraźnie wskazane odniesienie do tego statku-siostry i dołączona kopia zatwierdzonego sprawozdania z próby przechyłów tego statku-siostry;
* Kopia zatwierdzonego sprawozdania z badań powinna być zawarte w książce stateczności:
* Warunki przeładunkowe z wszystkimi istotnymi informacjami, takimi jak:
- Dane o statku, napełnieniu zbiorników, magazynów, załodze i innych odpowiednich rzeczy na pokładzie (masy i środka ciężkości dla każdej rzeczy, momenty bezwładności wolnych powierzchni dla ładunków ciekłych):
- Zanurzenie śródokręcia i w połowie pomiędzy pionami rufy i dziobu :
- Wysokość metacentrum z uwzględnieniem wypływu wolnych powierzchni:
- Wartości ramion prostujących i łuku:
- Momenty zginające wzdłużne i sił w punktach odczytu;
- Informacje o otworach (lokalizacja, rodzaj uszczelnienia, sposób zaniknięcia), oraz
- Informacje dla kapitana.
Obliczanie wpływu wody balastowej na stateczność z informacjami na temat tego, czy powinny być zainstalowane stałe wskaźniki poziomu dla zbiorników balastowych i przedziałów lub czy zbiorniki balastowe lub przedziały powinne być całkowicie pełne lub puste w czasie podróży..
9.3.3.14 Stateczność (w stanie nieuszkodzonym)
9.3.3.14.1 W przypadku statków z niezależnymi zbiornikami i konstrukcji podwójnego kadłuba ze zbiornikami ładunkowymi zintegrowanymi z ramami statku, należy w pełni przestrzegać wymagań dotyczących stateczności w stanie nieuszkodzonym, wynikających z obliczeń stateczności w stanie uszkodzonym.
9.3.3.14.2 W przypadku statków ze zbiornikami ładunkowymi o szerokości większej niż 0,70 x B należy wykazać, że spełnione są następujące wymagania stateczności:
(a) W zakresie dodatnim krzywej ramion prostujących, aż do zanurzenia pierwszego otworu, ramię prostujące (GZ) powinno wynosić nie mniej niż 0,10 m.
(b) Pole powierzchni zakresu dodatniego krzywej ramion prostujących, aż do zanurzenia pierwszego otworu, w każdym przypadku aż do kąta przechyłu ≤ 27 s, nie powinna być mniejsza niż 0.024 m.rad.
(c) Wysokość metacentryczna (GM) nie powinna być mniejsza niż 0,10 m.
Powyższe warunki powinny być spełnione przy uwzględnieniu wpływu wszystkich powierzchni swobodnych, podczas wszystkich faz załadunku i rozładunku.
9.3.3.15 Stateczność (w stanie uszkodzonym)
9.3.3.15.1 W przypadku statków z niezależnymi zbiornikami i statków z podwójnym kadłubem ze zbiornikami ładunkowymi zintegrowanymi z konstrukcją statku, przy analizie stateczności w stanie uszkodzonym, pod uwagę należy wziąć poniższe założenia:
(a) Zakres uszkodzeń burty:
- zakres wzdłużny: co najmniej 0,10 L, ale nie mniej niż 5,00 m;
- zakres poprzeczny: 0,59 m, lub, jeżeli ma zastosowanie, to odległość dopuszczona w dziale 9.3.4 zmniejszona o 0,01 m;
- zakres pionowy: od linii podstawowej w górę, bez ograniczeń;
(b) Zakres uszkodzeń dna:
- zakres wzdłużny: co najmniej 0,10 L, ale nie mniej niż 5,00 m;
- zakres poprzeczny: 3,00 m;
- zakres pionowy: 0,49 m od linii podstawowej w górę, z wyłączeniem studzienki zęzowej.
(c) Należy założyć, że wszystkie grodzie w obszarze uszkodzenia zostały zniszczone, co oznacza, że położenie grodzi należy tak dobrać, aby zapewnić pływalność statku po zatopieniu dwóch lub więcej przedziałów sąsiadujących ze sobą w kierunku wzdłużnym.
Należy przyjąć poniższe założenia:
- W przypadku uszkodzenia dna należy przyjąć, że zatopione zostały także przedziały sąsiadujące w kierunku poprzecznym.
- W końcowym stanie zatopienia dolna krawędź wszelkich otworów z zamknięciami niewodoszczelnymi (np. drzwi, iluminatory, luki) powinna znajdować się co najmniej 0,10 m nad wodnicą awaryjną.
- Ogólnie należy przyjąć stopień zatapialności równy 95%. Jeżeli dla któregoś z przedziałów wyliczony zostanie średni stopień zatapialności mniejszy niż 95%, to można zastosować tak uzyskaną wartość obliczeniową. Należy jednak stosować następujące wartości minimalne:
- maszynownie:85%
- pomieszczenia mieszkalne95%
- dna podwójne, zbiorniki paliwa, zbiorniki balastowe itp., w zależności od tego, czy, w związku z ich funkcją, należy uważać je za napełnione czy puste dla statku pływającego przy największym dopuszczalnym zanurzeniu:0% lub 95%
Dla głównej maszynowni należy przyjmować tylko zatapialność jednoprzedziałową, tzn. przyjmuje się, że skrajne grodzie maszynowni nie uległy uszkodzeniu.
9.3.3.15.2 W stanie równowagi (końcowy stan zatopienia), kąt przechyłu statku nie powinien przekroczyć 12°. Otwory nie posiadające zamknięć wodoszczelnych nie mogą zostać zatopione przed osiągnięciem stanu równowagi. Jeżeli otwory takie zanurzają się przed osiągnięciem tego stanu, to odpowiadające im pomieszczenia należy przy obliczeniach stateczności uważać za zatopione.
Dodatni zakres krzywej ramienia prostującego poza stanem równowagi powinien mieć ramię prostujące ≥ 0,05 m, a pole powierzchni pod krzywą powinno wynosić ≥ 0,0065 m.rad. Minimalne wartości stateczności powinny być zachowane aż do zanurzenia pierwszego otworu z zamknięciem niewodoszczelnym, a w każdym razie przy kątach przechyłu statku ≤ 27°. Jeżeli otwory z zamknięciem niewodoszczelnym zanurzają się przed osiągnięciem tego stanu, to odpowiadające im pomieszczenia należy przy obliczeniach stateczności uważać za zatopione.
9.3.3.15.3 Jeżeli otwory, przez które może nastąpić dodatkowe zatopienie przedziałów nieuszkodzonych, można zamknąć wodoszczelnie, to urządzenia służące do zamykania należy odpowiednio oznakować.
9.3.3.15.4 Jeżeli statek posiada otwory służące do zatapiania poprzecznego lub pionowego, mające zredukować niesymetryczność zatapiania, to czas wyrównania nie może przekraczać 15 minut, o ile w przejściowych stanach zatapiania zachowana jest wystarczająca stateczność.
9.3.3.16 Maszynownie
9.3.3.16.1 Silniki spalinowe, służące do napędu statku, a także silniki spalinowe napędzające urządzenia pomocnicze, należy usytuować poza przestrzenią ładunkową. Wejścia i inne otwory prowadzące do maszynowni powinny znajdować się w odległości nie mniejszej niż 2 m od przestrzeni ładunkowej.
9.3.3.16.2 Powinien być zapewniony dostęp do maszynowni z pokładu. Wejścia nie mogą być skierowane ku przestrzeni ładunkowej. Jeżeli drzwi nie są umieszczone w zagłębieniach, których głębokość jest równa co najmniej szerokości drzwi, wówczas zawiasy powinny być umieszczone od strony przestrzeni ładunkowej.
9.3.3.16.3 Ostatnie zdanie 9.3.3.16.2 nie stosuje się do statków zbierających odpady ropopochodne i zaopatrzeniowych.
9.3.3.17 Pomieszczenia mieszkalne i służbowe
9.3.3.17.1 Pomieszczenia mieszkalne i sterówka powinny być usytuowane poza przestrzenią ładunkową, przed płaszczyzną pionową lub za płaszczyzna pionową oddzielającą przestrzeń ładunkową pod pokładem. Okna sterówki znajdujące się co najmniej 1 m ponad jej podłogą mogą być pochylone do przodu.
9.3.3.17.2 Wejścia do pomieszczeń i otwory w nadbudówce nie mogą być skierowane ku przestrzeni ładunkowej. Drzwi otwierające się na zewnątrz, nie umieszczone w zagłębieniach, których głębokość jest równa co najmniej szerokości drzwi, powinny posiadać zawiasy od strony przestrzeni ładunkowej.
9.3.3.17.3 Powinna być zapewniona możliwość zamykania wejść z pokładu i otworów pomieszczeń prowadzących na otwarte powietrze. Na wejściach do takich przestrzeni umieszczona powinna być poniższa instrukcja:
NIE OTWIERAĆ PODCZAS ZAŁADUNKU, ROZŁADUNKU LUB ODGAZOWANIA BEZ ZGODY KAPITANA STATKU.
NATYCHMIAST ZAMKNĄĆ.
9.3.3.17.4 Wejścia i otwierane iluminatory w nadbudówce i pomieszczeniach mieszkalnych, które można otwierać, a także inne otwory w tych pomieszczeniach powinny być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 2 m od przestrzeni ładunkowej. Wszystkie drzwi i iluminatory sterówki powinny znajdować się w odległości nie mniejszej niż 2 m od przestrzeni ładunkowej, z wyjątkiem tych przypadków, gdy nie ma bezpośredniego połączenia między sterówką a pomieszczeniami mieszkalnymi.
9.3.3.17.5 (a) Wały napędowe pomp zęzowych i balastowych mogą przechodzić przez grodź pomiędzy pomieszczeniem służbowym a maszynownią, pod warunkiem, że układ pomieszczenia służbowego jest zgodny z wymaganiami podanymi w 9.3.3.11.6.
(b) Przejście wału przez grodź powinno być gazoszczelne i zaakceptowane przez uznane towarzystwo klasyfikacyjne.
(c) Powinny być wywieszone niezbędne instrukcje użytkowania.
(d) Przez grodź pomiędzy maszynownią a pomieszczeniem służbowym w przestrzeni ładunkowej, a także przez grodź pomiędzy maszynownią a ładowniami można prowadzić przewody elektryczne, rurociągi hydrauliczne i rurociągi instalacji pomiarowych, monitorujących i kontrolnych, pod warunkiem, że przejścia takie zostaną zatwierdzone przez uznane towarzystwo klasyfikacyjne. Przejścia grodziowe tych instalacji powinny być gazoszczelne. Przejścia przez grodzie z izolacją przeciwpożarową "A-60" wg SOLAS 74, Rozdział II-2, Prawidło 3, powinny posiadać odpowiednią izolację przeciwpożarową.
(e) Rurociągi mogą przechodzić przez grodź pomiędzy maszynownią a pomieszczeniem służbowym w przestrzeni ładunkowej pod warunkiem, że rurociągi te są poprowadzone pomiędzy urządzeniami mechanicznymi w maszynowni i pomieszczeniu służbowym, nie posiadającymi jakichkolwiek otworów w pomieszczeniu służbowym, i posiadają zawory odcinające przy grodzi w maszynowni.
(f) W odstępstwie od 9.3.3.11.4, rurociągi z maszynowni mogą przebiegać przez pomieszczenia służbowe w przestrzeni ładunkowej, koferdam, ładownię lub przestrzeń podwójnej burty, na zewnątrz, pod warunkiem, że w obrębie pomieszczenia służbowego, koferdamu, ładowni lub przestrzeni podwójnej burty są one wykonane z rur grubościennych i nie posiadają jakichkolwiek kołnierzy lub otworów.
(g) Jeżeli wał napędowy urządzenia pomocniczego przechodzi przez ścianę znajdującą się ponad pokładem, to miejsce przejścia wału powinno być gazoszczelne.
9.3.3.17.6 Pomieszczenie służbowe usytuowane w przestrzeni ładunkowej pod pokładem nie może być wykorzystywane jako pompownia instalacji ładunkowej, z wyjątkiem przypadków, gdy:
- pompownia jest oddzielona od maszynowni lub pomieszczeń służbowych poza przestrzenią ładunkową za pomocą koferdamu lub grodzi z izolacją przeciwpożarową "A.60", przewidzianą w konwencji SOLAS 74, Rozdział II-2, Prawidło 3, lub przez pomieszczenie służbowe bądź ładownię;
- wymagana powyżej grodź "A-60" nie posiada przejść, o których mowa w 9.3.3.17.5 (a);
- wyloty wyciągów wentylacyjnych są umieszczone w odległości nie mniejszej niż 6 m od wejść i otworów pomieszczeń mieszkalnych i służbowych poza przestrzenią ładunkową;
- luki wejściowe i wloty wentylacyjne można zamykać od zewnątrz;
- wszystkie rurociągi załadunkowe i rozładunkowe, a także rurociągi resztkowe, posiadają urządzenia odcinające po stronie ssącej pompy w pompowni ładunkowej, bezpośrednio przy grodzi. Niezbędne operacje sterowania urządzeniami znajdującymi się w pompowni, uruchamianie pomp oraz niezbędne sterowanie natężeniem przepływu cieczy, powinny być realizowane z pokładu;
- zęzy pompowni posiadają urządzenie służące do pomiaru poziomu ich napełnienia, uruchamiające alarm optyczny i akustyczny w sterówce, gdy w zęzach tych dojdzie do nagromadzenia cieczy.
- pompownia ładunkowa jest na stałe wyposażona w instalację wykrywania gazu, który automatycznie sygnalizuje obecność gazów wybuchowych lub brak tlenu, wykorzystując do tego bezpośrednie czujniki pomiarowe, i uruchamia alarm optyczny i akustyczny, gdy stężenie gazu osiągnie 20% dolnej granicy wybuchowości. Czujniki tej instalacji należy umieścić w odpowiednich miejscach na dnie (podłodze) i bezpośrednio pod pokładem.
Pomiar powinien odbywać się w sposób ciągły.
- alarmy dźwiękowe i optyczne są zamontowane w sterówce i w pompowni ładunkowej, a w momencie zadziałania alarmu następuje wyłączenie instalacji załadunku i rozładunku. Usterka instalacji wykrywania gazu powinna być natychmiast sygnalizowana w sterówce i na pokładzie za pomocą alarmów dźwiękowych i optycznych.
- instalacja wentylacyjna zalecana w 9.3.3.12.3 ma wydajność zapewniającą co najmniej 30-krotną wymianę powietrza na godzinę, obliczoną na podstawie całkowitej objętości pomieszczenia służbowego.
9.3.3.17.7 Przy wejściu do pompowni ładunkowej powinna być umieszczona poniższa instrukcja:
PRZED WEJŚCIEM DO POMPOWNI ŁADUNKOWEJ SPRAWDZIĆ, CZY JEST ONA ODGAZOWANA I CZY JEST W NIEJ WYSTARCZAJĄCA ILOŚĆ TLENU. NIE OTWIERAĆ DRZWI I OTWORÓW WEJŚCIOWYCH BEZ ZGODY KAPITANA.
W RAZIE ALARMU NATYCHMIAST OPUŚCIĆ POMIESZCZENIE.
9.3.3.17.8 Punkty 9.3.3.17.5 (g), 9.3.3.17.6 i 9.3.3.17.7 nie dotyczą statków typu N otwartych.
Ostatnie zdania 9.3.3.17.2 i 9.3.3.17.3 oraz 9.3.3.17.4 nie dotyczą statków do zbierania odpadów ropopochodnych i statków zaopatrzeniowych.
9.3.3.18 Urządzenia do zobojętniania
Jeżeli zalecane jest zobojętnianie lub tłumienie, to statek powinien być wyposażony w instalację do zobojętniania
Instalacja do zobojętniania powinna być w stanie utrzymywać stałe minimalne ciśnienie 7 kPa (0,07 bar) w pomieszczeniach, które mają być zobojętnione. Ponadto, instalacja do zobojętniania nie powinna powodować zwiększania ciśnienia w zbiorniku ładunkowym do ciśnienia większego niż to, na które wyregulowany jest zawór ciśnieniowy. Nastawa zaworu podciśnieniowego powinna wynosić 3,5 kPa (0,035 bar).
Ilość gazu obojętnego wystarczająca do załadunku i rozładunku powinna być przewożona na pokładzie lub wytwarzana na pokładzie, jeżeli nie można go otrzymać z brzegu. Dodatkowo, na pokładzie powinna znajdować się wystarczająca ilość gazu obojętnego, by zrekompensować normalne straty występujące w czasie przewozu.
Pomieszczenia, które mają być zobojętniane, powinny być wyposażone w połączenia do wprowadzenia gazu obojętnego oraz powinny być wyposażone w systemy monitorowania celem zapewnienia właściwej atmosfery na stałym składzie.
Jeżeli ciśnienie lub stężenie gazu obojętnego spada poniżej określonej wartości, to system monitorowania powinien uruchomić alarm akustyczny i optyczny w sterówce. Jeżeli w sterówce nie ma nikogo, to alarm powinien być odbierany również w miejscu, gdzie znajduje się członek załogi.
9.3.3.19 (zarezerwowany)
9.3.3.20 Konstrukcja koferdamów
9.3.3.20.1 Koferdamy lub przedziały koferdamowe pozostałe po wydzieleniu pomieszczeń służbowych zgodnie z wymaganiami podanymi w 9.3.3.11.6, powinny być dostępne przez włazy.
Jeżeli jednak koferdam jest połączony z przestrzenią podwójnej burty, to wystarczy aby był dostępny z tej przestrzeni. Dla otworów wejściowych do przestrzeni podwójnej burty znajdujących się na pokładzie, ostatnie zdanie z 9.3.2.10.3 pozostaje obowiązujące. W tym przypadku powinny być zapewnione środki umożliwiające monitorowanie w celu ustalenia z poziomu pokładu czy koferdam jest pusty.
9.3.3.20.2 Powinna być zapewniona możliwość zalania koferdamów wodą i opróżnienia ich przy pomocy pompy. Czas zalewania nie powinien przekraczać 30 minut. Te wymagania nie stosuje się, jeżeli grodź pomiędzy maszynownią a koferdamem posiada ogniową izolację ochronną zgodnie z SOLAS 74, Rozdział II-2, Prawidło 3.
Koferdamy nie powinny mieć zaworów wlotowych.
9.3.3.20.3 Nie powinno istnieć jakiekolwiek połączenie za pomocą stałego rurociągu pomiędzy koferdamem a innym rurociągiem statku poza przestrzenią ładunkową.
9.3.3.20.4 Na otworach wentylacyjnych koferdamów powinny być założone przerywacza płomienia.
9.3.3.20.5 Przepis 9.3.3.20.4 nie ma zastosowania do statków typu N otwartych.
Przepis 9.3.3.20.2 nie ma zastosowania do statków zbierających odpady ropopochodne i zaopatrzeniowych.
9.3.3.21 Urządzenia awaryjne i kontrolno-pomiarowe
9.3.3.21.1 Zbiornikowce ładunkowe powinny być wyposażone w następujące urządzenia:
(a) znak wewnątrz zbiornika, wskazujący poziom cieczy wynoszący 97%;
(b) poziomowskaz;
(c) urządzenie alarmowe wysokiego poziomu cieczy, uruchamiające się najpóźniej w momencie, gdy poziom napełnienia wynosi 90%;
(d) czujnik wysokiego poziomu, uruchamiający urządzenie zabezpieczające przed przelaniem najpóźniej w momencie osiągnięcia 97,5% napełnienia;
(e) przyrząd do pomiaru ciśnienia fazy gazowej (pary) w zbiorniku ładunkowym;
(f) przyrząd do pomiaru temperatury ładunku, gdy w kolumnie (9) Tabeli C działu 3.2 przewidziane jest zastosowanie instalacji podgrzewania ładunku lub w kolumnie (20) tego wykazu podana jest temperatura maksymalna;
(g) połączenie dla urządzenia probierczego, typu zamkniętego lub częściowo zamkniętego i/lub otwór probierczy, przewidziany w kolumnie (13) Tabeli C działu 3.2;
9.3.3.21.2 Przy określaniu procentowego stopnia napełnienia błąd pomiaru nie może przekraczać 0,5%. Odpowiednie obliczenia wykonuje się w oparciu o całkowitą pojemność zbiornika ładunkowego, z uwzględnieniem szybu nadmiarowego.
9.3.3.21.3 Poziomowskaz powinien zapewniać możliwość odczytu wskazań z miejsca sterowania urządzeniami odcinającymi dany zbiornik ładunkowy. Maksymalny dopuszczalny stopień napełnienia zbiornika ładunkowego powinien być zaznaczony na każdym poziomowskazie.
Powinien być możliwy stały odczyt nadciśnienia i podciśnienia z pozycji w których operacje ładunkowe i rozładunkowe mogą być przerwane. Maksymalne dopuszczalne nadciśnienie i podciśnienie powinno być zaznaczone na każdym urządzeniu pomiarowym.
Odczyty powinny być możliwe w każdych warunkach pogodowych.
9.3.3.21.4 Urządzenie alarmowe wysokiego poziomu cieczy powinno w momencie zadziałania uruchamiać optyczny i dźwiękowy sygnał ostrzegawczy na pokładzie. Urządzenie alarmowe wysokiego poziomu cieczy powinno być niezależne od poziomowskazu.
9.3.3.21.5 (a) Czujnik wysokiego poziomu, o którym mowa w 9.3.3.21.1 (d), powinien włączać alarm optyczny i dźwiękowy na pokładzie i równocześnie uruchamiać styk elektryczny, który za pomocą sygnału binarnego przerwie obwód elektryczny instalacji brzegowej i tym samym uruchomi instalacje urządzenia brzegowego mające zapobiec przelaniu cieczy podczas operacji załadunku. Sygnał taki powinien być przesyłany do instalacji brzegowej przez wodoszczelną wtyczkę dwupinową urządzenia łączącego, zgodnego normą EN 60309-2:1999, na prąd stały o napięciu 40 do 50 wolt, oznakowanego kolorem białym, o położeniu wskaźnika na godzinie 10.
Wtyczka powinna być trwale przymocowana do statku, w pobliżu brzegowych przyłączy rurociągów załadunkowych i rozładunkowych.
Czujnik wysokiego poziomu również powinien mieć możliwość wyłączania własnych pomp rozładunkowych statku.
Czujnik wysokiego poziomu powinien być niezależny od urządzenia alarmowego wysokiego poziomu cieczy, ale może być połączony z poziomowskazem.
(b) Na statkach do zbierania odpadów ropopochodnych czujniki wspomniane w 9.3.3.21.1 (d) powinny uruchamiać alarm optyczny i akustyczny oraz wyłączać pompę służącą do usuwania wody zęzowej.
(c) Statki zaopatrzeniowe i inne statki, które mogą dostarczać produkty niezbędne do funkcjonowania powinny być zaopatrzone w urządzenia przeładunkowe zgodne z europejską normą EN 12 827 i urządzenie szybkozamykające, które umożliwia przerwanie poboru paliwa. Powinna być zapewniona możliwość uruchomienie tego urządzenia szybkozamykającego poprzez sygnał elektryczny z układu zapobiegania przelewowi cieczy. Obwody elektryczne uruchamiające urządzenie szybkozamykające powinny być zabezpieczone zgodnie z zasadą prądu spoczynkowego i innych stosownych zasad wykrywania błędów. Powinno się mieć możliwość łatwego sprawdzenia stanu działania obwodów elektrycznych, które nie mogą być sterowane używając zasady prądu spoczynkowego.
Powinno się zapewnić możliwość uruchomienia urządzenia szybkozamykającego niezależnie od sygnału elektrycznego.
Urządzenie szybkozamykające powinno uruchomić na statku alarm optyczny i dźwiękowy.
(d) Podczas rozładunku przy użyciu pompy własnej statku, powinna być zapewniona możliwość jej wyłączenia przez urządzenia znajdujące się na brzegu. W tym celu, niezależna, iskrobezpieczna linia zasilania, zasilana ze statku, powinna być wyłączona przez urządzenia brzegowe poprzez styk elektryczny.
Powinna być zapewniona możliwość transmisji sygnału binarnego urządzeń brzegowych przez wodoszczelne gniazdo z dwoma otworami lub urządzenie łączące, zgodne z normą EN 60309-2:1999, na prąd stały o napięciu 40 do 50 wolt, oznakowane kolorem białym, o położeniu wskaźnika na godzinie 10.
Gniazdo dwupinowe powinno być trwale przymocowana do statku, w pobliżu brzegowych przyłączy rurociągów rozładunkowych.
9.3.3.21.6 Sygnały optyczne i dźwiękowe generowane przez urządzenie alarmowe wysokiego poziomu cieczy powinny wyraźnie różnić się od pochodzących z czujnika wysokiego poziomu.
Alarm optyczny powinien być widoczny z każdego stanowiska sterowania na pokładzie zaworów odcinających zbiorniki ładunkowe. Powinna być zapewniona możliwość łatwego sprawdzenia prawidłowości działania czujników i obwodów elektrycznych lub też powinny mieć one konstrukcję odporną na usterki.
9.3.3.21.7 Gdy ciśnienie lub temperatura przekroczy nastawioną wartość, urządzenia służące do pomiaru podciśnienia lub nadciśnienia fazy gazowej w zbiorniku ładunkowym i temperatury ładunku powinny włączyć alarm optyczny i dźwiękowy w sterówce. Jeżeli sterówka jest nieobsadzona, to alarm powinien być odbierany w miejscu gdzie znajduje się członek załogi.
Jeżeli ciśnienie przekroczy nastawioną wartość podczas załadunku lub wyładunku, to miernik ciśnienia powinien równocześnie, poprzez wtyczkę wskazaną w 9.3.3.21.5 powyżej, przełączyć styk elektryczny, który spowoduje rozpoczęcie działań zmierzających do przerwania operacji załadunku lub wyładunku. W przypadku korzystania z własnej pokładowej pompy rozładunkowej powinno nastąpić automatyczne jej wyłączenie.
Przyrząd do pomiaru nadciśnienia lub podciśnienia powinien uruchamiać alarm w momencie osiągnięcia nadciśnienia wynoszącego 1,15 ciśnienia otwarcia zaworu ciśnieniowego lub w momencie osiągnięcia wartości podciśnienia obliczeniowego ale nie więcej niż 5 kPa. Maksymalna dopuszczalna temperatura jest podana w kolumnie (20) Tabeli C działu 3.2. Czujniki alarmów, o których mowa tym punkcie, mogą być przyłączone do urządzenia alarmowego czujnika.
Jeżeli jest tak zalecane w kolumnie (20) Tabeli C działu 3.2, to przyrząd do pomiaru nadciśnienia w fazie gazowej powinien uruchomić alarm optyczny i dźwiękowy w sterówce, kiedy nadciśnienie przekracza w trakcie rejsu 40 kPa. Jeżeli sterówka jest nieobsadzona, to alarm powinien być odbierany w miejscu, gdzie znajduje się członek załogi.
9.3.3.21.8 Jeżeli elementy sterujące urządzeń odcinających zbiorniki ładunkowe są usytuowane w centrali manewrowo-kontrolnej, to powinna być zapewniona możliwość zatrzymania pomp ładunkowych i odczytu poziomowskazów w centrali manewrowo-kontrolnej, a ponadto sygnały optyczne i dźwiękowe włączane przez urządzenia alarmowe wysokiego poziomu cieczy, czujniki wysokiego poziomu, o których mowa w 9.3.3.21.1 (d) i przyrządy do pomiaru ciśnienia i temperatury ładunku powinny być wyraźnie widoczne zarówno w centrali jak i na pokładzie.
Należy zapewnić odpowiednie monitorowanie przestrzeni ładunkowej z centrali manewrowo-kontrolnej.
9.3.3.21.9 Przepis 9.3.3.21.1 (e) i 9.3.3.21.7, w części dotyczącej pomiaru ciśnienia, nie dotyczą statków typu N otwartych z przerywaczem płomienia oraz statków typu N otwartych.
Przepis 9.3.3.21.1 (b), (c), (g), 9.3.3.21.3 i 9.3.3.21.4 nie dotyczą statków do zbierania odpadów ropopochodnych i statków zaopatrzeniowych.
Osłony w otworach probierczych nie są wymagane na zbiornikowcach typu N otwartych.
Przepis 9.3.3.21.1 (f) i 9.3.3.21.7 nie dotyczą statków zaopatrzeniowych.
Przepis 9.3.3.21.5 (a) nie dotyczy statków do zbierania odpadów ropopochodnych.
9.3.3.22 Otwory zbiorników ładunkowych
9.3.3.22.1 (a) Otwory zbiorników ładunkowych należy usytuować na pokładzie, w przestrzeni ładunkowej.
(b) Otwory zbiorników ładunkowych o przekroju większym niż 0,10 m2 i otwory urządzeń awaryjnych, zapobiegających powstaniu nadciśnienia, powinny znajdować się co najmniej 0,50 m nad pokładem.
9.3.3.22.2 Otwory zbiorników ładunkowych powinny posiadać gazoszczelne zamknięcia, wytrzymujące ciśnienie próbne wskazane w 9.3.3.23.1.
9.3.3.22.3 Zamknięcia normalnie wykorzystywane podczas operacji ładunkowych nie mogą powodować iskrzenia w czasie zamykania i otwierania.
9.3.3.22.4 (a) Każdy zbiornik ładunkowy lub grupę zbiorników przyłączonych do wspólnego rurociągu odprowadzającego opary należy wyposażyć w urządzenia zabezpieczające przed powstaniem nadciśnienia lub podciśnienia o niedopuszczalnej wartości:
Należy zastosować następujące urządzenia zabezpieczające:
statki typu N otwarte:
- urządzenia zabezpieczające, zapobiegające gromadzeniu się wody i jej przenikaniu do zbiorników ładunkowych;
statki typu N otwarte z przerywaczem płomienia:
- urządzenia zabezpieczające z przerywaczem płomienia wytrzymującymi stałe spalanie, zapobiegające gromadzeniu się wody i jej przenikaniu do zbiorników ładunkowych;
statki typu N zamknięte
- urządzenia zabezpieczające przed powstaniem nadciśnienia lub podciśnienia o niedopuszczalnej wartości. Jeżeli w kolumnie (17) Tabeli C zdziału 3.2 wymagana jest ochrona antywybuchowa, to zawory podciśnieniowe powinny posiadać przerywacze płomienia wytrzymujące gwałtowne spalanie i ciśnieniowe zawory nadmiarowe z odpowietrznikami szybkowylotowymi działającymi jako przerywacz płomienia, wytrzymujące stałe spalanie. Gazy powinny być wypuszczane do góry. Ciśnienie otwarcia odpowietrznika szybkowylotowego i ciśnienie otwarcia zaworu podciśnieniowego należy w sposób trwały oznaczyć na odpowiednich zaworach;
- przyłącze do bezpiecznego odprowadzania z powrotem na brzeg gazów usuwanych podczas załadunku;
- urządzenie do bezpiecznego obniżenia ciśnienia w zbiornikach, składające się co najmniej z przerywacza płomienia i zaworu odcinającego, z wyraźną sygnalizacją położenia zamkniętego i otwartego.
(b) Otwory wylotowe odpowietrzników szybkowylotowych należy umieścić co najmniej 2 m nad pokładem, w odległości nie mniejszej niż 6 m od pomieszczeń mieszkalnych i służbowych znajdujących się poza przestrzenią ładunkową. Wysokość tę można zmniejszyć, jeżeli w promieniu 1 m od wylotu odpowietrznika szybkowylotowego nie ma żadnych urządzeń, nie prowadzi się żadnych prac, a obszar ten jest odpowiednio oznakowany. Odpowietrzniki szybkowylotowe należy tak wyregulować, aby podczas transportu nie otwierały się do momentu osiągnięcia maksymalnego, dopuszczalnego ciśnienia roboczego w zbiornikach ładunkowych.
9.3.3.22.5 (a) Jeżeli w kolumnie (17) Tabeli C działu 3.2 zaleca się ochronę antywybuchową, to należy zainstalować rurociąg odprowadzający opary, łączący ze sobą co najmniej dwa zbiorniki ładunkowe, a na przyłączu każdego zbiornika ładunkowego należy zamontować przerywacz płomienia ze stałym lub sprężynowym kominem płytkowym, mogący wytrzymać eksplozję, to wyposażenie może się składać z:
(i). przerywacza płomienia ze stałym kominem płytkowym, gdzie każdy zbiornik ładunkowy jest wyposażony w zawór podciśnieniowy mogący wytrzymać gwałtowne spalanie i odpowietrznik szybkowylotowy mogący wytrzymać stałe spalanie;
(ii). przerywacza płomienia ze sprężynowym kominem płytkowym, gdzie każdy zbiornik ładunkowy jest wyposażony w zawór podciśnienia mogący wytrzymać gwałtowne spalanie;
(iii). przerywacza płomienia ze stałym kominem płytkowym;
(iv). przerywacza płomienia ze starym kominem płytkowym, gdzie miernik ciśnienia wyposażony jest w instalację alarmową zgodnie z 9.3.3.21.7;
(v). przerywacza płomienia ze sprężynowym kominem płytkowym, gdzie miernik ciśnienia wyposażony jest w instalację alarmową zgodnie z 9.3.3.21.7.
W zbiornikach przyłączonych do wspólnego rurociągu odprowadzającego opary można przewozić wyłącznie takie materiały, które nie mieszają się ze sobą i nie wchodzą ze sobą w niebezpieczne reakcje.
lub
(b) Jeżeli w kolumnie (17) Tabeli C działu 3.2 zaleca się ochronę antywybuchową, to należy zainstalować rurociąg odprowadzający opary, łączący ze sobą co najmniej dwa zbiorniki ładunkowe, a na przyłączu każdego ze zbiorników należy zamontować urządzenie zapobiegające powstawaniu nadciśnienia/podciśnienia, wyposażone dodatkowo w przerywacz płomienia wytrzymujący detonacje/gwałtowne spalanie.
Statek może równocześnie przewozić w zbiornikach ładunkowych podłączonych do wspólnego rurociągu odprowadzającego spaliny kilka różnych materiałów, jeżeli nie wchodzą one ze sobą w niebezpieczne reakcje ani się nie mieszają.
lub
(c) Jeżeli w kolumnie (17) Tabeli C działu 3.2 zaleca się ochronę antywybuchową, to należy zainstalować niezależny rurociąg do odprowadzania oparów dla każdego zbiornika ładunkowego, wyposażony w zawór nadciśnienia/podciśnienia, wyposażony dodatkowo w przerywacz płomienia wytrzymujący gwałtowne spalanie i odpowietrznik szybkowylotowy dodatkowo wyposażony w przerywacz płomienia wytrzymujący stałe spalanie. Na statku można przewozić równocześnie kilka różnych materiałów.
lub
(d) Jeżeli w kolumnie (17) Tabeli C zdziału 3.2 zaleca się ochronę antywybuchową, to należy zainstalować rurociąg odprowadzający opary, łączący ze sobą co najmniej dwa zbiorniki ładunkowe, a na przyłączu każdego zbiornika ładunkowego należy zamontować urządzenie odcinające wytrzymujące detonacje, gdzie każdy zbiornik ładunkowy jest wyposażony w zawór podciśnienia mogący wytrzymać gwałtowne spalanie i szybkowylotowy odpowietrznik mogący wytrzymać stałe spalanie.
Statek może równocześnie przewozić w zbiornikach ładunkowych podłączonych do wspólnego rurociągu odprowadzającego spaliny kilku różnych materiałów, jeżeli nie wchodzą one ze sobą w niebezpieczne reakcje ani się nie mieszają.
9.3.3.22.6 Przepisy 9.3.3.22.2, 9.3.3.22.4 (b) i 9.3.3.22.5 nie dotyczą statków typu N otwartych z przerywaczem płomienia i typu N otwartych.
Przepis 9.3.3.22.3 nie dotyczy statków typu N otwartego.
3.3.3.23 Próby ciśnieniowe
9.3.3.23.1 Zbiorniki ładunkowe, zbiorniki resztkowe, koferdamy i rurociągi ładunkowe, z wyjątkiem rurociągów rozładunkowych, należy poddać próbie ciśnieniowej przed oddaniem ich do eksploatacji, a następnie próbę powtarzać w wyznaczonych odstępach czasu.
Jeżeli wewnątrz zbiorników ładunkowych znajduje się instalacja grzewcza, to wężownice grzewcze należy poddać próbie ciśnieniowej przed oddaniem ich do eksploatacji, a następnie próbę powtarzać w wyznaczonych odstępach czasu.
9.3.3.23.2 Ciśnienie próbne zbiorników ładunkowych i zbiorników resztkowych powinno wynosić co najmniej 1,3 ciśnienia obliczeniowego. Ciśnienie próbne koferdamów i otwartych zbiorników ładunkowych powinno wynosić co najmniej 10 kPa (0,10 bara) ciśnienia manometrycznego.
9.3.3.23.3 Ciśnienie próbne rurociągów ładunkowych powinno wynosić co najmniej 1000 kPa (10 barów) ciśnienia manometrycznego.
9.3.3.23.4 Maksymalny czas pomiędzy okresowymi próbami ciśnieniowymi wynosi 11 lat.
9.3.3.23.5 Procedura prób ciśnieniowych powinna być zgodna z postanowieniami przyjętymi przez władzę właściwą lub przez uznane towarzystwo klasyfikacyjne.
9.3.3.24 (zarezerwowany)
9.3.3.25 Pompy i rurociągi
9.3.3.25.1 (a) Pompy oraz rurociągi ładunkowe powinny znajdować się w przestrzeni ładunkowej.
(b) Wyłączenie pomp ładunkowych powinno być możliwe z przestrzeni ładunkowej i z miejsca poza tą przestrzenią.
(c) Pompy ładunkowe powinny znajdować się w odległości nie mniejszej niż 6 m od wejść lub otworów pomieszczeń mieszkalnych i służbowych poza przestrzenią ładunkową.
9.3.3.25.2 (a) Rurociągi służące do załadunku i rozładunku powinny być niezależne od wszelkich innych rurociągów statku. Rurociągi ładunkowe nie mogą znajdować się pod pokładem statku, z wyjątkiem rurociągów wewnątrz zbiorników ładunkowych i w pompowniach.
(b) Rurociągi ładunkowe powinny być tak poprowadzone, aby po zakończeniu operacji ładunkowych pozostałą w nich ciecz można było bezpiecznie usunąć, czy to do zbiorników statku, czy do zbiorników na lądzie.
(c) Rurociągi ładunkowe powinny wyraźnie różnić się od innych rurociągów, np. powinny być pomalowane na inny kolor.
(d) (zarezerwowany)
(e) Przyłącza brzegowe powinny być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 6 m od wejść i otworów pomieszczeń mieszkalnych i służbowych znajdujących się poza przestrzenią ładunkową.
(f) Wszystkie przyłącza brzegowe rurociągu oparów i przyłącza brzegowe rurociągów ładunkowych, poprzez które realizowane są operacje załadunku i rozładunku, powinny być wyposażone w urządzenie odcinające. Oprócz tego każde przyłącze brzegowe powinno posiadać kołnierz zaślepiający, zakładany na czas, w którym nie jest ono wykorzystywane.
(g) (skreślony)
(h) Rurociągi służące do załadunku i rozładunku, i rurociągi oparów nie powinny posiadać elastycznych połączeń wyposażonych w uszczelnienia przesuwne.
9.3.3.25.3 Odległości wskazane w punktach 9.3.3.25.1 (a) i (c) oraz 9.3.3.25.2 (e) można zmniejszyć do 3 m, jeżeli na końcu przestrzeni ładunkowej znajduje się grodź poprzeczna przewidziana w 9.3.3.10.2. Otwory powinny być wyposażone w drzwi.
Na drzwiach należy umieścić poniższy napis informacyjny:
NIE OTWIERAĆ PODCZAS ZAŁADUNKU I ROZŁADUNKU BEZ ZGODY KAPITANA.
NATYCHMIAST ZAMKNĄĆ.
9.3.3.25.4 (a) Każdy z elementów rurociągów ładunkowych powinien być połączony elektrycznie z kadłubem.
(b) Rurociągi napełniające powinny sięgać do dna zbiorników ładunkowych.
9.3.3.25.5 Zawory odcinające i inne urządzenia odcinające rurociągi ładunkowe powinny posiadać sygnalizator informujący, czy są one otwarte, czy zamknięte.
9.3.3.25.6 Rurociągi ładunkowe pod ciśnieniem próbnym powinny posiadać wymaganą sprężystość, szczelność i wytrzymałość na działanie ciśnienia.
9.3.3.25.7 Rurociągi ładunkowe powinny być wyposażone we wskaźniki ciśnienia przy wylocie pompy. Maksymalne dopuszczalne nadciśnienie lub podciśnienie powinno być zaznaczone na każdej instalacji. Odczyty powinny być możliwe w każdych warunkach pogodowych.
9.3.3.25.8 (a) Jeżeli rurociągi ładunkowe są wykorzystywane do doprowadzania do zbiorników ładunkowych wody do mycia lub wody balastowej, to króćce ssące tych rurociągów powinny być umieszczone w przestrzeni ładunkowej, ale poza zbiornikami ładunkowymi.
Pompy instalacji do mycia zbiorników wraz z odpowiednimi przyłączami można umieścić poza przestrzenią ładunkową, jeżeli strona wylotowa instalacji jest tak skonstruowana, że nie jest możliwe zassanie przez nią wody.
Należy zainstalować sprężynowy zawór zwrotny, uniemożliwiając przepływ gazów z przestrzeni ładunkowej przez instalację do mycia zbiorników.
(b) Na złączu rurociągu zasysającego wodę z rurociągiem napełniającym powinien być zainstalowany zawór zwrotny.
9.3.3.25.9 Należy wyliczyć dopuszczalne szybkości załadunku i wyładunku. Dla statków typu N otwartych z przerywaczem płomienia i typu N otwartych, szybkość załadunku i wyładunku zależy od całkowitego przekroju przewodów instalacji wyciągowej.
Wyliczenia dotyczą dopuszczalnych maksymalnych szybkości załadunku i wyładunku dla każdego zbiornika ładunkowego lub każdej grupy zbiorników ładunkowych, biorąc pod uwagę projekt instalacji wentylacyjnej. Te wyliczenia powinny mieć na uwadze fakt, że w przypadku nieprzewidzianego odcięcia powrotnego rurociągu gazowego lub rurociągu kompensacyjnego urządzeń nabrzeżnych, urządzenia zabezpieczające zbiorników ładunkowych zapobiegną temu, aby ciśnienie w zbiornikach ładunkowych przekroczyło następujące wartości:
nadciśnienie: 115% ciśnienia otwierającego odpowietrzników szybkowylotowych;
podciśnienie: nie więcej niż wartość podciśnienia obliczeniowego ale nie więcej niż 5 kPa;
Główne czynniki, które należy rozważyć, są następujące:
1. Wymiary instalacji wentylacyjnej zbiorników ładunkowych;
2. Tworzenie się gazu podczas załadunku; pomnóż największą szybkość ładowania przez czynnik nie mniejszy niż 1.25;
3. Gęstość mieszanki pary ładunku opartej na 50% pary objętościowej 50% objętościowego powietrza;
4. Utrata ciśnienia poprzez wentylacyjny rurociąg, zawory i mocowania. Przyjmuje się 30% zatykania siatki przerywacza płomienia;
5. Ciśnienie blokowania zaworów bezpieczeństwa.
Dopuszczalne maksymalne ciśnienie załadunku i wyładunku dla każdego zbiornika ładunkowego lub dla każdej grupy zbiorników ładunkowych powinno być podane w instrukcjach pokładowych.
9.3.3.25.10 (skreślony)
9.3.3.25.11 Jeżeli statek przewozi kilka niebezpiecznych materiałów, które mogą wchodzić ze sobą w niebezpieczne reakcje, powinno się zainstalować oddzielną pompę z własnym rurociągiem do załadunku i wyładunku dla każdego materiału. Rurociąg nie może przechodzić przez zbiornik ładunkowy zawierający niebezpieczne materiały, z którymi te substancje mogą wchodzić w reakcje.
9.3.3.25.12 Przepisy 9.3.3.25.1 (a) i (c), 9.3.3.25.2 (a) (ostatnie zdanie) oraz (e), 9.3.3.25.3 i 9.3.3.25.4 (a) nie stosuje się do statków typu N otwartych, chyba że przewożony materiał posiada własności korozyjne (patrz kolumna (5) Tabeli C działu 3.2, nalepka nr 8).
Przepisy 9.3.3.25.4 (b) nie stosuje się do typu N otwartych.
Przepisy 9.3.3.25.2 (f) (ostatnie zdanie), 9.3.3.25.2 (g), 9.3.3.25.8 (a) (ostatnie zdanie) i 9.3.3.25.10 nie stosuje się do statków do zbierania odpadów ropopochodnych i statków zaopatrzeniowych.
Przepis 9.3.3.25.9 nie stosuje się do statków do zbierania odpadów ropopochodnych.
Przepis 9.3.3.25.2 (h) nie stosuje się do statków zaopatrzeniowych.
9.3.3.26 Zbiorniki i naczynia do odpadów i naczynia na pomyje
9.3.3.26.1 Jeżeli statek wyposażony jest w zbiornik resztkowy, to powinien być on zgodny z 9.3.2.26.3 i 9.3.2.26.4. Zbiorniki do odpadów i naczynia na pomyje powinny być umieszczone tylko w przestrzeni ładunkowej. Podczas napełniania zbiorników do odpadów, pod złączami powinny być umieszczone środki do gromadzenia wszelkich wycieków.
9.3.3.26.2 Naczynia na pomyje powinny być ognioodporne i przystosowane do zamknięcia pokrywami (np. beczki z pokrywą dociskaną obręczą, 1A2 ADR). Zbiorniki te powinny być oznakowane i łatwe do manipulowania.
9.3.3.26.3 Maksymalna pojemność zbiornika do odpadów wynosi 30 m3.
9.3.3.26.4 Zbiornik do odpadów powinien mieć:
w przypadku instalacji otwartej:
- urządzenie zapewniające równowagę ciśnień;
- otwór ulażowy;
- przyłącza, z zaworami odcinającymi, do rurociągów i zestawy węży elastycznych,
w przypadku instalacji chronionej:
- urządzenie zapewniające równowagę ciśnień, wyposażone w przerywacz płomienia wytrzymujący stałe spalanie;
- otwory ulażowe;
- przyłącza, z zaworami odcinającymi, do rurociągów i zestawy węży elastycznych,
w przypadku instalacji zamkniętej:
- zawór podciśnieniowy i odpowietrznik szybkowylotowy;
Zawór odpowietrznika szybkowylotowego powinien być tak wyregulowany, aby się nie otwierał w trakcie przewozu. Ten warunek jest spełniony, gdy otwierające ciśnienie zaworu spełnia warunki podane w kolumnie (10) Tabeli C działu 3.2 dla materiału, który ma być przewożony. Jeżeli w kolumnie (17) Tabeli C działu 3.2 wymagana jest ochrona antywybuchowa, to zawór podciśnieniowy powinien być w stanie wytrzymać gwałtowne spalanie, a zawór odpowietrznika szybkowylotowego - stałe spalanie;
- urządzenie do pomiaru stopnia napełnienia;
- przyłącza, z zaworami odcinającymi, do rurociągów i zestawy węży elastycznych.
Naczynia do odpadów powinny być wyposażone w:
- połączenie umożliwiające bezpieczne odprowadzanie gazów uwolnionych w trakcie napełniania;
- środki umożliwiające określenie stopnia napełnienia;
- połączenia z urządzeniami odcinającymi, dla rurociągów i zestawy węży.
Naczynia do odpadów powinny być przyłączone do rurociągu odprowadzającego opary zbiorników ładunkowych tylko przez okres czasu niezbędny, aby je napełnić zgodnie z 7.2.4.15.2.
Minimalna odległość od kadłuba naczyń do odpadów umieszczanych na pokładzie powinna wynosić jedną czwartą szerokości statku.
9.3.3.26.5 Przepisów 9.3.3.26.1, 9.3.3.26.3 i 9.3.3.26.4 nie stosuje się do statków do zbierania odpadów ropopochodnych.
9.3.3.27 (zarezerwowany)
9.3.3.28 Instalacja zraszania wodnego
Jeżeli w kolumnie (9) Tabeli C działu 3.2 wymagana jest instalacja zraszania wodnego, to na pokładzie, w przestrzeni ładunkowej, należy zainstalować taką instalację, służącą do chłodzenia górnych powierzchni zbiorników poprzez zraszanie wodą całej powierzchni, aby uniknąć bezpiecznie uruchomienia zaworu odpowietrznika szybkowylotowego przy 10 kPa lub zgodnie z nastawą.
Dysze zraszające powinny być tak zainstalowane, aby pokrywały cały pokład ładunkowy, a uwolnione gazy były bezpiecznie wytrącone.
Uruchomienie instalacji powinno być możliwe zarówno ze sterówki jak i z pokładu. Jej wydajność powinna być tak dobrana, aby przy pracy wszystkich dysz natężenie przepływu wypływającej wody wynosiło 50 litrów na metr kwadratowy powierzchni pokładu ładunkowego na godzinę.
9.3.3.29
9.3.3.30 (zarezerwowany)
9.3.331 Silniki
9.3.3.31.1 Stosowane mogą być wyłącznie silniki spalinowe, pracujące na paliwie o temperaturze zapłonu powyżej 55 °C.
9.3.3.31.2 Jeżeli silniki nie pobierają powietrza bezpośrednio z maszynowni, to czerpnie powietrza silników oraz otwory wentylacyjne powinny być umieszczone w odległości nie mniejszej niż 2 m od przestrzeni ładunkowej.
9.3.3.31.3 W przestrzeni ładunkowej nie może dochodzić do powstawania iskier.
9.3.3.31.4 Temperatura powierzchni zewnętrznych części silników podczas operacji ładunkowych, a także temperatury kanałów dolotowych i wylotowych, nie mogą przekroczyć wartości odpowiadającej danej klasie temperaturowej przewożonej substancji. Postanowienie to nie dotyczy silników znajdujących się w pomieszczeniach służbowych, pod warunkiem pełnego spełnienia wymagań przewidzianych w 9.3.3.52.3 (b).
9.3.3.31.5 Wentylacja maszynowni zamkniętej powinna być tak zaprojektowana, aby przy temperaturze zewnętrznej wynoszącej 20 °C, średnia temperatura w maszynowni nie przekraczała 40 °C.
9.3.3.31.6 Przepis 9.3.3.31.2 nie dotyczy statków do zbierania odpadów ropopochodnych i statków zaopatrzeniowych.
9.3.3.32 Zbiorniki paliwa
9.3.3.32.1 Jeżeli statek posiada pomieszczenia ładunkowe, to jako zbiorniki paliwa można wykorzystać dno podwójne tych przestrzeni, pod warunkiem, że wysokość dna podwójnego wynosi nie mniej niż 0,60 m.
Rurociągi paliwowe i otwory takich zbiorników nie mogą znajdować się w ładowni.
9.3.3.32.2 Wyloty rurociągów odpowietrzających wszystkich zbiorników paliwa powinny sięgać 0,5 m ponad pokład otwarty. Na tych wylotach oraz na wylotach rurociągów przelewowych prowadzących na pokład, powinny być zamontowane urządzenia ochronne w formie drucianej siatki lub perforowanej płyty.
9.3.3.33 (zarezerwowany)
9.3.3.34 Rurociągi spalinowe
9.3.3.34.1 Spaliny powinny być odprowadzane z silnika statku do atmosfery do góry, przez rurociąg spalinowy, albo przez zewnętrzne poszycie kadłuba. Otwór wylotu spalin powinien znajdować się w odległości nie mniejszej niż 2 m od przestrzeni ładunkowej. Rurociągi spalinowe silników powinny być tak poprowadzone, aby spaliny oddalały się od statku. Rurociągi spalinowe nie mogą znajdować się w przestrzeni ładunkowej.
9.3.3.34.2 Rurociągi spalinowe należy wyposażyć w urządzenie uniemożliwiające iskrom wydostawanie się na zewnątrz, np. przerywacz płomienia.
9.3.3.34.3 Odległość wskazana w 9.3.3.34.1 nie dotyczy statków do zbierania odpadów ropopochodnych i statków zaopatrzeniowych.
9.3.3.35 Instalacja pomp zęzowych i balastowych
9.3.3.35.1 Pompy zęzowe i balastowe obsługujące pomieszczenia w przestrzeni ładunkowej powinny być zamontowane w tej przestrzeni.
Postanowienie to nie dotyczy:
- przestrzeni podwójnej burty i dna podwójnego, nie posiadających ściany ograniczającej wspólnej ze zbiornikami ładunkowymi;
- koferdamów, przestrzeni podwójnej burty, dna podwójnego oraz ładowni, w których balastowanie odbywa się przy użyciu rurociągów instalacji przeciwpożarowej w przestrzeni ładunkowej, a usuwanie wody zęzowej odbywa się za pomocą pomp strumieniowych.
9.3.3.35.2 Jeżeli dno podwójne jest wykorzystywane jako zbiornik paliwa, to nie może być ono połączone z instalacją zęzową.
9.3.3.35.3 W przypadku zainstalowania pompy balastowej w przestrzeni ładunkowej, rurę wznośną pompy i jej przyłącze zewnętrzne, służące do zasysania wody balastowej, należy umieścić w obrębie przestrzeni ładunkowej, ale poza zbiornikami ładunkowymi.
9.3.3.35.4 W przestrzeni ładunkowej powinna znajdować się instalacja, niezależna od innych instalacji, umożliwiająca w sytuacji awaryjnej opróżnienie podpokładowej pompowni ładunkowej. Instalacja taka powinna być umieszczona poza pompownią ładunkową.
9.3.3.36-
9.3.3.39 (zarezerwowany)
9.3.3.40 Urządzenia gaśnicze
9.3.3.40.1 Na statku powinna znajdować się instalacja gaśnicza. Instalacja taka powinna spełniać poniższe wymagania:
- Powinna być zasilana przez dwie, niezależne pompy pożarowe lub balastowe, z których jedna powinna być bez przerwy gotowa do użytku. Pompy te i ich układy napędowe oraz wyposażenie elektryczne nie mogą być zamontowane w tym samym pomieszczeniu;
- Instalacja powinna posiadać magistralę wodną z co najmniej trzema hydrantami nad pokładem w przestrzeni ładunkowej i trzy odpowiednio długie węże, wyposażone w dysze strumieniowe/rozpylające o średnicy nie mniejszej niż 12 mm. Zamiennie jeden lub więcej węży z dyszami strumieniowymi/rozpylającymi może być zastąpionych przez bezpośrednie dysze strumieniowe/rozpylające o średnicy nie mniejszej niż 12 mm. Do każdego punktu pokładu w przestrzeni ładunkowej powinny docierać co najmniej dwa strumienie wody nie pochodzące z tego samego hydrantu.
- Powinien być zainstalowany sprężynowy zawór zwrotny, uniemożliwiający przedostanie się gazu przez instalację gaśniczą do pomieszczeń mieszkalnych lub służbowych poza przestrzenią ładunkową.
- Wydajność instalacji powinna być co najmniej taka, aby przy jednoczesnym użyciu dwóch dysz rozpylających z dowolnego miejsca na statku strumień wody sięgał na odległość równą co najmniej szerokości statku.
- System zaopatrzenia w wodę powinien być zdolny do uruchomienia ze sterówki i z pokładu.
- Należy podejmować przedsięwzięcia dla zapobiegania zamarznięciu rurociągów i hydrantów przeciwpożarowych..
9.3.3.40.2 Oprócz tego maszynownie, pompownie ładunkowe i wszystkie pomieszczenia pod pokładem, w których znajdują się podstawowe urządzenia (tablice rozdzielcze, sprężarki itp.) instalacji chłodniczej, o ile statek ją posiada, powinny być wyposażone w stałą instalację gaśniczą, spełniającą następujące wymagania:
9.3.3.40.2.1 Środki gaśnicze
W celu ochrony przestrzeni w maszynowniach, kotłowniach i pompowniach, zezwala się jedynie na stałe instalacje przeciwpożarowe wykorzystujące następujące środki gaśnicze:
a) CO2 (ditlenek węgla);
b) HFC-227ea (heptafluoropropan);
c) IG-541 (52% azotu, 40% argonu, 8% ditlenku węgla);
d) FK-5-1-12 (dodecafluoro 2-metylopentan-3-onu)
Na inne środki gaśnicze zezwala się jedynie na podstawie rekomendacji Komitetu Administracyjnego.
9.3.3.40.2.2 Wentylacja, usuwanie powietrza
a) Powietrze do spalania wymagane przez silniki spalinowe, które zapewniają napęd nie powinno pochodzić z przestrzeni chronionych przez stałe instalacje przeciwpożarowe. Ten wymóg nie jest konieczny, jeżeli statek posiada duże niezależne maszynownie główne oddzielone gazoszczelnie lub, jeżeli, oprócz głównej maszynowni znajduje się na statku oddzielna maszynownia zainstalowana razem z dziobowym sterem strumieniowym, który może w sposób niezależny zagwarantować napęd na wypadek pożaru w głównej maszynowni.
b) Wszystkie instalacje wentylacji wymuszonej w przestrzeni, która ma być chroniona powinny być zamknięte z chwilą uruchomienia instalacji przeciwpożarowej.
c) Wszystkie otwory w przestrzeni, która ma być chroniona, i które pozwalają na wejście powietrza lub ucieczką gazu powinny być wyposażone w urządzenia umożliwiające szybkie zamknięcie tych otworów. Należy wiedzieć, czy są one otwarte czy zamknięte.
d) Powietrze wydostające się z zaworów bezpieczeństwa zbiorników powietrza pod ciśnieniem zainstalowanych w maszynowniach powinny być skierowane na zewnątrz.
e) Nadciśnienie lub podciśnienie spowodowane rozproszeniem środka gaśniczego nie powinno niszczyć elementów składowych przestrzeni, która ma być chroniona. Powinno się umożliwić bezpieczne wyrównanie ciśnienia.
f) Przestrzenie chronione powinny być zaopatrzone w środki do usuwania substancji gaśniczych. Jeżeli urządzenia do usuwania są zainstalowane, należy uniemożliwić ich rozruch podczas operacji gaszenia
9.3.3.40.2.3 Pożarowa instalacja alarmowa
Przestrzeń, która ma być chroniona powinna być monitorowana za pomocą odpowiedniej pożarowej instalacji alarmowej. Sygnał alarmowy powinien być słyszany w sterówce, pomieszczeniach mieszkalnych i przestrzeni, która ma być chroniona.
9.3.3.40.2.4 Instalacja rurociągów
a) Środek gaśniczy powinien być skierowany do i rozprowadzany w przestrzeni, która ma być chroniona za pomocą instalacji rurociągowej zainstalowanej na stałe. Rurociąg zainstalowany w przestrzeni, która ma być chroniona i wzmocnienia, które wchodzą w jego skład powinny być wykonane ze stali. Ten wymóg stosuje się do dysz przyłączeniowych zbiorników i dysz kompensacyjnych, zakładając, że użyte materiały mają równorzędne własności opóźniające pożar. Rurociąg powinien być zabezpieczony przed korozją zarówno wewnętrznie jak i zewnętrznie.
b) Dysze wypływowe powinny być umieszczone w taki sposób, aby zapewnić regularne rozproszenie środka gaśniczego. W szczególności, środek gaśniczy musi zachować swoją skuteczność poniżej dennika.
9.3.3.40.2.5 Urządzenie startowe
a) Nie zezwala się na instalacje gaśnicze uruchamiane automatycznie.
b) Powinna być zapewniona możliwość uruchomienia instalacji gaśniczej z odpowiedniego miejsca usytuowanego na zewnątrz przestrzeni, która ma być chroniona.
c) Urządzenia startowe powinny być zainstalowane w taki sposób, aby mogły być uruchomiane na wypadek pożaru i tak, aby ryzyko ich awarii w przypadku pożaru lub eksplozji w przestrzeni, która ma być chroniona było zredukowane w granicach możliwości.
Instalacje, które nie są uruchamiane mechanicznie powinny być zasilane z dwóch źródeł energii niezależnych od siebie. Te źródła energii powinny być umieszczone na zewnątrz przestrzeni, która ma być chroniona. Przewody sterownicze umieszczone w przestrzeni, która ma być chroniona powinny być zaprojektowane w taki sposób, aby zachować zdolność wykonywania swoich funkcji na wypadek pożaru przez co najmniej 30 minut. Uważa się, że instalacje elektryczne spełniają ten wymóg, jeżeli odpowiadają normie IEC 60331-21:1999
W przypadku, gdy urządzenia zwalniające umieszczane są w taki sposób, że nie są widoczne, ta część, która przykrywa je powinna mieć symbol "instalacja przeciwpożarowa", którego każdy bok nie może być krótszy niż 10 cm, z następującym tekstem czerwonymi literami na białym tle:
INSTALACJA GAŚNICZA
d) Jeżeli instalacja gaśnicza jest zaprojektowana tak, aby chronić kilka przestrzeni, powinna ona posiadać oddzielne i wyraźnie oznaczone urządzenia startowe dla każdej przestrzeni.
e) Instrukcje powinny być umieszczone przy wszystkich urządzeniach startowych i powinny być one wyraźnie widoczne i nieścieralne. Instrukcje powinny być w języku, który kapitan statku potrafi przeczytać i zrozumieć, a jeżeli tym językiem nie jest angielski, francuski lub niemiecki, to powinny one być w języku angielskim, francuskim i niemieckim. Instrukcje powinny zawierać informacje dotyczące:
(i). Uruchomienia systemu gaśniczego;
(ii). Potrzeby upewnienia się, że wszystkie osoby opuściły przestrzeń, która ma być chroniona;
(iii). Właściwego postępowania załogi w przypadku uruchomienia instalacji oraz w przepadku wejścia załogi do przestrzeni chronionej następującego po uruchomieniu instalacji lub rozproszeniu środka gaśniczego, w szczególności w aspekcie możliwego wystąpienia materiałów niebezpiecznych;
(iv). Właściwego zachowania załogi na wypadek, gdyby instalacja gaśnicza przestała działać prawidłowo.
f) Instrukcje powinny informować, że przed uruchomieniem instalacji gaśniczej silniki spalinowe zainstalowane w tej przestrzeni i zasysające powietrze z przestrzeni, która ma byś chroniona powinny być wyłączone.
9.3.3.40.2.6 Urządzenie alarmowe
a) Instalacje gaśnicze umieszczone na stałe powinny być wyposażone w dźwiękowe i wzrokowe urządzenie alarmowe.
b) Urządzenie alarmowe powinno zadziałać automatycznie z chwilą, gdy instalacja gaśnicza jest po raz pierwszy uruchomiona. Urządzenie alarmowe powinno działać przez odpowiedni okres czasu przed uwolnieniem środka gaśniczego. Nie powinno być możliwości jego odłączenia.
c) Sygnały alarmowe powinny być wyraźnie widoczne w przestrzeniach, które mają być chronione i w miejscach dostępu do tych przestrzeni i powinny być wyraźnie słyszane w warunkach działania odpowiadających najwyższemu z możliwych poziomów głośności dźwięku. Powinna być zapewniona możliwość ich wyraźnego odróżnienia od innych dźwięków i sygnałów wzrokowych w przestrzeni, która ma być chroniona.
d) Sygnały dźwiękowe powinny być także wyraźnie słyszalne w pomieszczeniach przyległych w sytuacji, gdy drzwi łączące są zamknięte i w warunkach działania odpowiadających najwyższemu z możliwych poziomów głośności dźwięku.
e) Jeżeli urządzenie alarmowe jest wewnętrznie zabezpieczone na wypadek zwarcia przerwanych przewodów i spadków napięcia, powinna być zapewniona możliwość kontrolowania jego działania.
f) Znak z następującym tekstem czerwonymi literami na białym tle powinien być w sposób wyraźny umieszczony przy wejściu do każdej przestrzeni, do której może dotrzeć środek gaśniczy.
UWAGA. SYSTEM GAŚNICZY! OPUŚCIĆ TĘ PRZESTRZEŃ NATYCHMIAST, GDY... (OPIS) ALARM ZOSTANIE URUCHOMIONY!
9.3.3.40.2.7 Zbiorniki pod ciśnieniem, łączniki i rurociąg
a) Zbiorniki pod ciśnieniem, łączniki i rurociąg powinny spełniać wymagania władzy właściwej.
b) Zbiorniki pod ciśnieniem powinny być zainstalowane zgodnie z instrukcjami producenta.
c) Zbiorniki pod ciśnieniem, łączniki i rurociąg nie mogą być instalowane w pomieszczeniach mieszkalnych.
d) Temperatura pomieszczeń przestrzeni magazynowych dla zbiorników pod ciśnieniem nie może przekraczać 50°C.
e) Pomieszczenia i przestrzenie magazynowe na pokładzie powinny być zabezpieczone i powinny posiadać odpowietrzniki umieszczone w taki sposób, że w sytuacji, gdy zbiornik pod ciśnieniem nie jest gazoszczelny, uciekający gaz nie może dostać się do wnętrza statku. Zabrania się bezpośrednich połączeń z innymi przestrzeniami.
9.3.3.40.2.8 Ilość środka gaśniczego
Jeżeli ilość środka gaśniczego przeznaczona jest dla więcej niż jednej przestrzeni, to ilość tego środka gaśniczego na wyposażeniu nie musi być większa niż ilość wymagana dla największej z przestrzeni chronionych w ten sposób.
9.3.3.40.2.9 Instalacja, konserwacja, kontrola i dokumenty
a) Montaż lub modyfikacja instalacji powinny być wykonywane jedynie przez firmę specjalizującą się w instalacjach gaśniczych. Należy postępować zgodnie z instrukcjami (dane dotyczące produktu i bezpieczeństwa) odnośnie środka gaśniczego lub instalacji dostarczonymi przez producenta.
b) Powinna być dokonana inspekcja instalacji przez eksperta
1. Przed wprowadzeniem jej do użycia;
2. Każdorazowo, gdy jest ona powtórnie wprowadzana do użycia po uruchomieniu;
3. Po każdej modyfikacji lub naprawie;
4. Regularnie, nie rzadziej, niż co 2 lata.
c) Podczas inspekcji wymagane jest, aby ekspert sprawdził, czy instalacja jest zgodna z wymaganiami w 9.3.3.40.2.
d) Inspekcja powinna obejmować przynajmniej:
1. Zewnętrzną inspekcję całej instalacji;
2. Inspekcje mające na celu upewnienie się, że rurociąg jest szczelny;
3. Inspekcje mające na celu upewnienie się, że systemy sterowania i uruchomiania są w należytym stanie;
4. Inspekcje w zakresie ciśnienia i zawartości zbiorników;
5. Inspekcje mające na celu upewnienie się, że urządzenia zamykające przestrzeń, która ma być chroniona są szczelne;
6. Inspekcje pożarowej instalacji alarmowej;
7. Inspekcje urządzeń alarmowych.
e) Osoba przeprowadzająca inspekcje powinna wypełnić i podpisać zaświadczenie o inspekcji, oraz umieścić na nim datę.
f) W zaświadczeniu o inspekcji należy podać ilość instalacji gaśniczych zainstalowanych na stałe.
9.3.3.40.2.10 Instalacje gaśnicze używające CO2
Oprócz wymagań zawartych w 9.3.3.40.2.1 do 9.3.3.40.2.9 instalacje gaśnicze używające CO2 jako środka gaśniczego powinny być zgodne z następującymi postanowieniami:
a) zbiorniki z CO2 powinny być umieszczone w przestrzeni gazoszczelnej lub w pomieszczeniu oddzielonym od innych przestrzeni. Drzwi w takich przestrzeniach i pomieszczeniach magazynowych powinny otwierać się na zewnątrz. Powinny one być zamykane na klucz i powinny mieć na zewnątrz symbol "Uwaga niebezpieczeństwo" o wysokości nie mniejszej niż 5 cm i "CO2" w tym samym kolorze i o tym samym rozmiarze.
b) Pomieszczenia i przestrzenie magazynowe dla zbiorników z CO2 usytuowane pod pokładem powinny być dostępne jedynie z zewnątrz. Te przestrzenie powinny posiadać instalacje wentylacji sztucznej, z kołpakami urządzeń wyciągowych i powinny być całkowicie niezależne od innych instalacji wentylacyjnych na statku.
c) Poziom napełnienia zbiorników z CO2 nie powinien przekraczać 0.75 kg/l. Przyjmuje się, że objętość CO2 o zmniejszonym ciśnieniu powinna być na poziomie 0.56 m3/kg.
d) Stężenie CO2 w przestrzeni, która ma być chroniona nie powinno być mniejsze niż 40% całkowitej objętości tej przestrzeni. Ta ilość powinna być uwolniona w przeciągu 120 sekund. Powinna być zapewniona możliwość kontroli mającej na celu sprawdzenie, czy dyfuzja przebiega w sposób prawidłowy.
e) Otwarcie zaworów zbiornika i sterowanie zaworem rozpylającym powinny odpowiadać dwóm różnym czynnościom.
f) Właściwy okres czasu, o którym mowa w punkcie 9.3.3.40.2.6(b) nie powinien być krótszy niż 20 sekund. Instalacja niezawodna powinna gwarantować prawidłowy czas rozpylenia CO2.
9.3.3.40.2.11 Instalacja gaśnicza używająca HFC-227ea (heptafluoropropan)
Oprócz wymagań w 9.3.0.40.2.1 do 9.3.0.40.2.9 instalacje gaśnicze używające HFC-227ea jako środka gaśniczego powinny być zgodne z następującymi postanowieniami:
a) Tam, gdzie znajduje się kilka przestrzeni o różnej objętości brutto, każda przestrzeń powinna być wyposażona w swoją własną instalację gaśniczą.
b) Każdy zbiornik zawierający HFC-227ea umieszczony w przestrzeni, która ma być chroniona, powinien być wyposażony w urządzenie do zapobiegania nadciśnieniu. To urządzenie powinno gwarantować, że zawartość zbiornika jest bezpiecznie rozproszona w przestrzeni, która ma być chroniona, jeżeli pojemnik narażony jest na pożar, w sytuacji, gdy system gaśniczy nie został wprowadzony do użytku.
c) Każdy zbiornik powinien być wyposażony w urządzenie pozwalające na kontrolowanie ciśnieniem gazu.
d) Poziom napełnienia zbiorników nie powinien przekraczać 1.15 kg/l. Należy przyjąć, że objętość właściwa HFC-227ea o zmniejszonym ciśnieniu powinna wynosić 0.1374 m3/kg.
e) Stężenie HFC-227ea w przestrzeni, która ma być chroniona nie powinno być mniejsze niż 8% objętości całkowitej tej przestrzeni. Ta ilość powinna być uwolniona w przeciągu 10 sekund.
f) zbiorniki z HFC-227ea powinny być wyposażone w urządzenie kontrolujące ciśnienie, które uruchamia alarm dźwiękowy i wzrokowy w sterówce na wypadek nieplanowanej straty gazu napędowego. W sytuacji, kiedy nie ma sterówki alarm powinien być uruchomiony na zewnątrz przestrzeni, która ma być chroniona.
g) Po rozpyleniu stężenie w przestrzeni, która ma być chroniona nie powinno przekraczać 10,5% (objętość).
h) Instalacja gaśnicza nie powinna zawierać części aluminiowych.
9.3.3.40.2.12 Instalacja gaśnicza używająca IG-541
Oprócz wymagań w 9.3.3.40.2.1 do 9.3.3.40.2.9 instalacje gaśnicze używające IG-541 jako środka gaśniczego powinny stosować się do następujących postanowień:
a) Tam, gdzie jest kilka przestrzeni o różnych objętościach całkowitych, każda przestrzeń powinna być wyposażona w swoją własną instalację gaśniczą.
b) Każdy zbiornik zawierający IG-541 umieszczony w przestrzeni, która ma być chroniona powinien być wyposażony w urządzenie do zapobiegania nadciśnieniu. To urządzenie powinno gwarantować, że zawartość zbiornika będzie bezpiecznie rozpylana w przestrzeni, która ma być chroniona, jeżeli zbiornik będzie narażany na pożar w sytuacji, kiedy instalacja gaśnicza została wprowadzona do użytku.
c) Każdy zbiornik powinien być wyposażony w urządzenie do sprawdzania zawartości.
d) Ciśnienie napełnienia zbiorników nie powinno przekraczać 200 bar w temperaturze 15°C.
e) Stężenie IG-541 w przestrzeni, która ma być chroniona nie powinno być mniejsze niż 44% i nie większe niż 50% całkowitej objętości przestrzeni. Ta ilość powinna być uwolniona w przeciągu 120 sekund.
9.3.3.40.2.13 Instalacja gaśnicza używająca FK-5-5-12
Oprócz wymagań w 9.3.0.40.2.1 do 9.3.0.40.2.9 instalacje gaśnicze używające FK-5-5-12 jako środka gaśniczego powinny być zgodne z następującymi postanowieniami:
a) Tam, gdzie znajduje się kilka przestrzeni o różnej objętości brutto, każda przestrzeń powinna być wyposażona w swoją własną instalację gaśniczą.
b) Każdy zbiornik zawierający FK-5-5-12 umieszczony w przestrzeni, która ma być chroniona, powinien być wyposażony w urządzenie do zapobiegania nadciśnieniu. To urządzenie powinno gwarantować, że zawartość zbiornika jest bezpiecznie rozproszona w przestrzeni, która ma być chroniona, jeżeli pojemnik narażony jest na pożar, w sytuacji, gdy system gaśniczy nie został wprowadzony do użytku.
c) Każdy zbiornik powinien być wyposażony w urządzenie pozwalające na kontrolowanie ciśnieniem gazu.
d) Poziom napełnienia zbiorników nie powinien przekraczać 1, kg/l. Należy przyjąć, że objętość właściwa FK-5-5-12 o zmniejszonym ciśnieniu powinna wynosić 0.0719 m3/kg.
e) Stężenie FK-5-5-12 w przestrzeni, która ma być chroniona nie powinno być mniejsze niż 5,5% objętości całkowitej tej przestrzeni. Ta ilość powinna być uwolniona w przeciągu 10 sekund.
f) zbiorniki z FK-5-5-12 powinny być wyposażone w urządzenie kontrolujące ciśnienie, które uruchamia alarm dźwiękowy i wzrokowy w sterówce na wypadek nieplanowanej straty gazu napędowego. W sytuacji, kiedy nie ma sterówki alarm powinien być uruchomiony na zewnątrz przestrzeni, która ma być chroniona.
g) Po rozpyleniu stężenie w przestrzeni, która ma być chroniona nie powinno przekraczać 10,0% (objętość).
9.3.3.40.2.14 Instalacja gaśnicza do ochrony fizycznej zamontowana na stałe
Aby zapewnić fizyczną ochronę w maszynowni, kotłowniach i pompowniach instalacje gaśnicze są akceptowane jedynie na podstawie rekomendacji Komitet Administracyjnego.
9.3.3.40.3 W przestrzeni ładunkowej powinny być umieszczone dwie gaśnice ręczne przewidziane w 8.1.4.
9.3.3.40.4 Środek gaśniczy i jego ilość zawarta w instalacji gaśniczej zamontowanej na stałe powinny być odpowiednie i wystarczające do zwalczania pożarów.
9.3.3.40.5 Przepisy 9.3.3.40.1 i 9.3.3.40.2 nie dotyczą statków do zbierania odpadów ropopochodnych i statków zaopatrzeniowych.
9.3.3.41 Ogień i nieosłonięte światło
9.3.3.41.1 Otwory wylotowe kominów powinny znajdować się w odległości nie mniejszej niż 2 m od przestrzeni ładunkowej. Należy zapewnić środki uniemożliwiające wydostawanie się iskier i przedostawanie się do wnętrza wody.
9.3.3.41.2 Urządzenia do grzania, gotowania i chłodzenia nie powinny pracować na paliwie ciekłym, gazie ciekłym lub paliwie stałym.
Dopuszczalne jest jednak instalowanie w maszynowni i innych, odrębnych pomieszczeniach, urządzeń grzewczych pracujących na paliwie ciekłym o temperaturze zapłonu powyżej 55 °C. Urządzenia do gotowania i chłodzenia mogą być instalowane jedynie w pomieszczeniach mieszkalnych.
9.3.3.41.3 Dopuszczalne jest stosowanie jedynie elektrycznych urządzeń oświetleniowych.
9.3.3.42 Instalacja podgrzewania ładunku
9.3.3.42.1 Kotły służące do podgrzewania ładunku powinny być opalane paliwem ciekłym, o temperaturze zapłonu powyżej 55 °C. Należy je umieścić albo w maszynowni, albo w innym, odrębnym pomieszczeniu pod pokładem, poza strefą ładunkową, dostępnym z pokładu lub z maszynowni.
9.3.3.42.2 Instalacja podgrzewania ładunku powinna być tak zaprojektowana, aby ładunek nie mógł przeniknąć do kotła w razie wystąpienia przecieku w wężownicach grzewczych. Zapłon paliwa w instalacji podgrzewania ładunku z wymuszonym ciągiem powinien być przewidziany na drodze elektrycznej.
9.3.3.42.3 Instalacja wentylacyjna maszynowni powinna być zaprojektowana z uwzględnieniem poboru powietrza przez kocioł.
9.3.3.42.4 Jeżeli instalacja podgrzewania ładunku jest używana podczas załadunku, rozładunku lub odgazowania, to pomieszczenie służbowe, w którym instalacja ta się znajduje powinno w całej rozciągłości spełniać wymagania podane w 9.3.3.52.3. Wymóg ten nie dotyczy otworów wlotowych instalacji wentylacyjnej. Otwory te powinny być umieszczone w odległości nie mniejszej niż 2 m od przestrzeni ładunkowej i 6 m od otworów zbiorników ładunkowych lub zbiorników resztkowych, pomp ładunkowych znajdujących się na pokładzie, otworów odpowietrzników szybkowylotowych, zaworów bezpieczeństwa i przyłączy brzegowych rurociągów ładunkowych, a ponadto muszą one znajdować się w odległości nie mniejszej niż 2 m nad pokładem.
Wymagania 9.3.3.52.3 nie mają zastosowania do rozładowywania substancji o temperaturze zapłonu 60 °C lub większej w przypadku gdy temperatura produktu jest przynajmniej o 15 K mniejsza od temperatury zapłonu.
9.3.3.43 - 9.3.3.49 (zarezerwowany)
9.3.3.50 Dokumenty dotyczące instalacji elektrycznych
9.3.3.50.1 Oprócz dokumentów wymaganych zgodnie z przepisami, o których mowa w 1.1.4.6, na pokładzie powinny znajdować się poniższe dokumenty:
(a) rysunek przedstawiający granice przestrzeni ładunkowej i rozmieszczenie urządzeń elektrycznych zainstalowanych w tej przestrzeni;
(b) lista urządzeń elektrycznych, o których mowa w powyższym punkcie (a), zawierająca następujące szczegóły:
maszyna lub urządzenie, lokalizacja, typ ochrony, typ ochrony przeciwwybuchowej, organ kontrolujący, numer dopuszczenia do eksploatacji;
(c) lista (lub plan ogólny) wskazująca urządzenia elektryczne znajdujące się poza przestrzenią ładunkową, które mogą być uruchamiane podczas prac załadunku, rozładunku i odgazowania. Wszelkie pozostałe urządzenia należy zaznaczyć na czerwono. Patrz 9.3.3.52.3 i 9.3.3.52.4.
9.3.3.50.2 Powyżej wymienione dokumenty powinny nosić pieczęć właściwego organu, wydającego świadectwo dopuszczenia do eksploatacji.
9.3.3.51 Instalacje elektryczne
9.3.3.51.1 Dozwolone jest stosowanie wyłącznie instalacji rozdziału energii elektrycznej bez wykorzystania kadłuba jako przewodu powrotnego.
Postanowienie to nie dotyczy:
- aktywnej ochrony katodowej
- instalacji lokalnych znajdujących się poza przestrzenią ładunkową (np. połączeń rozruszników silników spalinowych);
- urządzeń służących do sprawdzania stanu izolacji, o których mowa w 9.3.3.51.2.
9.3.3.51.2 Każda izolowana sieć rozdzielcza powinna być wyposażona w automatyczne urządzenie z alarmem optycznym i dźwiękowym, służące do kontroli stanu izolacji.
9.3.3.51.3 Przy wyborze urządzeń elektrycznych przeznaczonych do pracy w przestrzeniach zagrożonych wybuchem, należy brać pod uwagę grupy wybuchowości i klasy temperaturowe przypisane do przewożonych materiałów, ujęte w kolumnach (15) i (16) Tabeli C działu 3.2.
9.3.3.52 Typ urządzeń elektrycznych i ich rozmieszczenie
9.3.3.52.1 (a) W zbiornikach ładunkowych, resztkowych zbiornikach ładunkowych i rurociągach ładunkowych (odpowiadających strefie 0) można instalować wyłącznie wymienione poniżej urządzenia:
- urządzenia pomiarowe, regulacyjne i alarmowe posiadające ochronę typu EEx(ia);
(b) W koferdamach, przestrzeniach podwójnej burty, dna podwójnego i ładowniach (odpowiadających strefie 1) można instalować wyłącznie poniżej wymienione urządzenia:
- atestowane urządzenia pomiarowe, regulacyjne i alarmowe;
- urządzenia oświetleniowe w osłonach ognioszczelnych lub w osłonach gazowych z nadciśnieniem;
- hermetycznie zamknięte echosondy z przewodami poprowadzonymi w grubościennych rurach stalowych, z gazoszczelnymi połączeniami, prowadzących na pokład główny;
- przewody aktywnej ochrony katodowej poszycia statku, ułożone w ochronnych rurach stalowych, takich, jakie są stosowane w echosondach.
(c) W pomieszczeniach służbowych w przestrzeni ładunkowej (odpowiadających strefie 1) pod pokładem mogą być instalowane tylko poniższe urządzenia:
- atestowane urządzenia pomiarowe, regulacyjne i alarmowe;
- urządzenia oświetleniowe w osłonach ognioszczelnych lub w osłonach gazowych z nadciśnieniem;
- silniki napędzające niezbędne urządzenia, takie jak pompy balastowe; powinny one być atestowane.
(d) Urządzenia sterownicze i zabezpieczające sprzętu elektrycznego, o którym mowa w punktach (a), (b) i (c) powyżej powinny być zlokalizowane poza przestrzenią ładunkową, jeżeli nie ma gwarancji ich bezpieczeństwa.
(e) Urządzenia elektryczne w przestrzeni ładunkowej na pokładzie (odpowiadające strefie 1) powinny być atestowane.
9.3.3.52.2 Akumulatory należy ulokować poza przestrzenią ładunkową.
9.3.3.52.3 (a) Urządzenia elektryczne wykorzystywane do załadunku, rozładunku i odgazowania, w czasie cumowania, znajdujące się poza przestrzenią ładunkową (odpowiadające strefie 2) powinny być co najmniej typu o ograniczonym zagrożeniu wybuchem.
(b) Postanowienie to nie dotyczy:
(i) instalacji oświetleniowych w pomieszczeniach mieszkalnych, z wyjątkiem przełączników znajdujących się w pobliżu wejścia do pomieszczeń mieszkalnych;
(ii) instalacji radiotelefonicznej w pomieszczeniach mieszkalnych lub w sterówce;
(iii) mobilnych i łączonych instalacji telefonicznych w pomieszczeniach mieszkalnych lub w sterówce;
(iv) instalacji elektrycznych w pomieszczeniach mieszkalnych, w sterówce i w pomieszczeniach służbowych poza przestrzenią ładunkową, pod warunkiem, że:
1. Pomieszczenia te są wyposażone w instalację wentylacyjną zapewniającą nadciśnienie 0,1 kPa (0,001 bara) i niemożliwe jest otwarcie któregokolwiek z okien w tych pomieszczeniach; otwory wlotowe instalacji wentylacyjnej powinny być umieszczone możliwie najdalej, ale nie mniej niż 6 m od przestrzeni ładunkowej i mniej niż 2 m nad pokładem.
2. Pomieszczenia są wyposażone w instalację wykrywania gazów z czujnikami:
- przy wlotowych otworach ssących instalacji wentylacyjnej;
- bezpośrednio przy górnej krawędzi progów drzwi wejściowych do pomieszczeń mieszkalnych i służbowych;
3. Pomiar stężenia gazu odbywa się w sposób ciągły;
4. Wentylatory wyłączają się w momencie, gdy stężenie gazu osiągnie 20% dolnej granicy wybuchowości. W takim przypadku, oraz wówczas, gdy nie będzie utrzymywane nadciśnienie, lub, gdy nastąpi awaria instalacji wykrywania gazu, instalacje elektryczne nie spełniające wymogów powyższego punktu (2) powinny zostać wyłączone. Operacje te powinny być wykonane natychmiast, w sposób automatyczny i powinno towarzyszyć im włączenie oświetlenia awaryjnego w pomieszczeniach mieszkalnych, sterówce i pomieszczeniach służbowych. Oświetlenie awaryjne powinno być co najmniej typu o ograniczonym zagrożeniu wybuchem. Wyłączenie powinno być sygnalizowane sygnałami optycznymi i dźwiękowymi w pomieszczeniach mieszkalnych i sterówce.
5. Instalacja wentylacyjna, instalacja wykrywania gazu i alarm urządzenia wyłączającego spełniają całkowicie wymagania powyższego punktu (a).
6. Automatyczne urządzenie wyłączające jest tak nastawione, że nie może dojść do automatycznego wyłączenia, kiedy statek jest w drodze.
9.3.3.52.4 Urządzenia elektryczne nie spełniające wymagań podanych w 9.3.3.52.3 powyżej, a także ich wyłączniki, należy oznakować na czerwono. Odłączanie takich urządzeń powinno odbywać się z centralnego punktu na pokładzie.
9.3.3.52.5 Prądnica elektryczna, bez przerwy napędzana przez silnik, nie spełniająca wymagań 9.3.3.52.3 powyżej powinna być wyposażona w przełącznik umożliwiający wyłączenie wzbudzenia. Przy przełączniku należy umieścić tabliczkę informacyjną z instrukcją obsługi.
9.3.3.52.6 Gniazda wtykowe przeznaczone do zasilania świateł sygnalizacyjnych i do oświetlenia schodni, powinny być zamontowane na statku w bezpośrednim sąsiedztwie masztu sygnalizacyjnego lub schodni. Przyłączanie i odłączanie powinno być możliwe tylko w beznapięciowym stanie gniazd.
9.3.3.52.7 Awaria zasilania urządzeń sterowniczych i zabezpieczających powinna być natychmiast sygnalizowana optycznie i akustycznie w miejscach, gdzie zazwyczaj włączane są alarmy.
9.3.3.53 Uziemienie
9.3.3.53.1 Niebędące pod napięciem metalowe części urządzeń elektrycznych w przestrzeni ładunkowej, a także ochronne rury metalowe i osłony przewodów w normalnych warunkach pracy powinny być uziemione, o ile nie są one ułożone w sposób zapewniający automatyczne uziemienie poprzez mocowanie do metalowej konstrukcji statku.
9.3.3.53.2 Przepis 9.3.3.53.1 dotyczy także urządzeń o napięciu roboczym niższym niż 50 V.
9.3.3.53.3 Należy uziemić wstawiane zbiorniki ładunkowe.
9.3.3.53.4 Powinno być możliwe uziemienie naczyń używanych jako ładunkowe zbiorniki resztkowe i zbiorniki osadowe.
9.3.3.54 - 9.3.3.55 (zarezerwowany)
9.3.3.56 Przewody elektryczne
9.3.3.56.1 Wszystkie przewody w przestrzeni ładunkowej powinny posiadać metalowe osłony.
9.3.3.56.2 Przewody i gniazda wtykowe rozmieszczone w przestrzeni ładunkowej powinny być zabezpieczone przed uszkodzeniem mechanicznym.
9.3.3.56.3 W przestrzeni ładunkowej niedozwolone jest stosowanie przewodów przenośnych, z wyjątkiem obwodów elektrycznych w wykonaniu iskrobezpiecznym lub służących do zasilania świateł sygnalizacyjnych i oświetlenia schodni oraz pomp zanurzeniowych statków do zbierania odpadów ropopochodnych.
9.3.3.56.4 Przewody obwodów iskrobezpiecznych powinny być stosowane tylko w takich obwodach i należy je odseparować od innych przewodów, nie przewidzianych do użycia w tych obwodach (np. nie mogą być prowadzone w tej samej wiązce przewodów i nie powinny być mocowane do tych samych zaczepów).
9.3.3.56.5 W przypadku przewodów przenośnych, przeznaczonych do zasilania świateł sygnalizacyjnych, oświetlenia schodni i pomp zanurzeniowych statków do zbierania odpadów ropopochodnych, powinny być stosowane jedynie przewody typu H 07 RN-F w powłoce gumowej, zgodne z normą IEC 60245-4:1994, lub przewody o konstrukcji co najmniej równorzędnej, posiadające żyły o przekroju poprzecznym nie mniejszym niż 1,5 mm2.
Przewody te powinny być jak najkrótsze i ułożone w sposób wykluczający możliwość ich przypadkowego uszkodzenia
9.3.3.56.6 Przewody wymagane dla urządzeń elektrycznych, o których mowa w 9.3.3.52.1 (b) i (c) są dopuszczalne w koferdamach, przestrzeniach podwójnej burty, podwójnych dnach, ładowniach oraz przestrzeniach służbowych pod pokładem. Jeżeli statek dopuszczony jest tylko do przewozu substancji dla których w kolumnie (17) Tabeli C działu 3.2 nie jest wymagana ochrona antywybuchowa, to dopuszcza się przejście przewodów przez pomieszczenia ładunkowe.
9.3.3.57 - 9.3.3.59 (zarezerwowany)
9.3.3.60 Wyposażenie specjalne
W miejscu bezpośrednio dostępnym z przestrzeni ładunkowej należy umieścić prysznic i umywalkę do oczu i twarzy.
Wymaganie to nie dotyczy statków do zbierania odpadów ropopochodnych i statków zaopatrzeniowych.
9.3.3.61 - 9.3.3.70 (zarezerwowany)
9.3.3.71 Wstęp na statek
Tablice informacyjne zabraniające wstępu na statek, zgodnie z 8.3.3, powinny być dobrze widoczne z obu burt statku.
9.3.3.72 - 9.3.3.73 (zarezerwowany)
9.3.3.74 Zakaz palenia tytoniu i korzystania z ognia i nieosłoniętego światła
9.3.3.74.1 Tablice informacyjne zabraniające palenia tytoniu, zgodnie z 8.3.4, powinny być dobrze widoczne z obu burt statku.
9.3.3.74.2 Przy wejściach do pomieszczeń, w których palenie tytoniu lub posługiwanie się ogniem lub nieosłoniętym światłem nie zawsze jest zabronione, powinny znajdować się tablice określające sytuacje, w których zakaz ten ma zastosowanie.
9.3.3.74.3 Przy każdym wyjściu z pomieszczeń mieszkalnych i sterówki powinny być ustawione popielniczki.
9.3.3.75 - 9.3.3.91 (zarezerwowany)
9.3.3.92 Na pokładzie zbiornikowców, o których mowa w 9.3.3.11.7, pomieszczenia, których wejścia lub wyjścia są częściowo lub całkowicie zanurzone w stanie uszkodzonym, powinny posiadać wyjście awaryjne usytuowane na wysokości nie mniejszej niż 0,10 m powyżej wodnicy. Wymaganie to nie odnosi się to do skrajnika dziobowego i rufowego.
9.3.3.93 - 9.3.3.99 (zarezerwowany)
9.3.4 Alternatywne konstrukcje
9.3.4.1 Wymagania ogólne
9.3.4.1.1 Dopuszczalna maksymalna pojemność zbiornika transportowego zgodnie z 9.3.1.11.1, 9.3.2.11.1 i 9.3.3.11.1 może być przekroczona i minimalne odległości zgodnie z 9.3.1.11.2 a) i 9.3.2.11.7 mogą być przekroczone pod warunkiem, że wymagania tej sekcji są zgodne. Pojemność zbiornika transportowego nie powinna przekraczać 1000 m3.
9.3.4.1.2 Zbiornikowce, których zbiorniki transportowe przekraczają maksymalną dopuszczalną pojemność lub w których odległość między burtą i zbiornikiem transportowym jest mniejsza niż wymagana, powinny być chronione poprzez bardziej odporną na uderzenia strukturę. Powinno to być udowodnione przez porównanie ryzyka dla konwencjonalnych konstrukcji (referencyjnych konstrukcji) zgodnych z wymaganiami ADN z ryzykiem dla konstrukcji odpornych na uderzenia (alternatywne konstrukcje).
9.3.4.1.3 Kiedy ryzyko dla konstrukcji odpornej na uderzenia jest równe lub niższe niż ryzyko dla konstrukcji konwencjonalnej, ekwiwalentne lub wyższe bezpieczeństwo jest udowodnione. Ekwiwalentne lub wyższe bezpieczeństwo powinno być udowodnione zgodnie z 9.3.4.3.
9.3.4.1.4 Kiedy zbiornik jest zbudowany zgodnie z wymaganiami tej sekcji, uznane towarzystwo kwalifikacyjne powinno udokumentować procedurę obliczeniową w zgodzie z 9.3.4.3 i powinno poddać ją władzy właściwej do zatwierdzenia. Władza właściwa może żądać dodatkowych obliczeń lub dowodów.
9.3.4.1.5 Władza właściwa powinna włączyć tę konstrukcję w certyfikacie zgodnie z 8.6.1.
9.3.4.2 Zbliżanie się
9.3.4.2.1 Prawdopodobieństwo rozerwania zbiornika transportowego w związku z kolizją i przestrzenią wokół zbiornika objętą wyciekiem jako rezultat powyższego jest objęte parametrami. Ryzyko jest opisane poniższym wzorem:
R=P • C
Gdzie:
R ryzyko [m2],
P prawdopodobieństwo rozerwania zbiornika [ ],
C konsekwencje (pomiar zniszczeń) w wyniku rozerwania zbiornika [m2].
9.3.4.2.2 Prawdopodobieństwo P rozerwania zbiornika transportowego opiera się na prawdopodobieństwie rozkładu energii kolizyjnej reprezentowanej przez zbiornik, który jest ofiarą zderzenia i możliwości uderzanego statku do zaabsorbowania energii kolizyjnej bez rozerwania zbiornika, Zmniejszenie tego prawdopodobieństwa może być osiągnięte przez odporną na uderzenia strukturę burtową
Konsekwencje C wycieku wskutek rozerwania zbiornika są wyrażone jako przestrzeń wokół zbiornika objęta wyciekiem
9.3.4.2.3 Ta procedura zgodnie z 9.3.4.3 przedstawia, w jaki sposób prawdopodobieństwa rozerwania zbiornika powinny być obliczane a także jak energia kolizyjna absorbuje pojemność struktury burtowej i ustalonymi konsekwencjami
9.3.43 Procedury obliczeniowe
9.3.4.3.1 Procedura obliczeniowa powinna podążać 13 podstawowymi krokami. Kroki 2 do 10 powinny być rozważane dla dwóch projektów alternatywnego i referencyjnego. Poniższa tabela przedstawia obliczenia wagowego prawdopodobieństwa rozerwania zbiornika:
9.3.4.3.1.1 Krok 1
Poza projektem alternatywnym, który jest używany dla zbiornika transportowego przekraczającego maksymalną dopuszczalną pojemność lub zredukowaną odległość między burtą a zbiornikiem transportowym, a także odporną na uderzenia strukturą burtową, powinien być sporządzony projekt referencyjny z przynajmniej takimi samymi wymiarami (długość, szerokość, głębokość, wyporność). Projekt referencyjny powinien spełniać wymagania zawarte w dziale 9.3.1 (Typ G), 9.3.2 (Typ C) lub 9.3.3 (Typ N) i powinien być zgodny z minimalnymi wymaganiami uznanego towarzystwa kwalifikacyjnego
9.3.4.3.1.2 Krok 2
9.3.4.3.1.2.1 Przez n powinny zostać określone istotne typy kolizyjnych lokacji i=1, Tabela zawarta w 9.3.4.3.1 przedstawia podstawowe przypadki dla "n" typowych kolizyjnych lokacji.
Ilość typowych kolizyjnych lokacji opiera się na projekcie statku. Wybór lokacji kolizyjnej powinien być zaakceptowany przez uznane stowarzyszenie kwalifikacyjne.
9.3.4.3.1.2.2 Poziome lokacje kolizyjne
9.3.4.3.1.2.2.1 Zbiornikowiec typu C i N
9.3.4.3.1.2.2.1.1 Ustalenie lokacji kolizyjnych w kierunkach poziomych polega na wypornościowych różnicach pomiędzy uderzającym i uderzonym statkiem, które są ograniczane przez maksymalną i minimalną wyporność obu statków i konstrukcji uderzanego statku. Może być to zobrazowane graficznie przez prostokątną przestrzeń, która ma oznaczone minimalne i maksymalne wyporności statków uderzającego i uderzanego (patrz rysunek)
Definicja poziomej lokacji uderzeniowej
9.3.4.3.1.2.2.1.2 Każdy punkt na tej przestrzeni reprezentuje możliwe kombinacje wyporności. T1max jest maksymalną wypornością T1min jest minimalną wypornością uderzającego statku, T2max i T2min odpowiadają minimalnym i maksymalnym wypornością statku uderzanego. Każda kombinacja wyporności ma równe prawdopodobieństwo zdarzenia.
9.3.4.3.1.2.2.1.3 Punkty na każdej skośnej linii na rysunku w 9.3.4.3.1.2.2.1.1 wskazują taką samą różnicę wyporności. Każda z linii przedstawia poziome lokacje kolizyjne. W przypadku przedstawionym na rysunku 9.3.4.3.1.2.2.1.1 są zdefiniowane trzy poziome lokacje kolizyjne, przez trzy przedstawione na rysunku przestrzenie. Punkt P1 jest punktem, w którym niższa krawędź poziomej części dziobu typu "push barge" lub typu "V" uderza na poziomie pokładu uderzanego statku. Trójkątna przestrzeń dla 1. przypadku kolizyjnego jest ograniczona przez punkt P1. Odpowiada to poziomej lokacji kolizyjnej "kolizja na poziomie pokładu". Trójkąt powyżej lewej prostokątnej przestrzeni odpowiada poziomym lokacjom kolizyjnym "poniżej pokładu" Różnice w wyporności ∆ Ti, i-1,2,3 powinny być użyte do obliczeń kolizyjnych (patrz poniższy rysunek)
Przykład poziomych lokacji kolizyjnych
9.3.4.3.1.2.2.1.4 Do obliczeń kolizyjnych energii maksymalnych mas obu statków uderzającego i uderzonego musi być używane (wyższy punkt na każdej przekątnej ∆ T1).
9.3.4.3.1.2.2.1.5 Opierając się na projekcie statku stowarzyszenie kwalifikacyjne może zażądać dodatkowych lokacji kolizyjnych.
9.3.4.3.1.2.2.2 Zbiornikowiec typu G
Dla zbiornikowców typu G kolizja w połowie wysokości powinna być hipotetyczna.
Uznane towarzystwo kwalifikacyjne może zażądać dodatkowych lokacji kolizyjnych na innych wysokościach. Powinno być to uzgodnione z uznanym towarzystwem kwalifikacyjnym
9.3.4.3.1.2.3 Wzdłużne lokacje kolizyjne
9.3.4.3.1.2.3.1 Zbiornikowce typu C i N
Powinny być rozważane przynajmniej trzy poniższe typowe lokacje kolizyjne:
- w grodź
- pomiędzy wręgami
- we wręgę
9.3.4.3.1.2.3.1 Zbiornikowiec typu G
Powinny być rozważane przynajmniej trzy poniższe typowe lokacje kolizyjne:
- tył zbiornika transportowego
- pomiędzy wręgami
- we wręgę
9.3.4.3.1.2.4 Ilość lokacji kolizyjnych
9.3.4.3.1.2.4.1 Zbiornikowce typu C i N
Kombinacje poziomych i wzdłużnych lokacji kolizyjnych w przykładzie z 9.3.4.3.1.2.1.3 i 9.3.4.3.1.2.3.1 daje 3 x 3 = 9 lokacji kolizyjnych.
9.3.4.3.1.2.4.2 Zbiornikowiec typu G
Kombinacje poziomych i wzdłużnych lokacji kolizyjnych w przykładzie z 9.3.4.3.1.2.2.2 i 9.3.4.3.1.2.3.2 daje 1 x 3 = 3 lokacji kolizyjnych.
9.3.4.3.1.2.4.3 Dodatkowe kontrole dla zbiornikowców typu G, C i N z niezależnymi zbiornikami transportowymi
Aby udowodnić, że posadowienie zbiornika i ograniczenie pływalności nie powodują żadnych przedwczesnych rozerwań zbiornika, powinny zostać wykonane dodatkowe obliczenia. Dodatkowe lokacje kolizyjne dla tego przypadku powinny być zaakceptowane przez uznane towarzystwo kwalifikacyjne.
9.3.4.3.1.3 Krok 3
9.3.4.3.1.3.1 Dla każdej typowej lokacji kolizyjnej powinien zostać określony wskaźnik wagowy, który wskazuje relatywne prawdopodobieństwo tego, że typowa lokacja kolizyjna będzie miała miejsce. W tabeli 9.3.4.3.1 znajdują się wskaźniki oznaczone wfloc(1), (kolumna J). Założenia powinny być zaakceptowane przez uznane towarzystwo kwalifikacyjne.
Wskaźnik wagowy dla każdej lokacji kolizyjnej jest wynikiem wskaźnika dla poziomej lokacji kolizyjnej dzielonej przez wskaźnik wzdłużnej lokacji kolizyjnej.
9.3.4.3.1.3.2 Poziome lokacje kolizyjne
9.3.4.3.1.3.2.1 Zbiornikowce typu C i N
Wskaźniki wagowe dla różnych poziomych lokacji kolizyjnych są w każdym przypadku określone przez współczynnik pomiędzy częścią przestrzeni odpowiadającą przypadkowi kolizji a całą przestrzenią prostokątną przedstawioną na rysunku w 9.3.4.3.1.2.2.1.1.
Na przykład, dla przypadku nr 1 (patrz rysunek 9.3.4.3.1.2.2.1.3) wskaźnik wagowy równoważy współczynnik pomiędzy trójkątną przestrzenią poniżej prostokątnej przestrzeni i przestrzenią prostokątną pomiędzy minimalna i maksymalną wypornością uderzającego i uderzanego statku.
9.3.4.3.1.3.2.2 Zbiornikowiec typu G
Wskaźnik wagowy dla poziomych lokacji kolizyjnych wynosi 1,0, jeżeli jest rozważana tylko jedna lokacja kolizyjna. Jeżeli uznane towarzystwo kwalifikacyjne wymaga dodatkowych lokacji kolizyjnych to wskaźnik wagowy powinien zostać określony analogicznie dla procedur dla zbiornikowców typu C i N.
9.3.4.3.1.3.3 Wzdłużne lokacje kolizyjne
9.3.4.3.1.3.3.1 Zbiornikowce typu C i N
Wskaźnik wagowy dla każdej wzdłużnej kolizji lokacyjnej jest współczynnikiem pomiędzy "obliczeniową długością przęsła" i długością zbiornika.
Obliczeniowa długość przęsła powinna być obliczona według:
(a) kolizja w grodź:
0,2 x odległość miedzy grodzią a wręgą, lecz nie większa niż 450 mm,
(b) kolizja we wręgę:
suma 0,2 x przestrzeni dziobowej wręgi, lecz nie większa niż 450 mm, i 0,2 x przestrzeń rufowej wręgi lecz nie większa niż 450 mm, i
(c) kolizja miedzy wręgami:
długość zbiornika transportowego minus długość "kolizji w grodź" i minus długość "kolizji we wręgę".
9.3.4.3.1.3.3.2 Zbiornikowiec typu G
Wskaźnik wagowy dla każdej wzdłużnej lokacji kolizyjnej jest współczynnikiem pomiędzy "obliczeniową długością przęsła" i długością pozostałej przestrzeni.
Obliczeniowa długość przęsła powinna być obliczona według:
(a) kolizja w tył zbiornika:
odległość pomiędzy grodzią i początkiem cylindrycznej części zbiornika transportowego,
(b) kolizja we wręgę:
suma 0,2 x przestrzeni dziobowej wręgi, lecz nie większa niż 450 mm, i 0,2 x przestrzeni rufowej wręgi lecz nie większa niż 450 mm, i
(c) kolizja miedzy wręgami:
długość zbiornika transportowego minus długość "kolizji w koniec zbiornika" minus długość "kolizji we wręgę".
9.3.4.3.1.4 Krok 4
9.3.4.3.1.4.1 Dla każdej lokacji kolizyjnej powinna zostać obliczona zdolność absorbowania energii kolizji. Dla tego przypadku absorbowana energia kolizyjna jest ilością energii kolizyjnej zaabsorbowanej przez strukturę statku do początkowego rozerwania zbiornika transportowego (patrz tabela w punkcie 9.3.4.3.1, kolumna D: Eloc(i)). Dla tego przypadku powinna być stosowana analiza elementów skończonych zgodnie z 9.3.4.4.2.
9.3.4.3.1.4.2 Obliczenia powinny być wykonane dla dwóch scenariuszy kolizyjnych zgodnie z poniższą tabelą. Kolizyjny scenariusz I powinien być analizowany dla dziobu typu "push barge".
Kolizyjny scenariusz II powinien być analizowany dla dziobu typu "V".
Typy dziobów są zdefiniowane w punkcie 9.3.4.4.8.
Tabela: Współczynniki uproszczenia szybkości dla scenariusza I lub scenariusza II z mnożnikami liczb
9.3.4.3.1.5 Krok 5
9.3.4.3.1.5.1 Dla każdej zdolności pochłaniania energii kolizyjnej Eloc(i), powiązanej z prawdopodobieństwem przekroczenia powinna być obliczone np. prawdopodobieństwo rozerwania zbiornika. Dla tego przypadku powinien być użyty wzór dla CPDF. Właściwe współczynniki powinny zostać dobrane z tabeli z punktu9.3.4.3.1.5.6 dla efektywnej masy uderzanego statku
Px% = C1(Eloc(i))3 + C2(Eloc(i))2 + C3Eloc(i) + C4
gdzie: Px% prawdopodobieństwo rozerwania zbiornika,
C1-4 współczynniki z tabeli w 9.3.4.3.1.5.6,
Eloc(i) kolizyjna energia absorpcji pojemności
9.3.4.3.1.5.2 Masa efektywna powinna być równa maksymalnej wyporności statku pomnożonej przez współczynnik 1,4. Powinny być rozważane oba scenariusze kolizyjne (9.3.4.3.1.4.2).
9.3.4.3.1.5.3 W przypadku scenariusza kolizyjnego I (dziób typu "push barge" pod kątem 55°), powinny być zastosowane poniższe wzory CPDF:
CPDF 50% (prędkość 0,5 Vmax),
CPDF 66% (prędkość 2/3 Vmax) i
CPDF 100% (prędkość Vmax).
9.3.4.3.1.5.4 W przypadku scenariusza kolizyjnego II (dziób typu "V" pod kątem 90°), powinny być zastosowane poniższe wzory CPDF:
CPDF 30% (prędkość 0,3 Vmax) i
CPDF 100% (prędkość Vmax).
9.3.4.3.1.5.5 W tabeli w 9.3.4.3.1, kolumna F, prawdopodobieństwa są określone odpowiednio P50%, P66%, P100% i P30%, P100%
9.3.4.3.1.5.6 Tabela: Współczynniki dla wzorów CPDF
| Masa efektywna uderzonego statku [t] | Szybkość = 1 x Vmax | ||||
| Współczynniki | |||||
| C1 | C2 | C3 | C4 | zakres | |
| 14000 | 4,106E-05 | -2,507E-03 | 9,727E-03 | 9,983E-01 | 4<Eloc<39 |
| 12000 | 4,609E-05 | -2,761E-03 | 1,215E-02 | 9,926E-01 | 4<Eloc<36 |
| 10000 | 5,327E-05 | -3,125E-03 | l,569E-02 | 9,839E-01 | 4<Eloc<33 |
| 8000 | 6,458E-05 | -3,691E-03 | 2,108E-02 | 9,715E-01 | 4<Eloc<31 |
| 6000 | 7,902E-05 | -4,431E-03 | 2,719E-02 | 9,590E-01 | 4<Eloc<27 |
| 4500 | 8,823E-05 | -5,152E-03 | 3,285E-02 | 9,482E-01 | 4<Eloc<24 |
| 3000 | 2,144E-05 | -4,607E-03 | 2,921E-02 | 9,555E-01 | 2<Eloc<19 |
| 1500 | - 2,071E-03 | 2,704E-02 | -1,245E-01 | 1,169E+00 | 2<Eloc<12 |
| Masa efektywna uderzonego statku [t] | szybkość = 0,66 x Vmax | ||||
| Współczynniki | |||||
| C1 | C2 | C3 | C4 | zakres | |
| 14000 | 4,638E-04 | -1,254E-02 | 2,041E-02 | 1,000E+00 | 2<Eloc<17 |
| 12000 | 5,377E-04 | -1,427E-02 | 2,897E-02 | 9,908E-01 | 2<Eloc<17 |
| 10000 | 6,262E-04 | -1,631E-02 | 3,849E-02 | 9,805E-01 | 2<Eloc<15 |
| 8000 | 7,363E-04 | -1,861E-02 | 4,646E-02 | 9,729E-01 | 2<Eloc<13 |
| 6000 | 9,115E-04 | -2,269E-02 | 6,285E-02 | 9,573E-01 | 2<Eloc<12 |
| 4500 | 1,071E-03 | -2,705E-02 | 7,738E-02 | 9,455E-01 | 1<Eloc<11 |
| 3000 | -1,709E-05 | -1,952E-02 | 5,123E-02 | 9,682E-01 | 1<Eloc<8 |
| 1500 | -2,479E-02 | 1,500E-01 | -3,218E-01 | 1,204E+00 | 1<Eloc<5 |
| Masa efektywna uderzonego statku [t] | szybkość = 0,5 x Vmax | ||||
| Współczynniki | |||||
| C1 | C2 | C3 | C4 | zakres | |
| 14000 | 2,621E-03 | -3,978E-02 | 3,363E-02 | 1,000E+00 | 1<Eloc<10 |
| 12000 | 2,947E-03 | -4,404E-02 | 4,759E-02 | 9,932E-01 | 1<Eloc<9 |
| 10000 | 3,317E-03 | -4,873E-02 | 5,843E-02 | 9,878E-01 | 2<Eloc<8 |
| 8000 | 3,963E-03 | -5,723E-02 | 7,945E-02 | 9,739E-01 | 2<Eloc<7 |
| 6000 | 5,349E-03 | -7,407E-02 | 1,186E-01 | 9,517E-01 | 1<Eloc<6 |
| 4500 | 6,303E-03 | -8,713E-02 | 1,393E-01 | 9,440E-01 | 1<Eloc<6 |
| 3000 | 2,628E-03 | -8,504E-02 | 1,447E-01 | 9,408E-01 | 1<Eloc<5 |
| 1500 | -1,566E-01 | 5,419E-01 | -6,348E-01 | 1,209E+00 | 1<Eloc<3 |
| Masa efektywna uderzonego statku [t] | szybkość = 0,3 x Vmax | ||||
| Współczynniki | |||||
| C1 | C2 | C3 | C4 | zakres | |
| 14000 | 5,628E-02 | -3,081E-01 | 1,036E-01 | 9,991E-01 | 1<Eloc<3 |
| 12000 | 5,997E-02 | -3,212E-01 | 1,029E-01 | 1,002E+00 | 1<Eloc<3 |
| 10000 | 7,77E-02 | -3,949E-01 | 1,875E-01 | 9,816E-01 | 1<Eloc<3 |
| 8000 | 1,021E-02 | -5,143E-01 | 2,983E-01 | 9,593E-01 | 1<Eloc<2 |
| 6000 | 9,145E-02 | -4,814E-01 | 2,421E-01 | 9,694E-01 | 1<Eloc<2 |
| 4500 | 1,180E-01 | -6,267E-01 | 3,542E-01 | 9,521E-01 | 1<Eloc<2 |
| 3000 | 7,902E-02 | -7,546E-01 | 5,079E-01 | 9,218E-01 | 1<Eloc<2 |
| 1500 | -1,031E+00 | 2,214E-01 | 1,891E-01 | 9,554E-01 | 0,5<Eloc<1 |
Zakres, gdzie wzór jest obowiązujący jest podany w kolumnie 6. W przypadku Eloc wartość poniżej zakresu prawdopodobieństwa jest równa Px% = 1,0. W przypadku wartości powyżej zakresu Px% wynosi 0.
9.3.4.3.1.6 Krok 6
Prawdopodobieństwa ważone rozerwania zbiornika transportowego Pwx% (tabela w 9.3.4.3.1, kolumna H) powinny być obliczone przez przemnożenie każdego prawdopodobieństwa rozerwania zbiornika transportowego Px%, (tabela w 9.3.4.3.1, kolumna F) przez wagowy wskaźnik wfx% zgodnie z poniższą tabelą:
Tabela: Wskaźniki wagowe dla każdej charakterystycznej prędkości kolizyjnej
| mnożnik liczbowy |
| Scenariusz I | CPDF 50% | wf50% | 0,2 |
| CPDF 66% | wf66% | 0,5 | |
| CPDF 100% | wf100% | 0,3 | |
| Scenariusz II | CPDF 30% | wf30% | 0,7 |
| CPDF 100% | wf100% | 0,3 |
9.3.4.3.1.7 Krok 7
Suma prawdopodobieństw rozerwania zbiornika transportowego Ploc(i) (tabela w 9.3.4.3.1, kolumna I) wynikająca z 9.3.4.3.1.6 (krok 6) powinna być obliczona jak suma wszystkich wagowych prawdopodobieństw rozerwania zbiornika Pwx% (tabela w 9.3.4.3.1, kolumna H) dla każdej rozważanej lokacji kolizyjnej.
9.3.4.3.1.8 Krok 8
Dla obu scenariuszy kolizyjnych suma prawdopodobieństw rozerwania zbiornika transportowego Pwloc(i) powinna w każdym przypadku być obliczona przez pomnożenie prawdopodobieństw rozerwań zbiornika transportowego Ploc(i) dla każdej lokacji kolizyjnej przez wagowy wskaźnik wfloc(i) odpowiadający poszczególnym lokacjom kolizyjnym (patrz 9.3.4.3.1.3 (krok 3) i tabela w 9.3.4.3.1, kolumna J).
9.3.4.3.1.9 Krok 9
Dodatkowo dla całkowitych prawdopodobieństw rozerwania zbiornika transportowego Pwloc(i), scenariusz dla określonego prawdopodobieństwa rozerwania zbiornika transportowego PscenI i PscenII (tabela w 9.3.4.3.1, kolumna L) powinny być obliczone dla każdego typu scenariusza kolizyjnego oddzielnie.
9.3.4.3.1.10 Krok 10
Ostateczna wartość sum prawdopodobieństw rozerwania zbiornika Pw powinna być obliczona według poniższego wzoru (tabela w 9.3.4.3.1, kolumna O):
Pw = 0,8 • PscenI + 0,2 x PscenII
9.3.4.3.1.11 Krok 11
Całkowite prawdopodobieństwo rozerwania zbiornika transportowego Pw dla projektu alternatywnego jest oznaczone jako Pn. Całkowite prawdopodobieństwo rozerwania zbiornika transportowego Pw dla projektu referencyjnego jest oznaczone jako Pr.
9.3.4.3.1.12 Krok 12
9.3.4.3.1.12.1 Współczynnik (Cn/Cr) pomiędzy konsekwencjami (pomiar uszkodzeń) Cn w wyniku rozerwania zbiornika transportowego dla projektu alternatywnego i konsekwencji Cr rozerwania zbiornika transportowego dla projektu referencyjnego jest określany według poniższego wzoru:
Cn/Cr = Vn/Vr
We współczynniku Cn/Cr pomiędzy konsekwencjami odnośnie projektu alternatywnego i konsekwencjami odnośnie projektu referencyjnego,
Vn maksymalna pojemność największego zbiornika transportowego w projekcie alternatywnym,
Vr maksymalna pojemność największego zbiornika transportowego w projekcie referencyjnym
9.3.4.3.1.12.2 Wzór ten jest pochodną charakterystycznych ładunków zawartych w poniższej tabeli.
Tabela: Ładunki charakterystyczne
| UN | Opis | |
| BENZEN | 1114 | Ciecz palna, grupa pakowania II Niebezpieczny dla zdrowia |
| AKRYLONITRYL, STABILIZOWANY ACN | 1093 | Ciecz palna, grupa pakowania I trujący, stabilizowany |
| HEKSANY | 1208 | Ciecz palna, grupa pakowania II |
| NONANY | 1920 | Ciecz palna, grupa pakowania III |
| AMONIAK, BEZWODNY | 1005 | Gaz trujący żrący Skroplony pod ciśnieniem |
| PROPAN | 1978 | Gaz zapalny, Skroplony pod ciśnieniem |
9.3.4.3.1.12.3 Dla zbiorników transportowych, których pojemność wynosi pomiędzy 380 m3 i 1000 m3 przewożących palne, trujące i żrące ciecze lub gazy, powinno się odnosić liniowo do wzrostu pojemności zbiornika (współczynnik proporcjonalności 1,0).
9.3.4.3.1.12.4 Jeżeli materiały przewożone w zbiornikowcach, które zostały wzięte do analiz procedury obliczeniowej, gdzie współczynnik proporcjonalności pomiędzy całkowitą pojemnością zbiornika transportowego i obszarem objętym wyciekiem powinien być większy niż 1,0 jak zostało zapisane w poprzednich punktach, to obszar objęty wyciekiem powinien zostać określony osobnymi obliczeniami. W tym przypadku zestawienie, które zostało opisane w 9.3.4.3.1.13 (krok 13) powinno być rozważone z różnymi wartościami dla rozmiarów obszarów objętych wyciekiem, t.
9.3.4.3.1.13 Krok 13
Końcowy współczynnik 
pomiędzy całkowitym prawdopodobieństwem rozerwania zbiornika transportowego Pr dla projektu referencyjnego i całkowitego prawdopodobieństwa rozerwania zbiornika transportowego Pn dla projektu alternatywnego powinno być porównane ze współczynnikiem - pomiędzy konsekwencjami odnośnie projektu referencyjnego i konsekwencjami odnoście projektu alternatywnego.
Kiedy 
jest spełniony, to dowód zgodnie z 9.3.4.1.3 dla projektu alternatywnego jest warunkowy.
9.3.4.4 Określanie zdolności pochłonięcia energii kolizji
9.3.4.4.1 Przepisy ogólne
9.3.4.4.1.1 Określanie zdolności pochłonięcia energii kolizji powinno być określane Analizą Elementów Skończonych (FEA). Analiza powinna być stosowana przy użyciu metody elementów skończonych (np. LS-DYNA 83 , PAM-CRASH 84 , ABAQUS 85 itd.) zdolnych do poradzenia sobie z oboma geometrycznymi i materialnymi efektami nieliniowymi.
Metoda powinna być także zdolna do symulacji rozerwania w sposób realistyczny.
9.3.4.4.1.2 Program używany i ilość detali do obliczeń powinno być uzgodnione z uznanym towarzystwem kwalifikacyjnym.
9.3.4.4.2 Opracowywanie modeli elementów skończonych (modele FE)
9.3.4.4.2.1 Po pierwsze, powinny zostać wygenerowane modele FE dla projektów bardziej odpornych na uderzenia i jednego projektu referencyjnego. Każdy model FE powinien opisywać wszystkie odkształcenia plastyczne rozważane dla kolizji. Przestrzeń ładunkowa, która będzie obliczana powinna zostać uzgodniona z uznanym towarzystwem kwalifikacyjnym.
9.3.4.4.2.2 Na obu końcach modelowanej sekcji powinny zostać ograniczone wszystkie trzy stopnie swobody. Ponieważ w większości przypadków kolizji przechylenie poziome kadłuba statku nie ma istotnego znaczenia dla oceny plastycznej energii deformacji, to wystarczające jest wzięcie pod uwagę tylko połowy szerokości statku. W tych przypadkach powinno zostać wymuszone poprzeczne przesunięcie na linii centralnej (CL). Po wygenerowaniu modelu FE powinny być zrobione obliczenia dotyczące kolizji, aby zapewnić, że nie ma deformacji plastycznej blisko obszarów granicznych. W przeciwnym przypadku modelowany obszar powinien być rozszerzony.
9.3.4.4.2.3 Obszary strukturalne objęte kolizją powinny być dokładnie wyznaczone, podczas, gdy inne części mogą być modelowane bardziej zgrubnie. Dokładność elementów powinna być adekwatna do opisu lokalnej deformacji i określenia realistycznego rozerwania elementów.
9.3.4.4.2.4 Obliczenie początku rozerwania musi bazować na kryteriach odpowiednich dla elementów obszarów używanych. Maksymalny rozmiar elementu powinien być mniejszy niż 200 mm w obszarze kolizji. Współczynnik między dłuższym i krótszym elementem krawędzi nie powinien przekraczać trzech wartości. Długość elementu L dla element poszycia jest definiowana jako dłuższa wartość obu stron elementu. Współczynnik pomiędzy długością a grubością elementu powinien być większy od 5. Inne wartości powinny uzyskać akceptację uznanego towarzystwa kwalifikacyjnego.
9.3.4.4.2.5 Struktura płaszczyznowe jak poszycie, wewnętrzny kadłub (zbiornikowce w przypadku gazów), wręgi, wzdłużne elementy wzmacniające, mogą być modelowane jako elementy poszycia i jako elementy usztywniające. Podczas modelowania powinny być brane pod uwagę wycięcia i włazy.
9.3.4.4.2.6 W metodzie obliczeniowej FE "punkt przecięcia dalej dzielony na odcinki karne" powinny być użyte opcje kontaktowe. Dla tego celu powinny być aktywowane poniższe wzory:
- "kontakt automatyczny_pojedyncza_powierzchnia" w LS-DYNA,
- "samoodziaływanie" w PAMCRASH, i
- podobne typy kontaktów w innych programach FE.
9.3.4.4.3 Właściwości materiałowe
9.3.4.4.3.1 Ze względu na ekstremalne właściwości materiału i struktury podczas kolizji, z dwoma geometrycznym i materiałowym efektem nie-liniowym, powinny być wykorzystane rzeczywiste relacje obciążeniowo-naprężeniowe:
σ = C ∙ ε n
gdzie
n = ln(1 + Ag),
Ag = maksymalne obciążenie poszycia w związku z największą wytrzymałością na rozerwanie Rm i
e = stała logarytmiczna
9.3.4.4.3.2 Wartości Ag i Rm powinny być określone przez próby rozrywania.
9.3.4.4.3.3 Jeżeli dostępna jest tylko wartość wytrzymałości na rozciąganie Rm dla stali okrętowej z granicą plastyczności ReH nie większą niż 355 N/mm2, to powinny zostać użyte następujące przybliżenia do uzyskania wartości Ag z wartości Rm [N/mm2]:
9.3.4.4.3.4 Jeżeli właściwości materiału z prób rozciągania nie są dostępne, to należy do obliczeń przyjąć wartości Ag i Rm, jak zdefiniowano w przepisach przez uznane towarzystwo kwalifikacyjne. Dla stali okrętowej z granicą plastyczności wyższą niż 355 N/mm2 lub materiałów innych niż stal okrętowa właściwości materiałów powinny zostać zaakceptowane przez uznane towarzystwo kwalifikacyjne.
9.3.4.4.4 Kryteria rozerwania
9.3.4.4.4.1 Pierwsze rozerwanie jako element FEA jest zdefiniowane przez niespełnienie wartości naprężeń. Jeżeli obliczone naprężenia takie jak naprężenia plastyczne, naprężenia główne lub dla elementów poszycia naprężenia grubości tego elementu przekraczają zdefiniowane niedopuszczalne wartości naprężeń, to element ten powinien być usunięty z modelowania FE i energia deformacji tego elementu nie powinna zmieniać kroków obliczeniowych.
9.3.4.4.4.2 Poniższy wzór powinien być używany do obliczeń naprężeń rozrywających:
ε (l ) - ε + ε ∙ 
gdzie
εg = równomierne naprężenie
εe = przewężenie
t = grubość płyty
le = indywidualna długość elementu
9.3.4.4.4.3 Wartości równomiernego naprężenia i przewężenia dla stali okrętowej z granicą plastyczności ReH nie większą niż 355 N/mm2 powinny być dobierane z poniższej tabeli:
Tabela
| stany naprężeń | 1-D | 2-D |
| εg | 0,079 | 0,056 |
| εe | 0,76 | 0,54 |
| typ elementu | belka kratownicy | płyta kadłuba |
9.3.4.4.4.4 Pozostałe wartości εg i εe pochodzą z pomiarów grubości przykładowych przypadków uszkodzeń i eksperymenty mogą być stosowane tylko za zgodą uznanego towarzystwa kwalifikacyjnego.
9.3.4.4.4.5 Pozostałe kryteria rozerwania powinny być zaakceptowane przez uznane towarzystwo kwalifikacyjne na podstawie dowodów odpowiednich testów.
9.3.4.4.4.6 Zbiornikowiec typu G
Dla zbiornikowców typu G kryteria rozerwania dla zbiorników ciśnieniowych powinno bazować na ekwiwalentnych odkształceniach plastycznych. Wartość używana do określania kryteriów rozerwania powinna być zaakceptowana przez uznane towarzystwo kwalifikacyjne. Ekwiwalentne plastyczne odkształcenia powiązane z kompresją powinny być pominięte
9.3.4.4.5 Obliczenia dla zdolności pochłaniania energii kolizji
9.3.4.4.5.1 Zdolność pochłonięcia energii kolizjijest sumą energii wewnętrznej (energii powiązanej z deformacją elementów strukturalnych) i energii tarcia.
Współczynnik tarcia μ jest zdefiniowany jako:
μc = FD + (FS - FD) e - DC |v rel|
gdzie FD =0,1,
FS =0,3,
DC =0,01
|v rel|= względne tarcie.
Uwaga. Wartości są domyślne dla stali okrętowej
9.3.4.4.5.2 Krzywe penetracji siły wynikające z obliczeniowego modelu FE powinny być przedstawione uznanemu towarzystwu kwalifikacyjnemu.
9.3.4.4.5.3 Zbiornikowiec typu G
9.3.4.4.5.3.1 Aby uzyskać całą zdolność pochłonięcia energii kolizji zbiornikowca typu G, energia zaabsorbowana poprzez kompresję par podczas kolizji powinna być obliczona.
9.3.4.4.5.3.2 Energia E absorbowana przez pary powinna być obliczona według wzoru:
E p * l p * l
l
z:
γ 1,4
(Uwaga: wartość 1,4 jest wartością cp, cv z:
cp = ciepło właściwe przy starym ciśnieniu [J/(kgK)]
cv = ciepło właściwe przy stałej objętości [J/(kgK)]
p0 ciśnienie na początku kompresji [Pa]
p1 ciśnienie na końcu kompresji [Pa]
V0 pojemność na początku kompresji [m3]
V1 pojemność na końcu kompresji [m3]
9.3.4.4.6 Definicje statku uderzającego i dziobu uderzającego
9.3.4.4.6.1 Do obliczeń zdolności pochłonięcia energii powinny być użyte przynajmniej dwa rodzaje dziobów statków uderzających:
* kształt dziobu I: "push barge" (patrz 9.3.4.4.8),
* kształt dziobu II: "V" (patrz 9.3.4.4.8).
9.3.4.4.6.2 Ponieważ w większości przypadków statek uderzający posiada tylko niewielkie deformacje w porównaniu ze statkiem uderzonym, to statek uderzający powinien być zdefiniowany jako niepodatny. Tylko dla wyjątkowych sytuacji, kiedy uderzony statek posiada wyjątkowo mocną strukturę burtową w porównaniu z uderzającym dziobem i strukturalnymi właściwościami zbiornikowca wpływającymi poprzez plastyczną deformację dziobu uderzającego, powinien być zdefiniowany jako deformowalny. W tym przypadku struktura dziobu uderzającego powinna zostać zmodelowana, co powinno zostać uzgodnione z uznanym stowarzyszeniem kwalifikacyjnym.
9.3.4.4.7 Założenia dla przypadków kolizyjnych
Dla przypadków kolizji należy założyć poniższe:
(a) Kiedy kąt kolizji pomiędzy statkiem uderzającym i uderzonym wynosi 90°, powinien być brany przypadek dziobów o kształcie "V", gdy 55° to przypadek dziobów typu "push barge", i
(b) Uderzony statek ma zerową prędkość, kiedy jest uderzony przez inny statek poruszający się ze stałą prędkością 10 m/s
Prędkość kolizyjna 10 m/s jest hipotetyczną wartością do użycia w analizie FE
9.3.4.4.8 Typy dziobów statków
9.3.4.4.8.1 Dziób typu "push barge"
Charakterystyczne wartości są wzięte z tabeli poniżej:
| szerokość połówkowa | wysokość |
| wręga | Przegub 1 | Przegub 2 | pokład | rufa statku | Przegub 1 | Przegub 2 | pokład | |
| 145 | 4,173 | 5,730 | 5,730 | 0,769 | 1,773 | 2,882 | 5,084 | |
| 146 | 4,100 | 5,730 | 5,730 | 0,993 | 2,022 | 3,074 | 5,116 | |
| 147 | 4,028 | 5,730 | 5,730 | 1,255 | 2,289 | 3,266 | 5,149 | |
| 148 | 3,955 | 5,711 | 5,711 | 1,559 | 2,576 | 3,449 | 5,181 | |
| 149 | 3,883 | 5,653 | 5,653 | 1,932 | 2,883 | 3,621 | 5,214 | |
| 150 | 3,810 | 5,555 | 5,555 | 2,435 | 3,212 | 3,797 | 5,246 | |
| 151 | 3,738 | 5,415 | 5,415 | 3,043 | 3,536 | 3,987 | 5,278 | |
| 152 | 3,665 | 5,230 | 5,230 | 3,652 | 3,939 | 4,185 | 5,315 | |
| pawęż | 3,600 | 4,642 | 4,642 | 4,200 | 4,300 | 4,351 | 5,340 |
9.3.4.4.8.2 Dziób typu "V"
Charakterystyczne wymiary są wzięte z tabeli poniżej:
| Numer odniesienia | x | y | z |
| 1 | 0,000 | 3,923 | 4,459 |
| 2 | 0,000 | 3,923 | 4,852 |
| 11 | 0,000 | 3,000 | 2,596 |
| 12 | 0,652 | 3,000 | 3,507 |
| 13 | 1,296 | 3,000 | 4,535 |
| 14 | 1,296 | 3,000 | 4,910 |
| 21 | 0,000 | 2,000 | 0,947 |
| 22 | 1,197 | 2,000 | 2,498 |
| 23 | 2,346 | 2,000 | 4,589 |
| 24 | 2,346 | 2,000 | 4,955 |
| 31 | 0,000 | 1,000 | 0,085 |
| 32 | 0,420 | 1,000 | 0,255 |
| 33 | 0,777 | 1,000 | 0,509 |
| 34 | 1,894 | 1,000 | 1,997 |
| 35 | 3,123 | 1,000 | 4,624 |
| 36 | 3,123 | 1,000 | 4,986 |
| 41 | 1,765 | 0,053 | 0,424 |
| 42 | 2,131 | 0,120 | 1,005 |
| 43 | 2,471 | 0,272 | 1,997 |
| 44 | 2,618 | 0,357 | 2,493 |
| 45 | 2,895 | 0,588 | 3,503 |
| 46 | 3,159 | 0,949 | 4,629 |
| 47 | 3,159 | 0,949 | 4,991 |
| 51 | 0,000 | 0,000 | 0,000 |
| 52 | 0,795 | 0,000 | 0,000 |
| 53 | 2,212 | 0,000 | 1,005 |
| 54 | 3,481 | 0,000 | 4,651 |
| 55 | 3,485 | 0,000 | 5,004 |
Tom II
SPIS TREŚCI
TOM 2
CZĘŚĆ 1 OGÓLNE POSTANOWIENIA
CZĘŚĆ 2 KLASYFIKACJA
Dział 2.1 Postanowienia ogólne
2.1.1 Wstęp
2.1.2 Zasady klasyfikacji
2.1.3 Klasyfikacja materiałów, włącznie z roztworami i mieszaninami (takimi jak preparaty i odpady), niewymienionych z nazwy
2.1.4 Klasyfikacja próbek
Dział 2.2 Przepisy dotyczące poszczególnych klas
2.2.1 Klasa 1 Materiały i przedmioty wybuchowe
2.2.2 Klasa 2 Gazy
2.2.3 Klasa 3 Ciecze ciekłe zapalne
2.2.41 Klasa 4.1 Materiały stałe zapalne, materiały samoreaktywne oraz materiały wybuchowe stałe o zmniejszonej czułości (flegmatyzowane)
2.2.42 Klasa 4.2 Materiały samozapalne
2.2.43 Klasa 4.3 Substancje, które w kontakcie z wodą wydzielają gazy zapalne
2.2.51 Klasa 5.1 Materiały podtrzymujące palenie (utleniające)
2.2.52 Klasa 5.2 Nadtlenki organiczne
2.2.61 Klasa 6.1 Materiały trujące
2.2.62 Klasa 6.2 Materiały zakaźne
2.2.7 Klasa 7 Materiały promieniotwórcze
2.2.8 Klasa 8 Materiały żrące
2.2.9 Klasa 9 Różne materiały i przedmioty niebezpieczne
Dział 2.3 Metody badań
2.3.0 Przepisy ogólne
2.3.1 Badanie na wypacanie materiałów wybuchowych kruszących typu A
2.3.2 Badania dotyczące mieszanin znitrowanej celulozy klasy 4.1
2.3.3 Badania dotyczące materiałów ciekłych zapalnych klas 3, 6.1 i 8
2.3.4 Badanie dla oznaczenia podatności na płynięcie
2.3.5 Klasyfikowanie materiałów metaloorganicznych do klas 4.2 i 4.3
Dział 2.4 Kryteria dla materiałów stwarzających zagrożenie dla środowiska wodnego
2.4.1 Definicje ogólne
2.4.2 Definicje i wymagania dotyczące danych
2.4.3 Kategorie i kryteria klasyfikacji materiałów
2.4.4 Kategorie i kryteria klasyfikacji mieszanin
CZĘŚĆ 3 WYKAZ TOWARÓW NIEBEZPIECZNYCH, POSTANOWIENIA SZCZEGÓLNE I ZWOLNIENIA ODNOSZĄCE SIĘ DO TOWARÓW NIEBEZPIECZNYCH PAKOWANYCH W OGRANICZONYCH ILOŚCIACH
Dział 3.1 Przepisy ogólne
3.1.1 Wstęp
3.1.2 Oficjalna nazwa przewozowa
Dział 3.2 Wykaz towarów niebezpiecznych
3.2.1 Tabela A: Wykaz towarów niebezpiecznych w porządku numerycznym
3.2.2 Tabela B: Wykaz towarów niebezpiecznych w kolejności alfabetycznej
3.2.3 Tabela C: Wykaz niebezpiecznych towarów przyjętych do przewozu na zbiornikowcach w kolejności liczbowej
3.2.4 Możliwości zastosowanie szczególnych dopuszczeń podanych pod 1.5.2 dotyczących transportu zbiornikowcami
Dział 3.3 Przepisy szczególne dotyczące niektórych materiałów lub przedmiotów
Dział 3.4 Wyłączenia w związku z przewozem materiałów niebezpiecznych zapakowanych w ilościach ograniczonych
Dział 3.5 Towary niebezpieczne pakowane w ilościach wyłączonych
CZĘŚĆ 4 POSTANOWIENIA DOTYCZĄCE UŻYCIA OPAKOWAŃ, ZBIORNIKÓW ORAZ JEDNOSTEK TRANSPORTU MASOWEGO
CZĘŚĆ 5 PROCEDURY EKSPEDYCYJNE
CZĘŚĆ 6 WYMAGANIA DOTYCZĄCE KONSTRUKCJI I TESTOWANIA OPAKOWAŃ(WRAZ Z IBC (DPPL) I DUŻYMI OPAKOWANIAMI), CYSTERN I JEDNOSTEK TRANSPORTOWYCH DO PRZEWOZU LUZEM
CZĘŚĆ 7 WYMAGANIA DOTYCZĄCE ŁADOWANIA, PRZEWOZU, WYŁADOWANIA I MANIPULOWANIA ŁADUNKU
CZĘŚĆ 8 POSTANOWIENIA DOTYCZĄCE ZAŁOGI STATKÓW, WYPOSAŻENIA, EKSPLOATACJI I DOKUMENTACJI
CZĘŚĆ 9 PRZEPISY BUDOWY
Sekcja 1.01
CZĘŚĆ DRUGAKLASYFIKACJA
KLASYFIKACJA
DZIAŁ 2.2PRZEPISY DOTYCZĄCE POSZCZEGÓLNYCH KLAS
PRZEPISY DOTYCZĄCE POSZCZEGÓLNYCH KLAS
2.2.1.1 Kryteria
2.2.1.1.1 Tytuł klasy 1 obejmuje:
(a) materiały wybuchowe: materiały stałe lub ciekłe (lub mieszaniny materiałów) mogące w wyniku reakcji chemicznej wydzielać gazy o takiej temperaturze i ciśnieniu i z taką szybkością, że mogą powodować zniszczenia w otaczającym środowisku.
Materiały pirotechniczne: materiały lub mieszaniny materiałów przewidziane do wytwarzania efektów cieplnych, świetlnych, dźwiękowych, gazu lub dymu lub kombinacji tych efektów w wyniku bezdetonacyjnej, samopodtrzymującej się egzotermicznej reakcji chemicznej;
UWAGA 1:Materiały, które same nie są wybuchowe, ale które mogą tworzyć mieszaniny wybuchowe gazów, par lub pyłów, nie są materiałami klasy 1.
UWAGA 2: Z klasy 1 wyłączone są również: materiały wybuchowe zwilżone wodą lub alkoholem, w których zawartość wody lub alkoholu przekracza wymienione granice oraz materiały wybuchowe zawierające plastyfikator, które są włączone do klasy 3 lub 4.1, a także te materiały wybuchowe, które ze wzglądu na stwarzane zagrożenie dominujące zaliczane są do klasy 5.2.
(b) przedmioty wybuchowe: przedmioty zawierające jeden lub więcej materiałów wybuchowych lub materiałów pirotechnicznych.
UWAGA: Urządzenia zawierające materiały wybuchowe lub materiały pirotechniczne w tak małych ilościach lub o takim charakterze, że ich przypadkowe lub nieumyślne zapalenie lub zainicjowanie podczas przewozu nie spowoduje żadnych zewnętrznych objawów w postaci rozrzutu, ognia, dymu, ciepła lub głośnego huku - nie podlegają przepisom klasy 1.
(c) materiały i przedmioty niewymienione, powyżej, które wytwarza się w celu uzyskania efektów praktycznych, sposobami wybuchowymi lub pirotechnicznymi.
2.2.1.1.2 Materiał lub przedmiot mający lub podejrzany o właściwości wybuchowe, powinien zaklasyfikowany do klasy I zgodnie z metodami badań, procedurami i kryteriami opisanymi w części I "Podręcznika badań i kryteriów".
Materiał lub przedmiot zaklasyfikowany do klasy 1 może być dopuszczony do przewozu tylko wówczas, jeżeli został zaliczony do nazwy lub pozycji i.n.o. wymienionej w tabeli A w dziale 3.2 i spełnia kryteria zawarte w "Podręczniku badań i kryteriów".
2.2.1.1.3 Materiały i przedmioty klasy I powinny być zaliczone do numeru UN i nazwy lub pozycji i.n.o. wymienionych w tabeli A w dziale 3.2. Interpretacja nazw materiałów i przedmiotów w tabeli A w dziale 3.2, powinna bazować na glosariuszu pod 2.2.1.1.8..
Próbki nowych lub istniejących materiałów lub przedmiotów wybuchowych przewożone do następujących celów: badania, klasyfikacja, poszukiwania i rozwój, kontrola jakości, lub jako próbki handlowe inne niż materiały wybuchowe inicjujące, powinny być zaklasyfikowane do określenia UN 0190, PRÓBKI, MATERIAŁWYBUCHOWY.
Zaklasyfikowanie materiałów i przedmiotów wybuchowych niewymienionych z nazwy w tabeli A w dziale 3.2 do określenia i.n.o. w klasie 1 lub UN 0190 PRÓBKI, MATERIAŁ WYBUCHOWY, jak również zaklasyfikowanie niektórych materiałów, których przewóz wymaga specjalnego dopuszczenia przez właściwą władzę, zgodnie z przepisami szczególnymi podanymi w kolumnie (6) tabeli A w dziale 3.2, powinno być dokonane przez właściwą władzę kraju pochodzenia. Właściwa władza powinna również wydać pisemne zezwolenie określające warunki przewozu tych materiałów i przedmiotów. Jeżeli kraj pochodzenia nie jest stroną ADN, to klasyfikacja i warunki przewozu powinny być potwierdzone przez właściwą władzę pierwszego kraju ADN, do którego dotrze ładunek.
2.2.1.1.4 Materiały i przedmioty klasy 1, powinny być zaklasyfikowane do podklasy zgodnie z 2.2.1.1.5 i do grupy zgodności zgodnie z 2.2.1.1.6. Ustalenie podklasy powinno opierać się na wynikach badań opisanych pod 2.3.0 i 2.3.1, przy zastosowaniu definicji zawartych w 2.2. I .1.5. Grupy zgodności powinny być ustalone według definicji zawartych pod 2.2.1.1.6. Kod klasyfikacyjny powinien składać się z numeru podklasy i litery grupy zgodności
2.2.1.1.5 Definicje podklas
Podklasa 1.1 Materiały i przedmioty, które stwarzają zagrożenie wybuchem masowym.(wybuch masowy jest to taki wybuch, który praktycznie obejmuje natychmiast cały ładunek).
Podklasa 1.2 Materiały i przedmioty, które stwarzają zagrożenie rozrzutem, ale nie wybuchem masowym.
Podklasa 1.3 Materiały i przedmioty stwarzające zagrożenie pożarem i małe zagrożenie wybuchem lub rozrzutem lub oba te zagrożenia, ale które nie stwarzają zagrożenia wybuchem masowym:
(a) przy spalaniu, których wydziela się znaczne ciepło promieniowania; lub
(b) które zapalają się jeden od drugiego i wywołują mały wybuch lub rozrzut lub oba te efekty razem.
Podklasa 1.4 Materiały i przedmioty, które stwarzają tylko małe zagrożenie wybuchem w przypadku ich zapalenia lub zainicjowania podczas przewozu. Skutki ograniczają się w znacznym stopniu do sztuki przesyłki i nie prowadzą do rozrzutu odłamków o znacznych rozmiarach lub zasięgu. Pożar zewnętrzny nie powinien wywoływać natychmiastowego wybuchu całej zawartości sztuki przesyłki.
Podklasa 1.5 Materiały bardzo mało wrażliwe stwarzające zagrożenie wybuchem masowym, które są na tyle niewrażliwe, że istnieje małe prawdopodobieństwo ich zainicjowania lub przejścia od palenia do detonacji w normalnych warunkach przewozu. Minimalnym wymogiem dla tych materiałów jest, aby nie wybuchały podczas próby na zewnętrzne oddziaływanie ognia.
Podklasa 1.6 Przedmioty skrajnie niewrażliwe, które. nie stwarzają zagrożenia wybuchem masowym. Przedmioty te zawierają tylko skrajnie niewrażliwe materiały i przedstawiają znikome prawdopodobieństwo przypadkowej inicjacji lub rozprzestrzenienia się.
UWAGA: Zagrożenie ze strony przedmiotów zaklasyfikowanych do podklasy 1. 6 ograniczone jest do wybuchu pojedynczego przedmiotu..
2.2.1.1.6 Definicja grup zgodności materiałów i przedmiotów
A Materiał wybuchowy inicjujący.
B Przedmiot zawierający materiał wybuchowy inicjujący i niemający dwóch lub więcej skutecznych urządzeń zabezpieczających. Definicja obejmuje niektóre przedmioty, takie jak zapalniki do prac wybuchowych, zestawy zapalnikowe do prac wybuchowych i spłonki typu kapsułkowego, nawet jeżeli nie zawierają materiałów wybuchowych inicjujących.
C Materiał wybuchowy miotający lub inny deflagrujący materiał wybuchowy lub przedmiot zawierający taki materiał wybuchowy.
D Wtórnie detonujący materiał wybuchowy lub proch czarny lub przedmiot zawierający wtórnie detonujący materiał wybuchowy, w każdym przypadku bez środków inicjujących i bez ładunku miotającego, lub przedmiot zawierający materiał wybuchowy inicjujący i mający dwa lub więcej skuteczne urządzenia zabezpieczające.
E Przedmiot zawierający wtórnie detonujący materiał wybuchowy, bez środka inicjującego, z ładunkiem miotającym (inny niż zawierający materiał ciekły łatwo zapalny lub żel lub ciecze samozapalne).
F Przedmiot zawierający wtórnie detonujący materiał wybuchowy z własnym środkiem inicjującym, z ładunkiem miotającym (inny niż zawierający materiał ciekły łatwo zapalny lub żel lub ciecze samozapalne) lub bez ładunku miotającego.
G Materiał pirotechniczny lub przedmiot zawierający materiał pirotechniczny, lub przedmiot zawierający zarówno materiał wybuchowy, jak i materiał oświetlający, zapalający, łzawiący lub dymotwórczy (inny niż przedmioty aktywowane wodą lub przedmioty zawierające biały fosfor, fosforki, materiał piroforyczny, materiał ciekły łatwo zapalny lub żel lub ciecze samozapalne).
H Przedmiot zawierający materiał wybuchowy i biały fosfor.
J Przedmiot zawierający materiał wybuchowy i materiał ciekły łatwo zapalny lub żel.
K Przedmiot zawierający materiał wybuchowy i trujący środek chemiczny.
L Materiał wybuchowy lub przedmiot zawierający materiał wybuchowy, stwarzający szczególne zagrożenie (np. z powodu swojej podatności na aktywację wodą lub obecności cieczy samozapalnych, fosforków lub materiałów piroforycznych) wymagający oddzielenia każdego typu.
N Przedmioty zawierające jedynie materiały wybuchowe skrajnie niewrażliwe.
S Materiał lub przedmiot tak zapakowany lub zbudowany, aby jakiekolwiek niebezpieczne następstwa przypadkowego zadziałania ograniczyć do przestrzeni wewnętrznej sztuki przesyłki, pod warunkiem, że ogień nie zniszczy sztuki przesyłki i w związku z tym następstwa wybuchu lub rozrzutu będą ograniczone do takiego stopnia, że nie będą w sposób istotny utrudniać lub ograniczać gaszenia ognia lub stosowania innych działań ratunkowych w najbliższym sąsiedztwie sztuki przesyłki.
UWAGA 1: Każdy materiał lub przedmiot, zapakowany w określone opakowanie, może być zaklasyfikowany tylko do jednej grupy zgodności. Ponieważ kryterium grupy zgodności S ma charakter empiryczny, więc zaklasyfikowanie do tej grupy jest ściśle związane z badaniami prowadzącymi do ustalenia kodu klasyfikacyjnego.
UWAGA 2: Przedmioty grup zgodności D lub E mogą być zmontowane lub zapakowane razem z ich własnymi środkami inicjującymi pod warunkiem, że środki te mają co najmniej dwa skuteczne urządzenia zabezpieczające przeznaczone do zapobiegania wybuchowi w razie przypadkowego zadziałania środka inicjującego. Takie sztuki przesyłki należy zaklasyfikować do grup zgodności D lub E.
UWAGA 3: Przedmioty grup zgodności D lub E mogą być pakowane razem z ich własnymi środkami inicjującymi, które nie mają dwóch skutecznych urządzeń zabezpieczających (tzn. środków inicjujących zaklasyfikowanych do grupy zgodności E), pod warunkiem spełnienia przepisów dotyczących pakowania razem MP21 w rozdziale 4.1.10. ADN. Takie sztuki przesyłki powinny być zaklasyfikowane do grup zgodności D lub E.
UWAGA 4: Przedmioty mogą być zmontowane lub zapakowane razem z ich własnymi środkami inicjującymi pod warunkiem, że środki inicjujące nie mogą zadziałać podczas normalnych warunków przewozu.
UWAGA 5: Przedmioty grup zgodności C, D i E mogą być zapakowane razem. Takie sztuki przesyłki powinny być zaklasyfikowane do grupy zgodności E.
2.2.1.1.7 Zaliczanie ogni sztucznych do podklas
2.2.1.1.7.1 Ognie sztuczne powinny być zaliczane do podklas 1.1, 1.2, 1.3 i 1.4 na podstawie wyników badań Serii 6 według Podręcznika badań i kryteriów. Ponieważ asortyment ogni sztucznych jest bardzo szeroki, a dostępność badań może być ograniczona, zaliczenie do podklas może być również dokonane zgodnie z procedurą podaną pod 2.2.1.1.7.2.
2.2.1.1.7.2 Zaliczenie ogni sztucznych do numerów UN 0333, 0334, 0335 i 0336 może być dokonane na podstawie analogii, bez potrzeby wykonywania badań Serii 6, zgodnie z tabelą klasyfikacji domyślnej ogni sztucznych podaną, pod 2.2.1.1. 7.5. Zaliczenie takie powinno być dokonane za zgodą właściwej władzy. Ognie sztuczne niewymienione w tabeli powinny być sklasyfikowane na podstawie wyników badań Serii 6.
UWAGA 1: Dodanie innych typów ogni sztucznych do kolumny 1 tabeli podanej pod 2.2.1.1.7.5 powinno nastąpić wyłącznie na podstawie pełnych wyników badań przedstawionych do weryfikacji Podkomitetowi Ekspertów ONZ ds. Transportu Towarów Niebezpiecznych.
UWAGA 2: Wyniki badań zebrane przez właściwe władze, które zatwierdzają lub kwestionują zaliczenie ogni sztucznych wymienionych w kolumnie 4 tabeli pod 2.2.1.1.7.5 do podklas w kolumnie 5, powinny być podane do wiadomości Podkomitetowi Ekspertów ONZ ds. Transportu Towarów Niebezpiecznych.
2.2.1.1.7.3 Jeżeli ognie sztuczne należące do więcej niż jednej podklasy zapakowane są w tej samej sztuce przesyłki, to powinny być sklasyfikowane na podstawie podklasy najbardziej niebezpiecznej, o ile wyniki badań uzyskane w testach Serii 6 nie wskazują inaczej
2.2.1.1.7.4 Klasyfikacja pokazana w tabeli pod 2.2.I.J.7.5 ma zastosowanie tylko do przedmiotów zapakowanych w skrzynie tekturowe (4G).
2.2.1.1.7.5 Tabela klasyfikacji domyślnej ogni sztucznych 86
UWAGA 1: Odniesienia do zawartości procentowej w tabeli, o ile nie określono inaczej dotyczą masy wszystkich zestawów pirotechnicznych (np. silników rakietowych, ładunków miotających, ładunków rozrywających i ładunków efektu głównego)
UWAGA 2: Określenie "Kompozycja zapalcza" w niniejszej tabeli odnosi się do mieszanin pirotechnicznych w postaci prochu lub zestawów pirotechnicznych występujących w ogniach sztucznych, które przeznaczone są do wytwarzania efektów hukowo-błyskowych, albo używanych jako ładunki rozrywające lub ładunki unoszące, pod warunkiem, że czas ustalony dla przyrostu ciśnienia podczas badania 0,5g kompozycji zapalczej w Teście Serii 2(c)(i) "Badanie czas ciśnienie" według Podręcznika Badań i Kryteriów osiąga wartość nie większą niż 8 ms
UWAGA 3: Odniesienia do zawartości procentowej w tabeli, o ile nie określono inaczej, dotyczą masy wszystkich zestawów pirotechnicznych (np. silników rakietowych, ładunków miotających, ładunków rozrywających i ładunków efektu głównego).
| Typ | Zawartość: / Synonim: | Definicja | Charakterystyka techniczna | Klasyfikacja |
| Bomba pirotechniczna kulista lub cylindryczna | Bomba pirotechniczna kulista, bomba kulista z efektem wizualnym, bomba kulista kolorowa, dye shell, bomba wielostrzałowa, bomba wielokolorowa, bomba wodna, bomba ze spadochronem, omba dymna, bomba z efektem gwiazdek; bomba hukowa, maron, bomba z efektem dźwiękowym, bomba z efektem trzasku, bomba z ładunkiem zespolonym | Wyrób z lub bez ładunku miotającego, z opóźniaczem i ładunkiem rozrywającym, z elementem (ami) pirotechnicznym(i) lub sypką mieszaniną pirotechniczną, przeznaczony do wystrzeliwania z moździerza | Wszystkie bomby hukowe | 1.1GG |
| Bomba pirotechniczna z efektem wizualnym: ≥180 mm | 1.1G | |||
| Bomba pirotechniczna z efektem wizualnym: < 180 mm, zawierająca >25% kompozycji zapalczej, np. prochu lub mieszaniny hukowo - błyskowej w postaci sypkiej | 1.1G | |||
| Bomba pirotechniczna z efektem wizualnym: < 180 mm, zawierająca ≤ 25% kompozycji zapalczej, np. prochu lub mieszaniny hukowo - błyskowej w postaci sypkiej | 1.3G | |||
| Bomba z efektem wizualnym ≤50 mm, lub zawiera ≤ 60 g mieszaniny pirotechnicznej, z ≤ 2% kompozycji zapalczej, np. prochu lub mieszaniny hukowo - błyskowej w postaci sypkiej | 1.4G | |||
| Bomby o ładunkach zespolonych | Wyrób składający się z jednej lub więcej bomb pirotechnicznych | Klasyfikację warunkuje najbardziej niebezpieczna bomba wchodząca w jego skład pocisk powietrzny | ||
| Wstępnie załadowany moździerz, bomba pirotechniczna w moździerzu (rurze) | Wyrób zawierający wewnątrz moździerza bombę kulistą lub cylindryczną, która jest wystrzeliwana z moździerza | Wszystkie bomby hukowe | 1.1G | |
| Bomba o ładunkach wizualnych ≥ 180 mm | 1.1G | |||
| Bomba o ładunkach wizualnych > 25% kompozycji zapalczej, np. w postaci sypkiego prochu lub mieszaniny hukowo - błyskowej | 1.1G | |||
| Bomba o ładunkach wizualnych > 50 mm i < 180 mm | 1.2G | |||
| Bomba z efektem wizualnym ≤ 50 mm, lub zawiera < 60 g mieszaniny pirotechnicznej, z ≤ 25% kompozycji zapalczej, np. prochu lub mieszaniny hukowo - błyskowej w postaci sypkiej | 1.3G | |||
| Bomba pirotechniczna kulista lub cylindryczna (c.d.) | Bomba w bombie (kulista) (Odniesieniem do zawartości procentowej bomb w bombie jest masa brutto całego wyrobu) | Wyrób bez ładunku miotającego, z opóźniaczem i ładunkiem rozrywającym, zawierające bomby hukowe i materiały obojętne, przeznaczone do wystrzeliwania z moździerza | > 120 mm | 1.1G |
| Wyrób przeznaczony do wystrzeliwania z moździerza, bez ładunku miotającego, z opóźniaczem i ładunkiem rozrywającym, zawierający bomby hukowe z ≤ 25g kompozycji zapalczej na bombę, z ≤ 33% kompozycji zapalczej i ≥ 60% materiałów obojętnych, przeznaczone do wystrzeliwania z moździerza | ≤ 120 mm | 1.3G | ||
| Wyrób przeznaczony do wystrzeliwania z moździerza, bez ładunku miotającego, z opóźniaczem i ładunkiem rozrywającym, zawierający bomby o efekcie wizualnym lub zestawy pirotechniczne, przeznaczone do wystrzeliwania z moździerza | ≥ 300 mm | 1.1G | ||
| Wyrób przeznaczony do wystrzeliwania z moździerza, bez ładunku miotającego, z opóźniaczem i ładunkiem rozrywającym, zawierający bomby o efekcie wizualnym o kalibrze ≤ 70 mm lub zestawy pirotechniczne, zawierające ≤ 25% kompozycji zapalczej i ≤ 60% mieszaniny pirotechnicznej | ≥ 200 mm i ≤ 300 mm | 1.3G | ||
| Wyrób przeznaczony do wystrzeliwania z moździerza, z ładunkiem miotającym, z opóźniaczem i ładunkiem rozrywającym, zawierający bomby o efekcie wizualnym o kalibrze ≤70 mm lub bomby, zawierające ≤ 25% kompozycji zapalczej i ≤ 60% mieszaniny pirotechnicznej | ≥ 200 mm | 1.3G | ||
| Bateria / zestawy wyrzutni | Baterie, wyrzutnie, torty pirotechniczne, baterie finałowe, baterie wachlarzowe, flowerbed, hybryd, zestawy rur, wyrzutnie kul zespolone, baterie hukowe, baterie hukowo-błyskowe | Zestawy zawierające kilka elementów tego samego typu lub kilku typów odpowiadające jednemu rodzajowi ogni sztucznych wymienionych w niniejszej tabeli z jednym lub dwoma środkami inicjowania. | Klasyfikację warunkuje najbardziej niebezpieczny typ ognia sztucznego |
| Ognie rzymskie | Ognie rzymskie, świece rzymskie, bombetts | Rura zawierająca szereg elementów pirotechnicznych ułożonych kaskadowo, składających się z naprzemiennie zestawionych mieszanin pirotechnicznych, połączonych lontem. | Średnica zewnętrzna rury >=50mm zawiera kompozycję zapalczą lub średnica wewnętrzna rury <50mm zawiera >25% kompozycji zapalczej | 1.1G |
| Średnica wewnętrzna rury >=50mm, nie zawiera kompozycji zapalczej | 1.2G | |||
| Średnica wewnętrzna rury <50mm, zawiera <=25° o kompozycji zapalczej | 1.3G | |||
| Średnica wewnętrzna rury <=30mm, każda zawiera ładunek pirotechniczny <=25g i<= 5% kompozycji zapalczej | 1.4G | |||
| Wyrzutnia | Ogień rzymski jednostrzalowy, załadowany mały moździerz | Rura zawierająca zestaw pirotechniczny składający się z mieszaniny pirotechnicznej, ładunku miotającego z lub bez lontu przekazującego | Średnica wewnętrzna <=30mm i zestaw pirotechniczny >25g lub >5% i <=25% kompozycji zapalczej | 1.3G |
| Średnica wewnętrzna <= 30 mm zestaw pirotechniczny <=25g i <5% kompozycji zapalczej. | 1.4G | |||
| Rakieta | Rakieta Avalanche rakieta sygnałow, rakieta gwiżdżąca, rakieta o kształcie butelki, rakieta z korpusem papierowym, rakiety na plastikowej podstawce z efektem gwizdu rakieta ze stabilizacją obrotową | Rura zawierająca mieszaninę pirotechniczną lub zestawy pirotechniczne wyposażona w stabilizator lotu lub inny rodzaj stabilizacji skonstruowana do wystrzeliwania w powietrze. | Efekty tylko od kompozycji zapalczej | 1.1G |
| Kompozycja zapalcza stanowi >25 %mieszaniny pirotechnicznej | 1.1G | |||
| Zawiera >20g mieszaniny pirotechnicznej <= 25 % kompozycji zapalczej | 1.3G | |||
| Zawiera <= 20g mieszaniny pirotechnicznej, ładunek rozrywający z prochu czarnet i <=0,13 g kompozycji zapalczej na jeden strzał oraz <=1 g w całym wyrobie | 1.4G | |||
| Mina | Pot-a feu, mina stawiana na ziemi, mina workowa, mina cylindryczna | Rura zawierająca ładunek miotający i elementy pirotechniczne, przeznaczona do umieszczenia na ziemi lub do mocowania w ziemi. Głównym efektem jest jednoczesny wyrzut wszystkich elementów pirotechnicznych połączony z rozpryskiem, tworzący w powietrzu szeroko rozproszony efekt wizualny i/lub słuchowy lub: Worek z tkaniny lub papierowy albo cylinder z tkaniny lub papierowy, zawierający ładunek miotający i elementy pirotechniczne, przeznaczone do wystrzeliwania moździerza w postaci bukietów. | Zawiera >25% kompozycji zapalczej, np. Prochu lub mieszaniny hukowo-blyskowej w postaci sypkiej | 1.1G |
| Średnica wewnętrzna >=180mm, zawiera <=25% kompozycji zapalczej, np. prochu lub mieszaniny hukowo-blyskowej w postaci sypkiej | 1.1G | |||
| Średnica wewnętrzna <180mm, zawiera <=25% kompozycji zapalczej, np. prochu lub mieszaniny hukowo-błyskowej w postaci sypkie | 1.3G | |||
| Zawiera <=150 g mieszaniny pirotechnicznej, zawierającej <=5% kompozycji zapalczej, np. prochu lub mieszaniny hukowo-blyskowej w postaci sypkiej. Masa pojedynczego ładunku pirotechnicznego w minie <=25g, masa pojedynczego ładunku hukowego < 2g, masa pojedynczego ładunku gwiżdżącego, jeżeli występuje <=3g | 1.4G | |||
| Fontanna | Wulkany, gerbs, showers, punkty świetlne, ognie bengalskie, ognie bengalskie iskrzące, fontanny cylindryczne, fontanny stożkowe, pochodnie oświetlające | Obbudowa niemetaliczna, zawierająca sprasowaną lub zestaloną mieszaninę pirotechniczną wytwarzająca iskry i płomienie | Zawiera >=1kg mieszaniny pirotechnicznej | 1.3G |
| Zawiera <1kg mieszaniny pirotechnicznej | 1.4G | |||
| Zimne ognie | Zimne ognie ręczne, zimne ognie inne niż ręczne, zimne ognie o różnych kształtach | Sztywny drut częściowo powleczony (wzdłuż jednego końca) wolno paląca się mieszaniną Pirotechniczną, z lub bez zapału | Zimne ognie na bazie nadchloranu: > 5g na wyrób lub > 10 sztuk w opakowaniu | 1.3G |
| Zimne ognie na bazie nadchloranu: <= 5g na wyrób lub <= 10 sztuk na opakowanie: Zimne ognie na bazie azotanu: <= 30g na wyrób | 1.4G | |||
| Patyk bengalski | Pręt maczany | Niemetaliczny pręt, częściowo powleczony (wzdłuż jednego końca) wolno palącą się mieszaniną pirotechniczną wolno palną i przeznaczony do trzymania w dłoni | Zimne ognie na bazie nadchloranu: >5g na wyrób lub > 10 sztuk na opakowanie; | 1.3G |
| Zimne ognie na bazie nadchloranu: <= 5g na wyrób lub <= 10 sztuk na opakowanie; Zimne ognie na bazie azotanu: <= 30g na wyrób | 1.4G | |||
| Ognie sztuczne o małym zagrożeniu i galanteria pirotechniczna | Bomby stołowe, diabełki, strzelające kulki, dymy, mgła, węże, żarzący się robak, sprężyny, serpentyny, cebuki, konfetti strzelające | Wyrób przeznaczony do wytworzenia bardzo ograniczonego efektu wizualnego i/lub dźwiękowego, zawierający ograniczoną ilość mieszaniny pirotechnicznej lub wybuchowej | Diabełki duże i cebukli mogą zawierać do 1,6 mg piorunianu srebra; cebulki i strzelające konfetti, mogą zawierać do 16 mg mieszaniny chloranu potasu/ czerwonego fosforu; inne wyroby mogą zawierać do 5g mieszaniny pirotechniczne, ale nie do kompozycji zapalczej. | 1.4G |
| Bączek | Bączek wzlatujący (motyl, helikopter, myszy, bączek (kręcący się na ziemi) | Rura niemetaliczna albo rury zawierające mieszaninę pirotechniczną wytwarzająca gaz lub iskry z lub bez mieszaniny wytwarzającej dźwięk z lotkami lub bez | Mieszanina pirotechniczna > 20g na ładunek, zawierająca <= 3% kompozycji zapalczej dla uzyskania efektu hukowego lub <= 5g mieszaniny gwiżdżącej | 1.3G |
| Mieszanina pirotechniczna <= 20g na ładunek, zawierająca <= 3% kompozycji zapalczej dla uzyskania efektu hukowego lub <=5g mieszaniny gwiżdżącej | 1.4G | |||
| Koła | Słońca, koła | Wyrób posiadający napęd zawierający mieszaninę pirotechniczną umożliwiający jego przymocowanie do osi w celu uzyskania efektu wirowania | Sumaryczna masa mieszaniny pirotechnicznej >= 1kg, bez efektu hukowego, jeżeli występuje efekt gwiżdżący <=25g na jeden układ oraz sumaryczna masa mieszaniny wywołującej efekt gwiżdżący <= 50g na koło | 1.3G |
| Sumaryczna masa mieszaniny pirotechnicznej < 1kg, bez efektu hukowego, jeżeli występuje efekt gwiżdżący <= 5g na jeden układ oraz sumaryczna masa mieszaniny wywołującej efekt gwiżdżący <= 10g na koło | 1.4G |
| Koła wzlatujące | Latające słońca, UFO, wzlatujące koła | Rury zawierające ładunki miotające i mieszaniny pirotechniczne wytwarzające iskry, płomienie i /lub efekt dźwiękowy; rury są zamocowane na obręczy koła | Sumaryczna masa mieszaniny pirotechnicznej >200g lub >60g mieszaniny pirotechnicznej na napęd, ≤3% kompozycji zapalczej dla uzyskania efektu hukowego, jeżeli występuje efekt gwiżdżący ≤25g na ładunek, oraz sumaryczna masa mieszaniny wywołującej efekt gwiżdżący ≤50g na koto | 1.3G |
| Sumaryczna masa mieszaniny pirotechnicznej ≤200 g lub≤60 g mieszaniny pirotechnicznej na napęd, zawiera ≤3% kompozycji zapalczej dla uzyskania efektu hukowego, jeżeli występuje efekt gwiżdżący ≤5g na ładunek, oraz sumaryczna masa mieszaniny wywołującej efekt gwiżdżący ≤10g na koło |
| Zestawy | Zestawy ogni sztucznych w pudełkach, zestawy ogni sztucznych w torbach, zestawy ogrodowe, zestawy ogni sztucznych do odpalania wewnątrz domu, inne zestawy | Opakowanie zawierające więcej niż jeden typ ogni sztucznych wymienionych w niniejszej tabeli | Klasyfikacje warunkuje najbardziej niebezpieczny rodzaj ognia sztucznego |
| Petardy lontowe | Duży sznurszur petard lontowych , petardy lontowe ułożone w postaci spirali, sznurek petard płaski | Opakowanie zawierające rury (papierowe lub tekturowe) połączone za pomocą lontu pirotechnicznego. Każda rura przezna czonąjest do wytworzenia efektu dźwiękowego | Każda rura zawiera ≤ 140 mg kompozycji zapalczej lub ≤ 1g prochu czarnego | 1.4G |
| Petardy | Petardy hukowe, petardy błyskowe, petardy sznurowane z lontem | Rura niemetaliczna zawierająca mieszaninę hukową przeznaczona do wytwarzania efektu dźwiękowego | Zawiera > 2g kompozycji zapalczej na pojedynczą petardę | 1.1G |
| Zawiera ≤ 2 g kompozycji zapalczej pojedynczą petardę i ≤ 10g na opakowanie wewnętrzne | 1.3G | |||
| Zawiera ≤ 1 g kompozycji zapalczej na wyrób i ≤10 g na opakowanie wewnętrzne lub ≤ 10g czarnego prochu na wyrób | 1.4G |
2.2.1.1.8 Glosariusz nazw
UWAGA 1: Opisy podane w niniejszym Glosariuszu nie mogą zastępować badań, ani być wykorzystane do określania zagrożeń w celu klasyfikacji materiałów lub przedmiotów klasy 1. Zaliczenie do właściwej podklasy i podjęcie decyzji, czy dany materiał należy do grupy zgodności S, powinno opierać się na badaniach produktu zgodnie z "Podręcznikiem badań i kryteriów ", część I lub przez analogię z podobnymi produktami zbadanymi i zaklasyfikowanymi zgodnie z procedurami określonymi w " Podręczniku badań i kryteriów ".
UWAGA 2: Po nazwach podano odpowiednie numery UN (kolumna 2 tabeli A w dziale 3.2). Odnośnie do kodu klasyfikacyjnego, patrz 2.2.1.1.4.
AMUNICJA ĆWICZEBNA: UN 0362, UN 0488
Amunicja bez głównego ładunku rozrywającego, zawierająca ładunek rozrywający lub miotający. Zazwyczaj zawiera również zapalnik i ładunek napędzający.
UWAGA: GRANATY ĆWICZEBNE nie są objęte tą definicją. Są one wymienione osobno.
AMUNICJA DOŚWIADCZALNA: UN 0363
Amunicja zawierająca materiały pirotechniczne, używana do sprawdzania działania lub efektywności nowej amunicji lub składników albo części broni.
AMUNICJA DYMNA bez lub z ładunkiem rozrywającym, miotającym lub napędzającym:
UN 0015, UN 0016, UN 0303 Amunicja zawierająca materiał dymotwórczy, taki jak mieszanina kwasu chlorosulfonowego lub czterochlorku tytanowego; albo pirotechniczną mieszaninę dymotwórczą bazującą na sześciochloroetanie lub fosforze czerwonym. Jeżeli materiał ten sam nie jest wybuchowy, to amunicja zawiera również jeden lub kilka następujących składników: ładunek napędzający ze spłonką i zapalnikiem; zapalnik z ładunkiem rozrywającym lub miotającym. Definicja ta obejmuje granaty, dymne.
UWAGA: SYGNAŁY, DYMNE nie są objęte tą definicją. Są one wymienione osobno.
AMUNICJA, DYMNA, Z BIAŁYM FOSFOREM, z ładunkiem rozrywającym, miotającym lub napędzającym: UN 0245, UN 0246
Amunicja zawierająca biały fosfor, jako materiał dymotwórczy. Amunicja ta zawiera również jeden lub więcej następujących składników: ładunek miotający ze spłonką i ładunkiem zapalającym; zapalnik z ładunkiem rozrywającym lub miotającym. Definicja ta obejmuje granaty, dymne.
AMUNICJA, ŁZAWIĄCA, z ładunkiem rozrywającym, napędzającym lub miotającym: UN 0018, UN 0019, UN 0301
Amunicja zawierająca materiał łzawiący. Zawiera również jeden lub więcej następujących składników: materiał pirotechniczny, ładunek miotający ze spłonką i ładunkiem zapalającym; zapalnik z ładunkiem rozrywającym lub miotającym.
AMUNICJA, OŚWIETLAJĄCA, bez lub z ładunkiem rozrywającym, miotającym lub napędzającym: UN 0171, UN 0254, UN 0297 Amunicja przeznaczona do oświetlenia terenu pojedynczym źródłem intensywnego światła.
Definicja ta obejmuje naboje oświetlające, granaty i pociski oraz bomby służące do oświetlania i identyfikacji celu.
UWAGA: Definicją tą nie są objęte następujące przedmioty: NABOJE, SYGNAŁOWE; URZĄDZENIA SYGNALIZACYJNE RĘCZNE; SYGNAŁY ZAGROŻENIA; FLARY OŚWIETLAJĄCE; FLARY NAZIEMNE. Przedmioty te są wymienione osobno.
AMUNICJA, ZAPALAJĄCA, bez lub z ładunkiem rozrywającym, miotającym lub napędzającym: UN 0009, UN 0010, UN 0300
Amunicja zawierająca mieszaninę zapalającą. Jeżeli mieszanina ta sama nie jest wybuchowa, to zawiera również jeden lub więcej następujących składników: ładunek napędzający ze spłonką i zapalnikiem; zapalnik z ładunkiem rozrywającym lub miotającym.
AMUNICJA, ZAPALAJĄCA, elaborowana cieczą lub celem, z ładunkiem rozrywającym, napędzającym lub miotającym: UN 0247
Amunicja zawierająca materiał zapalny ciekły lub w postaci celu. Jeżeli materiał ten sam nie jest wybuchowy, to zawiera również jeden lub kilka następujących składników: ładunek miotający ze spłonką i ładunkiem zapalającym; zapalnik z ładunkiem rozrywającym lub miotającym.
AMUNICJA, ZAPALAJĄCA, Z BIAŁYM FOSFOREM, z ładunkiem rozrywającym, napędzającym lub miotającym: UN 0243, UN 0244
Amunicja zawierająca biały fosfor, jako materiał zapalający. Zawiera ona również jeden lub więcej następujących składników: ładunek miotający ze spłonką i ładunkiem zapalającym; zapalnik z ładunkiem rozrywającym lub miotającym.
BOMBY, z ładunkiem rozrywającym: UN 0033, UN 0291
Przedmioty wybuchowe, które są zrzucane z samolotu, ze środkami inicjującymi nieposiadającymi co najmniej dwóch efektywnych urządzeń zabezpieczających.
BOMBY, z ładunkiem rozrywającym: UN 0034, UN 0035
Przedmioty wybuchowe, które są zrzucane z samolotu, bez lub ze środkami inicjującymi, z co najmniej dwoma efektywnymi urządzeniami zabezpieczającymi.
BOMBY, BŁYSKOWE: UN 0037
Przedmioty wybuchowe zrzucane z samolotu do uzyskania krótkiego intensywnego oświetlenia obiektów w celu ich fotografowania. Zawierają one ładunek materiału wybuchowego detonującego bez lub ze środkami inicjującymi z co najmniej dwoma efektywnymi urządzeniami zabezpieczającymi.
BOMBY, BŁYSKOWE: UN 0038
Przedmioty wybuchowe zrzucane z samolotu do uzyskania krótkiego intensywnego oświetlenia obiektów w celu ich fotografowania. Zawierają one ładunek materiału wybuchowego detonującego bez lub ze środkami inicjującymi, z co najmniej dwoma efektywnymi urządzeniami zabezpieczającymi.
BOMBY, BŁYSKOWE: UN 0039, UN 0299
Przedmioty wybuchowe zrzucane z samolotu do uzyskania krótkiego intensywnego oświetlenia obiektów w celu ich fotografowania. Zawierają one zestaw błyskowy.
BOMBY, Z CIECZĄ ŁATWO PALNĄ, z ładunkiem rozrywającym: UN 0399, 0400
Przedmioty, które są zrzucane z samolotu, zawierające zbiornik napełniony cieczą łatwopalną i ładunek rozrywający.
CIASTO PROCHOWE (PASTA PROCHOWA), ZWILŻONE, zawierające co najmniej 17% masowych alkoholu; CIASTO PROCHOWE (PASTA PROCHOWA), ZWILŻONE, zawierające co najmniej 25% masowych wody: UN 0433, UN 0159
Materiał zawierający nitrocelulozę impregnowaną nitrogliceryną w ilości do 60%, lub innymi ciekłymi azotanami organicznymi lub ich mieszaniną.
FLARY, NAZIEMNE: UN 0092, UN 0418, UN 0419
Przedmioty zawierające materiały pirotechniczne przeznaczone do stosowania w warunkach naziemnych do: oświetlania, oznaczania, sygnalizacji i ostrzegania.
FLARY, POWIETRZNE: UN 0093, UN 0403, UN 0404, UN 0420, UN 0421
Przedmioty zawierające materiały pirotechniczne zrzucane z samolotu, przeznaczone do oświetlania, oznaczania, sygnalizacji lub do ostrzegania.
GŁOWICE BOJOWE, DO RAKIET, z ładunkiem rozrywającym lub napędzającym: UN 0370
Przedmioty zawierające obojętną część bojową i niewielki ładunek materiału wybuchowego detonującego lub deflagrującego, mogące być wyposażone w środki inicjujące zawierające co najmniej dwa efektywne urządzenia zabezpieczające. Są one przeznaczone do wyposażenia rakiet w celu umożliwienia rozrzutu materiału obojętnego. Definicja ta obejmuje głowice bojowe rakietowych pocisków kierowanych.
GŁOWICE BOJOWE, DO RAKIET, z ładunkiem rozrywającym lub napędzającym: UN 0371
Przedmioty zawierające obojętną część bojową i niewielki ładunek materiału wybuchowego detonującego lub deflagrującego ze środkami inicjującymi bez co najmniej dwóch efektywnych urządzeń zabezpieczających. Są one przeznaczone do wyposażenia rakiet w celu umożliwienia rozrzutu materiału obojętnego. Definicja ta obejmuje głowice bojowe rakietowych pocisków kierowanych.
GŁOWICE BOJOWE, DO RAKIET, z ładunkiem rozrywającym: UN 0286, UN 0287
Przedmioty z materiałami wybuchowymi detonującymi, bez środków inicjujących lub mogące zawierać środki inicjujące wyposażone w co najmniej dwa efektywne urządzenia zabezpieczające. Są one przeznaczone do wyposażania rakiet. Definicja ta obejmuje głowice bojowe rakietowych pocisków kierowanych.
GŁOWICE BOJOWE, DO RAKIET, z ładunkiem rozrywającym: UN 0369
Przedmioty z materiałami wybuchowymi detonującymi, ze środkami inicjującymi nieposiadającymi co najmniej dwóch efektywnych urządzeń zabezpieczających. Są one przeznaczone do wyposażenia rakiet. Definicja ta obejmuje głowice bojowe rakietowych pocisków kierowanych.
GŁOWICE BOJOWE, DO TORPED, z ładunkiem rozrywającym: UN 0221
Przedmioty z materiałami wybuchowymi detonującymi, mogące zawierać środki inicjujące wyposażone w co najmniej dwa efektywne urządzenia zabezpieczające. Są one przeznaczone do wyposażenia torped.
GRANATY, ręczne lub karabinowe z ładunkiem rozrywającym: UN 0284, UN 0285
Przedmioty przeznaczone do miotania ręcznego lub za pomocą wyrzutnika karabinowego. Mogą one zawierać środki inicjujące zaopatrzone w co najmniej dwa efektywne urządzenia zabezpieczające.
GRANATY, ręczne lub karabinowe z ładunkiem rozrywającym: UN 0292, UN 0293
Przedmioty przeznaczone do miotania ręcznego lub za pomocą wyrzutnika karabinowego. Zawierają one środki inicjujące i nie są zaopatrzone w co najmniej dwa efektywne urządzenia zabezpieczające.
GRANATY, ĆWICZEBNE, ręczne lub karabinowe: UN 0110, UN 0318, UN 0372, UN 0452
Przedmioty bez podstawowego ładunku rozrywającego, przeznaczone do miotania ręcznego lub za pomocą wyrzutnika karabinowego. Mogą one zawierać urządzenia detonujące i ładunek odłamkujący.
HEKSOLIT (HEKSOTOL), suchy lub zwilżony zawierający mniej niż 15% masowych wody: UN0118.
Materiał składający się z jednorodnej mieszaniny cyklotrójmetylenotrójnitroaminy (RDX) i trójnitrotoluenu (TNT). Definicja obejmuje "Kompozycję B".
HEKSOTONAL: UN 0393
Materiał składający się z jednorodnej mieszaniny cyklotrójmetylenotrójnitroaminy (RDX), trójnitrotoluenu (TNT) i glinu.
LONT, BEZPIECZNY: UN 0105
Przedmiot składający się z rdzenia z drobnoziarnistego prochu czarnego otoczonego elastyczną tkaniną, z jednym lub kilkoma zewnętrznymi pokryciami zabezpieczającymi. Po zapaleniu, pali się z określoną szybkością bez zewnętrznego efektu wybuchowego.
LONT, DETONUJĄCY, elastyczny: UN 0065, UN 0289
Przedmiot zawierający rdzeń z materiału wybuchowego detonującego, zamknięty w osłonie z włókna i powłoce z tworzywa sztucznego lub innego materiału. Powłoka nie jest wymagana, jeżeli osłona z włókna jest pyłoszczelna.
LONT DETONUJĄCY, w folii metalowej: UN 0290, UN 0102
Przedmiot zawierający rdzeń z materiału wybuchowego detonującego w osłonie rurkowej z miękkiego metalu, z lub bez powłoki zabezpieczającej.
LONT DETONUJĄCY, O UMIARKOWANYM DZIAŁANIU, w osłonie metalowej: UN 0104
Przedmiot zawierający rdzeń z materiału wybuchowego detonującego w osłonie rurkowej z miękkiego metalu, z powłoką zabezpieczającą lub bez niej. Ilość materiału wybuchowego jest tak mała, że na powierzchni lontu występuje tylko łagodny efekt.
LONT, NIEDETONUJĄCY (STOPINA): UN 0101
Przedmiot składający się z włókien bawełnianych impregnowanych zmielonym prochem czarnym (szybkopalny). Pali się płomieniem zewnętrznym i jest stosowany w zespołach zapalczych do ogni sztucznych, itp.
LONT, WOLNOPALNY, w płaszczu metalowym: UN 0103
Przedmiot składający się z rurki metalowej z rdzeniem z materiału wybuchowego deflagrującego.
LONT, ZAPALAJĄCY: UN 0066
Przedmiot zawierający nić kierunkową, pokrytą prochem czarnym lub inną szybko palącą się mieszaniną pirotechniczną i elastyczną powłoką zabezpieczającą; albo rdzeń z prochu dymnego umieszczony w elastycznym plecionym sznurze. Pali się wzdłuż stopniowo płomieniem zewnętrznym. Stosuje się go do przemieszczania zapłonu od urządzenia do ładunku lub zapłonnika (spłonki).
ŁADUNKI, BURZĄCE, UN 0048
Przedmioty zawierające ładunek materiału wybuchowego detonującego w łusce z: tektury, tworzywa sztucznego, metalu lub innego materiału. Przedmioty te są bez lub ze środkami inicjującymi wyposażonymi w co najmniej dwa efektywne urządzenia zabezpieczające.
UWAGA: Definicją tą nie są objęte następujące przedmioty: BOMBY, MINY, POCISKI. Są one wymienione osobno.
ŁADUNKI, GŁĘBINOWE: UN 0056
Przedmioty składające się z materiału wybuchowego detonującego umieszczonego w bębnie lub w pocisku, bez lub ze środkami inicjującymi wyposażonymi w co najmniej dwa efektywne urządzenia zabezpieczające. Ładunki te przeznaczone są do detonowania pod wodą.
ŁADUNKI, KUMULACYJNE, bez zapalnika: UN 0059, UN 0439, UN 0440, UN 0441
Przedmioty składające się z powłoki zawierającej ładunek materiału wybuchowego detonującego, z zagłębieniem wyłożonym twardym materiałem, bez środków inicjujących. Przeznaczone są one do uzyskania silnego, penetrującego strumieniowo, efektu przebijającego.
ŁADUNKI KUMULACYJNE, ELASTYCZNE, LINIOWE: UN 0237, UN 0288
Przedmioty zawierające rdzeń z materiału wybuchowego detonującego, w kształcie V, pokryty powłoką elastyczną.
ŁADUNKI, MIOTAJĄCE: UN 0271, UN 0272, UN 0415, UN 0491
Przedmioty zawierające ładunki napędzające wykonane w dowolnej postaci fizycznej, z lub bez łuski; są one składnikami silników rakietowych lub służą do zmniejszenia ciągu pocisków.
ŁADUNKI, MIOTAJĄCE, DO DZIAŁ: UN 0279, UN 0242, UN 0414
Ładunki miotające w dowolnej postaci fizycznej do amunicji do dział ładowanej oddzielnie.
ŁADUNKI ROZRYWAJĄCE, wybuchowe: UN 0043
Przedmioty zawierające niewielki ładunek materiału wybuchowego, przeznaczony do rozrywania powłok pocisków lub innej amunicji w celu rozproszenia ich zawartości.
ŁADUNKI, ROZRYWAJĄCE ZE SPOIWEM Z TWORZYWA SZTUCZNEGO: UN 0457, UN 0458, UN 0459, UN 0460
Przedmioty zawierające ładunek materiału wybuchowego detonującego ze spoiwem z tworzywa sztucznego, wykonane w specyficznej postaci bez łuski i bez środków inicjujących. Przeznaczone są one do stosowania, jako składniki amunicji, np. głowic bojowych.
ŁADUNKI, UZUPEŁNIAJĄCE, WYBUCHOWE: UN 0060
Przedmioty składające się z małego odejmowanego pobudzacza, umieszczonego w zagłębieniu pocisku pomiędzy zapalnikiem a ładunkiem rozrywającym.
ŁADUNKI WYBUCHOWE DO PERFOROWANIA: do odwiertów naftowych, bez detonatorów, UN 0124, UN 0494
Przedmioty składające się z rury stalowej lub taśmy metalowej, do których przyłączone są ładunki kumulacyjne, połączone lontem detonującym, bez środków inicjujących.
ŁADUNKI, WYBUCHOWE, PRZEMYSŁOWE, bez zapalnika: UN 0442, UN 0443, UN 0444, UN0445
Przedmioty zawierające ładunek materiału wybuchowego detonującego bez środków inicjujących, używane do wybuchowego spawania, łączenia, formowania i do innych procesów metalurgicznych.
ŁUSKI, DO NABOJÓW, PUSTE, ZE SPŁONKAMI: UN 0379, UN 0055
Przedmioty składające się z łuski metalowej, z tworzywa sztucznego lub innego materiału niepalnego, w którym jedynym składnikiem wybuchowym jest spłonka.
ŁUSKI DO NABOJÓW, ZAPALNE, PUSTE, BEZ SPŁONEK: UN 0447, UN 0446
Przedmioty składające się z gilzy, wykonanej częściowo lub w całości z nitrocelulozy.
MATERIAŁ MIOTAJĄCY, CIEKŁY: UN 0497, UN 0495
Materiał zawierający deflagrującą ciecz wybuchową, stosowany do napędu.
MATERIAŁ MIOTAJĄCY, STAŁY: UN 0498, UN 0499, UN 501
Materiał zawierający stały deflagrujący materiał wybuchowy, stosowany do napędu.
MATERIAŁ WYBUCHOWY, KRUSZĄCY, TYP A: UN 0081
Materiały zawierające ciekłe azotany organiczne, jak nitrogliceryna lub mieszanina tych materiałów z jednym lub więcej następujących materiałów: nitroceluloza, azotan amonowy lub inne azotany nieorganiczne, nitrozwiązki aromatyczne lub materiały palne, jak mączka drzewna i proszek aluminiowy. Materiały te mogą zawierać materiały obojętne, jak ziemia okrzemkowa oraz niewielkie domieszki barwników i stabilizatorów. Materiały te powinny mieć postać proszku, celu lub być elastyczne. Definicja obejmuje dynamit, żelatynę kruszącą i żelatynę dynamitową.
MATERIAŁ WYBUCHOWY, KRUSZĄCY, TYP B: UN 0082, UN 0331
Materiały zawierają:
(a) mieszaninę azotanu amonowego lub innych azotanów nieorganicznych z materiałami wybuchowymi takimi jak trójnitrotoluen, bez lub z innymi materiałami, takimi jak mączka drzewna i proszek aluminiowy; lub
(b) mieszaninę azotanu amonowego lub innych azotanów nieorganicznych z innymi materiałami palnymi, które nie zawierają składników wybuchowych. W obu przypadkach mogą one zawierać składniki obojętne, jak: ziemia okrzemkowa, niewielkie domieszki barwników i stabilizatorów. Takie materiały wybuchowe nie powinny zawierać nitrogliceryny, podobnych ciekłych azotanów organicznych i chloranów.
MATERIAŁ WYBUCHOWY, KRUSZĄCY, TYP C: UN 0083
Materiały zawierające mieszaninę chloranu potasowego lub sodowego albo nadchloranu potasowego, sodowego lub amonowego z nitrozwiązkami organicznymi lub z takimi materiałami palnymi, jak: mączka drzewna, proszek aluminiowy lub węglowodory. Materiały te mogą zawierać składniki obojętne, jak ziemia okrzemkowa oraz domieszki barwników i stabilizatorów. Takie materiały wybuchowe nie powinny zawierać nitrogliceryny ani podobnych ciekłych azotanów organicznych.
MATERIAŁ WYBUCHOWY, KRUSZĄCY, TYP D: UN 0084
Materiały zawierające mieszaninę nitrozwiązków organicznych i materiałów palnych, jak: proszek aluminiowy lub węglowodory. Mogą one zawierać materiały obojętne, jak ziemia okrzemkowa oraz domieszki barwników i stabilizatorów. Takie materiały wybuchowe nie powinny zawierać nitrogliceryny lub podobnych ciekłych azotanów organicznych, chloranów i azotanu amonowego. Definicja ta generalnie obejmuje plastyczne materiały wybuchowe.
MATERIAŁ WYBUCHOWY, KRUSZĄCY, TYP E: UN 0241, UN 0332
Materiały zawierające wodę w postaci składnika podstawowego i w dużej części azotan amonowy lub inne utleniacze, z których niektóre lub wszystkie mogą znajdować się w roztworze. Inne składniki mogą zawierać materiały nitropochodne, jak np. trójnitrotoluen, węglowodory lub proszek aluminiowy. Materiały te mogą zawierać materiały obojętne, jak: ziemia okrzemkowa oraz domieszki barwników i stabilizatorów. Definicja ta obejmuje materiały wybuchowe, emulsje, zawiesiny wybuchowe i wybuchowe żele wodne.
MATERIAŁ WYBUCHOWY, PRÓBKA, inny niż materiały wybuchowe inicjujące: UN 0190
Nowe lub istniejące materiały lub przedmioty, jeszcze niezaklasyfikowane do nazwy w tabeli A w dziale 3.2 i przewożone zgodnie z instrukcjami właściwej władzy i zwykle w małych ilościach, między innymi w celu badania, klasyfikacji, udoskonalania albo kontroli jakości, lub jako próbki handlowe.
UWAGA: Materiały lub przedmioty wybuchowe uprzednio zaklasyfikowane do innej nazwy w tabeli A w dziale 3.2 nie są objęte tą definicją.
MATERIAŁY WYBUCHOWE, BARDZO NIEWRAŻLIWE (Materiały EVI), I.N.O.: UN 0482
Materiały stwarzające zagrożenie wybuchem masowym, ale które są tak niewrażliwe, że jest mało prawdopodobne ich zainicjowanie lub przejście od palenia do wybuchu w normalnych warunkach przewozu, i które przeszły badania Serii 5.
MINY, z ładunkiem rozrywającym: UN 0137, UN 0138
Przedmioty zwykle zbudowane z naczyń metalowych lub innych napełnionych materiałem wybuchowym detonującym, bez lub ze środkami inicjującymi wyposażonymi w co najmniej dwa efektywne urządzenia zabezpieczające. Budowa umożliwia ich reakcję na przemieszczające się statki, pojazdy lub osoby. Definicja ta obejmuje "torpedy bengalskie".
MINY, z ładunkiem rozrywającym: UN 0136, UN 0294
Przedmioty zwykle zbudowane z naczyń metalowych lub innych napełnionych materiałem wybuchowym detonującym, ze środkami inicjującymi nie wyposażonymi w co najmniej dwa efektywne urządzenia zabezpieczające. Budowa umożliwia ich reakcję na przemieszczające się statki, pojazdy lub osoby. Definicja ta obejmuje "torpedy bengalskie".
NABOJE, DO BRONI, z ładunkiem rozrywającym: UN 0005, UN 0007, UN 0348
Amunicja składająca się z pocisku z ładunkiem rozrywającym ze środkami inicjującymi nie zawierającymi co najmniej dwóch efektywnych urządzeń zabezpieczających oraz ładunek napędzający ze spłonką lub bez. Definicja obejmuje amunicję całkowicie lub niecałkowicie uzbrojoną oraz amunicję oddzielnie uzbrojoną, jeżeli składniki są pakowane razem.
NABOJE, DO BRONI, z ładunkiem rozrywającym: UN 0006, UN 0321, UN 0412
Amunicja składająca się z pocisku z ładunkiem rozrywającym, bez lub ze środkami inicjującymi zawierającymi co najmniej dwa efektywne urządzenia zabezpieczające oraz ładunek napędzający ze spłonką lub bez. Definicja obejmuje amunicję całkowicie lub niecałkowicie uzbrojoną oraz amunicję oddzielnie uzbrajaną, jeżeli składniki są pakowane razem.
NABOJE DO BRONI, ŚLEPE: UN 0014, UN 0327, UN 0338
Amunicja zawierająca zamknięte łuski z zapalnikiem centralnego lub bocznego zapłonu oraz ładunkiem prochu bezdymnego lub czarnego, ale bez pocisku. Służą do wytwarzania głośnego huku, a także są stosowane do ćwiczeń, do salw, jako ładunek napędzający, do pistoletów startowych itp. Definicja obejmuje amunicję, ślepą.
NABOJE DO BRONI, Z POCISKIEM OBOJĘTNYM: UN 0012, UN 0328, UN 0339, UN 0417
Amunicja składająca się z pocisku bez ładunku rozrywającego, ale z ładunkiem napędzającym ze spłonką lub bez niej. Przedmioty te mogą zawierać smugacz, pod warunkiem, że zagrożenie dominujące pochodzi od ładunku napędzającego.
NABOJE, DO ODWIERTÓW NAFTOWYCH: UN 0277, UN 0278
Przedmioty z powłoką z cienkiej tektury, metalu lub innego materiału, zawierające tylko materiał wybuchowy napędzający; przeznaczone są do wystrzeliwania twardych pocisków perforujących rury szybowe w odwiercie naftowym.
UWAGA: Definicją tą nie są objęte ŁADUNKI, KUMULACYJNE. Są one wymienione osobno.
NABOJE, DO URUCHAMIANIA MECHANIZMÓW: UN, 0275, 0276, 0323, 0381
Przedmioty wykonane do uzyskania działania mechanicznego. Składają się one z łuski zawierającej ładunek deflagrującego materiału wybuchowego i środków inicjujących. Gazowe produkty deflagracji wywołują odkształcenie, ruch prosto- lub krzywoliniowy, zadziałanie membran, zaworów, wyłączników lub wypychają urządzenia skojarzone lub wyrzucają środki przeciwpożarowe.
NABOJE, MAŁOKALIBROWE: UN 0012, UN 0339, UN 0417
Amunicja składająca się z łuski nabojowej z zapalnikiem centralnego lub bocznego zapłonu oraz zawierająca ładunek miotający i twardy pocisk. Przeznaczona jest do wystrzeliwania z broni o kalibrze nie większym niż 19,1 mm. Określenie to obejmuje naboje do automatycznej broni strzeleckiej dowolnego kalibru.
UWAGA: Definicją tą nie są objęte NABOJE, MAŁOKALIBROWE, ŚLEPE. Są one wymienione osobno. Niektóre małokalibrowe naboje bojowe nie są objęte tą definicją. Są one wymienione pod określeniem NABOJE DO BRONI, Z POCISKIEM OBOJĘTNYM.
NABOJE, MAŁOKALIBROWE, ŚLEPE: UN 0014, UN 0326, UN 0327, UN 0338, UN 0413
Amunicja składająca się z zamkniętej łuski z zapalnikiem centralnego lub bocznego zapłonu i ładunkiem bezdymnego lub czarnego prochu. Naładowane łuski nie mają pocisków. Naboje są przeznaczone do strzelania z broni o kalibrze do 19,1 mm i służą do wytwarzania głośnego huku, a także są stosowane do ćwiczeń, do salw, jako ładunek napędzający, do pistoletów startowych, itp.
NABOJE, OŚWIETLAJĄCE: UN 0049, UN 0050
Przedmioty składające się z łuski, spłonki i proszku oświetlającego, połączone w jedną całość łatwą do zapalenia.
NABOJE, SYGNAŁOWE: UN 0054, UN 0312, UN 0405
Przedmioty przeznaczone do wystrzeliwania w postaci kolorowych rakiet sygnalizacyjnych z rakietnic lub pistoletów, itp.
NABOJE, TRAŁOWE, WYBUCHOWE: UN 0070
Przedmioty wyposażone w urządzenia tnące kątowo, uruchamiane za pomocą małych ładunków materiału wybuchowego deflagrującego w kierunku kowadełka.
NADMUCHIWACZE PODUSZEK POWIETRZNYCH lub MODUŁY PODUSZEK POWIETRZNYCH lub NAPINACZE PASÓW BEZPIECZEŃSTWA: UN 0503
Przedmioty zawierające materiały pirotechniczne, które jako samochodowe poduszki powietrzne lub pasy bezpieczeństwa służą do ochrony osób.
NITY, WYBUCHOWE: UN 0174
Przedmioty zawierające niewielki ładunek materiału wybuchowego wewnątrz metalowego nitu.
OGNIE SZTUCZNE: UN 0333, UN 0334, UN 0335, UN 0336, UN 0337
Przedmioty pirotechniczne przeznaczone do celów rozrywkowych.
OKTOLIT (OKTOL), suchy lub zwilżony, zawierający mniej niż 15% masowych wody: UN 0266
Materiał stanowiący jednorodną mieszaninę cykloczterometylenoczteronitroaminy (HMX) z trójnitrotoluenem (TNT).
OKTONAL: UN 0496
Materiał zawierający jednorodną mieszaninę cykloczterometylenoczteronitroaminy (HMX), trójnitrotoluenu (TNT) i aluminium.
PENTOLIT, suchy lub zwilżony, zawierający mniej niż 15% masowych wody: UN 0151
Materiał stanowiący jednorodną mieszaninę czteroazotanu pentaerytrytu (PETN) i trójnitrotoluenu (TNT).
PETARDY, KOLEJOWE, WYBUCHOWE: UN 0192, UN 0193, UN 0492, UN 0493
Przedmioty zawierające materiał pirotechniczny, który podczas niszczenia przedmiotu eksploduje z głośnym hukiem. Przedmioty te przeznaczone są do układania na torach kolejowych.
POBUDZACZE, bez zapalnika: UN 0042, UN 0283
Przedmioty zawierające ładunek materiału wybuchowego detonującego bez środków inicjujących. Są one używane do wzmocnienia działania inicjującego zapalnika lub lontu detonującego.
POBUDZACZE, Z ZAPALNIKIEM: UN 0225, UN 0268
Przedmioty zawierające ładunek materiału wybuchowego detonującego ze środkami inicjującymi. Używane są one do wzmocnienia działania inicjującego zapalnika lub lontu detonującego.
POCISKI, obojętne ze smugaczem: UN 0345, UN 0424, UN 0425
Przedmioty takie jak: pociski lub naboje, wystrzeliwane z dział, karabinu lub z innej broni małokalibrowej.
POCISKI, z ładunkiem rozrywającym: UN 0167, UN 0324
Przedmioty takie jak: pociski lub naboje, wystrzeliwane z dział lub innej broni. Zawierają one środki inicjujące bez co najmniej dwóch efektywnych urządzeń zabezpieczających.
POCISKI, z ładunkiem rozrywającym: UN 0168, UN 0169, UN 0344
Przedmioty takie jak: pociski lub naboje, wystrzeliwane z dział lub innej broni. Mogą one nie posiadać środków inicjujących lub mogą być wyposażone w środki inicjujące z co najmniej dwoma efektywnymi urządzeniami zabezpieczającymi.
POCISKI, z ładunkiem rozrywającym lub napędzającym: UN 0346, UN 0347
Przedmioty takie jak: pociski lub naboje, wystrzeliwane z dział lub innej broni. Mogą one nie posiadać środków inicjujących lub mogą być wyposażone w środki inicjujące z co najmniej dwoma efektywnymi urządzeniami zabezpieczającymi. Używane są do wyrzucania elementów barwnych w celu korekcji ostrzału lub do rozrzucania innych materiałów obojętnych.
POCISKI, z ładunkiem rozrywającym lub napędzającym: UN 0426, UN 0427
Przedmioty takie jak: pociski lub naboje, wystrzeliwane z dział lub innej broni. Zawierają one środki inicjujące, bez co najmniej dwóch efektywnych urządzeń zabezpieczających. Używane są do wyrzucania elementów barwnych w celu korekcji ostrzału lub do rozrzucania innych materiałów obojętnych.
POCISKI, z ładunkiem rozrywającym lub napędzającym: UN 0434, UN 0435
Przedmioty takie jak: pociski lub naboje, wystrzeliwane z dział lub innej broni, karabinu lub z innej broni małokalibrowej. Używane są do wyrzucania elementów barwnych w celu korekcji ostrzału lub do rozrzucania innych materiałów obojętnych.
PROCH BEZDYMNY: UN 0160, UN 0161
Materiał na bazie nitrocelulozy, używany, jako ładunek miotający. Definicja obejmuje materiały wybuchowe miotające jednoskładnikowe (sama nitroceluloza (NC)), dwuskładnikowe (nitroceluloza i nitrogliceryna (NG)) i trójskładnikowe (nitrocelulozanitroglicerynanitroguanidyna).
UWAGA: Proch bezdymny odlewany, prasowany lub w ładunkach występuje pod określeniem ŁADUNKI, MIOTAJĄCE lub ŁADUNKI, MIOTAJĄCE DO DZIAŁ.
PROCH CZARNY (PROCH STRZELECKI), granulowany lub mielony: UN 0027
Materiał będący jednorodną mieszaniną węgla drzewnego lub innego węgla i azotanu potasowego lub azotanu sodowego, z dodatkiem siarki lub bez.
PROCH CZARNY (PROCH STRZELECKI), PRASOWANY lub PROCH CZARNY (PROCH STRZELECKI), W TABLETKACH: UN 0028
Materiał składający się z prochu czarnego w postaci łusek.
PROSZEK DO OŚWIETLANIA BŁYSKOWEGO: UN 0094, UN 0305
Materiał pirotechniczny silnie świecący po zapaleniu.
PRZEDMIOTY, PIROFORYCZNE: UN 0380
Przedmioty zawierające materiał piroforyczny (podatny na samozapalenie w zetknięciu z powietrzem) oraz materiał lub składnik wybuchowy. Określenie to nie obejmuje przedmiotów zawierających biały fosfor.
PRZEDMIOTY, PIROTECHNICZNE, do celów technicznych: UN 0428, UN 0429, UN 0430, UN 0431, UN 0432
Przedmioty zawierające materiały pirotechniczne, które są przeznaczone do celów technicznych, np. do wydzielania ciepła lub gazu, efektów teatralnych, itp.
UWAGA: Definicją tą nie są objęte następujące przedmioty: wszelka amunicja, NABOJE SYGNAŁOWE, NABOJE TRAŁOWE WYBUCHOWE, OGNIE SZTUCZNE, FLARY POWIETRZNE, FLARY NAZIEMNE, URZĄDZENIA ROZŁĄCZAJĄCE WYBUCHOWE, NITY WYBUCHOWE, URZĄDZENIA SYGNAŁOWE RĘCZNE, SYGNAŁY ALARMOWE, PETARDY KOLEJOWE, SYGNAŁY DYMNE. Przedmioty te są wymienione osobno.
PRZEDMIOTY, WYBUCHOWE, SZCZEGÓLNIE NIEWRAŻLIWE (PRZEDMIOTY EEI): UN0486
Przedmioty zawierające tylko szczególnie niewrażliwe materiały detonujące (EIDS), które wykazują znikome prawdopodobieństwo przypadkowej inicjacji lub propagacji (przenoszenia) w normalnych warunkach przewozu, i które przeszły badania Serii 7.
RAKIETY, z głowicą obojętną: UN 0183, UN 0502
Przedmioty składające się z silnika rakietowego i głowicy obojętnej. Definicja ta obejmuje kierowane pociski rakietowe.
RAKIETY, z ładunkiem napędzającym: UN 0436, UN 0437, UN 0438
Przedmioty składające się z silnika rakietowego i ładunku przeznaczonego do napędu części bojowej z głowicy rakiety. Definicja ta obejmuje pociski rakietowe kierowane.
RAKIETY, z ładunkiem rozrywającym: UN 0180, UN 0295
Przedmioty składające się z silnika rakietowego i głowicy bojowej ze środkami inicjującymi, bez co najmniej dwóch efektywnych urządzeń zabezpieczających. Definicja ta obejmuje pociski rakietowe kierowane.
RAKIETY, z ładunkiem rozrywającym: UN 0181, UN 0182
Przedmioty składające się z silnika rakietowego i głowicy bojowej bez środków inicjujących lub ze środkami inicjującymi wyposażonymi w co najmniej dwa efektywne urządzenia zabezpieczające. Definicja ta obejmuje pociski rakietowe kierowane.
RAKIETY, DO LINY RZUTKOWEJ: UN 0238, UN 0240, UN 0453
Przedmioty wyposażone w silnik rakietowy i przeznaczone do wyrzucania liny.
RAKIETY, Z PALIWEM CIEKŁYM, z ładunkiem rozrywającym: UN 0397, UN 0398
Przedmioty składające się z cylindra napełnionego paliwem ciekłym, z jedną lub kilkoma dyszami i zawierające głowicę bojową. Definicja ta obejmuje pociski rakietowe kierowane.
SILNIKI RAKIETOWE: UN 0186, UN 0280, UN 0281
Przedmioty zawierające ładunek materiału wybuchowego, zwykle w postaci stałego środka napędzającego, umieszczonego w cylindrze wyposażonym w jedną lub kilka dysz. Są one przeznaczone do napędzania rakiet lub pocisków kierowanych.
SILNIKI RAKIETOWE, Z CIECZAMI SAMOZAPALNYMI: z ładunkiem napędzającym lub bez, UN 0322, UN 0250
Przedmioty zawierające paliwo samozapalne umieszczonego w cylindrze wyposażonym w jedną lub więcej dysz. Są one przeznaczone do napędzania rakiety lub rakiety kierowanej.
SILNIKI RAKIETOWE, Z PALIWEM CIEKŁYM: UN 0395, UN 0396
Przedmioty składające się z cylindra napełnionego paliwem ciekłym, zjedna lub kilkoma dyszami. Są one przeznaczone do napędzania rakiety lub rakiety kierowanej.
SKŁADNIKI, ŁAŃCUCHA WYBUCHOWEGO, I.N.O.: UN 0382, UN 0383, UN 0384, UN 0461
Przedmioty zawierające materiał wybuchowy do przenoszenia detonacji lub deflagracji w łańcuchu wybuchowym.
SMUGACZE DO AMUNICJI: UN 0212, UN 0306
Przedmioty zawierające szczelnie zamknięte materiały pirotechniczne przeznaczone do zaznaczania toru pocisku.
SPŁONKI DO AMUNICJI: UN 0073, UN 0364, UN 0365, UN 0366
Przedmioty składające się z małych rurek metalowych lub z tworzywa sztucznego, zawierających materiały wybuchowe takie jak azydek ołowiawy, PETN oraz kombinacje tych materiałów. Przedmioty te są przeznaczone do zainicjowania łańcucha wybuchowego.
SPŁONKI, KAPSUŁKOWE: UN 0044, UN 0377, UN 0378
Przedmioty składające się z kapsułki metalowej lub z tworzywa sztucznego, zawierające niewielkie ilości mieszaniny inicjującej, łatwo zapalającej się przy uderzeniu. Stosowane są one, jako środek zapalający w nabojach do broni strzeleckiej i jako spłonki w ładunkach napędzających.
SPŁONKI, ZAPALAJĄCE: UN 0316, UN 0317, UN 0368
Przedmioty zawierające materiały wybuchowe inicjujące, przeznaczone do wzbudzania deflagracji w amunicji. Mogą one zawierać składniki mechaniczne, elektryczne, chemiczne lub hydrostatyczne dla wzbudzania deflagracji. Zwykle zawierają one urządzenia zabezpieczające.
SYGNAŁY, DYMNE: UN 0196, UN 0197, UN 0313, UN 0487, UN 0507,
Przedmioty zawierające materiały pirotechniczne w postaci zestawu dymotwórczego. Dodatkowo mogą zawierać urządzenia emitujące słyszalne sygnały.
SYGNAŁY, NIEBEZPIECZEŃSTWA, okrętowe: UN 0194, UN 0195, UN 505, UN 506
Przedmioty zawierające materiały pirotechniczne, przeznaczone do sygnalizacji za pomocą dźwięków, ognia, dymu lub ich kombinacji.
TORPEDY, z ładunkiem rozrywającym: UN 0329
Przedmioty wyposażone w silnik pracujący na paliwie samozapalającym się, napędzający torpedę pod wodą, z głowicą bojową bez środków inicjujących lub zawierającą środki inicjujące wyposażone w co najmniej dwa efektywne urządzenia zabezpieczające.
TORPEDY, z ładunkiem rozrywającym: UN 0330
Przedmioty wyposażone w silnik pracujący na paliwie samozapalającym się lub niesamozapalającym się, napędzający torpedę pod wodą, z głowicą bojową, która może zawierać środki inicjujące bez co najmniej dwóch efektywnych urządzeń zabezpieczających.
TORPEDY, z ładunkiem rozrywającym: UN 0451
Przedmioty wyposażone w silnik pracujący na paliwie niesamozapalającym się, napędzający torpedę pod wodą, z głowicą bojową bez środków inicjujących lub zawierającą środki inicjujące wyposażone w co najmniej dwa efektywne urządzenia zabezpieczające.
TORPEDY, Z PALIWEM CIEKŁYM, z głowicą obojętną: UN 0450
Przedmioty wyposażone w silnik pracujący na samozapalającym się paliwie ciekłym umożliwiającym ruch pod wodą, z głowicą obojętną.
TORPEDY, Z PALIWEM CIEKŁYM, z ładunkiem rozrywającym lub bez: UN 0449
Przedmioty wyposażone w silnik pracujący na samozapalającym się paliwie ciekłym, napędzający torpedę pod wodą, z głowicą bojową lub bez, albo zawierające silnik pracujący na niesamozapalającym się paliwie ciekłym napędzającym torpedę pod wodą, wyposażone w głowicę bojową.
TRITONAL: UN 0390
Materiał będący mieszaniną trójnitrotoluenu (TNT) i aluminium.
URZĄDZENIA, AKTYWOWANE WODĄ, z ładunkiem rozrywającym, napędzającym lub miotającym: UN 0248, UN 0249
Przedmioty, których działanie uzależnione jest od reakcji fizykochemicznej ich zawartości z wodą.
URZĄDZENIA, DO SPĘKANIA, WYBUCHOWE, bez zapalnika, do odwiertów naftowych: UN 0099.
Przedmioty zawierające ładunek materiału wybuchowego detonującego w powłoce, bez środków inicjujących. Używane są do spękania skały wokół wału wiertła w celu uzyskania wypływu surowej ropy naftowej ze złoża.
URZĄDZENIA, ROZŁĄCZAJĄCE, WYBUCHOWE: UN 0173
Przedmioty zawierające niewielki ładunek materiału wybuchowego ze środkami inicjującymi oraz sworznie lub złącza. Rozrywają one sworznie lub złącza w celu szybkiego rozłączenia mechanizmów.
URZĄDZENIA, SYGNALIZACYJNE, DŹWIĘKOWE, WYBUCHOWE: UN 0374, UN 0375
Przedmioty zawierające ładunek materiału wybuchowego detonującego, bez środków inicjujących lub zawierające środki inicjujące wyposażone w co najmniej dwa efektywne urządzenia zabezpieczające. Są one zrzucane z okrętów i rozpoczynają działanie w chwili, gdy osiągają określoną głębokość lub dno morza.
URZĄDZENIA, SYGNALIZACYJNE, DŹWIĘKOWE, WYBUCHOWE: UN 0296, UN 0204
Przedmioty zawierające ładunek materiału wybuchowego detonującego, ze środkami inicjującymi nie zawierającymi co najmniej dwóch efektywnych urządzeń zabezpieczających.
Są one zrzucane z okrętów i rozpoczynają działanie w chwili, gdy osiągają określoną głębokość lub dno morza.
URZĄDZENIA, SYGNALIZACYJNE, RĘCZNE: UN 0191, UN 0373
Przedmioty przenośne zawierające materiały pirotechniczne do emitowania sygnałów wizualnych lub ostrzegawczych. Definicja obejmuje niewielkie sygnały świetlne naziemne, takie jak: pochodnie drogowe, pochodnie kolejowe i niewielkie sygnały alarmowe.
ZAPALACZE, LONTOWE: UN 0131
Przedmioty różnej konstrukcji działające wskutek tarcia, uderzenia lub impulsu elektrycznego i używane do zapalania lontu bezpiecznego.
ZAPALNIKI, DETONUJĄCE: UN 0106, UN 0107, UN 0257, UN 0367
Przedmioty zawierające składniki wybuchowe, przeznaczone do wzbudzania detonacji w amunicji. Mogą one zawierać urządzenia mechaniczne, elektryczne, chemiczne lub hydrostatyczne inicjujące detonację. Zapalniki detonujące zawierają urządzenia zabezpieczające.
ZAPALNIKI, DETONUJĄCE, z urządzeniami zabezpieczającymi: UN 0408, UN 0409, UN 0410
Przedmioty zawierające składniki wybuchowe, przeznaczone do wzbudzania detonacji w amunicji. Mogą one zawierać urządzenia mechaniczne, elektryczne, chemiczne lub hydrostatyczne inicjujące detonację. Zapalniki detonujące powinny zawierać co najmniej dwa efektywne urządzenia zabezpieczające.
ZAPALNIKI, ELEKTRYCZNE, do prac wybuchowych: UN 0030, UN 0255, UN 0456
Przedmioty przeznaczone specjalnie do inicjowania materiałów wybuchowych kruszących. Mogą być przeznaczone do detonacji natychmiastowej lub mogą zawierać opóźniacze. Zapalniki elektryczne uruchamiane są za pomocą prądu elektrycznego.
ZAPALNIKI, NIEELEKTRYCZNE, do prac wybuchowych: UN 0029, UN 0267, UN 0455
Przedmioty przeznaczone specjalnie do inicjowania materiałów wybuchowych kruszących. Mogą być przeznaczone do detonacji natychmiastowej lub mogą zawierać opóźniacze. Zapalniki nieelektryczne mogą być inicjowane za pomocą takich środków, jak: rurki uderzeniowe, zapalniki rurkowe, lont bezpieczny, inne urządzenia zapalające lub lont detonujący elastyczny. Dotyczy to również opóźniaczy detonacyjnych bez lontu detonującego.
ZAPŁONNIKI: UN 0121, UN 0314, UN 0315, UN 0325, UN 0454
Przedmioty zawierające jeden lub kilka materiałów wybuchowych używanych do wytwarzania deflagracji w łańcuchu wybuchowym. Mogą być one pobudzane do działania chemicznie, elektrycznie lub mechanicznie.
UWAGA: Definicją tą nie są objęte następujące przedmioty: LONT, ZAPALAJĄCY, ZAPŁONNIK RURKOWY, LONT, NIEDETONUJĄCY (STOPINA), SPŁONKI ZAPALAJĄCE, ZAPALACZE LONTOWE, SPŁONKI. Są one wymienione osobno.
ZAPŁONNIKI RURKOWE: UN 0319, UN 0320, UN 0376
Przedmioty składające się ze spłonki zapalającej i ładunku wspomagającego z materiału wybuchowego deflagrującego, takie jak proch czarny używany do zapalania ładunku napędzającego w łuskach do dział, itp.
ZESTAWY ZAPALNIKÓW, NIEELEKTRYCZNYCH, do prac wybuchowych: UN 0360, UN 0361, UN 0500
Zapalniki nieelektryczne połączone razem i inicjowane takimi środkami, jak: lont bezpieczny, rurka uderzeniowa, zapłonnik rurkowy lub lont detonujący. Mogą one działać natychmiastowo lub zawierać opóźniacze, w tym opóźniacze detonacyjne zawarte w loncie detonującym.
2.2.1.2 Materiały i przedmioty niedopuszczone do przewozu
2.2.1.2.1 Materiały wybuchowe, które są zbyt wrażliwe, zgodnie z kryteriami podanymi w "Podręczniku badań i kryteriów", część I, lub które są podatne na samorzutną reakcję, jak również materiały i przedmioty wybuchowe, które nie mogą być zaklasyfikowane do nazwy lub pozycji i.n.o. wymienionych w tabeli A w dziale 3.2, nie powinny być dopuszczone do przewozu.
2.2.1.2.2 Przedmioty grupy zgodności K nie powinny być dopuszczone do przewozu (1.2 K, UN 0020 i 1.3 K, UN 0021)
2.2.1.3 Wykaz pozycji grupowych
| Kod klasyfikacyjny (patrz 2.2.1.1.4) | UN | Nazwa materiału lub przedmiotu |
| 1.1A | 0473 | MATERIAŁY, WYBUCHOWE, I.N.O. |
| 1.1B | 0461 | SKŁADNIKI, ŁAŃCUCHA WYBUCHOWEGO, I.N.O. |
| 1.1C | 0474 | MATERIAŁY, WYBUCHOWE, I.N.O. |
| 0497 | MATERIAŁ MIOTAJĄCY. CIEKŁY | |
| 0498 | MATERIAŁ MIOTAJĄCY, STAŁY | |
| 0462 | PRZEDMIOTY, WYBUCHOWE, I.N.O. | |
| 1.1.D | 0475 | MATERIAŁY, WYBUCHOWE, I.N.O. |
| 0463 | PRZEDMIOTY, WYBUCHOWE, I.N.O. | |
| 1.1E | 0464 | PRZEDMIOTY, WYBUCHOWE, I.N.O. |
| 1.1F | 0465 | PRZEDMIOTY, WYBUCHOWE, I.N.O. |
| 1.1G | 0476 | MATERIAŁY, WYBUCHOWE, I.N.O. |
| 1.1L | 0357 | MATERIAŁY, WYBUCHOWE, I.N.O. |
| 0354 | PRZEDMIOTY. WYBUCHOWE, I.N.O. | |
| 1.2B | 0382 | SKŁADNIKI, ŁAŃCUCHA WYBUCHOWEGO, I.N.O. |
| 1.2C | 0466 | PRZEDMIOTY, WYBUCHOWE, I.N.O. |
| 1.2D | 0467 | PRZEDMIOTY, WYBUCHOWE, I.N.O. |
| 1.2E | 0468 | PRZEDMIOTY, WYBUCHOWE, I.N.O. |
| 1.2F | 0469 | PRZEDMIOTY, WYBUCHOWE, I.N.O. |
| 1.2L | 0358 | MATERIAŁY, WYBUCHOWE, I.N.O. |
| 0248 | URZĄDZENIA, AKTYWOWANE WODĄ z ładunkiem rozrywającym, napędzającym lub miotającym | |
| 0355 | PRZEDMIOTY, WYBUCHOWE, I.N.O. | |
| 1.3C | 0132 | DEFLAGRUJĄCE SOLE METALICZNE NITROZWIĄZKOW AROMATYCZNYCH, I.N.O. |
| 0477 | MATERIAŁY, WYBUCHOWE, I.N.O. | |
| 0495 | MATERIAŁ MIOTAJĄCY, CIEKŁY | |
| 0499 | MATERIAŁ MIOTAJĄCY, STAŁY | |
| 0470 | PRZEDMIOTY, WYBUCHOWE, I.N.O. | |
| 1.3G | 0478 | MATERIAŁY, WYBUCHOWE, I.N.O. |
| 1.3L | 0359 | MATERIAŁY, WYBUCHOWE, I.N.O. |
| 0249 | URZĄDZENIA, AKTYWOWANE WODĄ z ładunkiem rozrywającym, napędzającym lub miotającym | |
| 0356 | PRZEDMIOTY, WYBUCHOWE, I.N.O. | |
| 1.4B | 0350 | PRZEDMIOTY, WYBUCHOWE, I.N.O. |
| 0383 | SKŁADNIKI, ŁAŃCUCHA WYBUCHOWEGO, I.N.O. | |
| 1.4C | 0479 | MATERIAŁY, WYBUCHOWE, I.N.O. |
| 0501 | MATERIAŁ MIOTAJĄCY, STAŁY | |
| 0351 | PRZEDMIOTY, WYBUCHOWE, I.N.O. | |
| 1.4D | 0480 | MATERIAŁY, WYBUCHOWE, I.N.O. |
| 0352 | PRZEDMIOTY, WYBUCHOWE, I.N.O. | |
| 1.4E | 0471 | PRZEDMIOTY, WYBUCHOWE, I.N.O. |
| 1.4F | 0472 | PRZEDMIOTY, WYBUCHOWE, I.N.O. |
| 1.4G | 0485 | MATERIAŁY, WYBUCHOWE, I.N.O. |
| 0353 | PRZEDMIOTY, WYBUCHOWE, I.N.O. | |
| 1.4S | 0481 | MATERIAŁY, WYBUCHOWE, I.N.O. |
| 0349 | PRZEDMIOTY, WYBUCHOWE, I.N.O. | |
| 0384 | SKŁADNIKI, ŁAŃCUCHA WYBUCHOWEGO, I.N.O. | |
| 1.5D | 0482 | MATERIAŁY, WYBUCHOWE, BARDZO NIEWRAŻLIWE (MATERIAŁY, EVI) I.N.O. |
| 1.6N | 0486 | PRZEDMIOTY, WYBUCHOWE, BARDZO NIEWRAŻLIWE (PRZEDMIOTY, EEI), I.N.O. |
| 0190 | PRÓBKI, MATERIAŁ WYBUCHOWY, inny niż materiały inicjujące | |
| UWAGA: Podklasa i grupa zgodności powinny być określone przez właściwą władzę zgodnie z zasadami podanymi pod 2.2.1.1.4. |
2.2.2 Klasa 2 Gazy
2.2.2.1 Kryteria
2.2.2.1.1 Tytuł klasy 2 obejmuje gazy czyste, mieszaniny gazów, mieszaniny jednego lub więcej gazów z jednym lub wieloma innymi materiałami i przedmioty zawierające takie materiały.
Gazami są materiały, które:
(a) w temperaturze 50°C mają prężność par większą niż 300 kPa (3 bary); lub
(b) są całkowicie w stanie gazowym w temperaturze 20°C pod ciśnieniem normalnym 101,3 kPa.
UWAGA 1: UN 1052 FLUOROWODÓR, BEZWODNY jest zaklasyfikowany do klasy 8.
UWAGA 2: Czysty gaz może zawierać inne składniki pochodzące z procesu jego wytwarzania lub dodane w celu zapewnienia trwałości produktu, pod warunkiem, że stężenie tych składników nie powoduje zmiany jego klasyfikacji lub warunków jego przewozu takich jak np.: stopień napełnienia, ciśnienie napełnienia lub ciśnienie próbne.
UWAGA 3: Pozycje i.n.o. podane pod 2.2.2.3 mogą obejmować gazy czyste oraz mieszaniny
gazów.
UWAGA 4: Napoje gazowane nie podlegają przepisom ADR.
2.2.2.1.2 Materiały i przedmioty klasy 2 dzielą się następująco:
1. Gaz sprężony: gaz, który zapakowany pod ciśnieniem w celu przewozu pozostaje całkowicie w stanie gazowym do temperatury -50°C; kategoria ta obejmuje wszystkie gazy charakteryzujące się temperaturą krytyczną niższą lub równą -50°C;
2. Gaz skroplony: gaz, który zapakowany pod ciśnieniem w celu przewozu znajduje się częściowo w stanie ciekłym w temperaturach powyżej -50°C. Rozróżnia się:
Gaz skroplony pod wysokim ciśnieniem: gaz o temperaturze krytycznej powyżej -50°C i niższej lub równej +65°C; oraz
Gaz skroplony pod niskim ciśnieniem: gaz o temperaturze krytycznej powyżej +65°C;
3. Gaz schłodzony skroplony: gaz, który zapakowany pod ciśnieniem w celu przewozu znajduje się częściowo w stanie ciekłym ze względu na jego niską temperaturę;
4. Gaz rozpuszczony: gaz, który zapakowany pod ciśnieniem w celu przewozu jest rozpuszczony w ciekłym rozpuszczalniku;
5. Pojemniki aerozolowe i naczynia, małe, zawierające gaz (naboje gazowe);
6. Inne przedmioty zawierające gaz pod ciśnieniem;
7. Gazy niesprężone podlegające wymaganiom szczególnym (próbki gazu).
2.2.2.1.3 Materiały i przedmioty (z wyjątkiem aerozoli) klasy 2 zaliczone są do jednej z następujących grup zgodnie z ich właściwościami niebezpiecznymi:
A duszące
O utleniające
F palne
T trujące
TF trujące, palne
TC trujące, żrące
TO trujące, utleniające
TFC trujące, palne, żrące
OC trujące, utleniające, żrące
Odnośnie do gazów i mieszanin gazów łączących, zgodnie z kryteriami, właściwości niebezpieczne więcej niż jednej grupy, należy przyjmować dominację grup oznaczonych literą T przed pozostałymi grupami. Natomiast grupy oznaczone literą F dominują nad grupami oznaczonymi literami A lub O.
UWAGA 1: W Przepisach Modelowych ONZ, w Kodeksie IMDG oraz w Instrukcjach Technicznych ICAO dotyczących bezpiecznego transportu towarów niebezpiecznych drogą lotniczą, gazy zaliczane są, na podstawie zagrożenia dominującego, do jednej z trzech następujących podklas:
podklasa 2.1: gazy palne (odpowiadające grupom oznaczonym literą F);
podklasa 2.2: gazy niepalne, nietrujące (odpowiadające grupom oznaczonym literami A lub O);
podklasa 2.3: gazy trujące (odpowiadające grupom oznaczonym literą T, tzn. T, TF, TC, TO, TFC i TOC).
UWAGA 2: Naczynia, małe, zawierające gaz (UN2037) powinny być zaliczane do grup od A do TOC, zgodnie z zagrożeniem stwarzanym przez zawartość. Odnośnie do aerozoli (UN 1950), patrz 2.2.2.1.6.
UWAGA 3: Gazy żrące uważane są za trujące i z tego wzglądu klasyfikowane są do grup TC, TFC lub TOC.
UWAGA 4: Mieszaniny zawierające więcej niż 21% objętościowych tlenu powinny być klasyfikowane, jako utleniające.
2.2.2.1.4 Jeżeli mieszanina klasy 2, wymieniona z nazwy w tabeli A w dziale 3.2 spełnia różne kryteria wymienione pod 2.2.2.1.2 i 2.2.2.1.5, to mieszanina ta powinna być zaklasyfikowana zgodnie z kryteriami i zaliczona do odpowiedniej pozycji I.N.O.
2.2.2.1.5 Materiały i przedmioty (z wyjątkiem aerozoli) klasy 2, które nie są wymienione z nazwy w tabeli A w dziale 3.2, powinny być zaklasyfikowane do pozycji grupowej wymienionej pod 2.2.2.3, zgodnie z 2.2.2.1.2 i 2.2.2.1.3. Powinny być stosowane następujące kryteria:
Gazy duszące
Gazy, które nie są utleniające, palne i trujące, i które rozcieńczają lub zastępują tlen w powietrzu.
Gazy palne
Gazy, które w temperaturze 20°C i pod ciśnieniem normalnym 101,3 kPa:
(a) są zapalne, gdy ich stężenie w mieszaninie z powietrzem wynosi 13% objętościowych lub mniej; lub
(b) mają przedział zapalności w powietrzu co najmniej 12 punktów procentowych, bez względu na dolną granicę zapalności.
Zapalność powinna być oznaczana za pomocą badań lub obliczana zgodnie z metodą przyjętą przez ISO (patrz norma ISO 10156:1996).
Jeżeli dostępne dane są niedostateczne dla zastosowania tej metody, to mogą być przeprowadzane badania metodą równoważną uznaną przez właściwą władzę kraju pochodzenia. Jeżeli kraj pochodzenia nie jest Stroną Umowy ADR, to metody te powinny być uznane przez właściwą władzę pierwszego Państwa-Strony Umowy ADR, do którego dociera ładunek.
Gazy utleniające
Gazy, które mogą generalnie, wskutek wydzielania tlenu, powodować lub wzmagać palenie innych materiałów w stopniu większym niż powietrze. Natężenie działania utleniającego można określić zarówno za pomocą badań, jak też poprzez obliczenie metodami przyjętymi przez ISO (patrz norma ISO 10156:1996 i ISO 10156-2:2005).
Gazy trujące
UWAGA: Gazy spełniające w całości łub w części kryteria toksyczności wynikające z ich działania żrącego, powinny być klasyfikowane, jako trujące. Patrz także kryteria zawarte pod "Gazy żrące " w celu określenia dodatkowego zagrożenia działaniem żrącym.
Gazy, które:
(a) są znane, jako trujące lub żrące dla ludzi i powodują zagrożenie zdrowia; lub
(b) są podejrzane o działanie trujące lub żrące dla ludzi, ponieważ wartość ich toksyczności ostrej LC50, zbadana zgodnie z 2.2.61.1, jest równa lub niższa niż 5000 ml/m3 (ppm).
W przypadku mieszanin gazów (włącznie z parami materiałów innych klas) może być zastosowany następujący wzór:
gdzie:
fi = ułamek molowy i-tego składnika mieszaniny
Ti = wskaźnik toksyczności i-tego składnika mieszaniny. Ti równy jest wartości LC50 gazu podanej w instrukcji pakowania P 200 pod 4.1.4.1.
Jeżeli w instrukcji pakowania P 200 pod 4.1.4.1 nie jest podana wartość LC50, to można zastosować wartość LC50 dostępną w literaturze naukowej.
Gdy nie jest znana wartość LC50 gazu, to wskaźnik toksyczności określa się przy użyciu najniższej wartości LC50 materiału o podobnym działaniu chemicznym i fizjologicznym lub poprzez badanie, jeżeli jest to tylko praktycznie możliwe.
Gazy żrące
Gazy lub mieszaniny gazów spełniające w całości kryteria toksyczności wynikające z ich działania żrącego, powinny być zaklasyfikowane, jako trujące z dodatkowym zagrożeniem działania żrącego.
Mieszanina gazów uznana za trującą w wyniku połączonego działania żrącego i trującego, jest charakteryzowana działaniem żrącym, jako zagrożeniem dodatkowym, jeżeli znane jest, niszczące działanie takiej mieszaniny na ludzką skórę, oczy lub błony śluzowe lub gdy wartość LC50 składników żrących mieszaniny jest równa lub niższa niż 5000 ml/m3 (ppm), przy czym LC50 oblicza się według wzoru:
gdzie:
fci = ułamek molowy i-tego składnika żrącego mieszaniny.
Tci= wskaźnik toksyczności i-tego składnika żrącego mieszaniny. Tci równy jest wartości LC50 gazu podanej w instrukcji pakowania P 200 pod 4.1.4.1.
Jeżeli w instrukcji pakowania P 200 pod 4.1.4.1 nie jest podana wartość LC50, to można zastosować wartość LC50 dostępną w literaturze naukowej.
Gdy nie jest znana wartość LC50 gazu, to wskaźnik toksyczności określa się przy użyciu najniższej wartości LC50 materiału o podobnym działaniu chemicznym i fizjologicznym lub poprzez badanie, jeżeli jest to tylko możliwe.
2.2.2.1.6 Aerozole
Aerozole (UN 1950) zaliczone są do jednej z następujących grup, zgodnie z ich właściwościami niebezpiecznymi:
A duszące;
O utleniające;
F palne;
T trujące;
C żrące;
CO żrące, utleniające;
FC palne, żrące;
TF trujące, palne;
TC trujące, żrące;
TO trujące, utleniające;
TFC trujące, palne, żrące;
TOC trujące, utleniające, żrące.
Klasyfikacja zależy od rodzaju zawartości pojemnika aerozolowego.
UWAGA: W pojemnikach aerozolowych nie powinny być stosowane, jako gazy wypędzające gazy odpowiadające definicji gazów trujących zgodnie z 2.2.2.1.5 lub gazów piroforycznych zgodnie z instrukcją pakowania P200 podaną pod 4.1.4.1. Aerozole z zawartością spełniającą w zakresie działania trującego lub żrącego kryteria I grupy pakowania, nie powinny być dopuszczone do przewozu (patrz także 2.2.2.2.2).
Powinny być stosowane następujące kryteria:
(a) zaliczanie do grupy A powinno być stosowane wówczas, gdy zawartość nie spełnia kryteriów żadnej innej grupy, zgodnie z ustępem (b) do (f) poniżej;
(b) zaliczanie do grupy O powinno być stosowane wówczas, gdy aerozol zawiera gaz utleniający zgodnie z 2.2.2.1.5;
(c) zaliczanie do grupy F powinno być zastosowane, jeżeli zawartość składnika palnego wynosi 85% masowych lub więcej, a ciepło spalania wynosi 30 kJ/g lub więcej.
Zaliczenia tego nie należy stosować, jeżeli zawartość składnika palnego wynosi 1% masowy lub mniej, a ciepło spalania ma wartość mniejszą niż 20 kJ/g.
W innych przypadkach aerozol powinien być badany pod kątem palności zgodnie z metodami badań opisanymi w Podręczniku badań i kryteriów, Część III, rozdział 31.
Aerozole skrajnie łatwo palne i łatwo palne powinny być zaliczane do grupy F.
UWAGA: Składnikami palnymi są łatwo palne ciecze, palne materiały stałe lub palne gazy lub ich mieszaniny jak zdefiniowano w Uwagach 1 do 3 podrozdziału 31.1.3 Części III Podręcznika badań i kryteriów. Określenie to nie obejmuje materiałów piroforycznych, samonagrzewających się lub reagujących z wodą. Ciepło spalania powinno być oznaczane jedną z następujących metod: ASTM D 240, ISO/FDIS 13943:1999 (E/F) 86.1 do 86.3 lub NFPA 30B.
(d) zaliczanie do grupy T powinno być stosowane wówczas, jeżeli zawartość, inna niż gaz wypędzający z pojemnika aerozolowego, klasyfikowana jest w klasie 6.1 do grup pakowania II lub III;
(e) zaliczanie do grupy C powinno być stosowane wówczas, jeżeli zawartość, inna niż gaz wypędzający z pojemnika aerozolowego, spełnia kryteria klasy 8 dla II lub III grupy pakowania;
(f) jeżeli spełnione są kryteria dla więcej niż jednej grupy spośród grup O, F, T i C, to należy stosować odpowiednio zaliczanie do grup CO, FC, TF, TC TO, TFC lub TOC.
2.2.2.2 Gazy niedopuszczone do przewozu
2.2.2.2.1 Materiały chemicznie niestabilne klasy 2 nie są dopuszczone do przewozu, jeżeli nie zostały podjęte wszelkie niezbędne środki dla uniknięcia niebezpiecznej reakcji podczas ich normalnego przewozu, np.: rozkładu, dysproporcjonowania lub polimeryzacji. Z tego względu należy przestrzegać w szczególności, aby naczynia i cysterny nie zawierały żadnych materiałów inicjujących takie reakcje.
2.2.2.2.2 Następujące materiały i mieszaniny nie powinny być dopuszczone do przewozu:
- UN 2186 CHLOROWODÓR, SKROPLONY SCHŁODZONY;
- UN 2421 TRÓJTLENEK AZOTU;
- UN 2455 AZOTYN METYLU;
- gazy skroplone schłodzone, które nie mogą być zaklasyfikowane do kodów klasyfikacyjnych 3A, 3O lub 3F;
- gazy rozpuszczone, które nie mogą być zaklasyfikowane do numerów UN 1001, 2073 lub 3318;
- aerozole, w których jako gazy wypędzające stosowane są gazy trujące zgodnie z 2.2.2.1.5 lub piroforyczne zgodnie z instrukcją pakowania P200 podaną pod 4.1.4.1;
- aerozole z zawartością spełniającą kryteria I grupy pakowania w zakresie działania trującego lub żrącego (patrz 2.2.61 i 2.2.8);
- naczynia, małe, zawierające gazy, które są silnie trujące (LC50 niższe niż 200 ppm) lub piroforyczne zgodnie z instrukcją pakowania P200 podaną pod 4.1.4.1.
2.2.2.3 Wykaz pozycji grupowych
| Gazy sprężone |
| Kod klasyfikacyjny | UN | materiału lub przedmiotu |
| 1 A | 1956 | GAZ SPRĘŻONY, I.N.O. |
| 1 O | 3156 | GAZ SPRĘŻONY, UTLENIAJĄCY, I.N.O. |
| 1 F | 1964 1954 | WĘGLOWODORY GAZOWE, MIESZANINA SPRĘŻONA, I.N.O. GAZ SPRĘŻONY, PALNY, I.N.O. |
| 1 T | 1955 | GAZ SPRĘŻONY, TRUJĄCY, I.N.O. |
| 1 TF | 1953 | GAZ SPRĘŻONY, TRUJĄCY, PALNY, I.N.O. |
| 1 TC | 3304 | GAZ SPRĘŻONY, TRUJĄCY, ŻRĄCY, I.N.O. |
| 1 TO | 3303 | GAZ SPRĘŻONY, TRUJĄCY, UTLENIAJĄCY, I.N.O. |
| 1 TFC | 3305 | GAZ SPRĘŻONY, TRUJĄCY, PALNY, ŻRĄCY, I.N.O. |
| 1 TOC | 3306 | GAZ SPRĘŻONY, TRUJĄCY, UTLENIAJĄCY, ŻRĄCY, I.N.O. |
| Gazy skroplone |
| Kod klasyfikacyjny | UN | materiału lub przedmiotu |
| 2 A | 1058 | GAZY SKROPLONE, niepalne, ładowane z azotem, dwutlenkiem węgla lub powietrzem |
| 1078 | GAZ CHŁODNICZY, I.N.O. taki jak mieszaniny gazów oznaczone literą R ..., które jako: Mieszanina F 1, ma prężność par w temperaturze 70 °C nie większą niż 1,3 MPa (13 barów) i gęstość w temperaturze 50 °C nie mniejszą niż dwuchlorofluorometan (1,30 kg/l); Mieszanina F 2, ma prężność par w temperaturze 70 °C nie większą niż 1,9 MPa (19 barów) i gęstość w temperaturze 50°C nie mniejszą niż dwuchlorodwufluorometan (1,21 kg/l); Mieszanina F 3, ma prężność par w temperaturze 70 °C nie większą niż 3 MPa (30 barów) i gęstość w temperaturze 50°C nie mniejszą niż chlorodwufluorometan (1,09 kg/l); Mieszanina F 1, ma prężność par w temperaturze 70 °C nie większą niż 1,3 MPa (13 barów) i gęstość w temperaturze 50 °C nie mniejszą niż dwuchlorofluorometan (1,30 kg/l); Mieszanina F 2, ma prężność par w temperaturze 70 °C nie większą niż 1,9 MPa (19 barów) i gęstość w temperaturze 50°C nie mniejsząniż dwuchlorodwufluorometan (1,21 kg/l); Mieszanina F 3, ma prężność par w temperaturze 70 °C nie większą niż 3 MPa (30 barów) i gęstość w temperaturze 50°C nie mniejsząniż chlorodwufluorometan (1,09 kg/l); UWAGA: Trójchlorofluorometan (Gaz chłodniczy R 11), 1,1,2-trójchloro-1,2,2-trójfluoroetan (Gaz chłodniczy R 113), 1,1,1-trójchloro-2,2,2-trójfluoroetan (Gaz chłodniczy R 113a), 1-chloro-1,2,2-trójfluoroetan (Gaz chłodniczy R 133) i 1-chloro-1,1,2-trójfluoroetan (Gaz chłodniczy R 133b) nie są materiałami klasy 2. Mogą być jednak wprowadzane do składu mieszanin F 1 do F 3. | |
| 1968 | GAZ INSEKTOBÓJCZY, I.N.O. | |
| 3163 | GAZ SKROPLONY, I.N.O. | |
| 2O | 3157 | GAZ SKROPLONY, UTLENIAJĄCY, I.N.O. |
| 2F | 1010 | BUTADIENY I WĘGLOWODORY W MIESZANINIE, STABILIZOWANEJ, o prężności par w 70°C nie wyższej niż 1,1 MPa (11 barów) i gęstości w 50°C nie niższej niż 0,525 kg/l. UWAGA: Butadieny, stabilizowane zaklasyfikowane są także do UN1010, patrz Tabela A w Dziale 3.2. |
| 1060 | METYLOACETYLEN I PROPADIEN, MIESZANINA, STABILIZOWANA, taka jak mieszaniny metyloacetylenu i propadienu z węglowodorami, które jako: Mieszanina P1, zawiera nie więcej niż 63% objętościowych metyloacetylenu i propadienu i nie więcej niż 24% objętościowych propanu i propylenu, przy czym zawartość procentowa węglowodorów nasyconych C4 powinna wynosić co najmniej 14% objętościowych; oraz jako Mieszanina P2, zawiera nie więcej niż 48% objętościowych metyloacetylenu i propadienu i nie więcej niż 50% objętościowych propanu i propylenu, przy czym zawartość procentowa węglowodorów nasyconych C4 powinna wynosić co najmniej 5% objętościowych, oraz mieszaniny propadienu z 1 to 4% metyloacetylenu. | |
| 2F cd | 1965 | MIESZANINA WĘGLOWODORÓW GAZOWYCH, SKROPLONA, I.N.O., taka jak mieszaniny, które jako: Mieszanina A, ma prężność par w temperaturze 70°C nie większą niż 1,1 MPa (11 barów) i gęstość w temperaturze 50°C nie mniejszą niż 0,525 kg/l; Mieszanina A01, ma prężność par w temperaturze 70°C nie większą niż 1,6 MPa (16barów) i gęstość w temperaturze 50°C nie mniejszą niż 0,516 kg/l; Mieszanina A02, ma prężność par w temperaturze 70°C nie większą niż 1,6 MPa (16barów) i gęstość w temperaturze 50°C nie mniejszą niż 0,505 kg/l; Mieszanina A0, ma prężność par w temperaturze 70°C nie większą niż 1,6 MPa (16 barów) i gęstość w temperaturze 50°C nie mniejszą niż 0,495 kg/l; Mieszanina A1, ma prężność par w temperaturze 70°C nie większą niż 2,1 MPa (21 barów) i gęstość w temperaturze 50°C nie mniejszą niż 0,485 kg/l; Mieszanina B1, ma prężność par w temperaturze 70°C nie większą niż 2,6 MPa (26 barów) i gęstość w temperaturze 50°C nie mniejszą niż 0,474 kg/l; Mieszanina B2, ma prężność par w temperaturze 70°C nie większą niż 2,6 MPa (26 barów) i gęstość w temperaturze 50°C nie mniejszą niż 0,463 kg/l; Mieszanina B, ma prężność par w temperaturze 70°C nie większą niż 2,6 MPa (26 barów) i gęstość w temperaturze 50°C nie mniejszą niż 0,450 kg/l; Mieszanina C, ma prężność par w temperaturze 70°C nie większą niż 3,1 MPa (31 barów) i gęstość w temperaturze 50°C nie mniejszą niż 0,440 kg/l; UWAGA 1: W przypadku powyższych mieszanin, dozwolone jest stosowanie następujących nazw handlowych dla opisanych materiałów: dla mieszanin A, A01, A02 i .40: BUTAN; dla mieszaniny C: PROPAN. UWAGA 2: W przypadku przewozu drogowego wykonywanego bezpośrednio przed lub po przewozie morskim lub powietrznym zamiast pozycji UN 1965 MIESZANINA WĘGLOWODORÓW GAZOWYCH, SKROPLONA, INO. może być stosowana pozycja UN 1075 GAZY NAFTOWE, SKROPLONE. |
| 3354 | GAZ INSEKTOBÓJCZY, PALNY, I.N.O. | |
| 3161 | GAZ SKROPLONY, PALNY, I.N.O. | |
| 2T | 1967 | GAZ INSEKTOBÓJCZY, TRUJĄCY, I.N.O. |
| 3162 | GAZ SKROPLONY, TRUJĄCY, I.N.O. | |
| 2TF | 3355 | GAZ INSEKTOBÓJCZY, TRUJĄCY, PALNY, I.N.O. |
| 3160 | GAZ SKROPLONY, TRUJĄCY, PALNY, I.N.O. | |
| 2TC | 3308 | GAZ SKROPLONY, TRUJĄCY, ŻRĄCY, I.N.O. |
| 2 TO | 3307 | GAZ SKROPLONY, TRUJĄCY, UTLENIAJĄCY, I.N.O. |
| 2 TFC | 3309 | GAZ SKROPLONY, TRUJĄCY, PALNY, ŻRĄCY I.N.O. |
| 2 TOC | 3310 | GAZ SKROPLONY, TRUJĄCY, UTLENIAJĄCY, ŻRĄCY I.N.O. |
| Gazy schłodzone skroplone |
| Kod klasyfikacyjny | UN | materiału lub przedmiotu |
| 3 A | 3158 | GAZ, SCHŁODZONY SKROPLONY, I.N.O. |
| 3 O | 3311 | GAZ, SCHŁODZONY SKROPLONY, UTLENIAJĄCY, I.N.O. |
| 3 F | 3312 | GAZ, SCHŁODZONY SKROPLONY, PALNY, I.N.O. |
| Gazy rozpuszczone |
| Kod klasyfikacyjny | UN | materiału lub przedmiotu |
| 4 | Do przewozu dopuszczone są tylko materiały wymienione w tabeli A w dziale 3.2 |
| Pojemniki aerozolowe i naczynia, małe, zawierające gaz |
| Kod klasyfikacyjny | UN | materiału lub przedmiotu |
| 5 | 1950 | AEROZOLE |
| 2037 | NACZYNIA, MAŁE, ZAWIERAJĄCE GAZ (NABOJE GAZOWE) bez urządzenia opróżniającego, jednorazowego użytku |
| Inne przedmioty zawierające gaz pod ciśnieniem |
| Kod klasyfikacyjny | UN | materiału lub przedmiotu |
| 6A | 2857 | URZĄDZENIA CHŁODNICZE zawierające niepalne, nietrujące gazy lub roztwory amoniaku (UN2672) |
| 3164 | PRZEDMIOTY, POD CIŚNIENIEM, PNEUMATYCZNYM (zawierające gaz niepalny) lub | |
| 3164 | PRZEDMIOTY, POD CIŚNIENIEM, HYDRAULICZNYM (zawierające gaz niepalny) | |
| 6F | 3150 | URZĄDZENIA, MAŁE, ZASILANE WĘGLOWODORAMI GAZOWYMI lub |
| 3150 | WKŁADY DO MAŁYCH URZĄDZEŃ Z WĘGLOWODORAMI GAZOWYMI, z urządzeniem opróżniającym | |
| 3478 | WKŁADY DO OGNIW PALIWOWYCH zawierające gaz skroplony palny lub | |
| 3478 | WKŁADY DO OGNIW PALIWOWYCH ZAWARTE W URZĄDZENIU, zawierające gaz skroplony palny lub | |
| 3478 | WKŁADY DO OGNIW PALIWOWYCH ZAPAKOWANE Z URZĄDZENIEM, zawierające gaz skroplony palny lub | |
| 3479 | WKŁADY DO OGNIW PALIWOWYCH zawierające wodór w wodorku metalu lub | |
| 3479 | WKŁADY DO OGNIW PALIWOWYCH ZAWARTE W URZĄDZENIU, zawierające wodór w wodorku metalu lub | |
| 3479 | WKŁADY DO OGNIW PALIWOWYCH ZAWARTE W URZĄDZENIU, zawierające wodór w wodorku metalu lub |
| Inne przedmioty zawierające gaz pod ciśnieniem |
| Kod klasyfikacyjny | UN | materiału lub przedmiotu |
| 7 F | 3167 | PRÓBKA GAZU, BEZCIŚNIENIOWA, PALNA, I.N.O. niechłodzona nieskroplona |
| 7 T | 3169 | PRÓBKA GAZU, BEZCIŚNIENIOWA, TRUJĄCA, I.N.O. niechłodzona nieskroplona |
| 7 TF | 3168 | PRÓBKA GAZU, BEZPIECZEŃSTWA, TRUJĄCA, PALNA, I.N.O. nieskroplona nieschłodzona |
2.2.3 Klasa 3 Ciecze ciekłe zapalne
2.2.3.1 Kryteria
2.2.3.1.1 Tytuł klasy 3 obejmuje materiały i przedmioty zawierające materiały tej klasy, które:
- są ciekłe zgodnie z kryterium podanym pod literą (a) w definicji "materiału ciekłego" w rozdziale 1.2.1;
- w temperaturze 50°C mają prężność par nie większą niż 300 kPa (3 bary) i nie są całkowicie w stanie gazowym w temperaturze 20°C i pod ciśnieniem normalnym 101,3 kPa; oraz
- mają temperaturę zapłonu nie wyższą niż 60°C (patrz rozdział 2.3.3.1 dotyczący odpowiedniego badania).
Tytuł klasy 3 obejmuje również materiały ciekłe oraz stopione materiały stałe o temperaturze zapłonu wyższej niż 60°C, które są przewożone lub dostarczone do przewozu w stanie podgrzanym do temperatury równej lub wyższej niż ich temperatura zapłonu. Materiały takie klasyfikowane są do UN 3256.
Tytuł klasy 3 obejmuje również materiały wybuchowe ciekłe odczulone. Materiały wybuchowe ciekłe odczulone są to materiały wybuchowe, które są rozpuszczone lub zawieszone w wodzie lub innych materiałach ciekłych w celu utworzenia jednorodnej, mieszaniny ciekłej o zredukowanych właściwościach wybuchowych. Takie pozycje mają w tabeli A w dziale 3.2 numery UN: 1204, 2059, 3064, 3343, 3357 i 3379.
Dla celów przewozu tankowcami, tytuł klasy 3 obejmuje również następujące materiały, które:
- mają temperaturę zapłonu wyższą niż 60°C i które są przewożone lub dostarczone do przewozu w temperaturze mieszczącej się w zasięgu 15 K poniżej temperatury zapłonu;
- mają temperaturę samozapłonu wynoszącą 200°C lub niższą i które nie są wymienione nigdzie indziej.
UWAGA 1: Materiały o temperaturze zapłonu powyżej 35°C, nietrujące i nieżrące, które nie podtrzymują palenia zgodnie z kryteriami podanymi w podrozdziale 32.2.5. części III "Podręcznika badań i kryteriów", nie są materiałami klasy 3; jeżeli jednak materiały te przewożone są lub dostarczone do przewozu w stanie podgrzanym do temperatury równej lub wyższej niż ich temperatura zapłonu, to są one materiałami klasy 3.
UWAGA 2: W odstępstwie od przepisu podanego pod 2.2.3.1.1 powyżej, paliwo do silników Diesla, olej gazowy i olej opałowy (lekki), o temperaturze zapłonu wyższej niż 60 °C, ale nie wyższej niż 100°C, powinny być uważane za materiały klasy 3, UN 1202.
UWAGA 3: Materiały ciekłe, które są silnie trujące inhalacyjnie, o temperaturze zapłonu poniżej 23°C oraz materiały trujące o temperaturze zapłonu 23°C lub wyższej, są materiałami klasy 6.1 (patrz 2.2.61.1).
UWAGA 4: Substancje i preparaty ciekłe zapalne, stosowane, jako pestycydy, które są silnie trujące, trujące lub słabo trujące i mają temperaturę zapłonu 23°C lub wyższą, są materiałami klasy 6.1 (patrz 2.2.61.1).
UWAGA 5: Dla celów przewozu tankowcami, materiały o temperaturze zapłonu wyższej niż 60° C, ale nie wyższej niż 100°C, są materiałami klasy 9 (numer identyfikacyjny 9003).
2.2.3.1.2 Materiały i przedmioty klasy 3 dzielą się następująco:
F Materiały ciekłe zapalne, bez zagrożenia dodatkowego:
F1 Materiały ciekłe zapalne o temperaturze zapłonu nie wyższej niż 60°C;
F2 Materiały ciekłe zapalne o temperaturze zapłonu powyżej 60°C, które są przewożone lub dostarczane do przewozu w temperaturze równej lub wyższej niż ich temperatura zapłonu (materiały o podwyższonej temperaturze);
F3 Materiały o temperaturze zapłonu powyżej 60°C, które są przewożone lub dostarczone do przewozu w temperaturze mieszczącej się w zasięgu 15 K poniżej temperatury zapłonu;
F4 Materiały o temperaturze samozapłonu wynoszącej 200°C lub niższej i które nie są wymienione nigdzie indziej.
FT Materiały ciekłe zapalne, trujące:
FT1 Materiały ciekłe zapalne, trujące;
FT2 Pestycydy;
FC Materiały ciekłe zapalne, żrące;
FTC Materiały ciekłe zapalne, trujące, żrące;
D Materiały wybuchowe ciekłe odczulone.
2.2.3.1.3 Materiały i przedmioty zaklasyfikowane do klasy 3 wymienione są w tabeli A w dziale 3.2. Materiały niewymienione z nazwy w tabeli A w dziale 3.2, powinny być zaklasyfikowane do odpowiedniej pozycji pod 2.2.3.3 oraz zaliczone do odpowiedniej grupy pakowania, zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału. Materiały ciekłe zapalne powinny być zaliczone do jednej z następujących grup pakowania, odpowiednio do stopnia zagrożenia stwarzanego przez nie podczas przewozu:
| (i) | Temperatura zapłonu (tygiel zamknięty) | Temperatura początku wrzenia | |
| I | - | ≤ 35°C | |
| IIa | < 23°C | > 35°C | |
| IIIa | ≥ 23°C i ≤ 60°C | > 35°C |
a Patrz także 2.2.3.1.4.
W przypadku materiału ciekłego charakteryzującego się zagrożeniem(ami) dodatkowym(mi), należy wziąć pod uwagę grupę pakowania określoną na podstawie tabeli podanej powyżej oraz grupę pakowania dla zagrożenia(eń) dodatkowego(ych); następnie należy określić klasyfikację i grupę pakowania zgodnie z tabelą pierwszeństwa zagrożeń podaną pod 2.1.3.10.
2.2.3.1.4 Mieszaniny i preparaty ciekłe lub lepkie, włącznie z zawierającymi nie więcej niż 20% nitrocelulozy o zawartości azotu w suchej masie nie większej niż 12.6%, powinny być zaliczane do III grupy pakowania tylko wówczas, jeżeli spełniają następujące wymagania:
(a) wysokość oddzielającej się warstwy rozpuszczalnika powinna być mniejsza niż 3% całkowitej wysokości próbki w próbie oddzielenia rozpuszczalnika (patrz "Podręcznik badań i kryteriów ", część III, podrozdział 32.5.1); oraz
(b) lepkość 87 i temperatura zapłonu są zgodne z następującą tabelą:
| Lepkość kinematyczna (ekstrapolowana) ? (przy szybkości ścinania bliskiej 0) mm2/s w temp. 23°C | Czas wypływu t zgodnie z ISO 2431:1993 | Temperatura zapłonu w °C | |
| w sekundach | średnica dyszy w mm | ||
| 20 < v ≤ 80 | 20 < t ≤ 60 | 4 | wyższa niż 17 |
| 80 < v ≤ 135 | 60 < t ≤ 100 | 4 | wyższa niż 10 |
| 135 < v ≤ 220 | 20 < t ≤ 32 | 6 | wyższa niż 5 |
| 220 < v ≤ 300 | 32 < t ≤ 44 | 6 | wyższa niż -1 |
| 300 < v ≤ 700 | 44 < t ≤ 100 | 6 | wyższa niż -5 |
| 700 < v | 100 < t | 6 | -5 lub niższa |
UWAGA: Mieszaniny zawierające więcej, niż 20%, ale nie więcej niż 55% nitrocelulozy, o zawartości azotu w suchej masie nie większej, niż 12,6%, są materiałami zaklasyfikowanymi do UN 2059.
Mieszaniny o temperaturze zapłonu poniżej 23°C i zawierające:
- więcej niż 55% nitrocelulozy o dowolnej zawartości azotu; lub
- nie więcej niż 55% nitrocelulozy o zawartości azotu w suchej masie większej niż 12,6% są materiałami klasy 1 (UN 0340 lub 0342) lub klasy 4.1 (UN 2555, 2556 lub 2557).
2.2.3.1.5 Roztwory i mieszaniny jednorodne nietrujące, nieżrące i niezagrażające środowisku, o temperaturze zapłonu, co najmniej 23°C (materiały lepkie, takie jak farby i lakiery, z wyjątkiem materiałów zawierających więcej niż 20% nitrocelulozy), zapakowane w naczynia o pojemności nie większej niż 450 litrów nie podlegają przepisom ADN, jeżeli w próbie oddzielania rozpuszczalnika (patrz "Podręcznik badań i kryteriów", część III, podrozdział 32.5.1) wysokość oddzielonej warstwy rozpuszczalnika jest mniejsza niż 3% wysokości całkowitej, oraz jeżeli materiał w temperaturze 23°C ma czas wypływu z kubka wypływowego według normy ISO 2431:1993 o średnicy dyszy wypływowej 6 mm:
(a) nie krótszy niż 60 sekund, lub
(b) nie krótszy niż 40 sekund i zawiera nie więcej niż 60% materiałów klasy 3.
2.2.3.1.6 Jeżeli materiały klasy 3, w wyniku domieszek, przechodzą do kategorii zagrożeń innych niż te, do których należą materiały wymienione z nazwy w tabeli A w dziale 3.2, to takie mieszaniny i roztwory powinny być zaklasyfikowane do pozycji właściwej ze względu na rzeczywiste natężenie stwarzanego przez nie zagrożenia.
UWAGA: Odnośnie do klasyfikacji roztworów i mieszanin (takich jak preparaty i odpady), patrz również 2.1.3.
2.2.3.1.7 Na podstawie badań przeprowadzonych zgodnie z przepisami 2.3.3.1 i 2.3.4 oraz kryteriów podanych pod 2.2.3.1.1 można również stwierdzić, że rodzaj roztworu lub mieszaniny wymienionych z nazwy lub zawierających materiał wymieniony z nazwy jest taki, że takie roztwory lub mieszaniny nie podlegają przepisom niniejszej klasy (patrz również 2.1.3).
2.2.3.2 Materiały niedopuszczone do przewozu
2.2.3.2.1 Materiały klasy 3 podatne na tworzenie nadtlenków (jak np. eter lub niektóre materiały heterocykliczne zawierające tlen) nie powinny być dopuszczone do przewozu, jeżeli zawartość w nich nadtlenku, przeliczona na nadtlenek wodoru (H2O2), przekracza 0,3%. Zawartość nadtlenku powinna być określona w sposób podany w 2.3.3.2.
2.2.3.2.2 Materiały chemicznie niestabilne klasy 3 nie powinny być dopuszczone do przewozu, jeżeli nie zostały podjęte niezbędne środki zapobiegające niebezpiecznym reakcjom ich rozkładu lub polimeryzacji podczas przewozu. W tym celu należy w szczególności upewnić się, że naczynia i cysterny nie zawierają żadnych substancji inicjujących takie reakcje.
2.2.3.2.3 Materiały wybuchowe ciekłe odczulone, inne niż wymienione w tabeli A w dziale 3.2, nie powinny być dopuszczone do przewozu, jako materiały klasy 3.
2.2.3.3 Wykaz pozycji grupowych
2.2.41 Klasa 4.1 Materiały stale zapalne, materiały samoreaktywne oraz materiały wybuchowe stałe o zmniejszonej czułości (flegmatyzowane)
2.2.41.1 Kryteria
2.2.41.1.1 Tytuł klasy 4.1 obejmuje materiały i przedmioty zapalne, materiały wybuchowe odczulone, które są stałe zgodnie z kryterium podanym pod literą (a) w definicji "materiału stałego" w rozdziale 1.2.1 oraz materiały samoreaktywne ciekłe lub stałe.
Do klasy 4.1 należą następujące grupy:
- materiały stałe łatwo zapalne i przedmioty (patrz 2.2.41.1.3 do 2.2.41.1.8);
- materiały stałe samoreaktywne lub ciekłe (patrz 2.2.41.1.9 do 2.2.41.1.17);
- materiały wybuchowe stałe odczulone (patrz 2.2.41.1.18);
- materiały podobne do materiałów samoreaktywnych (patrz 2.2.41.1.19).
2.2.41.1.2 Materiały stałe i przedmioty klasy 4.1 dzielą się następująco:
F Materiały stałe zapalne, bez zagrożenia dodatkowego:
F1 Materiały organiczne;
F2 Materiały organiczne, stopione;
F3 Materiały nieorganiczne;
FO Materiały stałe zapalne, utleniające;
FT Materiały stałe zapalne, trujące:
FT1 Materiały organiczne, trujące;
FT2 Materiały nieorganiczne, trujące;
FC Materiały stałe zapalne, żrące:
FC1 Materiały organiczne, żrące;
FC2 Materiały nieorganiczne, żrące;
D Materiały wybuchowe stałe odczulone, niestwarzające zagrożenia dodatkowego;
DT Materiały wybuchowe stałe odczulone, trujące;
SR Materiały samoreaktywne:
SR1 Niewymagające temperatury kontrolowanej;
SR2 Wymagające temperatury kontrolowanej;
Materiały stałe zapalne
Definicje i właściwości
2.2.41.1.3 Materiały stałe zapalne są łatwo zapalającymi się ciałami stałymi oraz materiałami stałymi, które mogą zapalić się wskutek tarcia.
Materiałami stałymi łatwo zapalnymi są materiały sproszkowane, granulowane lub w postaci pasty, które uważa się za niebezpieczne, jeżeli mogą się łatwo zapalić w wyniku krótkotrwałego kontaktu ze źródłem zapłonu, np. z palącą się zapałką, oraz jeżeli płomień rozprzestrzenia się szybko. Zagrożenie może pochodzić nie tylko od pożaru, ale również od wydzielających się trujących produktów spalania. Szczególnie niebezpieczne są proszki metali, ponieważ gaszenie ich normalnymi środkami gaśniczymi, takimi jak dwutlenek węgla lub woda, może zwiększać zagrożenie.
Klasyfikacja
2.2.41.1.4 Materiały i przedmioty zaklasyfikowane, jako materiały stałe zapalne klasy 4.1 wymienione są w tabeli A w dziale 3.2. Zaklasyfikowanie materiałów organicznych i przedmiotów niewymienionych z nazwy w tabeli A w dziale 3.2 do odpowiednich pozycji podrozdziału 2.2.41.3, zgodnie z przepisami działu 2.1, może odbywać się na podstawie praktyki lub na podstawie wyników badań wykonanych zgodnie z "Podręcznikiem badań i kryteriów", część III, rozdział 33.2.1. Zaklasyfikowanie materiałów nieorganicznych niewymienionych z nazwy dokonuje się na podstawie wyników badań zgodnych z "Podręcznikiem badań i kryteriów", część III, rozdział 33.2.1; powinny być również uwzględniane doświadczenia praktyczne, jeżeli warunkują one ostrzejszą klasyfikację.
2.2.41.1.5 Jeżeli materiały niewymienione z nazwy klasyfikowane są do jednej z pozycji wymienionej pod 2.2.41.3 na podstawie badań wykonanych zgodnie z "Podręcznikiem badań i kryteriów", część III, rozdział 33.2.1, wówczas obowiązują następujące kryteria:
(a) Materiały pyliste, granulowane lub pastowate, z wyjątkiem proszków metali lub proszków stopów metali, powinny być klasyfikowane, jako materiały łatwo zapalne klasy 4.1, jeżeli mogą łatwo zapalać się wskutek krótkotrwałego kontaktu ze źródłem zapłonu (np. płonącą zapałką), lub jeżeli, w razie zapalenia, ogień rozprzestrzenia się tak szybko, że czas spalania jest krótszy niż 45 sekund dla zmierzonej odległości 100 mm lub szybkość spalania jest większa niż 2,2 mm/sek.
(b) Proszki metali lub proszki stopów metali powinny być klasyfikowane do klasy 4.1, jeżeli mogą zapalać się od płomienia, a czas rozprzestrzenienia się płomienia na całą długość próbki wynosi najwyżej 10 minut.
Materiały stałe, które mogą wywoływać pożar wskutek tarcia, powinny być klasyfikowane do klasy 4.1 przez analogię do istniejących pozycji (np. zapałek) lub zgodnie z odpowiednimi przepisami szczególnymi.
2.2.41.1.6 Na podstawie badań przeprowadzonych zgodnie z "Podręcznikiem badań i kryteriów", część III, rozdział 33.2.1 oraz kryteriów podanych pod 2.2.41.1.4 i 2.2.41.1.5 można również stwierdzić, że materiał wymieniony z nazwy nie podlega przepisom niniejszej klasy.
2.2.41.1.7 Jeżeli materiały klasy 4.1, w wyniku domieszek, przechodzą do kategorii zagrożeń innych niż te, do których należą materiały wymienione z nazwy w tabeli A w dziale 3.2, to takie mieszaniny i roztwory powinny być zaklasyfikowane do pozycji właściwej ze względu na rzeczywiste natężenie stwarzanego przez nie zagrożenia.
UWAGA: Odnośnie do klasyfikacji roztworów i mieszanin (takich jak preparaty i odpady) patrz również 2.1.3.
Zaliczanie do grup pakowania
2.2.41.1.8 Materiały stałe zapalne zaklasyfikowane do różnych pozycji w tabeli A w dziale 3.2, powinny być zaliczone do grup pakowania II lub III na podstawie badań wykonanych zgodnie z "Podręcznikiem badań i kryteriów", część III, rozdział 33.2.1, na podstawie następujących kryteriów:
(a) Materiały stałe łatwo zapalne, które w warunkach badania spalają się w czasie krótszym niż 45 sekund dla zmierzonej odległości 100 mm, powinny być zaliczone do:
II grupy pakowania: jeżeli płomień przechodzi przez strefę zwilżoną;
III grupy pakowania: jeżeli strefa zwilżona zatrzymuje płomień przez co najmniej cztery minuty;
(b) Proszki metali lub proszki stopów metali, powinny być zaliczone do:
II grupy pakowania: jeżeli, w warunkach badania, palenie rozprzestrzenia się na całą długość próbki w czasie pięciu minut lub krótszym;
III grupy pakowania: jeżeli, w warunkach badania, palenie rozprzestrzenia się na całą długość próbki w czasie dłuższym niż pięć minut.
Odnośnie do materiałów stałych, które mogą zapalić się wskutek tarcia, grupa pakowania powinna być ustalona przez analogię do istniejących pozycji lub zgodnie z odpowiednimi przepisami szczególnymi.
Materiały samoreaktywne
Definicje
2.2.41.1.9 W rozumieniu ADN, materiałami samoreaktywnymi są substancje termicznie niestabilne podatne na rozkład silnie egzotermiczny, nawet bez udziału tlenu (powietrza). Materiały nie są uważane za samoreaktywne klasy 4.1, jeżeli:
(a) są wybuchowe zgodnie z kryteriami klasy 1;
(b) są materiałami utleniającymi, zgodnie z procedurą klasyfikacyjną dla klasy 5.1 (patrz pod 2.2.51.1), za wyjątkiem mieszanin materiałów utleniających zawierających 5,0% lub więcej palnych materiałów organicznych, które powinny podlegać procedurze klasyfikacyjnej zdefiniowanej w Uwadze 2;
(c) są nadtlenkami organicznymi zgodnie z kryteriami klasy 5.2 (patrz 2.2.52.1);
(d) ich ciepło rozkładu jest mniejsze niż 300 J/g; lub
(e) ich temperatura samoprzyspieszającego się rozkładu (TSR) (patrz UWAGA 2 poniżej) dla sztuki przesyłki o masie 50 kg jest wyższa niż 75°C;
UWAGA 1: Ciepło rozkładu może być oznaczone przy użyciu każdej uznanej międzynarodowo metody, np. różnicowej kalorymetrii skaningowej lub kalorymetrii adiabatycznej.
UWAGA 2: Mieszaniny materiałów utleniających, spełniające kryteria klasy 5.1, zawierające 5,0% lub więcej palnych materiałów organicznych, które nie spełniają kryteriów wymienionych pod (a), (c), (d) lub (e) powyżej, powinny podlegać procedurze klasyfikacyjnej dla materiałów samoreaktywnych.
Mieszanina wykazująca właściwości materiału samoreaktywnego, typu B do F, powinna być sklasyfikowana, jako materiał samoreaktywny klasy 4.1.
Mieszanina wykazująca właściwości materiału samoreaktywnego, typu G, zgodnie z zasadami podanymi pod 20.4.3 (g) Części II "Podręcznika badań i kryteriów", powinna być uważana dla potrzeb klasyfikacji, jako materiał klasy 5.1 (patrz pod 2.2.51.1).
UWAGA 3: Temperatura samoprzyspieszającego się rozkładu (TSR, ang. SADT) jest najniższą temperaturą w której może nastąpić samoprzyspieszający się rozkład materiału znajdującego się w opakowaniu stosowanym podczas przewozu. Wymagania dotyczące oznaczania TSR podane są w "Podręczniku badań i kryteriów ", część II, rozdziały 20 i 28.4.
UWAGA 4: Każdy materiał, który wykazuje właściwości materiału samoreaktywnego, powinien być zaklasyfikowany, jako taki materiał, nawet wówczas, gdy wynik jego badania zgodnie z 2.2.42.1.5 jest pozytywny, co umożliwia zaliczenie go do klasy 4.2.
Właściwości
2.2.41.1.10 Rozkład materiałów samoreaktywnych może być inicjowany ciepłem, kontaktem z katalizującymi zanieczyszczeniami (np. kwasami, związkami metali ciężkich, zasadami), tarciem lub uderzeniem. Szybkość rozkładu wzrasta wraz z temperaturą i jest zróżnicowana w zależności od materiału. W wyniku rozkładu materiału, szczególnie jeżeli nie następuje jego zapłon, mogą wydzielać się toksyczne gazy lub pary. Podczas przewozu niektórych materiałów samoreaktywnych ich temperatura powinna być kontrolowana. Pewne materiały samoreaktywne mogą rozkładać się wybuchowo, szczególnie, jeżeli są zamknięte. Charakterystyka ta może być zmodyfikowana wskutek dodatku rozcieńczalnika lub użycia odpowiedniego opakowania. Niektóre materiały samoreaktywne palą się energicznie. Materiałami samoreaktywnymi są np. pewne związki należące do typów wymienionych poniżej:
azozwiązki alifatyczne (-C-N=N-C-);
azydki organiczne (-C-N3);
sole dwuazoniowe (-CN2+ Z-);
związki N-nitrozo (-N-N=O); oraz
sulfohydrazydy aromatyczne (-SO2-NH-NH2).
Lista ta nie jest wyczerpująca, a więc materiały z innymi grupami reaktywnymi oraz niektóre mieszaniny materiałów mogą mieć podobne właściwości.
Klasyfikacja
2.2.41.1.11 Materiały samoreaktywne klasyfikowane są do siedmiu typów, zgodnie ze stopniem stwarzanego przez nie zagrożenia. Typy materiałów samoreaktywnych zawarte są w przedziale od typu A, który nie jest dopuszczony do przewozu w opakowaniu, w którym jest badany, do typu G, który nie podlega przepisom klasy 4.1 dla materiałów samoreaktywnych. Klasyfikacja typów B do F powiązana jest bezpośrednio z maksymalną ilością materiału dopuszczoną dla jednego opakowania. Zasady, które powinny być stosowane przy klasyfikacji, jak również procedury klasyfikacyjne, metody badań oraz przykład odpowiedniego raportu z badań zawarte są w części II " Podręcznika badań i kryteriów ".
2.2.41.1.12 Materiały samoreaktywne, które zostały już sklasyfikowane i dopuszczone do przewozu w opakowaniach wymienionych pod 2.2.41.4, dopuszczone są także do przewozu w DPPL wymienionych pod 4.1.4.2 w ADR, w instrukcji pakowania IBC520 oraz dopuszczone są również do przewozu w cysternach przenośnych wymienionych w instrukcji T23 pod 4.2.5.2, w dziale 4.2 w ADR. Każdy dopuszczony materiał zaliczony jest do pozycji ogólnej w Tabeli A w dziale 3.2 (numery UN 3221 do 3240), gdzie podane są odpowiednie zagrożenia dodatkowe oraz uwagi zawierające odpowiednie informacje dotyczące przewozu.
Określenia grupowe obejmują:
- materiały samoreaktywne typów B do F, patrz 2.2.41.1.11 powyżej;
- stan fizyczny (ciekły / stały); oraz
- temperaturę kontrolowaną (jeżeli jest wymagana), patrz 2.2.41.1.17 poniżej.
Klasyfikacja materiałów samoreaktywnych wymienionych pod 2.2.41.4 dotyczy materiałów technicznie czystych (za wyjątkiem, gdy wymienione stężenie jest niższe niż 100%).
2.2.41.1.13 Klasyfikacja i zaliczenie do określeń grupowych materiałów samoreaktywnych niewymienionych pod 2.2.41.4, w instrukcji pakowania IBC520 pod 4.1.4.2 w ADR oraz w instrukcji dla cystern przenośnych T23 pod 4.2.5.2 w ADR, powinny być dokonane przez właściwą władzę państwa nadania, w oparciu o sprawozdanie z badań. Jeżeli państwo nadania nie jest Umawiającą się Stroną Umowy ADN, to klasyfikacja i warunki przewozu powinny być zatwierdzone przez właściwą władzę pierwszego państwa będącego Umawiającą się Stroną Umowy ADN, do którego dotrze przesyłka.
2.2.41.1.14 Do niektórych materiałów samoreaktywnych, w celu zmiany ich reaktywności, mogą być dodawane aktywatory, np. związki cynku. W wyniku tego, w zależności od rodzaju, jak i stężenia aktywatora, może nastąpić zmniejszenie stabilności termicznej materiału i zmiana jego właściwości wybuchowych. Jeżeli obie te właściwości uległy zmianie, to nowa formulacja powinna być oceniona zgodnie z procedurą klasyfikacyjną.
2.2.41.1.15 Próbki materiałów samoreaktywnych i formulacje materiałów samoreaktywnych, niewymienione pod 2.2.41.4, dla których pełny zestaw wyników badań nie jest dostępny, i które będą przewożone dla przeprowadzenia dalszych badań lub oceny, powinny być zaklasyfikowane do jednej z odpowiednich pozycji dla materiałów samoreaktywnych typu C, pod warunkiem, że spełnione są następujące wymagania:
- dostępne dane wskazują, że próbka nie powinna być bardziej niebezpieczna, niż materiały samoreaktywne typu B;
- próbka zapakowana jest zgodnie z metodą pakowania OP2 pod 4.1.4.1 w ADR, a ilość na ładunkową jednostkę transportową i na jednostkę transportową jest ograniczona do 10 kg;
- dostępne dane wskazują, że temperatura kontrolowana, o ile jest wymagana, jest dostatecznie niska dla zapobieżenia niebezpiecznemu rozkładowi i dostatecznie wysoka dla zapobieżenia niebezpiecznemu rozdziałowi faz.
Odczulanie
2.2.41.1.16 W celu zapewnienia bezpieczeństwa podczas przewozu, materiały samoreaktywne w wielu przypadkach odczulane są przez dodanie rozcieńczalnika. Gdy zastrzeżona jest zawartość procentowa materiału, to powinna być ona wyrażona w procentach masowych, zaokrąglonych do najbliższej liczby całkowitej. Jeżeli stosuje się rozcieńczalnik, to materiał samoreaktywny powinien być badany wraz z rozcieńczalnikiem w stężeniu i postaci stosowanej podczas przewozu. Rozcieńczalniki, które, w razie wycieku z opakowania, mogą powodować zatężanie materiału samoreaktywnego do stężenia niebezpiecznego, nie powinny być stosowane. Rozcieńczalnik powinien być zgodny z materiałem samoreaktywnym. Z tego punktu widzenia rozcieńczalnikami zgodnymi są takie materiały stałe lub ciekłe, które nie mają wpływu na stabilność termiczną i typ zagrożenia stwarzanego przez materiał samoreaktywny. Rozcieńczalniki ciekłe w formulacjach wymagających temperatury kontrolowanej (patrz pod 2.2.41.1.14), powinny mieć temperaturę wrzenia, co najmniej 60°C i temperaturę zapłonu nie niższą niż 5°C. Temperatura wrzenia ciekłego rozcieńczalnika powinna być wyższa, o co najmniej 50°C od temperatury kontrolowanej materiału samoreaktywnego.
Wymagania dotyczące temperatury kontrolowanej
2.2.41.1.17 Niektóre materiały samoreaktywne mogą być przewożone tylko w warunkach temperatury kontrolowanej. Temperatura kontrolowana jest najwyższą temperaturą, w której materiał samoreaktywny może być przewożony bezpiecznie. Dopuszcza się, że temperatura bezpośredniego otoczenia sztuki przesyłki podczas przewozu może przekroczyć 55°C tylko dla odpowiednio krótkiego czasu w ciągu 24 godzin. W przypadku utraty możliwości kontrolowania temperatury, może być konieczne wprowadzenie postępowania awaryjnego. Temperatura awaryjna jest to temperatura, w której takie postępowanie powinno być wprowadzane.
Temperatury kontrolowana i awaryjna są pochodnymi temperatury samoprzyspieszającego się rozkładu - TSR (patrz tabela 1). TSR powinna być określona w celu ustalenia, czy materiał powinien być przewożony w warunkach temperatury kontrolowanej. Przepisy dotyczące oznaczenia TSR (SADT) podane są w "Podręczniku badań i kryteriów ", część II, rozdziały 20 i 28.4.
Tabela 1. Określenie temperatury kontrolowanej i awaryjnej
Tabela 1. Określenie temperatury kontrolowanej i awaryjnej
| Rodzaj naczynia | TSRa | Temperatura kontrolowana | Temperatura awaryjna |
| Pojedyncze opakowania iDPPL | 20°C lub mniej | 20°C poniżej TSR | 10°C poniżej TSR |
| powyżej 20°C do 35°C | 15°C poniżej TSR | 10°C poniżej TSR | |
| powyżej 35°C | 10°C poniżej TSR | 5°C poniżej TSR | |
| Cysterny | nie wyższa niż 50°C | 10°C poniżej TSR | 5°C poniżej TSR |
Materiały samoreaktywne o TSR nie wyższej niż 55°C, powinny być przewożone w warunkach temperatury kontrolowanej. Temperatura kontrolowana i awaryjna, podane są odpowiednio pod 2.2.41.4. Rzeczywista temperatura podczas przewozu może być niższa niż temperatura kontrolowana, ale powinna być tak dobrana, aby uniknąć niebezpiecznego rozdziału faz.
Sekcja 1.02 Materiały wybuchowe stałe odczulone
2.2.41.1.18 Materiały wybuchowe stałe odczulone są to materiały zwilżone wodą lub alkoholem lub są rozcieńczone za pomocą innych substancji obniżających ich właściwości wybuchowe. Takimi pozycjami w tabeli A w dziale 3.2 są UN: 1310, 1320, 1321, 1322, 1336, 1337, 1344, 1347, 1348, 1349, 1354, 1355, 1356, 1357, 1517, 1571, 2555, 2556, 2557, 2852, 2907, 3317, 3319, 3344, 3364, 3365, 3366, 3367, 3368, 3369, 3370, 3376, 3380 i 3474.
Materiały podobne do materiałów samoreaktywnych
2.2.41.1.19 Materiały, które:
(a) na podstawie wyników badań Serii 1 i 2 zostały wstępnie zaklasyfikowane do klasy 1, ale wyłączone z tej klasy na podstawie wyników badań Serii 6;
(b) nie są materiałami samoreaktywnymi klasy 4.1; oraz
(c) nie są materiałami klas 5.1 lub 5.2,
należą również do klasy 4.1. Właściwymi pozycjami dla nich są UN: 2956, 3241, 3242 i 3251.
2.2.41.2 Materiały niedopuszczone do przewozu
2.2.41.2.1 Materiały niestabilne chemicznie klasy 4.1, nie powinny być dopuszczone do przewozu, jeżeli nie zostały podjęte kroki w celu zapobieżenia ich niebezpiecznemu rozkładowi lub polimeryzacji podczas przewozu. Z tego względu należy w szczególności zapewnić, aby naczynia i cysterny nie zawierały żadnych materiałów umożliwiających zapoczątkowanie takich reakcji.
2.2.41.2.2 Materiały stałe zapalne, utleniające, zaklasyfikowane do UN 3097, nie powinny być dopuszczone do przewozu, o ile nie spełniają przepisów klasy 1 (patrz również 2.1.3.7).
2.2.41.2.3 Następujące materiały nie powinny być dopuszczone do przewozu:
- materiały samoreaktywne typu A (patrz "Podręcznik badań i kryteria", część II, podrozdział 20.4.2 (a));
- siarczki fosforu, które zawierają biały lub żółty fosfor;
- materiały wybuchowe stałe odczulone inne niż wymienione w tabeli A w dziale 3.2;
- materiały zapalne nieorganiczne w stanie stopionym w postaci innej niż UN 2448 SIARKA, STOPIONA.
- azydek baru o zawartości wody niższej niż 50% (masy).
2.2.41.3 Wykaz pozycji grupowych
______
a Metale i stopy metali w postaci sproszkowanej lub innej zapalnej, podatnej do samozapalenia, są materiałami klasy 4.2.
b Metale i stopy metali w postaci sproszkowanej lub innej zapalnej, które w zetknięciu z wodą wydzielają gazy palne, są materiałami klasy 4.3.
c Wodorki metali, które w zetknięciu z wodą wydzielają gazy palne, są materiałami klasy 4.3. Borowodorek glinu lub borowodorek glinu w urządzeniach, są materiałami klasy 4.2, UN 2870.
2.2.41.4 Wykaz sklasyfikowanych materiałów samoreaktywnych w opakowaniach
W kolumnie "Metoda Pakowania", kody "OP1" do "OP8" odpowiadają metodom pakowania podanym w instrukcji pakowania P520 pod 4.1.4.1 w ADR, (patrz także 4.1.7.1 w ADR). Przewożone materiały samoreaktywne powinny odpowiadać wymienionej klasyfikacji oraz temperaturom kontrolowanej i awaryjnej (jako pochodnym TSR). Odnośnie do materiałów samoreaktywnych dopuszczonych do przewozu w DPPL, patrz instrukcja pakowania IBC520 pod 4.1.4.2 w ADR oraz, do materiałów samoreaktywnych dopuszczonych także do przewozu w cysternach zgodnie z działem 4.2 w ADR, patrz instrukcja dla cystern przenośnych T23 pod 4.2.5.2 w ADR
UWAGA 1: Klasyfikacja podana w niniejszej tabeli opiera się na substancji technicznie czystej (z wyjątkiem przypadków, gdy podano stężenie niższe niż 100%). Dla innych stężeń substancja może być klasyfikowana odmiennie, według procedur podanych w Części II "Podręcznika Badań i Kryteriów" oraz pod 2.2.41.1.17.
| MATERIAŁY SAMOREAKTYWNE | Stężenie (%) | Metoda pakowania | Temperatura kontrolowana (°C) | Temperatura awaryjna (°C) | UN pozycja ogólna | Uwagi |
| KOPOLIMER ACETON-PIROGALLOL i 2-DWUAZO-I-NAFTOLO-5-SULFONIAN | 100 | OP8 | 3228 | |||
| AMID KWASU N,N'-DWUNITROZO-N,N'-DWUMETYLOTEREFTALOWEGO, w postaci pasty | 72 | OP6 | 3224 | |||
| 2,2'-AZODWU(2,4-DWUMETYLO- 4-METOKSYWALERONITRYL) | 100 | OP7 | -5 | +5 | 3236 | |
| 2,2'-AZODWU(2,4-DWUMETYLOWALERONITRYL) | 100 | OP7 | +10 | +15 | 3236 | |
| 2,2'-AZODWU(IZOBUTYRONITRYL) | 100 | OP6 | +40 | +45 | 3234 | |
| 2,2'-AZODWU(IZOBUTYRONITRYL) w postaci pasty opartej na wodzie | < 50% | OP6 | 3224 | |||
| 2,2'-AZODWU(2-METYLOBUTYRONITRYL) | 100 | OP7 | +35 | +40 | 3236 | |
| 2,2'-AZODWU(PROPIONIAN ETYLO-2-METYLU) | 100 | OP7 | +20 | +25 | 3235 | |
| AZODWUKARBONAMID FORMULACJA TYPU B, TEMPERATURA KONTROLOWANA | < 100 | OP5 | 3232 | (1) (2) | ||
| AZODWUKARBONAMID FORMULACJA TYPU C | < 100 | OP6 | 3224 | (3) | ||
| AZODWUKARBONAMID FORMULACJA TYPU C, TEMPERATURA KONTROLOWANA | < 100 | OP6 | 3234 | (4) | ||
| AZODWUKARBONAMID FORMULACJA TYPU D | < 100 | OP7 | 3226 | (5) | ||
| AZODWUKARBONAMID FORMULACJA TYPU D TEMPERATURA KONTROLOWANA | < 100 | OP7 | 3236 | (6) | ||
| 1,1-AZODWU(SZEŚCIOWODOROBENZONITRYL) | 100 | OP7 | 3226 | |||
| AZOTAN CZTEROAMINOPALLADAWY | 100 | OP6 | +30 | +35 | 3234 | |
| BIS (ALLILOWĘGLAN)GLIKOLU ETYLENOWEGO + NADWĘGLAN DWUIZOPROPYLU | ≥ 88 + ≤ 12 | OP8 | -10 | 0 | 3237 | |
| CHLOREK 2-(HYDROKSYETOKSY)-1-(PIROLIDYNO-1-YL)-4-BENZENODWUAZONIOWOCYNKOWY | 100 | OP7 | +45 | +50 | 3236 | |
| CHLOREK 2,5-DWUMETOKSY-4-(4-METYLOFENYLOSULFONYLO) BENZENODWUAZONIOWOCYNKOWY | 79 | OP7 | +40 | +45 | 3236 | |
| CHLOREK 2,5-DWUETOKSY-4-(FENYLOSULFONYLO) BENZENODWUAZONIOWOCYNKOWY | 67 | OP7 | +40 | +45 | 3236 | |
| CHLOREK 2,5-DWUETOKSY-4-MORFOLINOBENZENODWUAZONIOWOCYNKOWY | 67-100 | OP7 | +35 | +40 | 3236 | |
| CHLOREK 2,5-DWUETOKSY-4-MORFOLINOBENZENODWUAZONIOWOCYNKOWY | 66 | OP7 | +40 | +45 | 3236 | |
| CHLOREK 2-(N, N-ETOKSYKARBONYLOFENYLO AMINO)-3-METOKSY-4-(N-METYLO-N-CYKLO HEKSYLOAMINO)BENZENODWUAZONIOWO CYNKOWY | 63-92 | OP7 | +40 | +45 | 3236 | |
| CHLOREK 2-(N, N-ETOKSYKARBONYLOFENYLO AMINO)-3-METOKSY-4-(N-METYLO-N-CYKLO HEKSYLOAMINO)BENZENODWUAZONIOWO CYNKOWY | 62 | OP7 | +35 | +40 | 3236 | |
| CHLOREK 3-(HYDROKSYETOKSY)-4-(PIROLIDYNO-1-YL)BENZENODWUAZONIOWOC YNKOWY | 100 | OP7 | +40 | +45 | 3236 | |
| CHLOREK 3-CHLORO-4-DWUETYLAMINOBENZENODWUAZONIOWOC YNKOWY | 100 | OP7 | 3226 | |||
| CHLOREK 4-(BENZYLOETYLOAMINO)-3-ETOKSYBENZENODWUAZONIOWOCYNKOWY | 100 | OP7 | 3226 | |||
| CHLOREK 4-(BENZYLOMETYLOAMINO)-3-ETOKSYBENZENODWUAZONIOWOCYNKOWY | 100 | OP7 | +40 | +45 | 3236 | |
| CHLOREK 4-DWUMETYLOAMINO-6-(2-DWUMETYLOAMINOETOKSY)-2-TOLUENODWUAZONIOWOCYNKOWY | 100 | OP7 | +40 | +45 | 3236 | |
| CHLOREK 4-DWUPROPYLAMINOBENZENODWU AZONIOWOCYNKOWY | 100 | OP7 | 3226 | |||
| CZTEROCHLOROCYNKAN2,5-DWUBUTOXY-4-(4 MORFOLINYLO)-BENZENODWUAZONIOWY (2:1) | 100 | OP8 | 3228 | |||
| CZTEROFLUOROBORAN 2,5-DWUETOKSY-4-MORFOLINOBENZENODWUAZONIOWY | 100 | OP7 | +30 | +35 | 3236 | |
| CZTEROFLUOROBORAN 3-METYLO-4-(PIROLIDYNO-1-YL) BENZENODWUAZONIOWY | 95 | OP6 | +45 | +50 | 3234 | |
| 2-DWUAZO-1-NAFTOLO-4-SULFOCHLOREK | 100 | OP5 | 3222 | (2) | ||
| 2-DWUAZO-1-NAFTOLO-4-SULFONIAN SODOWY | 100 | OP7 | 3226 | |||
| 2-DWUAZO-1-NAFTOLO-5-SULFOCHLOREK | 100 | 0P5 | 3222 | (2) | ||
| 2-DWUAZO-1-NAFTOLO-5-SULFONIAN SODOWY | 100 | OP7 | 3226 | |||
| ESTER KWASU 2-DWUAZO-1-NAFTOLOSULFONOWEGO, MIESZANINA, TYP D | < 100 | OP7 | 3226 | (9) | ||
| HYDRAZYD 4-METYLOBENZENOSULFONYLU | 100 | OP7 | 3226 | |||
| HYDRAZYD BENZENO-1,3-DWUSULFONYLU, w postaci pasty | 52 | OP7 | 3226 | |||
| HYDRAZYD BENZENOSULFONYLU | 100 | OP7 | 3226 | |||
| HYDRAZYD KWASU DWUFENYLOHYDROKSY-4,4'-DWUSULFONOWEGO | 100 | OP7 | 3226 | |||
| MATERIAŁ SAMOREAKTYWNY CIEKŁY, PRÓBKA, | OP2 | 3223 | (8) | |||
| MATERIAŁ SAMOREAKTYWNY CIEKŁY, PRÓBKA, TEMPERATURA KONTROLOWANA | OP2 | 3233 | (8) | |||
| MATERIAŁ SAMOREAKTYWNY CIEKŁY, PRÓBKA, TEMPERATURA KONTROLOWANA | OP2 | 3234 | (8) | |||
| MATERIAŁ SAMOREAKTYWNY STAŁY, PRÓBKA, | OP2 | 3224 | (8) | |||
| 4-NITROZOFENOL | 100 | OP7 | +35 | +40 | 3236 | |
| N,N'-DWUNITROZOPIĘCIOMETYLENOCZTEROAMINA | 82 | OP6 | 3224 | (7) | ||
| N-FORMYL0-2-(NITROMETYLENO-1,3-PERWODOROTIAZYNA | 100 | OP7 | +45 | +50 | 3236 | |
| SIARCZAN 2,5-DWUETOKSY-4-(4-MORFOLINYLO)-BENZENODWUAZONIOWY | 100 | OP7 | 3226 | |||
| TRÓJCHLOROCYNKAN 4-(DWUMETYLOAMINO)-BENZENODWUAZONIOWY (-1) | 100 | OP8 | 3228 | |||
| WODOROSIARCZAN 2-(N,N-METYLOAMINOETYLOKARBONYLO)-4-(3,4-DWUMETYLOFENYLOSULFONYLO)BENZENODWUAZONIOWY | 96 | OP7 | +45 | +50 | 3236 |
Uwagi:
(1) Formulacje azodwukarbonamidu, które spełniają kryteria podrozdziału 20.4.2 (b) "Podręcznika badań i kryteriów". Temperatury kontrolowana i awaryjna powinny być określone za pomocą procedury podanej pod 2.2.41.1.17.
(2) Wymagana jest nalepka dla zagrożenia dodatkowego "MATERIAŁ WYBUCHOWY" (wzór nr 1, patrz 5.2.2.2.2).
(3) Formulacje azodwukarbonamidu, które spełniają kryteria podrozdziału 20.4.2 (c), "Podręcznika badań i kryteriów".
(4) Formulacje azodwukarbonamidu, które spełniają kryteria podrozdziału 20.4.2 (c), "Podręcznika badań i kryteriów". Temperatury kontrolowana i awaryjna powinny być określone za pomocą procedury podanej w 2.2.41.1.17.
(5) Formulacje azodwukarbonamidu, które spełniają kryteria podrozdziału 20.4.2 (d), "Podręcznika badań i kryteriów".
(6) Formulacje azodwukarbonamidu, które spełniają kryteria podrozdziału 20.4.2 (d), "Podręcznika badań i kryteriów". Temperatury kontrolowana i awaryjna powinny być określone za pomocą procedury podanej pod 2.2.41.1.17.
(7) Z rozcieńczalnikiem zgodnym, o temperaturze wrzenia, co najmniej 150°C.
(8) Patrz 2.2.41.1.15.
(9) Niniejsza pozycja ma zastosowanie do mieszanin estrów kwasu 2-dwuazo-1-naftolo-4-sulfonowego i 2-dwuazo-1-naftolo-5-sulfonowego, które spełniają kryteria określone w rozdziale 20.4.2 (d) "Podręcznika badań i kryteriów".
2.2.42 Klasa 4.2 Materiały samozapalne
2.2.42.1 Kryteria
2.2.42.1.1 Tytuł klasy 4.2 obejmuje:
- Materiały piroforyczne, które jako substancje, mieszaniny i roztwory (ciekłe lub stałe), w zetknięciu z powietrzem, nawet w małych ilościach, zapalają się w ciągu 5 minut. Spośród materiałów klasy 4.2 są one najbardziej podatne na samozapalenie; oraz
- Materiały i przedmioty samonagrzewające się, które jako substancje i przedmioty, oraz mieszaniny i roztwory, w zetknięciu z powietrzem, bez dostarczenia energii z zewnątrz, są podatne na samonagrzewanie. Materiały te mogą ulegać zapaleniu tylko w dużych ilościach (wiele kilogramów) i po upływie długiego czasu (godzin lub dni).
2.2.42.1.2 Materiały i przedmioty klasy 4.2 dzielą się następująco:
S Materiały podatne na samozapalenie, bez zagrożenia dodatkowego:
S1 Materiał organiczny, ciekły;
S2 Materiał organiczny, stały;
S3 Materiał nieorganiczny, ciekły;
S4 Materiał nieorganiczny, stały;
S5 Materiał metaloorganiczny.
SW Materiały podatne na samozapalenie, które w zetknięciu z wodą wydzielają gazy palne;
SO Materiały podatne na samozapalenie, utleniające;
ST Materiały podatne na samozapalenie, trujące:
ST1 Materiał organiczny, trujący, ciekły;
ST2 Materiał organiczny, trujący, stały;
ST3 Materiał nieorganiczny, trujący, ciekły;
ST4 Materiał nieorganiczny, trujący, stały;
SC Materiały podatne na samozapalenie, żrące:
SC1 Materiał organiczny, żrący, ciekły;
SC2 Materiał organiczny, żrący, stały;
SC3 Materiał nieorganiczny, żrący, ciekły;
SC4 Materiał nieorganiczny, żrący, stały.
Właściwości
2.2.42.1.3 Samonagrzewanie takich materiałów, prowadzące do ich samozapalenia, powodowane jest reakcją materiału z tlenem (z powietrza) oraz brakiem szybkiego odprowadzenia wydzielanego ciepła do otoczenia. Samozapalenie następuje wówczas, gdy szybkość wydzielania ciepła jest większa niż szybkość jego odbioru i osiągana jest temperatura samozapalenia.
Klasyfikacja
2.2.42.1.4 Materiały i przedmioty zaklasyfikowane do klasy 4.2 wymienione są w tabeli A w dziale 3.2. Zaklasyfikowanie materiałów i przedmiotów niewymienionych z nazwy w tabeli A w dziale 3.2 do odpowiedniej pozycji szczegółowej I.N.O. pod 2.2.42.3, zgodnie z przepisami działu 2.1, może odbywać się na podstawie praktyki lub na podstawie wyników badań wykonanych zgodnie z "Podręcznikiem badań i kryteriów", część III, rozdział 33.3. Zaklasyfikowanie do pozycji ogólnych I.N.O. klasy 4.2 powinno opierać się na wynikach badań, przeprowadzonych zgodnie z "Podręcznikiem badań i kryteriów", część III, rozdział 33.3; należy również uwzględnić doświadczenia praktyczne, jeżeli warunkują one ostrzejszą klasyfikację.
2.2.42.1.5 Jeżeli materiały lub przedmioty niewymienione z nazwy, klasyfikowane są do jednej z pozycji wymienionych pod 2.2.42.3 na podstawie badań zgodnie z "Podręcznikiem badań i kryteriów", część III, rozdział 33.3, to powinny być zastosowane następujące kryteria:
(a) materiały stałe podatne do samozapalenia (piroforyczne), powinny być zaklasyfikowane do klasy 4.2, jeżeli zapalają się w wyniku zrzutu z wysokości 1 m lub w czasie 5 minut;
(b) materiały ciekłe podatne do samozapalenia (piroforyczne), powinny być zaklasyfikowane do klasy 4.2, jeżeli:
(i) zapalają się w ciągu 5 minut po naniesieniu na nośnik obojętny chemicznie; lub
(ii) w przypadku negatywnego wyniku badania dokonanego zgodnie z (i), naniesione na suchą, karbowaną bibułę filtracyjną (Whatman-filter nr 3), powodują w ciągu 5 minut jej zapalenie lub zwęglenie;
(c) materiały, które w próbce sześciennej o boku 10 cm, w temperaturze badania 140°C ulegną samozapaleniu lub ich temperatura wzrośnie powyżej 200°C w ciągu 24 godzin, powinny być zaklasyfikowane do klasy 4.2. Kryterium to opiera się na temperaturze samozapalenia węgla drzewnego, która dla próbki o objętości 27m3 wynosi 50°C. Materiały o temperaturze samozapalenia wyższej niż 50°C dla objętości 27m3 nie mogą być zaklasyfikowane do klasy 4.2.
UWAGA 1: Materiały przewożone w sztukach przesyłki o objętości nie większej niż 3m3 wyłączone są z klasy 4.2, jeżeli badanie próbki sześciennej o boku 10 cm w temperaturze 120°C nie powodowało jej samozapalenia, ani wzrostu temperatury ponad 180°C w ciągu 24 godzin.
UWAGA 2: Materiały przewożone w sztukach przesyłki o objętości nie większej niż 450 litrów wyłączone są z klasy 4.2, jeżeli badanie próbki sześciennej o boku 10 cm w temperaturze 100°C, nie powodowało jej samozapalenia, ani wzrostu temperatury ponad 160°C w ciągu 24 godzin.
UWAGA 3: Materiały metaloorganiczne mogą być klasyfikowane w klasie 4.2 lub 4.3 z zagrożeniami dodatkowymi, zależnie od ich właściwości, a szczegółowy algorytm klasyfikacyjny dla tych materiałów podano pod 2.3.5.
2.2.42.1.6 Jeżeli materiały klasy 4.2, w wyniku domieszek, przechodzą do kategorii zagrożeń innych niż te, do których należą materiały wymienione z nazwy w tabeli A w dziale 3.2, to takie mieszaniny i roztwory powinny być zaklasyfikowane do pozycji właściwej ze względu na rzeczywiste natężenie stwarzanego przez nie zagrożenia.
UWAGA: Odnośnie do klasyfikacji roztworów i mieszanin (takich jak preparaty i odpady) patrz również 2.1.3.
2.2.42.1.7 Na podstawie badań przeprowadzonych zgodnie z "Podręcznikiem badań i kryteriów", część III, rozdział 33.3 oraz kryteriów podanych pod 2.2.42.1.5 można również stwierdzić, że materiał wymieniony z nazwy nie podlega przepisom niniejszej klasy.
Zaliczanie do grup pakowania
2.2.42.1.8 Materiały i przedmioty zaklasyfikowane do różnych pozycji w tabeli A w dziale 3.2, powinny być zaliczone do grup pakowania I, II lub III na podstawie badań przeprowadzonych według "Podręcznika badań i kryteriów", część III, rozdział 33.3, zgodnie z następującymi kryteriami:
(a) materiały podatne do samozapalenia (piroforyczne) powinny być zaliczone do I grupy pakowania;
(b) materiały i przedmioty samonagrzewające się, które w próbce sześciennej o boku 2,5 cm, w temperaturze badania 140°C ulegną samozapaleniu lub ich temperatura wzrośnie powyżej 200°C w ciągu 24 godzin, powinny być zaliczone do II grupy pakowania;
materiały o temperaturze samozapalenia wyższej niż 50° C dla objętości 450 litrów nie są zaliczane do II grupy pakowania;
(c) materiały słabo samonagrzewające się, w których w próbce sześciennej o boku 2,5 cm, nie występują zjawiska wymienione pod (b), przy określonych tam warunkach, ale w których w próbce sześciennej o boku 10 cm badanej w temperaturze 140°C w ciągu 24 godzin nastąpi samozapalenie lub wzrost temperatury powyżej 200°C, powinny być zaliczone do III grupy pakowania.
2.2.42.2 Materiały niedopuszczone do przewozu
Następujące materiały nie powinny być dopuszczone do przewozu:
- UN 3255 PODCHLORYN tert-BUTYLU; oraz
- Materiały samonagrzewające się stałe, utleniające zaklasyfikowane są do UN 3127, o ile nie spełniają przepisów klasy 1 (patrz 2.1.3.7).
2.2.42.3 Wykaz pozycji grupowych
______
a Pyły i proszki metali, nietrujące, niesamozapalne, które pomimo tego w zetknięciu z wodą wydzielają gazy palne, są materiałami klasy 4.3.
2.2.43 Klasa 4.3 Substancje, które w kontakcie z wodą wydzielają gazy zapalne
2.2.43.1 Kryteria
2.2.43.1.1 Tytuł klasy 4.3 obejmuje materiały, które reagując z wodą wydzielają gazy palne mogące tworzyć z powietrzem mieszaniny wybuchowe, oraz przedmioty zawierające takie materiały.
2.2.43.1.2 Materiały i przedmioty klasy 4.3 dzielą się następująco:
W Materiały wytwarzające w zetknięciu z wodą gazy palne, bez zagrożenia dodatkowego, oraz przedmioty zawierające takie materiały:
W1 Materiały ciekłe;
W2 Materiały stałe;
W3 Przedmioty;
WF1 Materiały wytwarzające w zetknięciu z wodą gazy palne, ciekłe, zapalne;
WF2 Materiały wytwarzające w zetknięciu z wodą gazy palne, stałe, zapalne;
WS Materiały wytwarzające w zetknięciu z wodą gazy palne, samonagrzewające się;
WO Materiały wytwarzające w zetknięciu z wodą gazy palne, utleniające, stałe;
WT Materiały wytwarzające w zetknięciu z wodą gazy palne, trujące:
WT1 Materiały ciekłe;
WT2 Materiały stałe;
WC Materiały wytwarzające w zetknięciu z wodą gazy palne, żrące:
WC1 Materiały ciekłe;
WC2 Materiały stałe;
WFC Materiały wytwarzające w zetknięciu z wodą gazy palne, zapalne, żrące.
Właściwości
2.2.43.1.3 Niektóre materiały w zetknięciu z wodą mogą wydzielać gazy palne, które mogą tworzyć z powietrzem mieszaniny wybuchowe. Mieszaniny takie zapalają się łatwo od wszystkich zwykłych źródeł zapłonu, np. od otwartego płomienia, narzędzi iskrzących lub niezabezpieczonych żarówek. Wytworzona fala detonacyjna może zagrozić ludziom i środowisku naturalnemu. Metoda badania opisana pod 2.2.43.1.4 poniżej stosowana jest do określania, czy reakcja materiału z wodą zmierza do wydzielania rosnącej ilości gazów, które mogą być palne. Metoda ta nie powinna być stosowana do materiałów piroforycznych.
Klasyfikacja
2.2.43.1.4 Materiały i przedmioty zaklasyfikowane do klasy 4.3 wymienione są w tabeli A w dziale 3.2. Klasyfikowanie materiałów i przedmiotów niewymienionych z nazwy w tabeli A w dziale 3.2. do odpowiedniej pozycji w 2.2.43.3, zgodnie z przepisami działu 2.1, powinno opierać się na wynikach badań zgodnych z "Podręcznikiem badań i kryteriów", część III, rozdział 33.4. Należy również uwzględnić doświadczenia praktyczne, jeżeli warunkują one ostrzejszą klasyfikację.
2.2.43.1.5 Jeżeli materiały niewymienione z nazwy, klasyfikowane są do jednej z pozycji wymienionych pod 2.2.43.3 na podstawie badań zgodnie z "Podręcznikiem badań i kryteriów", część III, rozdział 33.4, powinny być wówczas zastosowane następujące kryteria:
Materiał powinien być zaklasyfikowany do klasy 4.3, jeżeli:
(a) w jakimkolwiek stadium badań wydzielający gaz zapala się samorzutnie; lub
(b) w ciągu jednej godziny z jednego kilograma materiału badanego wydziela się, co najmniej 1 litr palnego gazu.
UWAGA: Materiały metaloorganiczne mogą być klasyfikowane w klasie 4.2 lub 4.3 z zagrożeniami dodatkowymi, zależnie od ich właściwości, a szczegółowy algorytm klasyfikacyjny dla tych materiałów podano pod 2.3.5.
2.2.43.1.6 Jeżeli materiały klasy 4.3, w wyniku domieszek, przechodzą do kategorii zagrożeń innych niż te, do których należą materiały wymienione z nazwy w tabeli A w dziale 3.2, to takie mieszaniny i roztwory powinny być zaklasyfikowane do pozycji właściwej ze względu na rzeczywiste natężenie stwarzanego przez nie zagrożenia.
UWAGA: Odnośnie do klasyfikacji roztworów i mieszanin (takich jak preparaty i odpady) patrz również 2.1.3.
2.2.43.1.7 Na podstawie badań przeprowadzonych zgodnie z "Podręcznikiem badań i kryteriów", część III, rozdział 33.4 oraz kryteriów podanych pod 2.2.43.1.5 można również stwierdzić, że materiał wymieniony z nazwy nie podlega przepisom niniejszej klasy.
Zaliczanie do grup pakowania
2.2.43.1.8 Materiały i przedmioty zaklasyfikowane do odpowiednich pozycji w tabeli A w dziale 3.2, powinny być zaliczone do grup pakowania I, II lub III na podstawie badań przeprowadzonych zgodnie z "Podręcznikiem badań i kryteriów", część III, rozdział 33.4, wówczas obowiązują następujące kryteria:
(a) Materiał klasyfikuje się do I grupy pakowania, jeżeli w temperaturze otoczenia reaguje energicznie z wodą i generalnie wykazuje tendencję do samorzutnego zapalania wydzielanego gazu, albo reaguje łatwo z wodą w temperaturze otoczenia wydzielając gaz palny z szybkością, co najmniej 10 litrów na kilogram badanego materiału w ciągu jednej minuty;
(b) Materiał klasyfikuje się do II grupy pakowania, jeżeli w temperaturze otoczenia reaguje łatwo z wodą w taki sposób, że maksymalna prędkość wydzielającego się gazu palnego wynosi, co najmniej 20 litrów na kilogram materiału badanego w ciągu godziny, i który nie spełnia kryteriów I grupy pakowania;
(c) Materiał klasyfikuje się do III grupy pakowania, jeżeli w temperaturze otoczenia reaguje powoli z wodą w taki sposób, że maksymalna prędkość wydzielającego się gazu palnego wynosi, co najmniej 1 litr na kilogram materiału badanego w ciągu godziny, i który nie spełnia on kryteriów I lub II grupy pakowania.
2.2.43.2 Materiały niedopuszczone do przewozu
materiały reagujące z wodą stałe, utleniające, zaliczone do UN 3133 nie są dopuszczone do przewozu, o ile nie spełniają przepisów dla klasy 1 (patrz również 2.1.3.7).
2.2.43.3 Wykaz pozycji grupowych
______
a Metale i stopy metali, które, w zetknięciu z wodą nie wydzielają gazów palnych i nie są piroforyczne lub samonagrzewające się, ale które są łatwo zapalne, są materiałami klasy 4.1. Metale i stopy metali ziem alkalicznych w postaci piroforycznej są materiałami klasy 4.2. Pyły i proszki metali w postaci piroforycznej są materiałami klasy 4.2. Metale i stopy metali w postaci piroforycznej są materiałami klasy 4.2. Związki fosforu z metalami ciężkimi, takimi jak żelazo, miedź, itp., nie podlegają przepisom ADN.
b Metale i stopy metali w postaci piroforycznej są materiałami klasy 4.2.
c Chlorosilany o temperaturze zapłonu poniżej 23°C, które w zetknięciu z wodą nie wydzielają gazów palnych, są materiałami klasy 3. Chlorosilany o temperaturze zapłonu co najmniej 23°C, które w zetknięciu z wodą nie wydzielają gazów palnych, są materiałami klasy 8.
2.2.51 Klasa 5.1 Materiały podtrzymujące palenie (utleniające)
2.2.51.1 Kryteria
2.2.51.1.1 Tytuł klasy 5.1 obejmuje materiały, które same nie zawsze są palne, mogą jednak, wskutek wydzielania tlenu, powodować zapalenie lub podtrzymywanie palenia innego materiału, oraz przedmioty zawierające takie materiały.
2.2.51.1.2 Materiały klasy 5.1 oraz przedmioty zawierające takie materiały dzielą się następująco:
O Materiały utleniające niestwarzające zagrożenia dodatkowego lub przedmioty zawierające takie materiały:
O1 Materiały ciekłe;
O2 Materiały stałe;
O3 Przedmioty;
OF Materiały utleniające, stałe, zapalne;
OS Materiały utleniające, stałe, podatne na samonagrzewanie;
OW Materiały utleniające, stałe, które w zetknięciu z wodą wydzielają gazy palne;
OT Materiały utleniające, trujące:
OT1 Materiały ciekłe;
OT2 Materiały stałe;
OC Materiały utleniające, żrące:
OC1 Materiały ciekłe;
OC2 Materiały stałe;
OTC Materiały utleniające, trujące, żrące.
2.2.51.1.3 Materiały i przedmioty zaklasyfikowane do klasy 5.1 wymienione są w tabeli A w dziale 3.2. Materiały i przedmioty niewymienione z nazwy w tabeli A w dziale 3.2, mogą być zaklasyfikowane do odpowiedniej pozycji podanej pod 2.2.51.3 zgodnie z przepisami działu 2.1, na podstawie metod badań i kryteriów zawartych pod 2.2.51.1.6 do 2.2.51.1.9 poniżej oraz w "Podręczniku badań i kryteriów", część III, rozdział 34.4. W razie rozbieżności wyników badań ze znanymi doświadczeniami praktycznymi, należy podjąć decyzję uwzględniającą w pierwszej kolejności doświadczenia praktyczne.
2.2.51.1.4 Jeżeli materiały klasy 5.1, w wyniku domieszek, przechodzą do kategorii zagrożeń innych niż te, do których należą materiały wymienione z nazwy w tabeli A w dziale 3.2, to takie mieszaniny i roztwory powinny być zaklasyfikowane do pozycji właściwej ze względu na rzeczywiste natężenie stwarzanego przez nie zagrożenia.
UWAGA: Odnośnie do klasyfikacji roztworów i mieszanin (takich jak preparaty i odpady) patrz również 2.1.3.
2.2.51.1.5 Na podstawie badań przeprowadzonych zgodnie z "Podręcznikiem badań i kryteriów", część III, rozdział 34.4 oraz kryteriów podanych pod 2.2.51.1.6 do 2.2.51.1.9, można również stwierdzić, że materiał wymieniony z nazwy w tabeli A w dziale 3.2 nie podlega przepisom niniejszej klasy.
Materiały stałe utleniające
Klasyfikacja
2.2.51.1.6 Jeżeli materiały utleniające stałe niewymienione z nazwy w tabeli A w dziale 3.2 klasyfikowane są do odpowiedniej pozycji pod 2.2.51.3 na podstawie badań zgodnie z "Podręcznikiem badań i kryteriów", część III, rozdział 34.4.1, to powinny spełniać następujące kryteria:
Materiał stały powinien być zaklasyfikowany do klasy 5.1, jeżeli badana próbka o stosunku masowym materiału do celulozy 4:1 lub 1:1, zapali się lub pali lub charakteryzuje się średnim czasem palenia równym lub krótszym niż mieszanina bromianu potasowego i celulozy o stosunku masowym 3:7.
Zaliczanie do grup pakowania
2.2.51.1.7 Materiały utleniające stałe zaklasyfikowane do różnych pozycji w tabeli A w dziale 3.2, powinny być zaliczone do grup pakowania I, II lub III na podstawie badań zgodnie z "Podręcznikiem badań i kryteriów", część III, rozdział 34.4.1, zgodnie z następującymi kryteriami:
(a) I grupa pakowania: jeżeli badana próbka o stosunku masowym materiału do celulozy 4:1 lub 1:1, charakteryzuje się średnim czasem palenia krótszym niż średni czas palenia mieszaniny bromianu potasowego i celulozy o stosunku masowym 3:2;
(b) II grupa pakowania: jeżeli badana próbka o stosunku masowym materiału do celulozy 4:1 lub 1:1, charakteryzuje się średnim czasem palenia równym lub krótszym niż średni czas palenia mieszaniny bromianu potasowego i celulozy o stosunku masowym 2:3 i nie są spełnione kryteria dla I grupy pakowania;
(c) III grupa pakowania: jeżeli badana próbka o stosunku masowym materiału do celulozy 4:1 lub 1:1 charakteryzuje się średnim czasem palenia równym lub krótszym niż średni czas palenia mieszaniny bromianu potasowego i celulozy o stosunku masowym 3:7 i nie są spełnione kryteria dla I i II grupy pakowania.
Materiały ciekłe utleniające
Klasyfikacja
2.2.51.1.8 Jeżeli materiały utleniające ciekłe niewymienione z nazwy w tabeli A w dziale 3.2 klasyfikowane są do odpowiedniej pozycji pod 2.2.51.1.3 na podstawie badań zgodnie z "Podręcznikiem badań i kryteriów", część III, rozdział 34.4.2, to powinny spełniać następujące kryteria:
Materiał ciekły powinien być zaklasyfikowany do klasy 5.1, jeżeli mieszanina materiału i celulozy o stosunku masowym 1:1 wykazuje przyrost ciśnienia 2070 kPa absolutnego lub większy, albo charakteryzuje się średnim czasem przyrostu ciśnienia równym lub krótszym niż średni czas przyrostu ciśnienia mieszaniny 65% roztworu kwasu azotowego i celulozy o stosunku masowym 1:1.
Zaliczanie do grup pakowania
2.2.51.1.9 Materiały utleniające ciekłe zaklasyfikowane do różnych pozycji w tabeli A w dziale 3.2, powinny być zaliczone do grup pakowania I, II lub III na podstawie badań zgodnie z "Podręcznikiem badań i kryteriów", część III, rozdział 34.4.2, zgodnie z następującymi kryteriami:
(a) I grupa pakowania: jeżeli badana próbka o stosunku masowym materiału do celulozy 1:1 zapali się samorzutnie; lub wykazuje średni czas przyrostu ciśnienia dla mieszaniny materiału do celulozy o stosunku masowym 1:1 krótszy niż dla mieszaniny 50% kwasu nadchlorowego i celulozy o stosunku masowym 1:1;
(b) II grupa pakowania: jeżeli badana próbka o stosunku masowym materiału do celulozy 1:1, wykazuje średni czas przyrostu ciśnienia równy lub krótszy niż średni czas przyrostu ciśnienia dla mieszaniny 40% roztworu wodnego chloranu sodowego i celulozy o stosunku masowym 1:1 i nie spełnia kryteriów dla I grupy pakowania;
(c) III grupa pakowania: jeżeli badana próbka o stosunku masowym materiału do celulozy 1:1, wykazuje średni czas przyrostu ciśnienia równy lub krótszy niż średni czas przyrostu ciśnienia dla mieszaniny 65% roztworu kwasu azotowego i celulozy o stosunku masowym 1:1 i nie spełnia kryteriów dla I i II grupy pakowania.
2.2.51.2 Materiały niedopuszczone do przewozu
2.2.51.2.1 Materiały chemicznie niestabilne klasy 5.1 powinny być dopuszczone do przewozu tylko wtedy, gdy podjęte zostały odpowiednie kroki w celu zapobieżenia ich niebezpiecznemu rozkładowi lub polimeryzacji podczas przewozu. Z tego względu należy w szczególności zapewnić, aby naczynia nie zawierały żadnych materiałów inicjujących takie reakcje.
2.2.51.2.2 Następujące materiały i mieszaniny nie są dopuszczone do przewozu:
- materiały utleniające stałe, samonagrzewające się, zaklasyfikowane do UN 3100, materiały utleniające stałe, reagujące z wodą, zaklasyfikowane do UN 3121 oraz materiały utleniające stałe, zapalne, zaklasyfikowane do UN 3137, o ile nie spełniają przepisów klasy 1 (patrz również 2.1.3.7);
- nadtlenek wodoru, niestabilizowany lub nadtlenek wodoru w roztworze wodnym, niestabilizowanym, zawierającym ponad 60% nadtlenku wodoru;
- czteronitrometan zawierający palne zanieczyszczenia;
- kwas nadchlorowy w roztworze, zawierający ponad 72% masowych kwasu lub mieszanina kwasu nadchlorowego z cieczą inną niż woda;
- kwas chlorowy w roztworze, zawierający ponad 10% masowych kwasu lub mieszanina kwasu chlorowego z cieczą inną niż woda;
- chlorowcowane związki fluoru inne niż UN 1745 PIĘCIOFLUOREK BROMU; UN 1746 TRÓJFLUOREK BROMU i UN 2495 PIĘCIOFLUOREK JODU należące do klasy 5.1, jak również UN 1749 TRÓJFLUOREK CHLORU i UN 2548 PIĘCIOFLUOREK CHLORU należące do klasy 2;
- chloran amonowy i jego roztwory wodne oraz mieszaniny chloranu amonowego z solą amonową;
- chloryn amonowy i jego roztwory wodne oraz mieszaniny chlorynu amonowego z solą amonową;
- mieszaniny podchlorynu z solą amonową;
- bromian amonowy i jego roztwory wodne oraz mieszaniny bromianu amonowego z solą amonową;
- nadmanganian amonowy i jego roztwory wodne oraz mieszaniny nadmanganianu amonowego z solą amonową;
- azotan amonowy zawierający ponad 0,2% materiałów palnych (włącznie z materiałami organicznymi przeliczonymi na węgiel), jeżeli nie jest składnikiem materiałów lub przedmiotów klasy 1;
- nawozy zawierające azotan amonowy (w ramach oznaczania zawartości azotanu amonowego, wszystkie jony azotanowe, dla których równoważnik cząsteczkowy występujący w mieszaninie powinien być przeliczony na azotan amonowy) lub gdy zawartość substancji palnych jest wyższa od wartości wymienionej w przepisie szczególnym 307, z wyjątkiem warunków mających zastosowanie do klasy 1;
- azotyn amonowy i jego roztwory wodne oraz mieszaniny azotynu amonowego z solą amonową;
- mieszaniny azotanu potasowego, azotynu sodowego i soli amonowej.
2.2.51.3 Wykaz pozycji grupowych
2.2.52 Klasa 5.2 Nadtlenki organiczne
2.2.52.1 Kryteria
2.2.52.1.1 Tytuł klasy 5.2 obejmuje nadtlenki organiczne i formulacje nadtlenków organicznych.
2.2.52.1.2 Materiały klasy 5.2 dzielą się następująco:
P1 Nadtlenki organiczne, niewymagające temperatury kontrolowanej;
P2 Nadtlenki organiczne, wymagające temperatury kontrolowanej.
Definicje
2.2.52.1.3 Nadtlenki organiczne są substancjami organicznymi, które zawierają dwuwartościową strukturę -O-O- i mogą być uważane za pochodne nadtlenku wodoru, w którym jeden lub dwa atomy wodoru zostały zastąpione przez rodniki organiczne.
Właściwości
2.2.52.1.4 Nadtlenki organiczne podatne są na rozkład egzotermiczny w temperaturze normalnej lub podwyższonej. Rozkład może być inicjowany przez: ciepło, kontakt z zanieczyszczeniami (np. kwasami, związkami metali ciężkich, aminami), tarcie lub uderzenie. Szybkość rozkładu wzrasta wraz z temperaturą i jest zróżnicowana w zależności od stężenia nadtlenku organicznego w formulacji. W wyniku rozkładu mogą wydzielać się szkodliwe lub palne gazy albo pary. W przypadku niektórych nadtlenków organicznych temperatura podczas przewozu powinna być kontrolowana. Niektóre nadtlenki organiczne mogą rozkładać się wybuchowo, szczególnie pod zamknięciem. Charakterystyka ta może być zmodyfikowana wskutek dodania rozcieńczalnika lub wskutek zastosowania odpowiedniego opakowania. Wiele nadtlenków organicznych pali się gwałtownie. Należy unikać kontaktu nadtlenku organicznego z oczami. Niektóre nadtlenki organiczne mogą powodować poważne uszkodzenia rogówki, nawet przy krótkotrwałym kontakcie oraz mogą działać żrąco na skórę.
UWAGA: Metody badań dla określenia palności nadtlenków organicznych podane są w "Podręczniku badań i kryteriów", część III, rozdział 32.4. Ponieważ nadtlenki organiczne mogą reagować gwałtownie gdy są ogrzewane, zaleca się przy oznaczaniu ich temperatury zapłonu stosowanie odpowiednio małych próbek, jak opisano w normie ISO 3679:1983.
Klasyfikacja
2.2.52.1.5 Nadtlenek organiczny powinien być klasyfikowany do klasy 5.2, z wyjątkiem formulacji nadtlenków organicznych zawierających:
(a) nie więcej niż 1% tlenu aktywnego z nadtlenków organicznych przy zawartości nadtlenku wodoru nie większej niż 1%;
(b) nie więcej niż 0,5% tlenu aktywnego z nadtlenków organicznych przy zawartości nadtlenku wodoru większej niż 1%, ale nie większej niż 7%.
UWAGA: Zawartość tlenu aktywnego (%) w formulacjach nadtlenków organicznych określa się za pomocą wzoru:
gdzie:
ni = liczba grup nadtlenkowych w cząsteczce i-tego nadtlenku organicznego;
ci = stężenie i-tego nadtlenku organicznego w % masowych; oraz
mi = masa cząsteczkowa i-tego nadtlenku organicznego.
2.2.52.1.6 Nadtlenki organiczne klasyfikowane są do siedmiu typów, zgodnie ze stopniem stwarzanego przez nie zagrożenia. Typy nadtlenków organicznych zawarte są w przedziale od typu A, który nie jest dopuszczony do przewozu w opakowaniu, w którym jest badany, do typu G, który nie podlega przepisom klasy 5.2. Klasyfikacja typów B do F powiązana jest bezpośrednio z maksymalną ilością materiału dopuszczoną dla jednego opakowania. Zasady klasyfikacji materiałów niewymienionych pod 2.2.52.4, podane są w "Podręczniku badań i kryteriów", część II.
2.2.52.1.7 Nadtlenki organiczne, które zostały już sklasyfikowane i dopuszczone do przewozu w opakowaniach wymienione są pod 2.2.52.4, te już dopuszczone do przewozu w DPPL wymienione są pod 4.1.4.2 ADR, w instrukcji pakowania IBC520 i te już dopuszczone do przewozu w cysternach, zgodnych z działem 4.2 i 4.3 ADR, wymienione są w instrukcji cystern przenośnych T23 pod 4.2.5.2 ADR. Każdy dopuszczony materiał zaliczony jest do pozycji ogólnej w Tabeli A w dziale 3.2 (numery UN 3101 do 3120), gdzie podane są odpowiednie zagrożenia dodatkowe oraz uwagi zawierające odpowiednie informacje dotyczące przewozu.
W pozycjach ogólnych uściśla się:
- typ (B do F) nadtlenku organicznego, (patrz 2.2.52.1.6 powyżej);
- stan fizyczny (ciekły / stały); oraz
- temperaturę kontrolowaną (jeżeli jest wymagana), patrz 2.2.52.1.15 do 2.2.52.1.18.
Mieszaniny tych formulacji mogą być zaklasyfikowane, jako ten sam typ nadtlenków organicznych, do którego należy składnik najbardziej niebezpieczny i powinny być przewożone na warunkach określonych dla tego typu. Jednakże, jeżeli dwa stabilne składniki mogą tworzyć mieszaninę mniej stabilną termicznie, to musi być oznaczona dla niej temperatura samoprzyspieszającego się rozkładu (TSR, ang. SADT) i jeżeli to konieczne, na tej podstawie powinny być określone temperatury kontrolowana i awaryjna, zgodnie z 2.2.52.1.16.
2.2.52.1.8 Klasyfikacja i zaliczenie do określeń grupowych nadtlenków organicznych, formulacji i mieszanin nadtlenków organicznych niewymienionych pod 2.2.52.4 ADR, w instrukcji pakowania IBC520 pod 4.1.4.2 ADR oraz w instrukcji dla cystern przenośnych T23 pod 4.2.5.2 ADR, powinny być dokonane przez właściwą władzę państwa nadania. Świadectwo dopuszczenia powinno zawierać klasyfikację i odpowiednie warunki przewozu. Jeżeli państwo nadania nie jest Umawiającą się Stroną Umowy ADN, to klasyfikacja i warunki przewozu powinny być zatwierdzone przez właściwą władzę pierwszego państwa będącego Umawiającą się Stroną Umowy ADN, do którego dotrze przesyłka.
2.2.52.1.9 Próbki nadtlenków organicznych lub formulacji nadtlenków organicznych niewymienionych pod 2.2.52.4, dla których brak jest pełnych wyników badań, a które powinny być przewożone w celu przeprowadzenia dodatkowych badań i oceny, powinny być zaliczone do jednej z pozycji dla nadtlenków organicznych typu C pod warunkiem, że:
- zgodnie z posiadanymi danymi próbka nie jest bardziej niebezpieczna niż nadtlenki organiczne typu B;
- próbka opakowana jest zgodnie z metodą pakowania OP2 podaną pod 4.1.4.1 ADR, a ilość nadtlenku w jednostce transportowej ograniczona jest do 10 kg;
- dostępne dane wskazują, że temperatura kontrolowana, o ile jest wymagana, jest dostatecznie niska dla zapobieżenia niebezpiecznemu rozkładowi i dostatecznie wysoka dla zapobieżenia niebezpiecznemu rozdziałowi faz.
Odczulanie nadtlenków organicznych
2.2.52.1.10 W celu zapewnienia bezpiecznego przewozu, w wielu przypadkach stosuje się odczulanie nadtlenków organicznych za pomocą ciekłych lub stałych materiałów organicznych, stałych materiałów nieorganicznych lub wody. Jeżeli stężenie procentowe substancji jest zastrzeżone, to powinno być ono wyrażone w procentach masowych, zaokrąglonych do najbliższej liczby całkowitej. Zasadą jest takie odczulanie, aby stężenie nadtlenku organicznego w razie wycieku nie osiągnęło poziomu niebezpiecznego.
2.2.52.1.11 Jeżeli w odniesieniu do określonej formulacji nadtlenku organicznego nie ustalono inaczej, to do rozcieńczalników wykorzystywanych do odczulania stosuje się następujące definicje:
- rozcieńczalniki typu A są ciekłymi materiałami organicznymi zgodnymi z nadtlenkiem organicznym, mające temperaturę wrzenia nie niższą niż 150°C. Rozcieńczalniki typu A mogą być stosowane do odczulania wszystkich nadtlenków organicznych;
- rozcieńczalniki typu B są ciekłymi materiałami organicznymi zgodnymi z nadtlenkami organicznymi, mające temperaturę wrzenia niższą niż 150°C i nie niższą niż 60°C oraz temperaturę zapłonu nie niższą niż 5°C.
Rozcieńczalniki typu B mogą być zastosowane do odczulania wszystkich nadtlenków organicznych pod warunkiem, że temperatura wrzenia materiału ciekłego jest co najmniej o 60°C wyższa niż TSR w 50 kg sztuce przesyłki.
2.2.52.1.12 Rozcieńczalniki, inne niż typu A lub B, mogą być dodawane do formulacji nadtlenków organicznych wymienionych pod 2.2.52.4, pod warunkiem, że są one z nimi zgodne. Jednakże, całkowite lub częściowe zastąpienie rozcieńczalników typu A lub B innym rozcieńczalnikiem o odmiennych właściwościach wymaga, aby formulacje nadtlenków organicznych były reklasyfikowane zgodnie z normalną procedurą zatwierdzającą dla klasy 5.2.
2.2.52.1.13 Wodę dopuszcza się do odczulania tylko tych nadtlenków organicznych, które wymienione są pod 2.2.52.4 lub w zezwoleniu właściwej władzy, zgodnie z 2.2.52.1.8 ze wzmianką "z wodą" lub "trwała dyspersja w wodzie". Próbki nadtlenków organicznych lub formulacje nadtlenków organicznych niewymienionych pod 2.2.52.4, mogą być również odczulane wodą pod warunkiem spełnienia wymagań 2.2.52.1.9.
2.2.52.1.14 Do odczulania nadtlenków organicznych dopuszcza się stałe materiały organiczne lub nieorganiczne, jeżeli są one z nimi zgodne. Materiały ciekłe lub stałe uważane są za zgodne, jeżeli nie wpływają niekorzystnie na stabilność termiczną formulacji nadtlenku organicznego i rodzaj stwarzanego przez nią zagrożenia.
Przepisy dotyczące temperatury kontrolowanej
2.2.52.1.15 Niektóre nadtlenki organiczne mogą być przewożone tylko w warunkach temperatury kontrolowanej. Temperatura kontrolowana jest to najwyższa temperatura, w której nadtlenek może być jeszcze bezpiecznie przewożony. Podczas przewozu dopuszcza się tylko krótkotrwały okres przekroczenia temperatury otoczenia wokół sztuki przesyłki powyżej 55°C w okresie 24 godzin. W przypadku utraty możliwości kontroli temperatury, może być konieczne zastosowanie postępowania awaryjnego. Temperatura awaryjna jest to taka temperatura, w której takie postępowanie powinno być zastosowane.
2.2.52.1.16 Temperatury kontrolowana i awaryjna są pochodnymi TSR, która jest definiowana, jako najniższa temperatura, w której rozpoczyna się samoprzyspieszający się rozkład materiału w opakowaniu stosowanym podczas przewozu (patrz tabela 1). TSR powinna być określona w zezwoleniu dopuszczającym materiał do przewozu na warunkach temperatury kontrolowanej. Przepisy dotyczące sposobu określania TSR podane są w "Podręczniku badań i kryteriów", część II, rozdziały 20 i 28.4.
Tabela 1. Określenie temperatury kontrolowanej i awaryjnej
Tabela 1. Określenie temperatury kontrolowanej i awaryjnej
| Rodzaj naczynia | TSRa | Temperatura kontrolowana | Temperatura awaryjna |
| Pojedyncze opakowania i DPPL | 20°C lub mniej | 20°C poniżej TSR | 10°C poniżej TSR |
| powyżej 20°C do 35°C | 15°C poniżej TSR | 10°C poniżej TSR | |
| powyżej 35°C | 10°C poniżej TSR | 5°C poniżej TSR | |
| Cysterny | nie wyższa niż 50°C | 10°C poniżej TSR | 5°C poniżej TSR |
2.2.52.1.17 Następujące nadtlenki organiczne powinny być przewożone w warunkach temperatury kontrolowanej:
- nadtlenki organiczne typu B i C o TSR ≤ 50°C;
- nadtlenki organiczne typu D o TSR ≤ 50°C, wykazujące umiarkowany efekt podczas ogrzewania pod zamknięciem lub nadtlenki o TSR ≤ 45°C, wykazujące słabe efekty albo ich brak podczas ogrzewania pod zamknięciem; oraz
- nadtlenki typu E i F o TSR ≤ 45°C.
UWAGA: Przepisy dotyczące sposobów oznaczania działania nadtlenków organicznych podczas ogrzewania pod zamknięciem, podane są w "Podręczniku badań i kryteriów", część II, rozdział 20 i podrozdział 28.4.
2.2.52.1.18 Wymagania dotyczące temperatur kontrolowanej i awaryjnej wymienione są pod 2.2.52.4. Rzeczywista temperatura podczas przewozu może być niższa niż temperatura kontrolowana, ale powinna być tak dobrana, aby uniknąć niebezpiecznego rozdziału faz.
2.2.52.2 Materiały niedopuszczone do przewozu
Nadtlenki organiczne typu A nie powinny być dopuszczone do przewozu na podstawie przepisów klasy 5.2 (patrz "Podręcznik badań i kryteriów", część II, rozdział 20.4.3(a)).
2.2.52.3 Wykaz pozycji grupowych
2.2.52.4 Wykaz aktualnie sklasyfikowanych nadtlenków organicznych w opakowaniach
W kolumnie "Metoda Pakowania", kody "OP1" do "OP8" odpowiadają metodom pakowania podanym w instrukcji pakowania P520 pod 4.1.4.1 ADR, (patrz także 4.1.7.1 ADR). Przewożone nadtlenki organiczne powinny odpowiadać wymienionej klasyfikacji oraz temperaturom kontrolowanej i awaryjnej (jako pochodnym TSR). Odnośnie do nadtlenków dopuszczonych do przewozu w DPPL, patrz instrukcja pakowania IBC520 pod 4.1.4.2 ADR oraz, dla nadtlenków dopuszczonych także do przewozu w cysternach zgodnie z działami 4.2 i 4.3 ADR, patrz instrukcja T23 dla cystern przenośnych pod 4.2.5.2 ADR.
| NADTLENEK ORGANICZNY | Stężenie (%) | Rozcieńczalnik typu A (%) | Rozcieńczalnik typu B (%) | Obojętny materiał stały (%) | Woda (%) | Metoda pakowania | Temperatura kontrolna (°C) | Temperatura krytyczna (°C) | Nr UN (wpis rodzajowy) | Zagrożenie dodatkowe i uwagi |
| 1-(2-tert-BUTYLONADTLE-NOIZOPROPYLO)-3-IZO-PROPENYLOBENZEN | ≤ 77 | ≥ 23 | OP7 | 3105 | ||||||
| 1-(2-tert-BUTYLONADTLE-NOIZOPROPYLO)-3-IZO-PROPENYLOBENZEN | ≤ 42 | ≥ 58 | OP8 | 3108 | ||||||
| 1,1-DI-(tert-AMYLONADTLENO)CYKLOHEKSAN | ≤ 82 | ≥ 18 | OP6 | 3103 | ||||||
| 1,1-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)3,3,5-TRIMETYLOCYKLOHEKSAN | >90-100 | OP5 | 3101 | 3) | ||||||
| 1,1-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)3,3,5-TRIMETYLOCYKLOHEKSAN | > 57-90 | ≥ 10 | OP5 | 3103 | ||||||
| 1,1-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)3,3,5-TRIMETYLOCYKLOHEKSAN | ≤ 77 | ≥ 23 | OP5 | 3103 | ||||||
| 1,1-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)3,3,5-TRIMETYLOCYKLOHEKSAN | ≤ 57 | ≥ 43 | OP8 | 3110 | ||||||
| 1,1-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)3,3,5-TRIMETYLOC YKLO-HEKSAN | ≤ 57 | ≥ 43 | OP8 | 3107 | ||||||
| 1,1-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)3,3,5-TRIMETYLOCYKLOHEKSAN | ≤ 32 | ≥ 26 | ≥ 42 | OP8 | +30 | +35 | 3107 | |||
| 1,1-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)CYKLOHEKSAN | > 80-100 | OP5 | 3101 | 3) | ||||||
| 1,1-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)CYKLOHEKSAN | > 52-80 | ≥ 20 | OP5 | 3103 | ||||||
| 1,1-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)CYKLOHEKSAN | > 42-52 | ≥ 48 | OP7 | 3105 | ||||||
| 1,1-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)CYKLOHEKSAN | ≤ 42 | ≥ 13 | ≥ 45 | OP7 | 3106 | |||||
| 1,1-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)CYKLOHEKSAN | ≤ 27 | ≥ 25 | OP8 | 3107 | 21) | |||||
| 1,1-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)CYKLOHEKSAN | ≤ 42 | ≥ 58 | OP8 | 3109 | ||||||
| 1,1-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)CYKLOHEKSAN | ≤ 13 | ≥ 13 | ≥ 74 | OP8 | 3109 | |||||
| 1,6-DI-(tert-BUTYLONADWĘGLANO) HEKSAN | ≤ 72 | ≥ 28 | OP5 | 3103 | ||||||
| 2,2-DI-(4,4-DI-(tert-BUTYLO-NADTLENO)-CYKLOHEKSYLO)-PROPAN | ≤ 42 | ≥ 58 | OP7 | 3106 | ||||||
| 2,2-DI-(4,4-DI-(tert-BUTYLO-NADTLENO)-CYKLOHEKSYLO)-PROPAN | ≤ 22 | ≥ 78 | OP8 | 3107 | ||||||
| 2,2-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)BUTAN | ≤ 52 | ≥ 48 | OP6 | 3103 | ||||||
| 2,2-DI-(tert-BUTYLO-NADTLENO)-PROPAN | ≤ 52 | ≥ 48 | OP7 | 3105 | ||||||
| 2,2-DI-(tert-BUTYLO-NADTLENO)-PROPAN | ≤ 42 | ≥ 13 | ≥ 45 | OP7 | 3106 | |||||
| 2,2-DIWODORONAD- TLENOPROPAN | ≤ 27 | ≥ 73 | OP5 | 3102 | 3) | |||||
| 2,5-DIMETYLO-2,5-DI-(2-ETYLOHEKSANOILONADTLENO)HEKSAN | ≤ 100 | OP5 | +20 | +25 | 3113 | |||||
| 2,5-DIMETYLO-2,5-DI-(3,3,5-TRIMETYLOHEKSANOILO-NADTLENO)HEKSAN | ≤ 77 | ≥ 23 | OP7 | 3105 | ||||||
| 2,5-DIMETYLO-2,5-DI-(BENZOILO-NADTLENO)HEKSAN | >82-100 | OP5 | 3102 | 3) | ||||||
| 2,5-DIMETYLO-2,5-DI-(BENZOILO-NADTLENO)HEKSAN | ≤ 82 | ≥ 18 | PO7 | 3106 | ||||||
| 2,5-DIMETYLO-2,5-DI-(BENZOILO-NADTLENO)HEKSAN | ≤ 82 | ≥ 18 | OP5 | 3104 |
| 2,5-DIMETYLO-2,5-DI-(tert-BUTYLO-NADTLENO)HEKSAN | ≤ 77 | ≥ 23 | OP8 | 3108 | ||||||
| 2,5-DIMETYLO-2,5-DI-(tert-BUTYLO-NADTLENO)HEKSAN | ≤ 52 | ≥ 48 | OP8 | 3109 | ||||||
| 2,5-DIMETYLO-2,5-DI-(tert-BUTYLO-NADTLENO)HEKSAN | > 52-100 | OP7 | 3105 | |||||||
| 2,5-DtMETYLO-2,5-DI-(tert-BUTYLO-NADTLENO)HEKSAN | ≤ 47 jako pasta | OP8 | 3108 | |||||||
| 2,5-DIMETYLO-2,5-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)-HEKSYN-3 | >86-100 | OP5 | 3101 | 3) | ||||||
| 2,5-DIMETYLO-2,5-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)-HEKSYN-3 | > 52-86 | ≥ 14 | OP5 | 3103 | 26) | |||||
| 2,5-DIMETYLO-2,5-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)-HEKSYN-3 | ≤ 52 | ≥ 48 | OP7 | 3106 | ||||||
| 2,5-DIMETYLO-2,5-DIWODORONADTLENOHEKSAN | ≤ 82 | ≥ 18 | OP6 | 3104 | ||||||
| 2-ETYLOHEKSYLONANWĘGLAN tert-BUTYLU | ≤ 100 | OP7 | 3105 | |||||||
| 2-ETYLONADHEKSANIAN tert-AMYLU | ≤ 100 | +20 | +25 | 3115 | ||||||
| 2-ETYLONADHEKSANIAN tert-BUTYLU | >52-100 | OP6 | +20 | +25 | 3113 | |||||
| 2-ETYLONADHEKSANIAN tert-BUTYLU | >32-52 | ≥ 48 | OP8 | +30 | +35 | 3117 | ||||
| 2-ETYLONADHEKSANIAN tert-BUTYLU | ≤ 52 | ≥ 48 | OP8 | +40 | +45 | 3118 | ||||
| 2-ETYLONADHEKSANIAN tert-BUTYLU | ≤ 32 | ≥ 68 | OP8 | 3119 | ||||||
| 2-ETYLONADHEKSANIAN tert-BUTYLU + 2,2-DI-(tert-BUTYLONADTLENO) BUTAN | ≤ 12 + ≤ 14 | ≥ 14 | ≥ 60 | OP7 | 3106 | |||||
| 2-ETYLONADHEKSANIAN tert-BUTYLU + 2,2-DI-(tert-BUTYLONADTLENO) BUTAN | ≤ 31 + ≤ 36 | ≥ 33 | OP7 | +35 | +40 | 3115 | ||||
| 2-METYLONADBENZOESAN tert-BUTYLU | ≤ 100 | OP5 | 3103 | |||||||
| 3,3-DI-(tert-AMYLONADTLENO)MAŚLAN ETYLU | ≤ 67 | ≥ 33 | OP7 | 3105 | ||||||
| 3,3-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)-MAŚLAN ETYLU | >77-100 | OP5 | 3103 | |||||||
| 3,3-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)-MAŚLAN ETYLU | ≤ 77 | ≥ 23 | OP7 | 3105 | ||||||
| 3,3-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)-MASLAN ETYLU | ≤ 52 | ≥ 48 | OP7 | 3106 | ||||||
| 3,3-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)-MASLAN ETYLU | ≤ 52 | ≥ 48 | OP7 | 3105 | ||||||
| 3,3-DI-(tert-BUTYLONADTLENO)-MAŚLAN ETYLU | ≤ 52 | ≥ 48 | OP7 | 3106 | ||||||
| 3,5,5-TRIMETYLONAD- HEKSANLAN tert-AMYLU | ≤ 100 | OP5 | 3101 | 3) | ||||||
| 3,6,9 TRIETYLO-3,6,9-TR1 - METYLO-1,4,7-TRI-NADTLENONONAN | ≤ 42 | ≥ 58 | OP7 | 3105 | 28) | |||||
| 4,4-DI-(tert-BUTYLO)NAD-WALERIANIAN n-BUTYLU | >52-100 | OP5 | 3103 | |||||||
| 4,4-DI-(tert-BUTYLO)NAD-WALERIANIAN n-BUTYLU | ≤ 52 | ≥ 48 | OP8 | 3108 | ||||||
| DI-(2-NEODEKANOILONAD-TLENOIZOPROPYLO)-BENZEN | ≤ 52 | ≥ 48 | OP7 | -10 | 0 | 3115 | ||||
| DI-(2-tert-BUTYLNADTLENOIZOPROPYLO)-BENZEN(Y) | >42-100 | ≥ 57 | OP7 | 3106 | ||||||
| DI-(2-tert-BUTYLNADTLENOIZOPROPYLO)-BENZEN(Y) | ≤ 42 | ≥ 58 | wolny | 29) | ||||||
| DIETYLONADOCTAN tert-BUTYLU | ≤ 100 | OP5 | +20 | +25 | 3113 | |||||
| DIWODORONADTLENEK DI-IZOPROPYLOBENZENU | ≤ 82 | ≥ 5 | ≥ 5 | OP7 | 3106 | 24) | ||||
| IZOPROPYLONADWĘGLAN tert-AMYLU | ≤ 77 | ≥ 23 | OP5 | 3103 | ||||||
| IZOPROPYLONADWĘGLAN tert-BUTYLU | ≤ 77 | ≥ 23 | OP5 | 3103 | ||||||
| KWAS 3-CHLORONAD-BENZOESOWY | > 57-86 | ≥ 14 | OP1 | 3102 | 3) |
| KWAS 3-CHLORONAD-BENZOESOWY | ≤ 57 | ≥ 3 | ≥ 40 | OP7 | 3106 | |||||
| KWAS 3-CHLORONAD-BENZOESOWY | ≤ 77 | ≥ 6 | ≥ 17 | OP7 | 3106 | |||||
| KWAS NADDODECYLOWY | ≤ 100 | 3118 | ||||||||
| KWAS NADLAURYNOWY (NADDODEKANOWY) | ≤ 100 | OP8 | +35 | +40 | 3118 | |||||
| KWAS NADOCTOWY, TYP D, stabilizowany | ≤ 43 | OP7 | 3105 | 13) 14) 19) | ||||||
| KWAS NADOCTOWY, TYP E, stabilizowany | ≤ 43 | OP8 | 3107 | 13) 15) 19) | ||||||
| KWAS NADOCTOWY, TYP F, stabilizowany | ≤ 41 | M | +30 | +35 | 3119 | 13) 30) | ||||
| KWAS NADOCTOWY, TYP F, stabilizowany | ≤ 43 | OP8 | 3107 | 13) 16) 19) | ||||||
| MONONADMALEINIAN tert- BUTYLU | >52-100 | OP5 | 3102 | 3) | ||||||
| MONONADMALEINIAN tert- BUTYLU | ≤ 52 | ≥ 48 | OP6 | 3103 | ||||||
| MONONADMALEINIAN tert- BUTYLU | ≤ 52 | ≥ 48 | OP8 | 3108 | ||||||
| MONONADMALEINIAN tert- BUTYLU | ≤ 52 jako pasta | OP8 | 3108 | |||||||
| NADAZELAINIAN DI-tert-BUTYLU | ≤ 52 | ≥ 48 | OP7 | 3105 | ||||||
| NADBENZOESAN tert-AMYLU | ≤ 100 | OP5 | 3103 | |||||||
| NADBENZOESAN tert-BUTYLU | >77-100 | OP5 | 3103 | |||||||
| NADBENZOESAN tert-BUTYLU | >52-77 | ≥ 23 | OP7 | 3105 | ||||||
| NADBENZOESAN tert-BUTYLU | ≤ 52 | ≥ 48 | OP7 | 3106 | ||||||
| NADDIWĘGLAN DI-(2-ETOKSYETYLU) | ≤ 52 | ≥ 48 | OP7 | -10 | 0 | 3115 | ||||
| NADDIWĘGLAN DI-(2ETYLOHEKSYLU) | >77-100 | OP5 | -20 | -10 | 3113 | |||||
| NADDIWĘGLAN DI-(2ETYLOHEKSYLU) | ≤ 77 | ≥ 23 | OP7 | -20 | -10 | 3115 | ||||
| NADDIWĘGLAN DI-(2ETYLOHEKSYLU) | ≤ 62 jako dyspersja stabilna w wodzie | OP8 | -20 | -10 | 3117 | |||||
| NADDIWĘGLAN DI-(2ETYLOHEKSYLU) | ≤ 52 jako dyspersja stabilna w wodzie | OP8 | -20 | -10 | 3119 | |||||
| NADDIWĘGLAN DI-(2ETYLOHEKSYLU) | ≤ 52 jako dyspersja stabilna w wodzie (zamrożona) | OP8 | -20 | -10 | 3120 | |||||
| NADDIWĘGLAN DI-(2-ETYLOHEKSYLU) | >77-100 | OP5 | -20 | -10 | 3113 | |||||
| NADDIWĘGLAN DI-(2-ETYLOHEKSYLU) | ≤ 77 | ≥ 73 | OP7 | -15 | -5 | 3115 | ||||
| NADDIWĘGLAN DI-(2-ETYLOHEKSYLU) | ≥62 jako dyspersja stabilna w wodzie | OP8 | -15 | -5 | 3117 | |||||
| NADDIWĘGLAN DI-(2-ETYLOHEKSYLU) | ≥52 jako dyspersja stabilna w wodzie | OP8 | -15 | -5 | 3119 | |||||
| NADDIWĘGLAN DI-(2-ETYLOHEKSYLU) | ≥52 jako dyspersja stabilna w wodzie (zamrożona) | OP8 | -15 | -5 | 3120 | |||||
| NADDIWĘGLAN DI-(2-FENOKSYETYLU) | >85-100 | OP5 | 3102 | 3) | ||||||
| NADDIWĘGLAN DI-(2-FENOKSYETYLU) | ≤ 85 | ≥ 15 | OP7 | 3106 | ||||||
| NADDIWĘGLAN DI-(3-METOKSYBUTYLU) | ≤ 52 | ≥ 48 | OP7 | -5 | +5 | 3115 | ||||
| NADDIWĘGLAN DI-(4-tert-BUTYLOCYKLOHEKSYLU) | ≤ 100 | OP6 | +30 | +35 | 3114 | |||||
| NADDIWĘGLAN DI-(4-tert-BUTYLOCYKLOHEKSYLU) | ≤ 42 jako dyspersja stabilna w wodzie | OP8 | 3119 | |||||||
| NADDIWĘGLAN DIACETYLU | ≤ 100 | OP7 | +30 | +35 | 3116 | |||||
| NADDIWĘGLAN DIACETYLU | ≤ 42 jako dyspersja stabilna w wodzie | OP8 | 3119 | |||||||
| NADDIWĘGLAN DICYKLOHEKSYLU | >91-100 | OP3 | +10 | +15 | 3112 | |||||
| NADDIWĘGLAN DICYKLOHEKSYLU | ≤ 91 | ≥ 9 | OP5 | +5 | +10 | 3114 | ||||
| NADDIWĘGLAN DICYKLOHEKSYLU | ≤ 42 jako dyspersja stabilna w wodzie | OP8 | +15 | +20 | 3119 | |||||
| NADDIWĘGLAN DIIZOPROPYLU | >52-10° | OP2 | -15 | -5 | 3112 | 3) | ||||
| NADDIWĘGLAN DIIZOPROPYLU | ≤ 52 | ≥ 48 | OP7 | -20 | -10 | 3115 | ||||
| NADDIWĘGLAN DIIZOPROPYLU | ≤ 28 | ≥ 72 | OP7 | -15 | -5 | 3115 | ||||
| NADDIWĘGLAN DIIZOPROPYLU | ≤ 28 | ≥ 72 | 3115 | |||||||
| NADDIWĘGLAN DIMIRYSTYLU | ≤ 100 | OP7 | +20 | +25 | 3116 | |||||
| NADDIWĘGLAN DIMIRYSTYLU | ≤ 42 jako dyspersja stabilna w wodzie | OP8 | +20 | +25 | 3119 | |||||
| NADDIWĘGLAN DI-n-BUTYLU | > 27-52 | ≥ 48 | OP7 | -15 | -5 | 3115 | ||||
| NADDIWĘGLAN DI-n-BUTYLU | ≤ 27 | ≥ 73 | OP8 | -10 | 0 | 3117 |
| NADDIWĘGLAN DI-n-BUTYLU | ≤ 42 jako dyspersja stabilna w wodzie (zamrożona) | OP8 | -15 | -5 | 3118 | |||||
| NADDIWĘGLAN DI-n-PROPYLU | ≤ 100 | OP3 | -25 | -15 | 3113 | |||||
| NADDIWĘGLAN DI-n-PROPYLU | ≤ 77 | ≥ 23 | OP5 | -20 | -10 | 3113 | ||||
| NADDIWĘGLAN DI-sec-BUTYLU | >52-100 | OP4 | -20 | -10 | 3113 | |||||
| NADDIWĘGLAN DI-sec-BUTYLU | ≤ 52 | ≥ 48 | OP7 | -15 | -5 | 3115 | ||||
| NADDIWĘGLAN IZOPROPYLO-sec-BUTYLU + NADDIWĘGLAN IZOPROPYLO-sec-BUTYLU + NADDIWĘGLAN DIIZOPROPYLU | ≤ 32 + ≤ 15 - 18 + ≤ 12 - 15 | ≥ 38 | OP7 | -20 | -10 | 3115 | ||||
| NADDIWĘGLAN IZOPROPYLO-sec-BUTYLU + NADDIWĘGLAN IZOPROPYLO-sec-BUTYLU + NADDIWĘGLAN DIIZOPROPYLU | ≤ 52 + ≤ 28 + ≤ 22 | OP5 | -20 | -10 | 3111 | 3) | ||||
| NADDIWĘGLAN tert-BUTYLOSTEARYLU | ≤ 100 | OP7 | 3106 | |||||||
| NADFTALAN DI-tert-BUTYLU | > 42-52 | ≥ 48 | OP7 | 3105 | ||||||
| NADFTALAN DI-tert-BUTYLU | ≤ 52 jako pasta | OP7 | 3106 | 20) | ||||||
| NADFTALAN DI-tert-BUTYLU | ≤ 42 | ≥ 58 | OP8 | 3107 | ||||||
| NADFUMARAN tert-BUTYLOBUTYLU | ≤ 52 | ≥ 48 | OP7 | 3105 | ||||||
| NADIZOMAŚLAN tert-BUTYLU | > 52-77 | ≥ 23 | OP5 | +15 | +20 | 3111 | 3) | |||
| NADIZOMAŚLAN tert-BUTYLU | ≤ 52 | ≥ 48 | OP7 | +15 | +20 | 3115 | ||||
| NADKROTONIAN tert-BUTYLU | ≤ 77 | ≥ 23 | OP7 | 3105 | ||||||
| NADNEODEKANIAN 1,1,3,3TETRAMETYLOBUTYLU | ≤ 72 | ≥ 28 | OP7 | -5 | +5 | 3115 | ||||
| NADNEODEKANIAN 1,1,3,3TETRAMETYLOBUTYLU | ≤ 52 jako dyspersja stabilna w wodzie | OP8, N | -5 | +5 | 3119 | |||||
| NADNEODEKANIAN KUMYLU | ≤ 77 | ≥ 23 | OP7 | -10 | 0 | 3115 | ||||
| NADNEODEKANIAN | ≤ 52 jako dyspersja stabilna w wodzie | OP8 | -10 | 0 | 3119 | |||||
| NADNEODEKANIAN tert-AMYLU | ≤ 77 | ≥ 23 | OP7 | 0 | +10 | 3115 | ||||
| NADNEODEKANIAN tert-BUTYLU | >77-100 | OP7 | -5 | +5 | 3115 | |||||
| NADNEODEKANIAN tert-BUTYLU | ≤ 52 jako dyspersja stabilna w wodzie | OP8 | 0 | +10 | 3119 | |||||
| NADNEODEKANIAN tert-BUTYLU | ≤ 42 jako dyspersja stabilna w wodzie zamrożona | OP8 | 0 | +10 | 3118 | |||||
| NADNEODEKANIAN tert-BUTYLU | ≤ 32 | ≥ 68 | OP8 | 0 | +10 | 3119 | ||||
| NADNEODEKANIAN tert-BUTYLU | ≤ 77 | ≥ 23 | OP7 | 0 | +10 | 3115 | ||||
| NADNEODEKANIAN tert-BUTYLU | ≤ 42 jako dyspersja stabilna w wodzie | OP8 | 0 | +10 | 3117 | |||||
| NADNEODEKANIANIAN tert-HEKSYLU | ≤ 71 | ≥ 29 | OP7 | 0 | +10 | 3115 | ||||
| NADNEOHEPTANIAN 1,1DIMETYLO-3-HYDROKSY-BUTYLU | ≤ 52 | ≥ 48 | OP8 | 0 | +10 | 3117 | ||||
| NADNEOHEPTANIAN KUMYLU | ≤ 77 | ≥ 23 | OP7 | -10 | 0 | 3115 | ||||
| NADOCTAN tert-AMYLU | ≤ 62 | ≥ 38 | OP7 | 3105 | ||||||
| NADOCTAN tert-BUTYLU | >52-77 | ≥ 23 | OP5 | 3101 | 3) | |||||
| NADOCTAN tert-BUTYLU | >32-52 | ≥ 48 | OP6 | 3103 | ||||||
| NADOCTAN tert-BUTYLU | ≤ 32 | ≥ 68 | OP8 | 3109 | ||||||
| NADPIWALAN 1-(2-ETYLENOHEKSANOLONADTLENO)-1,3-DIMETYLOBUTYLU | ≤ 52 | ≥ 45 | ≥ 10 | OP7 | -20 | -10 | 3115 | |||
| NADPIWALAN 1,1,3,3-TETRAMETYLOBUTYLU | ≤ 77 | ≥ 23 | OP7 | 0 | +10 | 3115 | ||||
| NADPIWALAN KUMYLU | ≤ 77 | ≥ 23 | OP7 | 3115 | ||||||
| NADPIWALAN tert-AMYLU | ≤ 77 | ≥ 23 | OP5 | +10 | +15 | 3113 | ||||
| NADPIWALAN tert-BUTYLU | > 67-77 | ≥ 23 | OP5 | 0 | +10 | 3113 | ||||
| NADPIWALAN tert-BUTYLU | > 27-67 | ≥ 33 | OP7 | 0 | +10 | 3115 | ||||
| NADPIWALAN tert-BUTYLU | ≤ 27 | ≥ 73 | OP8 | +30 | +35 | 3119 | ||||
| NADPIWALAN tert-HEKSYLU | ≤ 72 | ≥ 28 | OP7 | +10 | +15 | 3115 | ||||
| NADTLENEK ACETYLOACETONU | ≤ 42 | ≥ 48 | ≥ 8 | OP7 | 3105 | 2) | ||||
| NADTLENEK ACETYLOACETONU | ≤ 32 jako pasta | OP7 | 3106 | 20) | ||||||
| NADTLENEK ACETYLOCYKLOHEKSANOSULFONYLU | ≤ 82 | ≥ 12 | -10 | 0 | 3112 | |||||
| NADTLENEK ACETYLOCYKLOHEKSANOSULFONYLU | ≤ 32 | ≥ 68 | -10 | 0 | 3115 | 3) | ||||
| NADTLENEK DI-(1-HYDROKSYCYKLOHEKSYLU) | ≤ 100 | OP7 | 3106 | |||||||
| NADTLENEK DI-(2,4-DI-CHLOROBENZOILU) | ≤ 77 | ≥ 23 | OP5 | 3102 | 3) | |||||
| NADTLENEK DI-(2,4-DI-CHLOROBENZOILU) | ≤ 52 jako pasta z olejem silikonowym | OP7 | 3106 | |||||||
| NADTLENEK DI-(2-METYLOBENZOILU) | ≤ 87 | ≥ 13 | OP7 | +30 | +35 | 3112 | 3) | |||
| NADTLENEK DI-(3,5,5-TRI-METYLOHEKSANOILU) | > 38-82 | ≥ 18 | OP7 | 0 | +10 | 3115 | ||||
| NADTLENEK DI-(3,5,5-TRI-METYLOHEKSANOILU) | ≤ 52 jako dyspersja stabilna w wodzie | OP8 | +10 | +15 | 3119 | |||||
| NADTLENEK DI-(3,5,5-TRI-METYLOHEKSANOILU) | ≤ 38 | ≥ 62 | OP8 | +20 | +25 | 3119 | ||||
| NADTLENEK DI-(3-METYLOBENZOILU) + NADTLENEK BENZOILO-(3-METYLOBENZOILU) + NADTLENEK DIBENZOILU | ≤ 20 + ≤ 18 + ≤ 4 | ≥ 58 | OP7 | +35 | +40 | 3115 | ||||
| NADTLENEK DI-(4-CHLOROBENZOILU) | ≤ 77 | ≥ 23 | OP5 | 3102 | 3) | |||||
| NADTLENEK DI-(4-CHLOROBENZOILU) | ≤ 52 jako pasta | OP7 | 3106 | 20) | ||||||
| NADTLENEK DI-(4-CHLOROBENZOILU) | ≤ 32 | ≥ 68 | wolny | 29) | ||||||
| NADTLENEK DI-(4-METYLOBENZOILU | ≤ 52 jako pasta z olejem silikonowym | OP7 | 3106 | |||||||
| NADTLENEK DIACETYLU | ≤ 27 | ≥ 73 | OP7 | +20 | +25 | 3115 | ||||
| NADTLENEK DIBENZOILU | >51-100 | ≥ 48 | OP2 | 3102 | 3) | |||||
| NADTLENEK DIBENZOILU | >77-94 | ≥ 6 | OP4 | 3102 | 3) | |||||
| NADTLENEK DIBENZOILU | ≤ 77 | ≥ 23 | OP6 | 3104 | ||||||
| NADTLENEK DIBENZOILU | ≤ 62 | ≥ 28 | ≥ 10 | OP7 | 3106 | |||||
| NADTLENEK DIBENZOILU | > 52-62 jako pasta | OP7 | 3106 | 20) | ||||||
| NADTLENEK DIBENZOILU | > 35-52 | ≥ 48 | OP7 | 3106 | ||||||
| NADTLENEK DIBENZOILU | > 36-42 | ≥ 18 | ≤ 40 | OP8 | 3107 | |||||
| NADTLENEK DIBENZOILU | ≤ 56,5 jako pasta | ≥ 15 | OP8 | 3108 | ||||||
| NADTLENEK DIBENZOILU | ≤ 52 | OP8 | 3108 | 20) | ||||||
| NADTLENEK DIBENZOILU | ≤ 35 | ≥ 65 | wolny | 29) | ||||||
| NADTLENEK DIDEKANOILU | ≤ 100 | OP6 | +30 | +35 | 3114 | |||||
| NADTLENEK DIIZOBUTYRYLU | > 32-52 | ≥ 48 | OP5 | -20 | -10 | 3111 | ||||
| NADTLENEK DIIZOBUTYRYLU | ≤ 32 | ≥ 68 | OP7 | -20 | -10 | 3115 | 3) | |||
| NADTLENEK DIKUMYLU | >52-100 | ≤ 57 | OP8 | 3110 | 12) | |||||
| NADTLENEK DIKUMYLU | ≤ 52 | ≥ 48 | wolny | 29) | ||||||
| NADTLENEK DILAUROILU | ≤ 100 | OP7 | 3106 | |||||||
| NADTLENEK DILAUROILU | ≤ 42 jako dyspersja stabilna w wodzie | OP8 | 3109 | |||||||
| NADTLENEK DI-n-NONANOILU | ≤ 100 | OP7 | 0 | +10 | 3116 | |||||
| NADTLENEK DI-n-OKTANOILU | ≤ 100 | OP5 | +10 | +15 | 3114 | |||||
| NADTLENEK DIPROPIONYLU | ≤ 27 | ≥ 73 | OP8 | +15 | +20 | 3117 | ||||
| NADTLENEK DI-tert-AMYLU | ≤ 100 | OP8 | 3107 | |||||||
| NADTLENEK DI-tert-BUTYLU | > 52-100 | OP8 | 3107 | |||||||
| NADTLENEK DI-tert-BUTYLU | ≤ 52 | ≥ 48 | OP8 | 3109 | 25) | |||||
| NADTLENEK KWASU DIBURSZTYNOWEGO | > 72-100 | ≥ 28 | OP4 | 3102 | 3) 17) | |||||
| NADTLENEK KWASU DIBURSZTYNOWEGO | ≤ 72 | OP7 | +10 | +15 | 3116 | |||||
| NADTLENEK ORGANICZNY, CIEKŁY, PROBKA | OP2 | 3102 | 11) | |||||||
| NADTLENEK ORGANICZNY, CIEKŁY. PRÓBKA, TEMPERATURA KONTROLOWANA | OP2 | 3113 | 11) | |||||||
| NADTLENEK ORGANICZNY, STAŁY, PROBKA | OP2 | 3104 | 11) | |||||||
| NADTLENEK ORGANICZNY, STAŁY. PRÓBKA, TEMPERATURA KONTROLOWANA | OP2 | 3114 | 11) | |||||||
| NADTLENEK tert-BUTYLO- KUMYLU | >42-100 | OP8 | 3107 | |||||||
| NADTLENEK tert-BUTYLO- KUMYLU | ≤ 52 | ≥ 48 | OP8 | 3108 | ||||||
| NADTLENEK(KI) CYKLOHEKSANONU | ≤ 91 | ≥ 9 | OP6 | 3104 | 13) | |||||
| NADTLENEK(KI) CYKLOHEKSANONU | ≤ 72 | ≥ 28 | OP7 | 3105 | 5) | |||||
| NADTLENEK(KI) CYKLOHEKSANONU | ≤ 72 jako pasta | OP7 | 3106 | 5) 20) | ||||||
| NADTLENEK(KI) CYKLOHEKSANONU | ≤ 32 | ≥ 68 | wolny | 29) | ||||||
| NADTLENEK(KI) METYLO-CYKLOHEKSANONU | ≤ 67 | ≥ 33 | OP7 | +37 | +40 | 3115 | ||||
| NADTLENEK(KI) METYLO-ETYLOKETONU | patrz uwaga 8) | ≥ 48 | OP5 | 3101 | 3) 8) | |||||
| NADTLENEK(KI) METYLO-ETYLOKETONU | patrz uwaga 9) | ≥ 55 | OP7 | 3105 | 9) | |||||
| NADTLENEK(KI) METYLO-ETYLOKETONU | patrz uw 10) | ≥ 60 | OP8 | 3107 | 10) | |||||
| NADTLENEK(KI) METYLO-IZOBUTYLOKETONU | ≤ 62 | ≥ 19 | OP7 | 3105 | 22) | |||||
| NADTLENKI ALKOHOLU DIACETONOWEGO | ≤ 57 | ≥ 26 | ≥ 8 | OP7 | +40 | +45 | 3115 | |||
| NADTLENO-2-ETYLOHEKSENIAN 1,1,3,3-CZTEROETYLOBUTYLU | ≤ 100 | OP7 | +15 | +20 | 3115 | |||||
| NADWĘGLAN POLIETEROPOLItert-BUTYLU | ≤ 52 | ≥ 48 | OP8 | 3107 | ||||||
| NADWĘGLAN tert-AMYLO- 2ETHYLO- HEKSYLU | ≤ 100 | OP7 | 3105 | |||||||
| NADWĘGLAN tert-AMYLO- IZOPROPYLU | ≤ 77 | ≥ 23 | OP5 | 3103 | ||||||
| PEROKSYPIWALAN 1-(2-ETYLOHEKSANOILO-PEROKSY)-1,3-DIMETYLOBUTYLU | ≤ 52 | ≥ 45 | ≥ 10 | OP7 | -20 | -10 | 3115 | |||
| POLIETER-POLI-tert-BUTYLONADTLENOWĘGLAN | ≤ 52 | ≥ 23 | OP8 | 3107 | ||||||
| tert-BUTYLO-3,5,5-TRI-METYLONADHEKSANIAN | >32-100 | OP7 | 3105 | |||||||
| tert-BUTYLO-3,5,5-TRI-METYLONADHEKSANIAN | ≤ 32 | ≥ 68 | OP8 | 3109 | ||||||
| WODORONADTLENEK 1,1,3,3TETRAMETYLO-BUTYLU | ≤ 100 | OP7 | 3105 | |||||||
| WODORONADTLENEK IZOPROPYLOKUMYLU | ≤ 72 | ≥ 28 | OP8 | 3109 | 13) | |||||
| WODORONADTLENEK KUMYLU | > 90-98 | ≤ 10 | OP8 | 3107 | 13) | |||||
| WODORONADTLENEK KUMYLU | ≤ 90 | ≥ 10 | OP8 | 3109 | 13) 18) | |||||
| WODORONADTLENEK PINANYLU | 56 - 100 | OP7 | 3105 | 13) | ||||||
| WODORONADTLENEK. PINANYLU | ≤ 56 | ≥ 44 | OP8 | 3109 | ||||||
| WODORONADTLENEK p-MENTYLU | >72-100 | OP7 | 3105 | 13) | ||||||
| WODORONADTLENEK p-MENTYLU | ≤ 72 | ≥ 28 | OP8 | 3109 | 27) | |||||
| WODORONADTLENEK tert- BUTYLU + NADTLENEK DI-tert-BUTYLU | < 82 + > 9 | ≥ 7 | OP5 | 3103 | 13) | |||||
| WODORONADTLENEK tert-AMYLU | ≤ 88 | ≥ 6 | ≥ 6 | OP8 | 3107 | |||||
| WODORONADTLENEK tert-BUTYLU | >79-90 | ≥ 10 | OP5 | 3103 | 13) | |||||
| WODORONADTLENEK tert-BUTYLU | ≤ 80 | ≥ 20 | OP7 | 3105 | 4) 13) | |||||
| WODORONADTLENEK tert-BUTYLU | ≤ 79 | > 14 | OP8 | 3107 | 13) 23) | |||||
| WODORONADTLENEK tert-BUTYLU | ≤ 72 | ≥ 28 | OP8 | 3109 | 13) |
Uwagi (dotyczące ostatniej kolumny tabeli 2.2.52.4):
1) Rozcieńczalnik typu B może być zawsze zastąpiony rozcieńczalnikiem typu A.
Temperatura wrzenia rozcieńczalnika typu B powinna być co najmniej o 60°C wyższa, niż TSR nadtlenku organicznego.
2) Zawartość tlenu aktywnego ≤ 4,7%.
3) Wymagana jest nalepka o zagrożeniu dodatkowym "MATERIAŁ WYBUCHOWY" (wzór nr 1, patrz 5.2.2.2.2).
4) Rozcieńczalnik może być zastąpiony nadtlenkiem dwu-tert-butylu.
5) Zawartość tlenu aktywnego ≤ 9%.
6) Zawierający ≤ 9% nadtlenku wodoru; zawartość tlenu aktywnego ≤ 10%.
7) Dopuszczone są tylko opakowania niemetalowe.
8) Zawartość tlenu aktywnego> 10% i ≤ 10.7%, z wodą lub bez.
9) Zawartość tlenu aktywnego ≤ 10%, z wodą lub bez.
10) Zawartość tlenu aktywnego ≤ 8,2%, z wodą lub bez.
11) Patrz 2.2.52.1.9.
12) Na podstawie prób w dużej skali, ilości do 2000 kg na naczynie zaliczone są do NADTLENKÓW ORGANICZNYCH TYPU F.
13) Wymagana jest nalepka o zagrożeniu dodatkowym "ŻRĄCY" (wzór nr 8, patrz 5.2.2.2.2).
14) Formulacje kwasu nadoctowego, które spełniają kryteria "Podręcznika Badań i Kryteriów", rozdział 20.4.3 (d).
15) Formulacje kwasu nadoctowego, które spełniają kryteria "Podręcznika Badań i Kryteriów", rozdział 20.4.3 (e).
16) Formulacje kwasu nadoctowego, które spełniają kryteria "Podręcznika Badań i Kryteriów", rozdział 20.4.3 (f).
17) Dodatek wody do tego nadtlenku organicznego obniża jego stabilność termiczną.
18) Dla stężeń poniżej 80% nalepka o zagrożeniu dodatkowym "ŻRĄCY" (wzór nr 8, patrz 5.2.2.2.2) nie jest wymagana.
19) Mieszaniny nadtlenku wodoru, wody i kwasu(ów).
20) Z rozcieńczalnikiem typu A, z wodą lub bez.
21) Z zawartością ≥ 25% masowych rozcieńczalnika typu A, oraz z dodatkiem etylobenzenu.
22) Z zawartością ≥ 19% masowych rozcieńczalnika typu A, oraz z dodatkiem metyloizobutyloketonu.
23) Zawierający < 6% nadtlenku dwu-tert-butylu.
24) Zawierający ≤ 8% 1-izopropylowodoronadtleno-4-izopropylohydroksybenzenu.
25) Rozcieńczalnik typu B o temperaturze wrzenia > 110°C.
26) Zawierający < 0,5% wodoronadtlenków.
27) Dla stężeń powyżej 56% wymagana jest nalepka o zagrożeniu dodatkowym "ŻRĄCY" (wzór nr 8, patrz 5.2.2.2.2).
28) Zawartość tlenu aktywnego ≤ 7,6% w rozcieńczalniku typu A, którego 95% ma temperaturę wrzenia w przedziale 200 - 260°C.
29) Nie podlega przepisom ADN dotyczącym klasy 5.2.
30) Rozcieńczalnik typu B o temperaturze wrzenia > 130°C.
31) Tlen aktywny ≤ 6,7%
2.2.61 Klasa 6.1 Materiały trujące
2.2.61.1 Kryteria
2.2.61.1.1 Tytuł klasy 6.1 obejmuje materiały, które są znane z doświadczenia lub które z punktu widzenia badań na zwierzętach można uznać, że w odpowiednio małych ilościach są zdolne podczas jednorazowego lub krótkotrwałego działania do spowodowania uszczerbku w zdrowiu człowieka lub jego śmierci wskutek wdychania, przenikania przez skórę lub połknięcia.
2.2.61.1.2 Materiały klasy 6.1 dzielą się następująco:
T Materiały trujące bez zagrożenia dodatkowego
T1 Materiały organiczne, ciekłe
T2 Materiały organiczne, stałe
T3 Materiały metaloorganiczne
T4 Materiały nieorganiczne, ciekłe
T5 Materiały nieorganiczne, stałe
T6 Pestycydy ciekłe
T7 Pestycydy stałe
T8 Próbki
T9 Pozostałe materiały, trujące
TF Materiały trujące, zapalne
TF1 Materiały ciekłe
TF2 Pestycydy
TF3 Materiały stałe
TS Materiały trujące, samonagrzewające się, stałe
TW Materiały trujące, które w zetknięciu z wodą wydzielają gazy zapalne
TW1 Materiały ciekłe
TW2 Materiały stałe
TO Materiały trujące, podtrzymujące palenie (utleniające)
TO1 Materiały ciekłe
TO2 Materiały stałe
TC Materiały trujące, żrące
TC1 Materiały organiczne, ciekłe
TC2 Materiały organiczne, stałe
TC3 Materiały nieorganiczne, ciekłe TC4 Materiały nieorganiczne, stałe
TFC Materiały trujące, zapalne, żrące
Definicje
2.2.61.1.3 Dla potrzeb ADN:
LD50 (średnia dawka śmiertelna) dla toksyczności ostrej doustnej jest statystyczną pochodną jednorazowej dawki materiału, przy której oczekuje się, że w ciągu 14 dni przy doustnym wpływie, spowoduje śmierć 50% młodych, dorosłych białych szczurów. Wartość LD50 wyraża się, jako masę badanej substancji do masy doświadczalnego zwierzęcia (mg/kg).
Wartość LD50 dla toksyczności ostrej dermalnej jest to dawka materiału pozostającego przez 24 godziny w ciągłym kontakcie z nagą skórą białych królików, powodująca śmierć w ciągu 14 dni, co najmniej połowy badanych zwierząt. Liczba badanych zwierząt powinna być dostateczna dla uzyskania wyniku statystycznie znaczącego i powinna być zgodna z dobrą praktyką farmakologiczną. Wynik wyraża się w mg na kg masy ciała.
Wartość LC50 dla toksyczności ostrej inhalacyjnej jest to stężenie par, mgły lub pyłu wdychanych w sposób ciągły w czasie 1 godziny przez samce i samice młodych, dorosłych, białych szczurów, powodujące śmierć w ciągu 14 dni, co najmniej połowy badanych zwierząt. Materiał stały powinien być badany, jeśli co najmniej 10% jego masy całkowitej stanowi pył w przedziale możliwym do wdychania, tzn. średnica aerodynamiczna takiej frakcji cząstek wynosi 10 μm lub mniej. Materiały ciekłe powinny być badane, jeśli tworzą mgłę podczas wycieku z ładunku transportowego. Materiały ciekłe i stałe stanowiące więcej niż 90% masowych próbki przygotowanej do badania toksyczności inhalacyjnej powinny być podatne na wdychanie w przedziale zdefiniowanym powyżej. Wynik wyraża się w mg na litr powietrza dla pyłu i mgły oraz w ml na m3 powietrza (ppm) dla par.
Klasyfikacja do grup pakowania
2.2.61.1.4 Materiały i przedmioty klasy 6.1, powinny być zaklasyfikowane do jednej z następujących grup pakowania, zgodnie z ich stopniem toksyczności:
grupa pakowania I:materiały silnie trujące,
grupa pakowania II: materiały trujące,
grupa pakowania III: materiały słabo trujące.
2.2.61.1.5 Materiały, roztwory i mieszaniny zaklasyfikowane do klasy 6.1, wymienione są w dziale 3.2, tabela A. Klasyfikacja materiałów, mieszanin i roztworów niewymienionych z nazwy w dziale 3.2, tabela A do odpowiedniej pozycji w podrozdziale 2.2.61.3 i do odpowiedniej grupy pakowania zgodnie z przepisami działu 2.1, powinna być dokonywana zgodnie z następującymi kryteriami podanymi w 2.2.61.1.6 do 2.2.61.1.11:
2.2.61.1.6 W celu oszacowania stopnia toksyczności, ocena powinna opierać się na przykładach wypadków zatruć ludzi, jak również na szczególnych właściwościach klasyfikowanych materiałów: stan ciekły, wysoka lotność, szczególna podatność do przenikania przez skórę oraz szczególne działanie biologiczne.
2.2.61.1.7 W przypadku braku doświadczenia z ludźmi, stopień toksyczności powinien być ustalony na podstawie dostępnych danych uzyskanych w badaniach na zwierzętach zgodnie z poniższą tabelą:
| Grupa pakowania | Toksyczność doustna LD50 (mg/kg) | Toksyczność dermalna LD50 (mg/kg) | Toksyczność inhalacyjna pyłów i mgieł LC50(mg/l) | |
| silnie trujące | I | ≤ 5 | ≤ 50 | ≤ 0,2 |
| trujące | II | > 5 i ≤ 50 | > 50 i ≤ 200 | > 0,2 i ≤ 2,0 |
| słabo trujące | IIIa | > 50 i ≤ 300 | > 200 i ≤ 1000 | > 2,0 i ≤ 4,0 |
a Materiały wydzielające gazy łzawiące powinny być zaklasyfikowane do grupy pakowania II, nawet jeśli dane o ich toksyczności odpowiadają kryteriom grupy pakowania III.
2.2.61.1.7.1 Jeżeli materiał wykazuje różne stopnie toksyczności dla dwóch lub więcej rodzajów narażenia, to powinien być zaklasyfikowany tam, gdzie stopień toksyczności jest najwyższy.
2.2.61.1.7.2 Materiały spełniające kryteria klasy 8 i charakteryzujące się toksycznością inhalacyjną pyłów lub mgieł (LC50) warunkującą zaliczenie ich do grupy pakowania I, powinny być zaklasyfikowane do klasy 6.1 tylko wówczas, gdy ich toksyczność doustna lub dermalna odpowiada co najmniej grupie pakowania I lub II. W przeciwnym wypadku powinny być zaklasyfikowane do klasy 8 (patrz 2.2.8.1.4).
2.2.61.1.7.3 Kryteria dla toksyczności inhalacyjnej pyłów i mgieł opierają się na danych LC50 odpowiadających narażeniu 1-godzinnemu i takie dane, jeśli są dostępne, powinny być stosowane. Jednakże, jeśli dostępne są tylko dane LC50 odpowiadające narażeniu w ciągu 4 godzin, to mogą być one pomnożone przez cztery, a wynik porównany z powyższymi kryteriami, tzn. wartość LC50 pomnożona przez cztery (4 godziny) jest uważana za równoważnik LC50 (1 godzina).
Toksyczność inhalacyjna par
2.2.61.1.8 Materiały ciekłe wydzielające trujące pary powinny być zaklasyfikowane do następujących grup,
gdzie "V" jest stężeniem pary nasyconej (w ml/m3 powietrza) (lotność) w 20°C i przy normalnym ciśnieniu atmosferycznym:
| Grupa pakowania | ||
| silnie trujące | I | gdzie V ≥ 10 LC50, a LC50 ≤ 1000 ml/m3 |
| trujące | II | gdzie V ≥ LC50, a LC50 ≤ 3000 ml/m3 i kryteria dla grupy pakowania I nie są spełnione |
| słabo trujące | IIIa | gdzie V ≥ 1/5 LC50, a LC50 ≤ 5000 ml/m3 i kryteria dla grupy pakowania I i II nie są spełnione |
a Materiały do wytwarzania gazów łzawiących powinny być zaklasyfikowane do grupy pakowania II, nawet jeśli dane o ich toksyczności odpowiadają kryteriom grupy pakowania III.
Niniejsze kryteria dla toksyczności inhalacyjnej par opierają się na wartościach LC50 odpowiadających narażeniu 1-godzinnemu i takie wartości, jeżeli są dostępne, powinny być stosowane.
Jednakże, jeżeli dostępne są tylko wartości LC50 odpowiadające narażeniu na opary w ciągu 4 godzin, to mogą być one użyte dla potrzeb niniejszej klasyfikacji po pomnożeniu przez dwa, tzn. wartość LC50 (4 godziny) pomnożona przez dwa jest uważana za równoważną LC50 (1 godzina).
Jednakże, jeśli dostępne są tylko dane LC50 odpowiadające narażeniu w ciągu 4 godzin dla par, to powinny być one pomnożone przez dwa, a wynik porównany z powyższymi kryteriami, tzn. LC50 (4 godziny) x 2 uważa się za równoważnik LC50 (1 godzina).
Grupa linii podziału grup pakowania - toksyczność inhalacyjna par
Na niniejszym rysunku kryteria wyrażone są w formie graficznej, co ułatwia klasyfikację. Jednakże, stosownie do przybliżonych dokładności w stosowaniu grafów, materiały znajdujące się w obrębie lub w pobliżu grupy linii podziału, powinny być sprawdzone przy użyciu kryteriów numerycznych.
Mieszaniny materiałów ciekłych
2.2.61.1.9 Mieszaniny materiałów ciekłych, które są toksyczne przy wdychaniu, powinny być zaklasyfikowane do grupy pakowania zgodnej z następującymi kryteriami:
2.2.61.1.9.1 Jeżeli LC50 jest znane dla każdego z materiałów toksycznych tworzących mieszaninę, to grupa pakowania może być określona następująco:
a) Obliczanie wartości LC50 mieszaniny:
gdzie:
fi = udział molowy składnika i- tego mieszaniny,
LC50 = średnie stężenie śmiertelne składnika i-tego w ml/m3.
b) Obliczanie lotności każdego składnika mieszaniny:
gdzie:
Pi = ciśnienie cząstkowe składnika i-tego w kPa przy 20°C i normalnym ciśnieniu atmosferycznym.
c) Obliczanie stosunku lotności do LC50:
d) Obliczone wartości dla LC50 (mieszanina) i R są potem stosowane do oznaczania grupy pakowania, do której zalicza się mieszaninę:
grupa pakowania I R ≥ 10 i LC50 (mieszanina) ≤ 1000 ml/m3;
grupa pakowania II R ≥ 1 i LC50 (mieszanina) ≤ 3000 ml/m3, jeżeli mieszanina nie spełnia kryteriów grupy pakowania I;
grupa pakowania III R ≥ 1/5 i LC50 (mieszanina) ≤ 5000 ml/m3, jeżeli mieszanina nie spełnia kryteriów grupy pakowania I lub II.
2.2.61.1.9.2 Przy braku danych LC50 dla składnika toksycznego, mieszanina może być zaklasyfikowana do grupy pakowania na podstawie następujących uproszczonych badań toksyczności progowej. W takim przypadku powinna być określona grupa pakowania najbardziej ograniczająca i powinna być zastosowana przy przewozie mieszaniny.
2.2.61.1.9.3 Mieszaninę klasyfikuje się do grupy pakowania I tylko wówczas, jeżeli spełnia oba następujące kryteria:
a) próbkę mieszaniny ciekłej odparowuje się i rozcieńcza powietrzem w celu wytworzenia atmosfery badanej zawierającej 1000 ml odparowanej mieszaniny w 1m3 powietrza. 10 białych szczurów (5 samców i 5 samic) utrzymuje się w atmosferze badanej przez 1 godzinę i obserwuje się przez okres 14 dni. Jeżeli 5 lub więcej zwierząt zginie podczas 14-dniowego okresu obserwacyjnego to uważa się, że mieszanina ma LC50 równe lub mniejsze niż 1000 ml/m3.
b) próbkę pary w równowadze z mieszaniną ciekłą rozrzedza się 9 równymi objętościami powietrza dla utworzenia atmosfery badanej. Białe szczury (5 samców i 5 samic) utrzymuje się w atmosferze badanej przez 1 godzinę i obserwuje się przez okres 14 dni. Jeżeli 5 lub więcej zwierząt zginie podczas 14-dniowego okresu obserwacyjnego to uważa się, że mieszanina ma lotność równą lub większą niż 10-krotne LC50 mieszaniny.
2.2.61.1.9.4 Mieszaninę klasyfikuje się do grupy pakowania II tylko wówczas, jeżeli spełnia oba następujące kryteria i nie spełnia kryteriów grupy pakowania I:
a) próbkę ciekłej mieszaniny odparowuje się i rozcieńcza powietrzem do utworzenia atmosfery badanej zawierającej 3000 ml odparowanej mieszaniny w 1 m3 powietrza. 10 białych szczurów (5 samców i 5 samic) utrzymuje się w atmosferze badanej przez 1 godzinę i obserwuje się przez okres 14 dni. Jeżeli 5 lub więcej zwierząt zginie podczas 14-dniowego okresu obserwacyjnego to uważa się, że mieszanina ma LC50 równe lub mniejsze od 3000 ml/m3.
b) próbkę pary w równowadze z ciekłą mieszaniną stosuje się do utworzenia atmosfery badanej. 10 białych szczurów (5 samców i 5 samic) utrzymuje się w atmosferze badanej przez 1 godzinę i obserwuje się przez okres 14 dni. Jeżeli 5 lub więcej zwierząt zginie podczas 14-dniowego okresu obserwacyjnego to uważa się, że mieszanina ma lotność równą lub większą niż LC50 mieszaniny.
2.2.61.1.9.5 Mieszaninę klasyfikuje się do grupy pakowania III tylko wówczas, jeżeli spełnia oba następujące kryteria i nie spełnia kryteriów grupy pakowania I lub II:
a) próbkę ciekłej mieszaniny odparowuje się i rozcieńcza powietrzem do utworzenia atmosfery badanej zawierającej 5000 ml odparowanej mieszaniny w 1 m3 powietrza. 10 białych szczurów (5 samców i 5 samic) utrzymuje się w atmosferze badanej przez 1 godzinę i obserwuje się przez okres 14 dni. Jeżeli 5 lub więcej zwierząt zginie podczas 14-dniowego okresu obserwacyjnego to uważa się, że mieszanina ma LC50 równe lub mniejsze niż 5000 ml/m3.
b) oznacza się stężenie pary (lotność) ciekłej mieszaniny. Jeżeli stężenie to jest równe lub większe niż 1000 ml/m3, to uważa się, że mieszanina ma lotność równą lub większą niż 1/5 LC50 mieszaniny.
Metody oznaczania toksyczności doustnej i dermalnej mieszanin
2.2.61.1.10 Jeżeli w klasie 6.1, klasyfikuje się i przypisuje odpowiednie grupy pakowania do mieszanin zgodnie z kryteriami toksyczności doustnej i dermalnej (patrz 2.2.61.1.3), to konieczne jest określenie toksyczności ostrej LD50 mieszaniny.
2.2.61.1.10.1 Jeżeli mieszanina zawiera tylko jedną substancję aktywną, a LD50 tego składnika jest znane, to w przypadku braku wiarygodnych danych o toksyczności ostrej doustnej i dermalnej mieszaniny przewidzianej do przewozu, wartości LD50 doustne i dermalne mogą być uzyskane następującą metodą:
2.2.61.1.10.2 Jeżeli mieszanina zawiera więcej niż jeden składnik aktywny, wówczas istnieją trzy możliwe metody, prowadzące do określenia wartości LD50 doustnej lub dermalnej mieszaniny. Metodą preferowaną jest uzyskanie wiarygodnych danych o toksyczności doustnej lub dermalnej mieszaniny kierowanej do przewozu. Jeśli takie dane nie są dostępne, to mogą być wykorzystane dwie następujące metody:
a) klasyfikowanie preparatów na podstawie składnika stwarzającego największe zagrożenie, jeśli składnik ten występuje w takim samym stężeniu, jak stężenie całkowite wszystkich składników aktywnych; lub
b) stosując wzór:
gdzie:
C = stężenie procentowe składnika A, B, ..., Z w mieszaninie
T = wartość LD50 doustnej składnika A, B, ... Z
TM = wartość LD50 doustnej mieszaniny
Uwaga. Wzór ten może być stosowany również dla toksyczności dermalnej, pod warunkiem, że informacja ta jest dostępna na tym samym poziomie dla wszystkich składników. Użycie tego wzoru do obliczania nie wywołuje żadnych efektów wzmagających lub ochronnych.
Klasyfikacja pestycydów
2.2.61.1.11 Wszystkie substancje aktywne pestycydów i ich preparaty, dla których wartości LD50. i LC50 są znane, i które są sklasyfikowane w klasie 6.1, powinny być zaklasyfikowane do odpowiednich grup pakowania zgodnie z kryteriami podanymi w 2.2.61.1.6 do 2.2.61.1.9 Substancje i preparaty, które charakteryzowane są zagrożeniem dodatkowym, powinny być klasyfikowane zgodnie z pierwszeństwem zagrożeń w tabeli 2.1.3.10 do odpowiedniej grupy pakowania.
2.2.61.1.11.1 Jeśli wartość LD50 dla preparatu pestycydowego nie jest znana, ale znana jest wartość LD50 dla substancji aktywnej(ych), to wartość LD50 dla preparatu może być uzyskana na podstawie procedur podanych w 2.2.61.1.10.
UWAGA: Wartości toksyczności LD50 dla większości znanych pestycydów mogą być uzyskane z najnowszego wydania dokumentu "The WHO Recommended Classification of Pesticides by Hazard and Guidelines to Classification" przygotowanego przez Światową Organizacją Zdrowia (WHO), CH - 1211 Geneva 27 w ramach International Programme on Chemical Safety,. O ile dokument ten może być stosowany, jako źródło danych LD50 dla pestycydów, o tyle zawarty tam system klasyfikacji nie powinien być stosowany do celów klasyfikacji pestycydów w transporcie lub zaliczania ich do grup pakowania, które powinny być zgodne z przepisami ADN.
2.2.61.1.11.2 Oficjalna nazwa przewozowa stosowana podczas przewozu pestycydów powinna być wybrana na podstawie składnika aktywnego, stanu skupienia pestycydu i wszystkich możliwych zagrożeń dodatkowych (patrz 3.1.2).
2.2.61.1.12 Jeżeli, wskutek domieszek, materiały klasy 6.1 przechodzą do innej kategorii zagrożenia niż ta, do której należą materiały wymienione z nazwy w dziale 3.2, tabela A, to te mieszaniny i roztwory powinny być wymienione w pozycjach, do których należą na podstawie rzeczywistego stwarzanego przez nie zagrożenia.
UWAGA: W odniesieniu do klasyfikacji roztworów i mieszanin (takich jak preparaty i odpady), patrz również rozdział 2.1.3.
2.2.61.1.13 Na podstawie kryteriów określonych pod 2.2.61.1.6 do 2.2.61.1.11 można również stwierdzić, czy roztwór lub mieszanina wymienione z nazwy lub zawierające materiał wymieniony z nazwy jest tego rodzaju, że taki roztwór lub mieszanina nie podlegają wymaganiom niniejszej klasy.
2.2.61.1.14 Materiały, roztwory i mieszaniny, z wyjątkiem materiałów i preparatów stosowanych, jako pestycydy, które nie spełniają kryteriów Dyrektyw 67/548/EWG 88 lub 1999/45/WE 89 , i które nie są sklasyfikowane, jako silnie trujące, trujące lub szkodliwe zgodnie z tymi dyrektywami, mogą być uważane za materiały nienależące do klasy 6.1.
2.2.61.2 Materiały niedopuszczone do przewozu
2.2.61.2.1 Materiały chemicznie niestabilne klasy 6.1 nie są dopuszczone do przewozu, jeżeli nie zostały podjęte niezbędne środki zapobiegające niebezpiecznym reakcjom ich rozkładu lub polimeryzacji podczas przewozu. W tym celu należy w szczególności upewnić się, że naczynia i cysterny nie zawierają żadnych substancji inicjujących takie reakcje.
2.2.61.2.2 Następujące materiały i mieszaniny nie powinny być dopuszczone do przewozu:
- cyjanowodór, bezwodny i cyjanowodór w roztworach, nieodpowiadające numerom UN 1051, 1613, 1614 i 3294,
- karbonylki metali o temperaturze zapłonu poniżej 23°C, inne niż UN 1259 KARBONYLEK NIKLU i 1994 PENTAKARBONYLEK ŻELAZA,
- 2,3,7,8-TETRACHLORODIBENZO-p-DIOKSYNA (TCDD) w stężeniach uważanych za silnie trujące zgodnie z kryteriami w 2.2.61.1.7,
- UN 2249 ETER DICHLORODIMETYLOWY, SYMETRYCZNY,
- preparaty fosforków bez dodatków hamujących wydzielanie gazów zapalnych,
2.2.61.3 Wykaz pozycji zbiorczych
Przypisy
a) Materiały i preparaty stosowane jako pestycydy, zawierające alkaloidy lub nikotynę, powinny być klasyfikowane do UN 2588 PESTYCYD TRUJĄCY STAŁY, I.N.O., UN 2902 PESTYCYD TRUJĄCY CIEKŁY, I.N.O. lub UN 2903 PESTYCYD TRUJĄCY ZAPALNY, CIEKŁY, I.N.O.
b) Substancje aktywne, jak również zaróbki lub mieszaniny materiałów przeznaczonych do badań laboratoryjnych i wytwarzania produktów farmaceutycznych z innymi materiałami, powinny być zaklasyfikowane zgodnie z ich toksycznością (patrz 2.2.61.1.7 do 2.2.61.1.11).
c) Materiały samonagrzewające się, słabo trujące i samozapalne związki metaloorganiczne, są materiałami klasy 4.2.
d) Materiały reagujące z wodą, słabo trujące, wydzielające gazy zapalne oraz związki metaloorganiczne reagujące z wodą, wydzielające gazy palne, są materiałami klasy 4.3.
e) Piorunian rtęci zwilżony zawierający co najmniej 20% masowych wody lub mieszaniny alkohol/woda jest materiałem klasy 1 numer UN 0135.
f) Żelazicyjanki, żelazocyjanki, tiocyjaniany alkaliczne i tiocyjaniany amonowe (rodanki), nie podlegają przepisom ADN.
g) Sole ołowiu i pigmenty ołowiu, które wskutek zmieszania w stosunku 1:1000 z 0,07-molowym kwasu solnego i dalszego mieszania przez jedną godzinę w temperaturze 23°C ± 2°C, wykazują rozpuszczalność 5% lub niższą, nie podlegają przepisom ADN.
h) Impregnowane przedmioty, jak: tekturowe talerze, papierowe paski, kulki z waty, płyty z tworzyw sztucznych, zawierające te pestycydy, w hermetycznych osłonach, nie podlegają ADN.
i) Mieszaniny materiałów stałych niepodlegających przepisom ADN z materiałami ciekłymi trującymi, mogą być przewożone, jako materiały z numerem UN 3243 bez stosowania do nich kryteriów klasyfikacyjnych klasy 6.1 pod warunkiem, że nie obserwuje się wypływu materiału ciekłego podczas załadunku lub podczas gdy opakowanie, kontener lub jednostka transportowa jest zamknięta. Każde opakowanie powinno odpowiadać prototypowi, który przeszedł pomyślnie badania szczelności odpowiadające grupie pakowania II. Ta pozycja nie powinna być stosowana do materiałów stałych zawierających materiały ciekłe zaklasyfikowane do grupy pakowania I.
j) Materiały ciekłe silnie trujące lub trujące, zapalne o temperaturze zapłonu poniżej 23°C, za wyjątkiem materiałów, które są silnie trujące inhalacyjnie, tzn. UN 1051, 1092, 1098, 1143, 1163, 1182, 1185, 1238, 1239, 1244, 1251, 1259, 1613, 1614, 1695, 1994, 2334, 2382, 2407, 2438, 2480, 2482, 2484, 2485, 2606, 2929, 3279 i 3294, są materiałami klasy 3.
k) Materiały ciekłe zapalne, słabo trujące, za wyjątkiem środków stosowanych jako pestycydy, o temperaturze zapłonu pomiędzy 23°C i 60°C włącznie, są materiałami klasy 3.
l) Fosforki metali zaklasyfikowane do UN 1360, 1397, 1432, 1714, 2011 i 2013, są materiałami klasy 4.3.
m) Materiały podtrzymujące palenie (utleniające), słabo trujące, są materiałami klasy 5.1.
n) Materiały słabo trujące i słabo żrące są materiałami klasy 8.
2.2.62 Klasa 6.2 Materiały zakaźne
2.2.62.1 Kryteria
2.2.62.1.1 Klasa 6.2 obejmuje materiały zakaźne. Materiały zakaźne, w myśl ADN, są to materiały, które są znane lub przypuszcza się, że zawierają patogeny. Patogeny są to mikroorganizmy (włącznie z bakteriami, wirusami, riketsjami, pasożytami i grzybami) i inne zarazki, jak priony, które wywołują choroby ludzi lub zwierząt.
UWAGA 1. Drobnoustroje i organizmy zmienione genetycznie, produkty biologiczne, próbki diagnostyczne i zarażone żywe zwierzęta, powinny być klasyfikowane w obrębie niniejszej klasy, o ile spełniają jej kryteria.
UWAGA 2. Toksyny ze źródeł roślinnych, zwierzęcych lub bakteryjnych, które nie zawierają materiałów lub organizmów zakaźnych i nie są nimi skażone, są materiałami klasy 6.1, UN 3172 lub 3462.
2.2.62.1.2 Materiały klasy 6.2 dzielą się na:
I1 Materiały zakaźne niebezpieczne dla ludzi
I2 Materiały zakaźne niebezpieczne tylko dla zwierząt
I3 Odpady kliniczne
I4 Próbki diagnostyczne
Definicje
2.2.62.1.3 Dla potrzeb ADN:
"Produkty biologiczne" są to produkty pochodzące z organizmów żywych, dla których wymagane są specjalne zezwolenia, i które są wytwarzane i rozprowadzane zgodnie z przepisami krajowymi, i które stosowane są w profilaktyce, leczeniu, diagnozowaniu chorób u ludzi lub zwierząt lub do celów naukowych i doświadczalnych. Obejmują one gotowe produkty takie, jak szczepionki i/lub półprodukty, ale nie ograniczają się tylko do nich.
"Kultury" są wynikiem procesu, w którym patogeny są celowo namnażane. Definicja ta nie obejmuje próbek pochodzących od chorych ludzi lub zwierząt zdefiniowanych w niniejszym punkcie.
"Mikroorganizmy zmodyfikowane genetyczni" są to mikrooragnizmy i organizmy, w których materiał genetyczny został zmieniony celowo metodami genotechnicznymi w sposób niewystępujący w przyrodzie.
"Odpady medyczne lub kliniczne" są odpadami dostarczonymi z procedur medycznych na zwierzętach lub ludziach, lub z badań biologicznych.
"Próbki chorych" są to materiały ludzkie lub zwierzęce, pobierane bezpośrednio od ludzi lub zwierząt, obejmujące, ale nieograniczone wyłącznie do wydalin, wydzielin, krwi i jej składników, tkanek, płynów tkankowych oraz części ciała, przewożone do celów takich jak: badania naukowe, diagnostyka, działalność dochodzeniowa, leczenie i profilaktyka chorób.
Klasyfikacja
2.2.62.1.4 Materiały zakaźne są zaklasyfikowane do klasy 6.2 i zależnie od przypadku do numeru UN 2814, 2900, 3291 lub 3373.
Materiały zakaźne dzielą się na następujące kategorie:
2.2.62.1.4.1 Kategoria A: Materiał zakaźny, który przewożone jest w takiej postaci, że kontakt z nim może spowodować inwalidztwo, zagrożenie życia lub chorobę śmiertelną pojawiającą się u dotychczas zdrowych ludzi lub zwierząt. Przykłady materiałów spełniających te kryteria podano w tabeli w niniejszym podpunkcie.
Uwaga. Narażenie następuje, jeżeli materiał zakaźny wydostanie się z opakowania ochronnego i dojdzie do fizycznego kontaktu z człowiekiem lub zwierzęciem.
a) materiał zakaźny, który spełnia te kryteria i może wywoływać chorobę u ludzi lub zarówno u ludzi jak i zwierząt, zaklasyfikowany jest do numeru UN 2814. Materiał zakaźny, który może wywoływać chorobę tylko u zwierząt, zaklasyfikowany jest do numeru UN 2900.
b) zaklasyfikowanie do numeru UN 2814 lub 2900 następuje na podstawie znanego wywiadu lekarskiego lub symptomów u chorych ludzi lub zwierząt, lokalnych warunków endemicznych (rzeczywistości) lub orzeczeń specjalistów odnośnie indywidualnego stanu chorych ludzi lub zwierząt.
UWAGA 1: Oficjalna nazwa przewozowa dla numeru UN 2814 brzmi "MATERIAŁ ZAKAŹNY, NIEBEZPIECZNY DLA LUDZI". Oficjalna nazwa przewozowa dla numeru UN 2900 brzmi "MATERIAŁ ZAKAŹNY, NIEBEZPIECZNY tylko DLA ZWIERZĄT".
UWAGA 2: Poniższa tabela nie jest kompletna. Materiały zakaźne, włącznie z nowymi lub występującymi zarazkami chorobotwórczymi, które nie są przedstawione w tabeli, a które jednakże spełniają te kryteria, są zaklasyfikowane do kategorii A. Poza tym materiał jest włączony do kategorii A, jeżeli istnieje wątpliwość, czy te kryteria są spełnione czy nie.
UWAGA 3: Te drobnoustroje, które w poniższej tabeli przedstawione są kursywą, to bakterie, mykoplazmy, riketsje lub grzyby.
| PRZYKŁADY MATERIAŁÓW ZAKAŹNYCH, KTÓRE W KAŻDEJ FORMIE PODLEGAJĄ POD KATEGORIĘ A, O ILE NIE SĄ PODANE W INNEJ (2.2.62.1.4.1) |
| Numer UN i nazwa | Mikroorganizmy |
| UN 2814 Materiał zakaźny, niebezpieczny dla ludzi | Bacillus anthracis (tylko kultury) |
| Brucella abortus (tylko kultury) | |
| Brucella melitensis (tylko kultury) | |
| Brucella suis (tylko kultury) | |
| Burkholderia mallei - Psendomonas mallei - nosacizna (tylko kultury) | |
| Burkholderia pseudomallei - Pseudomonas pseudomallei (tylko kultury) | |
| Chlamydia psittaci -szczepy ptasie (tylko kultury) | |
| Clostridium botulinum (tylko kultury) | |
| Coccidioides immitis (tylko kultury) | |
| Coxiella burnetii (tylko kultury) | |
| wirus gorączki krwotocznej Kongo-Krym | |
| wirus denga (tylko kultury) | |
| wirus wschodniego końskiego zapalenia mózgu (tylko kultury) | |
| Escherichia coli, patogenny (tylko kultury)1 | |
| wirus Ebola | |
| wirus Flexal | |
| Francisella tularensis (tylko kultury) | |
| wirus Guanarito | |
| wirus Hantaan | |
| wirus Hanta, który wywołuje płucne objawy wirusa Hanta | |
| wirus Hendra | |
| wirus Hepatitis B (tylko kultury) | |
| wirus herpes-B (tylko kultury) | |
| ludzki wirus nabytego niedoboru odporności (tylko kultury) | |
| wysoko patogenny wirus ptasiej grypy (tylko kultury) | |
| wirus japońskiego zapalenia mózgu (tylko kultury) | |
| wirus Junin | |
| wirus choroby lasu Kyasanur | |
| wirus Lassa | |
| wirus Machupo | |
| wirus Marburg | |
| wirus ospy małpiej | |
| Mycobacterium tuberculosis (tylko kultury)2 | |
| wirus Nipah | |
| wirus omskiej gorączki krwotocznej | |
| wirus Polio (tylko kultury) | |
| wirus Tollwut | |
| Rickettsia prowazekii (tylko kultury) | |
| Rickettsia rickettsi (tylko kultury) | |
| wirus gorączki doliny Rift (tylko kultury) | |
| wirus rosyjskiego wiosenno-letniego zapalenia mózgu (tylko kultury) | |
| wirus Sabia | |
| Shigella dysenteriae typ 1 (tylko kultury)1 | |
| wirus kleszczowego zapalenia mózgu (tylko kultury) | |
| wirus ospy | |
| wirus wenezuelskiego końskiego zapalenia mózgu (tylko kultury) | |
| wirus zapalenia mózgu zachodniego Nilu (tylko kultury) | |
| wirus żółtej gorączki (tylko kultury) | |
| UN 2900 Materiał zakaźny niebezpieczny tylko dla zwierząt | Yersinia pestis (tylko kultury |
| wirus afrykańskiego pomoru świń (tylko kultury) | |
| paramyksowirus typu 1 rzekomego pomoru drobiu (tylko kultury) | |
| wirus klasycznego pomoru świń (tylko kultury) | |
| wirus pryszczycy (tylko kultury) | |
| wirus guzowatej choroby skóry bydła (tylko kultury) | |
| Mycoplasma mycoides -zaraza płucna bydła (tylko kultury) | |
| wirus pomoru małych przeżuwaczy (tylko kultury) | |
| wirus księgosusza (tylko kultury) | |
| wirus ospy owczej (tylko kultury) | |
| wirus ospy koziej (tylko kultury) | |
| wirus choroby pęcherzykowej (tylko kultury) | |
| wirus pęcherzykowego zapalenia jamy ustnej (tylko kultury) |
1 Jednakże kultury przeznaczone do celów diagnostycznych lub klinicznych mogą być klasyfikowane jako materiały zakaźne Kategorii B.
5 Decyzja Komisji 2000 523/WE z dnia 3 maja 2000 r. zastępująca decyzję 94 3 WE ustanawiającą wykaz odpadów zgodnie z art. 1 lit.(a) dyrektywy Rady 75 442 EWG w sprawie odpadów (zastąpiona przez Dyrektywę 2006 12 WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. WE L 114, z 27.04.2006, str. 9)) oraz decyzję Rady 94 904 WE ustanawiającą wykaz odpadów niebezpiecznych zgodnie z art. 1 ust. 4 dyrektywy Rady 91 689 EWG w sprawie odpadów niebezpiecznych (Dz. Urz. WE L 226, z 06.09.2000, str. 3).
6 Regulacje takie zawarte są w Dyrektywie Rady 91 628 EWG (Dz. Urz. WE L 340 z 11.12.1991, str. 17) i zaleceniach Rady Europejskiej (Rada Ministrów) o transporcie niektórych rodzajów zwierząt
2.2.62.1.4.2 Kategoria B: Zalicza się materiały zakaźne niespełniające warunków kategorii A. Materiały zakaźne kategorii B powinny być zaliczone do UN 3373.
UWAGA: Prawidłowa nazwa przewozowa materiałów zaliczonych do UN 3373 brzmi "MATERIAŁ BIOLOGICZNY, KATEGORIA B.
2.2.62.1.5 Wyłączenia
2.2.62.1.5.1 Materiały, które nie zawierają substancji zakaźnych lub nie powodują chorób u ludzi i zwierząt nie podlegają przepisom ADN, jeśli nie spełniają kryteriów klasyfikacyjnych innych klas.
2.2.62.1.5.2 Materiały zawierające drobnoustroje, które nie są patogeniczne dla ludzi lub zwierząt nie podlegają przepisom ADN, jeśli nie spełniają kryteriów klasyfikacyjnych innych klas.
2.2.62.1.5.3 Materiały w postaci, w której obecne w nich patogeny zostały zneutralizowane lub zdezaktywowane w taki sposób, że nie stwarzają już zagrożenia dla zdrowia, nie podlegają przepisom ADN, jeśli nie spełniają kryteriów klasyfikacyjnych innych klas.
2.2.62.1.5.4 Materiały, w których stężenie patogenów występuje na naturalnym poziomie (włącznie z próbkami żywności i wody), i które uważane są za niestwarzające znaczącego zagrożenia zakaźnego, nie podlegają przepisom ADN, jeżeli nie spełniają kryteriów klasyfikacyjnych innych klas.
2.2.62.1.5.5 Wysuszone krople krwi, zebrane przez nanoszenie kropli krwi na materiał absorbujący, lub próbki kału w testach na obecność krwi utajonej z testów przesiewowych oraz krew lub składniki z niej pozyskane w celu transfuzji lub przygotowania produktów dla celów transfuzji lub transplantacji oraz wszelkie tkanki lub organy przeznaczone do transplantacji, nie podlegają przepisom ADN.
2.2.62.1.5.6 . Jeżeli próbki ludzkie lub zwierzęce, co do których istnieje znikome prawdopodobieństwo, że zawierają patogeny, są przewożone w opakowaniach uniemożliwiających wyciek i oznakowanych odpowiednio napisem: "Nie zawiera materiału ludzkiego" lub "Nie zawiera materiału zwierzęcego" "nie podlegają przepisom ADN.
Opakowania uważa się za spełniające powyższe wymagania, jeżeli spełniają one następujące warunki:
a) Opakowanie składa się z trzech części składowych:
(i) szczelnego naczynia(yń) pierwotnego(ych);
(ii) szczelnego opakowania pośredniego; oraz
(iii) opakowania zewnętrznego o wytrzymałości odpowiedniej do jego pojemności, masy i przeznaczenia, posiadającego, co najmniej jedną powierzchnię o wymiarach minimalnych 100 mm x 100 mm;
b) Odnośnie do cieczy, materiał absorbujący w dostatecznej ilości do zaabsorbowania uwalniającej się zawartości umieszcza się pomiędzy naczyniem(ami) pierwotnym i opakowaniem pośrednim w taki sposób, że podczas przewozu nie nastąpi żadne uwolnienie czy wyciek materiału ciekłego do opakowania zewnętrznego i nie nastąpi naruszenie integralności materiału wyściełającego;
c) Jeżeli w pojedynczym opakowaniu pośrednim umieszczone jest wiele kruchych naczyń pierwotnych, to powinny być one zabezpieczone indywidualnie lub oddzielone od siebie w sposób uniemożliwiający ich wzajemny kontakt.
UWAGA 1: Jeżeli materiał ma podlegać wyłączeniu spod działania tego punktu, to konieczna jest ekspertyza uprawnionego specjalisty. Ekspertyza ta powinna opierać się na znajomości historii choroby, objawów i indywidualnego stanu źródła, ludzkiego lub zwierzęcego, oraz lokalnych warunków endemicznych. Do próbek, które mogą być przewożone na podstawie tego podpunktu, należą np.: próbki krwi i moczu pobrane do badań monitorujących poziom cholesterolu, poziom glukozy w surowicy krwi, poziomu hormonów czy też oceny antygenu gruczołu krokowego (PSA); jest to niezbędne dla monitorowania funkcjonowania takich organów jak serce, wątroba lub nerki u ludzi lub zwierząt z chorobami niezakaźnymi, lub dla terapeutycznego monitorowania poziomu leku we krwi; badania prowadzone dla celów ubezpieczenia czy zatrudnienia służą do stwierdzenia obecności narkotyków i alkoholu w organizmie, potwierdzenia ciąży, biopsji w celu wykrycia raka, oraz wykrywania przeciwciał u ludzi lub zwierząt.
UWAGA 2: Stosowane w transporcie lotniczym opakowania na próbki, wyłączone z tego paragrafu, powinny spełniać wymagania przedstawione w (a) do (c).
2.2.62.1.6- (Rezerwa)
2.2.62.1.8
2.2.62.1.9 Produkty biologiczne
Dla potrzeb ADN produkty biologiczne dzielą się na następujące grupy:
a) produkty, które są wytworzone i zapakowane zgodnie z przepisami krajowej władzy właściwej i są przewożone w celu ich końcowego zapakowania i dystrybucji oraz do użycia przez służby medyczne lub przez osoby indywidualne do ochrony zdrowia. Materiały tej grupy nie podlegają przepisom ADN;
b) produkty, które nie podlegają pod a) i które są znane lub przypuszcza się, że zawierają materiały zakaźne i które odpowiadają kryteriom przyjęcia do kategorii A lub B. Materiały tej grupy, w zależności od przypadku, są zaklasyfikowane do numeru UN 2814, 2900 lub 3373.
UWAGA: Pewne licencjonowane produkty biologiczne mogą stwarzać zagrożenie biologiczne tylko w niektórych częściach świata. W takim przypadku lokalna władza właściwa może wymagać, aby te produkty biologiczne spełniały wymagania dla materiałów zakaźnych lub mogą nakazać inne ograniczenia.
2.2.62.1.10 Mikroorganizmy i organizmy zmodyfikowane genetycznie
Mikroorganizmy i organizmy zmodyfikowane genetycznie, które nie odpowiadają definicji materiałów zakaźnych, powinny być klasyfikowane zgodnie z 2.2.9.
2.2.62.1.11 Odpady medyczne lub kliniczne
2.2.62.1.11.1. Odpady medyczne lub kliniczne, zawierające materiały zakaźne Kategorii A, powinny być zaliczone odpowiednio do UN 2814 lub 2900. Odpady medyczne lub kliniczne zawierające materiały zakaźne Kategorii B, powinny być zaliczone do UN 3291.
UWAGA: Odpady medyczne lub kliniczne objęte kodem 18 01 03 (Odpady z leczenia ludzi lub zwierząt oraz związanych z nimi badań - odpady z opieki okołoporodowej, diagnozowania, leczenia i profilaktyki medycznej ludzi - odpady, których zbieranie i usuwanie podlega przepisom szczególnym w celu zapobiegania infekcjom) lub 18 02 02 (Odpady z leczenia ludzi lub zwierząt oraz związanych z nimi badań - odpady z diagnostyki, leczenia i profilaktyki chorób zwierząt - odpady, których zbieranie i usuwanie podlega przepisom szczególnym w celu zapobiegania infekcjom) zgodnie z wykazem odpadów załączonym do Decyzji Komisji 2000/532/EC5 z poprawkami, powinny być klasyfikowane zgodnie z przepisami zawartymi w niniejszym punkcie, na podstawie diagnozy lekarskiej lub weterynaryjnej dotyczącej pacjentów lub zwierząt.
2.2.62.1.11.2 Odpady medyczne lub kliniczne, o których wiadomo, że istnieje małe prawdopodobieństwo, że zawierają materiały zakaźne, powinny być zaliczone do UN 3291.
UWAGA 1: Prawidłowa nazwa przewozowa materiałów zaliczonych do UN 3291 brzmi: "ODPAD KLINICZNY, NIEOKREŚLONY, INO." lub "ODPAD (BIO) MEDYCZNY, I.N.O." lub "ODPAD MEDYCZNY OKREŚLONY, I.N.O.".
UWAGA 2: Niezależnie od kryteriów klasyfikacyjnych przedstawionych powyżej, odpady medyczne lub kliniczne zaliczone do numeru 18 01 04 (Odpady z leczenia ludzi lub zwierząt oraz związanych z nimi badań - odpady z opieki okołoporodowej, diagnozowania, leczenia i profilaktyki medycznej ludzi- odpady, których zbieranie i usuwanie nie podlega przepisom szczególnym w celu zapobiegania infekcjom) lub 18 02 03 (Odpady z leczenia ludzi lub zwierząt oraz związanych z nimi badań - odpady z diagnostyki, leczenia i profilaktyki weterynaryjnej zwierząt - odpady, których zbieranie i usuwanie nie podlega przepisom szczególnym w celu zapobiegania infekcjom) zgodnie z wykazem odpadów załączonym do Decyzji Komisji 2000/532/EC5 z poprawkami, nie podlegają przepisom ADN.
2.2.62.1.11.3 Odpady medyczne lub kliniczne zdekontaminowane od zawartości materiałów zakaźnych, nie podlegają przepisom ADN, chyba, że odpowiadają kryteriom przyjęcia do innych klas.
2.2.62.1.11.4 Odpady medyczne lub kliniczne zaklasyfikowane do UN 3291 zaliczone są do grupy pakowania II.
2.2.62.1.12 Zwierzęta zakażone
2.2.62.1.12.1 Jeżeli materiał zakaźny może być przemieszczony w inny sposób, to do przemieszczania takiego materiału nie powinny być użyte żywe zwierzęta. żywe zwierzęta, które zostały celowo zakażone i o których wiadomo lub podejrzewa się, że zawierają materiały zakaźne, powinny być transportowane w warunkach zatwierdzonych przez właściwą władzę6.
2.2.62.1.12.2 Padłe zwierzęta zakażone patogenami Kategorii A lub patogenami, które należałyby do Kategorii A tylko w kulturach, powinny być zaliczone odpowiednio do UN 2814 lub UN 2900. Inne padłe zwierzęta zakażone patogenami należącymi do Kategorii B, powinny być przewożone zgodnie z przepisami określonymi przez właściwą władzę.
2.2.62.2 Materiały niedopuszczone do przewozu
Żywe zwierzęta kręgowe lub bezkręgowe nie powinny być używane do przewozu materiału zakaźnego, chyba, że nie mogą być przewiezione innym sposobem lub do takiego przewozu dopuści władza właściwa (patrz 2.2.62.1.12.1).
2.2.62.3 Wykaz pozycji zbiorczych
| Materiały zakaźne |
| materiały zakaźne, niebezpieczne dla ludzi | I1 | 2814 | MATERIAŁ ZAKAŹNY, NIEBEZPIECZNY DLA LUDZI |
| materiały zakaźne, niebezpieczne tylko dla zwierząt | I2 | 2900 | MATERIAŁ ZAKAŹNY, NIEBEZPIECZNY tylko DLA ZWIERZĄT |
| odpady kliniczne | I3 | 3291 | ODPADY KLINICZNE, NIEOKREŚLONE, I.N.O. |
| 3291 | ODPADY BIOMEDYCZNE, I..N.O. lub | ||
| 3291 | ODPADY MEDYCZNE PODLEGAJĄCE PRZEPISOM, I.N.O. | ||
| materiały biologiczne | I4 | 3373 | MATERIAŁY BILOGICZNE, KATEGORIA B |
2.2.7 Klasa 7 Materiały promieniotwórcze
2.2.7.1 Definicje
2.2.7.1.1 "Materiał promieniotwórczy" oznacza każdy materiał zawierający radionuklidy, w którym zarówno stężenie promieniotwórcze, jak i aktywność całkowita przesyłki przekraczają wartości określone pod 2.2.7.2.2.1 do 2.2.7.2.2.6.
2.2.7.1.2 Skażenie
"Skażenie" oznacza obecność substancji promieniotwórczej na powierzchni, w ilości przekraczającej 0,4 Bq/cm2 dla emiterów promieniowania beta i gamma oraz dla niskotoksycznych emiterów promieniowania alfa lub 0,04 Bq/cm2 dla wszystkich innych emiterów promieniowania alfa.
"Skażenie niezwiązane" oznacza skażenie, które może być usunięte z powierzchni w rutynowych warunkach przewozu.
"Skażenie związane" oznacza skażenie inne niż skażenie niezwiązane.
2.2.7.1.3 Definicje specyficznych terminów
A1 i A2
"A1 oznacza wartość aktywności materiału promieniotwórczego w postaci specjalnej, która jest wymieniona w tabeli 2.2.7.2.2.1 lub jest wyznaczona zgodnie z 2.2.7.2.2.2, stosowaną do określenia limitów aktywności dla potrzeb ADN.
"A2" oznacza wartość aktywności materiału promieniotwórczego, innego niż materiał promieniotwórczy w postaci specjalnej, która jest wymieniona w tabeli 2.2.7.2.2.1 lub jest wyznaczona zgodnie z 2.2.7.2.2.2, stosowaną do określenia limitów aktywności dla potrzeb ADN.
"Aktywność właściwa radionuklidu" oznacza aktywność na jednostkę masy tego radionuklidu. Aktywność właściwa materiału oznacza aktywność na jednostkę masy materiału, w którym radionuklidy są zasadniczo równomiernie rozmieszczone.
"Emitery promieniowania alfa o niskiej toksyczności" oznaczają: uran naturalny, uran zubożony, tor naturalny, uran-235 lub uran-238, tor-232, tor-228 i tor-230, jeżeli znajduje się w rudzie lub w koncentratach fizycznych albo chemicznych; lub emitery promieniowania alfa, których okres półrozpadu jest mniejszy niż 10 dni.
"Materiał o niskiej aktywności właściwej (LSA)" oznacza materiał promieniotwórczy, który ze względu na naturalne właściwości ma ograniczoną aktywność właściwą lub materiał promieniotwórczy, do którego mają zastosowanie ograniczenia dotyczące oszacowanej średniej aktywności właściwej. Przy określaniu szacunkowej średniej aktywności właściwej nie uwzględnia się materiałów stosowanych na osłonę zewnętrzną, otaczającą materiał LSA.
"Materiał promieniotwórczy słabo rozpraszalny" oznacza materiał promieniotwórczy stały lub materiał promieniotwórczy stały znajdujący się w zamkniętej kapsule, który ma ograniczoną możliwość rozpraszania się i nie jest w postaci proszku.
"Materiał promieniotwórczy w postaci specjalnej" oznacza zarówno:
(a) nierozpraszalny stały materiał promieniotwórczy; lub
(b) zamkniętą kapsułę zawierającą materiał promieniotwórczy.
"Materiał rozszczepialny" oznacza uran-233, uran-235, pluton-239, pluton-241 albo dowolną mieszaninę zawierającą te radionuklidy. Określenie to nie obejmuje:
(a) uranu naturalnego lub uranu zubożonego, które nie były napromieniowane; oraz
(b) uranu naturalnego lub uranu zubożonego, które były napromieniowane tylko w reaktorach termicznych.
"Przedmiot skażony powierzchniowo (SCO)" oznacza przedmiot stały, który sam nie jest promieniotwórczy, ale na jego powierzchni znalazł się materiał promieniotwórczy.
"Tor nienapromieniowany" oznacza tor zawierający nie więcej niż 10-7 g uranu-233 na gram toru -232.
"Uran nienapromieniowany" oznacza uran zawierający nie więcej niż 2 x 103 Bq plutonu na gram uranu-235, nie więcej niż 9 x 106 Bq produktów rozszczepienia na gram uranu-235 i nie więcej niż 5 x 10-3 g uranu-236 na gram uranu-235.
"Uran - naturalny, zubożony, wzbogacony" oznacza odpowiednio:
"Uran naturalny" oznacza uran, (który może być wydzielony chemicznie) zawierający naturalnie występujący rozkład izotopów uranu (około 99,28% masowych uranu-238 i 0,72% masowych uranu-235).
"Uran zubożony" oznacza uran, w którym zawartość uranu-235 wyrażona w procentach masowych jest mniejsza od zawartości w uranie naturalnym.
"Uran wzbogacony" oznacza uran, w którym zawartość uranu-235 wyrażona w procentach masowych jest większa niż 0,72%.
We wszystkich tych przypadkach występuje w bardzo małych ilościach uran-234.
2.2.7.2. Klasyfikacja
2.2.7.2.1 Wymagania ogólne
2.2.7.2.1.1 Materiałowi promieniotwórczemu powinien być przyporządkowany jeden z numerów UN wymienionych w tabeli 2.2.7.2.1.1, w zależności od poziomu aktywności radionuklidów zawartych w sztuce przesyłki, właściwości rozszczepialnych lub nierozszczepialnych tych radionuklidów, typu sztuki przesyłki przedłożonej do przewozu, charakteru lub postaci zawartości sztuki przesyłki, od tego czy przewóz odbywa się na warunkach specjalnych, zgodnie z wymaganiami podanymi pod 2.2.7.2.2 do 2.2.7.2.5.
Tabela 2.2.7.2.2.2 Wartości podstawowe dla nieznanych radionuklidów lub mieszanin
Tabela 2.2.7.2.2.2 Wartości podstawowe dla nieznanych radionuklidów lub mieszanin
| Zawartość promieniotwórcza | A1 | A2 | Stężenie promieniotwórcze dla materiałów niepodlegających przepisom | Limit aktywności dla przesyłek niepodlegających przepisom |
| (TBq) | (TBq) | (Bq/g) | (Bq) | |
| Stwierdzona obecność jedynie nuklidów emitujących promieniowanie beta lub gamma | 0,1 | 0.02 | 1 x 101 | 1 x 104 |
| Stwierdzona obecność nuklidów emitujących promieniowanie alfa przy braku emiterów neutronów | 0,2 | 9 x 10-5 | 1 x 10-1 | 1 x 103 |
| Stwierdzona obecność nuklidów emitujących neutrony lub brak odpowiednich danych | 0,001 | 9 x 10-5 | 1 x 10-1 | 1 x 103 |
2.2.7.2.2.4 W przypadku mieszaniny radionuklidów, podstawowe wartości dla radionuklidów, o których mowa pod 2.2.7.2.2.1, mogą być wyznaczone następująco:
gdzie:
f(i) jest częścią aktywności lub stężenia promieniotwórczego i-tego radionuklidu w mieszaninie;
X(i) jest odpowiednią wartością A1 lub A2, lub stężeniem promieniotwórczym dla materiału niepodlegającemu przepisom lub limitem aktywności dla przesyłki niepodlegającej przepisom, dla i-tego radionuklidu; oraz
Xm jest otrzymaną wartością A1 lub A2 lub stężeniem promieniotwórczym dla materiału niepodlegającemu przepisom albo, w przypadku mieszaniny, limitem aktywności dla przesyłki niepodlegającej przepisom.
2.2.7.2.2.5 Jeżeli znany jest każdy radionuklid, ale nie są znane aktywności niektórych z nich, to nuklidyzte można grupować, a we wzorach podanych pod 2.2.7.2.2.4 i 2.2.7.2.4.4, stosować najmniejsze wartości dla radionuklidów, odpowiednio w każdej grupie. Grupy mogą bazować na całkowitej aktywności promieniowania alfa i całkowitej aktywność promieniowania beta/gamma, jeżeli aktywności te są znane, stosując najmniejsze wartości dla radionuklidów, odpowiednio dla emiterów promieniowania alfa lub dla emiterów promieniowania beta/gamma.
2.2.7.2.2.6 W przypadku pojedynczych radionuklidów lub mieszanin, dla których nie ma odpowiednich danych, powinny być stosowane wartości podane w tabeli 2.2.7.2.2.2.
2.2.7.2.3 Wyznaczanie cech innych materiałów
2.2.7.2.3.1 Materiał o niskiej aktywności właściwej (LSA)
2.2.7.2.3.1.1 (Zarezerwowane)
2.2.7.2.3.1.2 Materiał LSA powinien mieścić się w jednej z trzech grup:
(a) LSA-I:
(i) rudy uranu lub toru, koncentraty tych rud i inne rudy zawierające naturalnie występujące radionuklidy, przeznaczone do przetworzenia w celu wykorzystania tych radionuklidów;
(ii) uran naturalny, uran zubożony, tor naturalny lub ich związki chemiczne lub mieszaniny, pod warunkiem, że nie są one napromieniowane oraz są w postaci stałej lub ciekłej;
(iii) materiały promieniotwórcze, dla których wartość A2 jest nieograniczona, za wyjątkiem materiałów zaklasyfikowanych, jako rozszczepialne według 2.2.7.2.3.5; lub
(iv) inne materiały promieniotwórcze, w których aktywność rozłożona jest w całym materiale, a oszacowana średnia aktywność właściwa nie przekracza więcej niż trzydziestokrotnie wartości stężenia promieniotwórczego określonego pod 2.2.7.2.2.1 do 2.2.7.2.2.6, z wyjątkiem materiałów zaklasyfikowanych, jako rozszczepialne według 2.2.7.2.3.5;
(b) LSA-II
(i) woda o stężeniu trytu nieprzekraczającym 0,8 TBq/l; lub
(ii) inne materiały promieniotwórcze, w których aktywność rozłożona jest w całym materiale, a oszacowana średnia aktywność właściwa nie przekracza 10-4 A2/g dla materiałów stałych i gazów oraz 10-5 A2/g dla cieczy;
(c) LSA-III - materiały stałe (np. odpady zestalone, materiały zaktywowane), z wyłączeniem proszków, w których:
(i) materiały promieniotwórcze rozłożone są w całym materiale stałym lub przedmiotach stałych, albo są równomiernie rozłożone w stałym środku wiążącym (np. w betonie, bitumie, ceramice, itp.);
(ii) materiały promieniotwórcze są względnie nierozpuszczalne lub umieszczone są wewnątrz względnie nierozpuszczalnej matrycy w taki sposób, że w razie uszkodzenia opakowania ubytek materiału promieniotwórczego ze sztuki przesyłki, w wyniku wypłukiwania, jeżeli znajduje się ona w wodzie przez okres 7 dni, nie powinien przekroczyć 0,1 A2,; oraz
(iii) oszacowana średnia aktywność właściwa materiału stałego, bez uwzględnienia materiału stosowanego na osłonę, nie przekracza 2 x 10-3 A2/g.
2.2.7.2.3.1.3 Materiały LSA-III powinny być materiałami stałymi o takich właściwościach, aby po poddaniu całej zawartości sztuki przesyłki badaniu określonemu pod 2.2.7.2.3.1.4, aktywność w wodzie nie przekraczała 0,1 A2.
2.2.7.2.3.1.4 Materiały LSA-III powinny być badane w następujący sposób:
Próbka materiału stałego, w ilości odpowiadającej całkowitej zawartości sztuki przesyłki, powinna być zanurzona na 7 dni w wodzie o temperaturze otoczenia. Objętość wody użytej do badania powinna być taka, aby na końcu 7 dniowego okresu badania objętość pozostałej, niezaabsorbowanej i niewchodzącej w reakcję wody stanowiła, co najmniej 10% objętości badanej próbki stałej. Początkowe pH wody powinno wynosić 6-8, a maksymalna przewodność 1 mS/m, w temperaturze 20°C. Po 7 dniach od zanurzenia badanej próbki, powinna być zmierzona całkowita aktywność pozostałej objętości wody.
2.2.7.2.3.1.5 Potwierdzenie zgodności z normami wytrzymałościowymi podanymi pod 2.2.7.2.3.1.4 powinno być dokonane według 6.4.12.1 i 6.4.12.2 ADR.
2.2.7.2.3.2 Przedmiot skażony powierzchniowo (SCO)
SCO zalicza się do jednej z dwóch grup:
(a) SCO-I: przedmiot stały, na którym:
(i) skażenie niezwiązane na dostępnej powierzchni uśrednione dla 300 cm2 (lub na całej powierzchni, jeżeli jest ona mniejsza niż 300 cm2) nie przekracza 4 Bq/cm2 dla emiterów promieniowania beta i gamma oraz dla emiterów promieniowania alfa o niskiej toksyczności, albo 0,4 Bq/cm2 dla wszystkich innych emiterów promieniowania alfa; oraz
(ii) skażenie związane na dostępnej powierzchni uśrednione dla 300 cm2 (lub na całej powierzchni, jeżeli jest ona mniejsza niż 300 cm2) nie przekracza 4 x 104 Bq/cm2 dla emiterów promieniowania beta i gamma oraz dla emiterów promieniowania alfa o niskiej toksyczności, albo 4 x 103 Bq/cm2 dla wszystkich innych emiterów promieniowania alfa; oraz
(iii) suma skażeń niezwiązanego i związanego na niedostępnej powierzchni, uśredniona dla 300 cm2 (lub na całej powierzchni, jeżeli jest ona mniejsza niż 300 cm2) nie przekracza 4 x 104 Bq/cm2 dla emiterów promieniowania beta i gamma oraz dla emiterów promieniowania alfa o niskiej toksyczności, albo 4 x 103 Bq/cm2 dla wszystkich innych emiterów promieniowania alfa.
(b) SCO-II: przedmiot stały, na którego powierzchni skażenie związane lub niezwiązane przekracza limity określone pod (a) powyżej dla SCO-I, i na którym:
(i) skażenie niezwiązane na dostępnej powierzchni uśrednione dla 300 cm2 (lub na całej powierzchni, jeżeli jest ona mniejsza niż 300 cm2) nie przekracza 400 Bq/cm2 dla emiterów promieniowania beta i gamma oraz dla emiterów promieniowania alfa o niskiej toksyczności, albo 40 Bq/cm2 dla wszystkich innych emiterów promieniowania alfa; oraz
(ii) skażenie związane na dostępnej powierzchni uśrednione dla 300 cm2 (lub na całej powierzchni, jeżeli jest ona mniejsza niż 300 cm2) nie przekracza 8 x 105 Bq/cm2 dla emiterów promieniowania beta i gamma oraz dla emiterów promieniowania alfa o niskiej toksyczności, albo 8 x 104 Bq/cm2 - dla wszystkich innych emiterów promieniowania alfa; oraz
(iii) suma skażeń niezwiązanego i związanego na niedostępnej powierzchni, uśredniona na 300 cm2 (lub na całej powierzchni, jeżeli jest ona mniejsza niż 300 cm2) nie przekracza 8 x 105 Bq/cm2 dla emiterów promieniowania beta i gamma oraz dla emiterów promieniowania alfa o niskiej toksyczności, albo 8 x 104 Bq/cm2 dla wszystkich innych emiterów promieniowania alfa.
2.2.7.2.3.3 Materiał promieniotwórczy w postaci specjalnej
2.2.7.2.3.3.1 Materiał promieniotwórczy w postaci specjalnej powinien mieć co najmniej jeden wymiar nie mniejszy niż 5 mm. Gdy zamknięta kapsuła stanowi część materiału promieniotwórczego w postaci specjalnej, powinna ona być tak wykonana, aby jej otwarcie było możliwe wyłącznie poprzez zniszczenie kapsuły. Wzór materiału promieniotwórczego w postaci specjalnej wymaga jednostronnego zatwierdzenia.
2.2.7.2.3.3.2 Materiały promieniotwórcze w postaci specjalnej powinny mieć takie właściwości lub powinny być tak wykonane, aby po poddaniu ich badaniom określonym pod 2.2.7.2.3.3.4 do 2.2.7.2.3.3.8, spełniały następujące wymagania:
(a) nie powinny się łamać lub rozpadać podczas badań na spadek, przebicie i zginanie, określonych pod 2.2.7.2.3.3.5(a),(b),(c) albo 2.2.7.2.3.3.6(a);
(b) nie powinny się topić lub rozpraszać podczas badania żaroodporności, określonego pod 2.2.7.2.3.3.5 (d) albo 2.2.7.2.3.3.6 (b); oraz
(c) aktywność wody po badaniach na wypłukiwanie, określonych pod 2.2.7.2.3.3.7 i 2.2.7.2.3.3.8 nie powinna przekraczać 2 kBq; albo alternatywnie, dla źródeł zamkniętych, szybkość wypłukiwania dla oceny badania wypłukiwania objętościowego określonego w normie ISO 9978:1992 "Ochrona radiologiczna. Promieniotwórcze źródła zamknięte. Metody badań szczelności", nie powinna przekraczać dopuszczalnego progu, akceptowanego przez właściwą władzę.
2.2.7.2.3.3.3 Potwierdzenie spełnienia norm wytrzymałościowych podanych pod 2.2.7.2.3.3.2 powinno być dokonane zgodnie z 6.4.12.1 i 6.4.12.2 ADR.
2.2.7.2.3.3.4 Próbki stanowiące materiał promieniotwórczy w postaci specjalnej lub symulujące taki materiał powinny być poddane badaniom na spadek, przebicie, zginanie oraz żaroodporności, określonym pod 2.2.7.2.3.3.5 albo badaniom alternatywnym, określonym pod 2.2.7.2.3.3.6. Do każdego z tych badań może być użyta inna próbka. Po każdym wymienionym badaniu powinna być wykonana ocena wypłukiwania lub objętościowe badanie wypłukiwania, przy zastosowaniu metody o czułości nie mniejszej niż mają metody podane pod 2.2.7.2.3.3.7 dla nierozpraszalnego materiału promieniotwórczego lub podane pod 2.2.7.2.3.3.8 dla materiału w kapsule.
2.2.7.2.3.3.5 Odpowiednimi metodami badań są:
(a) badanie na spadek: próbka powinna być zrzucona na płytę zderzeniową z wysokości 9 m. Płyta zderzeniowa powinna odpowiadać definicji podanej pod 6.4.14 ADR;
(b) badanie na przebicie: próbka powinna być umieszczona na płycie z ołowiu, ułożonej na gładkiej, twardej powierzchni i powinna być uderzona płaskim końcem stalowego pręta z siłą równoważną uderzeniu ciała o masie 1,4 kg przy swobodnym spadku z wysokości 1 m. Średnica dolnej części stalowego pręta powinna wynosić 25 mm, a obrzeża powinny mieć zaokrąglenia o promieniu 3 (±0,3) mm. Płyta z ołowiu o twardości 3,5 do 4,5 w skali Vickersa i o grubości nie większej niż 25 mm powinna mieć powierzchnię większą od powierzchni próbki badanej. Do każdego badania na spadek należy stosować nową płytę z ołowiu. Uderzenie prętem powinno być takie, aby spowodowało możliwie największe uszkodzenie badanej próbki;
(c) badanie na zginanie: badanie powinno być przeprowadzone tylko dla długich, cienkich źródeł o minimalnej długości 10 cm i stosunku długości do szerokości źródła równym co najmniej 10. Próbkę badaną należy sztywno umocować w pozycji poziomej w ten sposób, aby połowa jej długości wystawała z umocowania. Ustawienie próbki powinno być takie, aby przy uderzeniu płaskim końcem stalowego pręta w niezamocowaną końcówkę próbki wystąpiło możliwie największe jej uszkodzenie. Siła uderzenia pręta powinna być równoważna sile uderzenia ciała o masie 1,4 kg przy swobodnym spadku z wysokości 1m. Średnica dolnej części stalowego pręta powinna wynosić 25 mm, a jego obrzeża powinny mieć zaokrąglenia o promieniu 3 (±0,3) mm;
(d) badanie żaroodporności: próbka powinna być podgrzana w powietrzu do temperatury 800°C i utrzymywana w tej temperaturze przez 10 minut, a następnie pozostawiona do naturalnego ostygnięcia.
2.2.7.2.3.3.6 Próbki, które stanowią lub symulują materiał promieniotwórczy umieszczony w zamkniętej kapsule, mogą być zwolnione z:
(a) badań określonych pod 2.2.7.2.3.3.5 (a) i (b), pod warunkiem, że masa materiału promieniotwórczego w postaci specjalnej:
(i) jest mniejsza, niż 200 g i zamiast tego podlega badaniu na spadek klasy 4 określonemu w normie ISO 2919:1999 "Ochrona przed promieniowaniem - Zamknięte źródła promieniotwórcze - Wymagania ogólne i klasyfikacja"; lub
(ii) jest mniejsza, niż 500 g i zamiast tego podlega badaniu na spadek klasy 5 określonemu w normie ISO 2919:1999 "Ochrona przed promieniowaniem - Zamknięte źródła promieniotwórcze - Wymagania ogólne i klasyfikacja"; oraz
(b) badania określonego pod 2.2.7.2.3.3.5 (d), pod warunkiem, że próbki te są alternatywnie poddane badaniu żaroodporności dla klasy 6, określonemu w normie ISO 2919:1999 "Ochrona radiologiczna. Promieniotwórcze źródła zamknięte. Wymagania ogólne i klasyfikacja".
2.2.7.2.3.3.7 Dla próbek, które stanowią lub symulują stały materiał nierozpraszalny, ocena wypłukiwania powinna być przeprowadzona w następujący sposób:
(a) próbka powinna być zanurzona na 7 dni w wodzie o temperaturze otoczenia. Objętość wody użytej do badania powinna być taka, aby na końcu 7-dniowego okresu badania objętość pozostałej, niezaabsorbowanej i niewchodzącej w reakcję wody stanowiła co najmniej 10% objętości badanej próbki stałej. Woda powinna mieć początkowe pH 6-8 i maksymalną przewodność 1 mS/m przy temperaturze 20°C;
(b) woda wraz z próbką powinna być podgrzana do temperatury 50 (±5)°C i utrzymywana w tej temperaturze przez 4 godziny;
(c) następnie należy zmierzyć aktywność wody;
(d) próbka powinna być przechowywana przez 7 dni w nieruchomym powietrzu o temperaturze 30°C i wilgotności względnej nie mniejszej niż 90%;
(e) próbka powinna być zanurzona powtórnie w wodzie, spełniającej wymagania podane pod (a), a woda wraz z próbką powinna być podgrzana do temperatury 50 (±5)°C i utrzymywana w tej temperaturze przez 4 godziny;
(f) następnie należy zmierzyć aktywność wody.
2.2.7.2.3.3.8 Dla próbek stanowiących lub symulujących materiał promieniotwórczy zawarty w zamkniętej kapsule, należy przeprowadzić ocenę wypłukiwania lub wypłukiwania objętościowego w następujący sposób:
(a) ocena wypłukiwania powinna zawierać następujące kroki:
(i) próbka powinna być zanurzona w wodzie o temperaturze otoczenia. Woda powinna mieć początkowe pH 6-8 i maksymalną przewodność 1 mS/m przy temperaturze 20°C;
(ii) woda z próbką powinna być podgrzana do temperatury 50 (±5)°C i utrzymywana w tej temperaturze przez 4 godziny;
(iii) następnie należy zmierzyć aktywność wody;
(iv) próbka powinna być przechowywana przez co najmniej 7 dni w nieruchomym powietrzu o temperaturze nie mniejszej niż 30°C i wilgotności względnej nie mniejszej niż 90%;
(v) następnie należy powtórzyć procedury określone pod (i), (ii) i (iii).
(b) alternatywna ocena wypłukiwania objętościowego powinna być wykonana dowolną metodą określoną w normie ISO 9978: 1992 "Ochrona radiologiczna. Promieniotwórcze źródła zamknięte. Metody badania szczelności", która jest akceptowana przez właściwą władzę.
2.2.7.2.3.4 Materiał promieniotwórczy słabo rozpraszalny
2.2.7.2.3.4.1 Wzór sztuki przesyłki dla materiału promieniotwórczego słabo rozpraszalnego wymaga wielostronnego zatwierdzenia. Słabo rozpraszalny materiał promieniotwórczy powinien się charakteryzować tym, że całkowita ilość tego materiału w sztuce przesyłki spełnia następujące wymagania:
a) Poziom promieniowania w odległości 3 m od nieosłoniętego materiału promieniotwórczego nie przekracza 10 mSv/h.
b) po poddaniu badaniom określonym pod 6.4.20.3 i 6.4.20.4 ADR, uwolnienie do atmosfery postaci gazowej i cząsteczkowej (o rozmiarach do 100 µm równoważnej średnicy aerodynamicznej) nie przekroczy 100 A2. W każdym badaniu można użyć innej próbki.
c) po poddaniu badaniu określonemu pod 2.2.7.2.3.1.4, aktywność w wodzie nie przekroczy 100 A2. Przy stosowaniu tego testu uwzględnia się niszczące skutki testów określonych powyżej pod (b).
2.2.7.2.3.4.2 Materiał promieniotwórczy słabo rozpraszalny powinien być poddany następującym badaniom:
Próbka stanowiąca lub symulująca materiał promieniotwórczy słabo rozpraszalny powinna być poddana rozszerzonemu badaniu żaroodporności określonemu pod 6.4.20.3 ADR i badaniu na zderzenie podanemu pod 6.4.20.4 ADR. W każdym badaniu można użyć innej próbki. Po każdym badaniu próbkę poddaje się badaniu wypłukiwania, podanemu pod 2.2.7.2.3.1.4. Po każdym badaniu określa się, czy spełnione zostały odpowiednie wymagania podane pod 2.2.7.2.3.4.1.
2.2.7.2.3.4.3 Wykazanie zgodności z normami wydajnościowymi podanymi pod 2.2.7.2.3.4.1 i 2.2.7.2.3.4.2 powinno być wykonane zgodnie z 6.4.12.1 i 6.4.12.2 ADR.
2.2.7.2.3.5 Materiał rozszczepialny
Sztuki przesyłki zawierające rozszczepialne radionuklidy powinny być klasyfikowane na podstawie stosownej pozycji w tabeli 2.2.7.2.1.1 dotyczącej materiału rozszczepialnego chyba, że jest spełniony jeden z warunków (a) - (d) wymienionych poniżej. W odniesieniu do jednej przesyłki dopuszcza się tylko jeden rodzaj zwolnienia.
(a) Ograniczenie masy na przesyłkę:
gdzie X i Y są ograniczeniami mas, określonymi w tabeli 2.2.7.2.3.5, pod warunkiem, że najmniejszy zewnętrzny wymiar każdej sztuki przesyłki nie jest mniejszy niż 10 cm i że:
(i) każda pojedyncza sztuka przesyłki zawiera nie więcej niż 15 g materiału rozszczepialnego; dla materiałów nieopakowanych ograniczenie to dotyczy przesyłki przewożonej w pojeździe lub na pojeździe; lub
(ii) materiał rozszczepialny jest jednorodnym wodorowym roztworem lub mieszaniną, dla których stosunek nuklidów rozszczepialnych do wodoru jest mniejszy niż 5% masowych; lub
(iii) dowolne 10 litrów objętości materiału zawiera nie więcej niż 5 g materiału rozszczepialnego.
Ani beryl ani deuter nie powinny występować w ilościach przekraczających 1% odpowiedniego ograniczenia masy przesyłki, o którym mowa w tabeli 2.2.7.2.3.5 z pominięciem deuteru występującego w naturalnym stężeniu w wodorze;
(b) Uran jest wzbogacony w uran-235 nie więcej niż do 1% masowego, z całkowitą zawartością plutonu i uranu-233 nieprzekraczającą 1% masy uranu-235, pod warunkiem, że materiał rozszczepialny jest możliwie równomiernie rozmieszczony w całej masie materiału. Ponadto, jeżeli uran-235 występuje w postaci metalicznej, w postaci tlenku lub węglika, to nie powinien on tworzyć regularnej siatki.
(c) Ciekłe roztwory azotanu uranylu są wzbogacone w uran-235 nie więcej niż do 2% masowych, z ogólną zawartością plutonu i uranu-233 nieprzekraczającą 0,002% masy uranu i ze stosunkiem atomów azotu do uranu (N/U) nie mniejszym niż 2.
(d) Każda sztuka przesyłki zawiera całkowitą masę plutonu nie większą niż 1 kg, w którym jest nie więcej niż 20% masowych plutonu-239, plutonu-241 lub dowolnej mieszaniny tych radionuklidów.
Tabela 2.2.7.2.4.1.2 Limity aktywności dla wyłączonych sztuk przesyłki
Tabela 2.2.7.2.4.1.2 Limity aktywności dla wyłączonych sztuk przesyłki
| Stan fizyczny zawartości | Przyrządy i przedmioty | Materiały | |
| Limity aktywności w wyrobach a | Limity aktywności w sztukach przesyłki a | Limity aktywności w sztukach przesyłki a | |
| (1) | (2) | (3) | (4) |
| Ciała stałe | |||
| w postaci specjalnej | 10-2 A1 | A1 | 10-3 A1 |
| w innej postaci | 10-2 A2 | A2 | 10-3 A2 |
| Ciecze | 10-3 A2 | 10-1 A2 | 10-4 A2 |
| Gazy | |||
| Tryt | 2 x 10-2 A2 | 2 x 10-1 A2 | 2 x 10-2 A2 |
| w postaci specjalnej | 10-3 A1 | 10-2 A1 | 10-3 A1 |
| w innej postaci | 10-3 A2 | 10-2 A2 | 10-3 A2 |
2.2.7.2.4.1.3 Materiałowi promieniotwórczemu zamkniętemu w przyrządzie lub innym wyprodukowanym przedmiocie lub stanowiącemu jego część składową, przyporządkowuje się numer UN 2911 MATERIAŁ PROMIENIOTWÓRCZY, SZTUKA PRZESYŁKI WYŁĄCZONA - PRZYRZĄDY lub PRZEDMIOTY, pod warunkiem, że:
(a) poziom promieniowania w odległości 10 cm od dowolnego punktu na powierzchni zewnętrznej dowolnego nieopakowanego przyrządu lub przedmiotu nie przekracza 0,1 mSv/h; oraz
(b) każdy przyrząd lub wyprodukowany przedmiot jest zaopatrzony w napis "PROMIENIOTWÓRCZY", z wyjątkiem:
(i) radioluminescencyjnych zegarków lub urządzeń;
(ii) artykułów powszechnego użytku, które albo uzyskały zatwierdzenie dozorowe zgodnie z 1.7.1.4 (d) albo pojedynczo nie przekraczają limitów aktywności podanych w tabeli 2.2.7.2.2.1 (kolumna 5) dla przesyłki niepodlegającej przepisom, pod warunkiem, że produkty te są przewożone w sztuce przesyłki zaopatrzonej na wewnętrznej powierzchni w napis "PROMIENIOTWÓRCZY" ostrzegający o obecności materiału promieniotwórczego, widoczny po otwarciu sztuki przesyłki; oraz
(c) aktywny materiał jest całkowicie zamknięty nieaktywnymi częściami składowymi (urządzenie, którego jedyną funkcją jest zamknięcie materiału promieniotwórczego, nie uważa się za przyrząd ani za wyprodukowany przedmiot); oraz
(d) limity podane w kolumnach 2 i 3 tabeli 2.2.7.2.4.1.2 nie są przekroczone odpowiednio dla każdego pojedynczego przedmiotu i każdej sztuki przesyłki.
2.2.7.2.4.1.4 Materiałowi promieniotwórczemu o aktywności nieprzekraczającej limitu podanego w kolumnie 4 tabeli 2.2.7.2.4.1.2 przyporządkowuje się numer UN 2910 MATERIAŁ PROMIENIOTWÓRCZY, SZTUKA PRZESYŁKI WYŁĄCZONĄ - ILOŚĆ MATERIAŁU OGRANICZONA, pod warunkiem, że:
(a) sztuka przesyłki utrzymuje swoją zawartość promieniotwórczą w rutynowych warunkach przewozu; oraz
(b) sztuka przesyłki jest zaopatrzona na wewnętrznej powierzchni w napis "PROMIENIOTWÓRCZY" ostrzegający o obecności materiału promieniotwórczego, widoczny po otwarciu sztuki przesyłki.
2.2.7.2.4.1.5 Próżnemu opakowaniu, które zawierało poprzednio materiał promieniotwórczy o aktywności nieprzekraczającej limitu podanego w kolumnie 4 tabeli 2.2.7.2.4.1.2 przyporządkowuje się numer UN 2908 MATERIAŁ PROMIENIOTWÓRCZY, SZTUKA PRZESYŁKI WYŁĄCZONA - PRÓŻNE OPAKOWANIE, pod warunkiem, że:
(a) jest ono utrzymane w dobrym stanie i bezpiecznie zamknięte;
(b) zewnętrzna powierzchnia uranu lub toru zawartego w konstrukcji opakowania jest pokryta nieaktywną powłoką wykonaną z metalu lub innego mocnego materiału;
(c) poziom skażeń niezwiązanych wewnątrz opakowania uśredniony dla powierzchni 300 cm2 nie przekracza:
(i) 400 Bq/cm2 dla emiterów beta i gamma i niskotoksycznych emiterów alfa; oraz
(ii) 40 Bq/cm2 dla wszystkich innych emiterów alfa; oraz
(d) nie są widoczne jakiekolwiek nalepki, które były umieszczone na opakowaniu zgodnie z 5.2.2.1.11.1.
2.2.7.2.4.1.6 Przedmiotom wyprodukowanym z uranu naturalnego, uranu zubożonego lub toru naturalnego oraz przedmiotom, w których materiałem promieniotwórczym jest wyłącznie nienapromieniowany uran naturalny, nienapromieniowany uran zubożony lub nienapromieniowany tor naturalny przyporządkowuje się numer UN 2909 MATERIAŁ PROMIENIOTWÓRCZY, WYŁĄCZONA SZTUKA PRZESYŁKI - PRZEDMIOTY WYPRODUKOWANE Z URANU NATURALNEGO lub URANU ZUBOŻONEGO lub TORU NATURALNEGO, pod warunkiem, że zewnętrzna powierzchnia uranu lub toru jest zamknięta w nieaktywnej powłoce wykonanej z metalu lub innego mocnego materiału.
2.2.7.2.4.2 Zaklasyfikowanie, jako materiał o niskiej aktywności właściwej (LSA)
Materiał promieniotwórczy może być zaklasyfikowany, jako materiał LSA jedynie wtedy, gdy spełnione są warunki określone pod 2.2.7.2.3.1 oraz 4.1.9.2 ADR.
2.2.7.2.4.3 Zaklasyfikowanie, jako przedmiot skażony powierzchniowo (SCO)
Materiał promieniotwórczy może być zaklasyfikowany jako SCO, jeżeli spełnione są warunki określone pod 2.2.7.2.3.2.1 oraz 4.1.9.2 ADR.
2.2.7.2.4.4 Zaklasyfikowanie, jako sztuka przesyłki Typu A
Sztuka przesyłki zawierająca materiał promieniotwórczy może być zaklasyfikowana, jako sztuka przesyłki Typu A jeżeli są spełnione następujące warunki:
Sztuka przesyłki Typu A nie powinna zawierać aktywności większej niż podane poniżej:
(a) dla materiału promieniotwórczego w postaci specjalnej - A1; lub
(b) dla wszystkich innych materiałów promieniotwórczych - A2.
W przypadku mieszanin radionuklidów, których skład i odpowiednie aktywności są znane, powinien być spełniony następujący warunek dotyczący zawartości promieniotwórczej sztuki przesyłki typu A:
gdzie:
B(i) jest aktywnością i-tego radionuklidu, zawartego w mieszaninie stanowiącej materiał promieniotwórczy w postaci specjalnej,
A1(i) jest wartością A1 dla i-tego radionuklidu;
C(j) jest aktywnością j-tego radionuklidu, zawartego w mieszaninie stanowiącej materiał promieniotwórczy inny niż w postaci specjalnej; oraz
A2(j) jest wartością A2 dla j-tego radionuklidu.
2.2.7.2.4.5 Zaklasyfikowanie sześciofluorku uranu
Sześciofluorkowi uranu przyporządkowuje się wyłącznie numery: UN 2977 MATERIAŁ PROMIENIOTWÓRCZY, SZEŚCIOFLUOREK URANU, ROZSZCZEPIALNY albo UN 2978 MATERIAŁ PROMIENIOTWÓRCZY, SZEŚCIOFLUOREK URANU, nierozszczepialny lub rozszczepialny-wyłączony.
2.2.7.2.4.5.1 Sztuki przesyłki zawierające sześciofluorek uranu nie powinny zawierać:
(a) masy sześciofluorku uranu innej niż uznana dla wzoru sztuki przesyłki;
(b) masy sześciofluorku uranu większej niż wartość, która mogłaby spowodować zmniejszenie wolnej przestrzeni poniżej 5% przy maksymalnej temperaturze sztuki przesyłki określonej dla zakładu, w którym ta sztuki przesyłki będzie wykorzystana; lub
(c) sześciofluorku uranu w postaci innej niż stała lub, gdy wewnętrzne ciśnienie w sztuce przesyłki przygotowanej do przewozu jest większe od atmosferycznego.
2.2.7.2.4.6 Zaklasyfikowanie, jako sztuka przesyłki Typu B(U), Typu B(M) lub Typu C
2.2.7.2.4.6.1 Sztuka przesyłki, której nie można zaklasyfikować zgodnie z wymaganiami podanymi pod 2.2.7.2.4 (2.2.7.2.4.1 do 2.2.7.2.4.5) powinna być zaklasyfikowana zgodnie ze świadectwem zatwierdzenia wydanym przez właściwą władzę państwa pochodzenia wzoru.
2.2.7.2.4.6.2 Sztuka przesyłki może być zaklasyfikowana, jako sztuka przesyłki Typu B(U) zgodnie ze specyfikacją podaną w świadectwie zatwierdzenia jedynie wtedy, gdy nie zawiera:
(a) aktywności większej niż zatwierdzona dla danego wzoru sztuki przesyłki;
(b) radionuklidów innych niż zatwierdzone dla danego wzoru sztuki przesyłki; lub
(c) zawartości w postaci lub stanie chemicznym lub fizycznym innych niż zatwierdzone dla danego wzoru sztuki przesyłki.
2.2.7.2.4.6.3 Sztuka przesyłki może być zaklasyfikowana, jako sztuka przesyłki Typu B(M) zgodnie ze specyfikacją podaną w świadectwie zatwierdzenia jedynie wtedy, gdy nie zawiera:
(a) aktywności większej niż zatwierdzona dla danego wzoru sztuki przesyłki;
(b) radionuklidów innych niż zatwierdzone dla danego wzoru sztuki przesyłki; lub
(c) zawartości w postaci lub stanie chemicznym lub fizycznym innych niż zatwierdzone dla danego wzoru sztuki przesyłki.
2.2.7.2.4.6.4 Sztuka przesyłki może być zaklasyfikowana, jako sztuka przesyłki Typu C zgodnie ze specyfikacją podaną w świadectwie zatwierdzenia jedynie wtedy, gdy nie zawiera:
(a) aktywności większej niż zatwierdzona dla danego wzoru sztuki przesyłki;
(b) radionuklidów innych niż zatwierdzone dla danego wzoru sztuki przesyłki; lub
(c) zawartości w postaci lub stanie chemicznym lub fizycznym innych niż zatwierdzone dla danego wzoru sztuki przesyłki.
2.2.7.2.5 Warunki specjalne
Materiał promieniotwórczy klasyfikuje się, jako przewożony na warunkach specjalnych, gdy ma być przewożony zgodnie z 1.7.4.
2.2.8 Klasa 8 Materiały żrące
2.2.8.1 Kryteria
2.2.8.1.1 Tytuł klasy 8 obejmuje materiały i przedmioty zawierające materiały niniejszej klasy, które wskutek działania chemicznego atakują tkankę nabłonkową skóry lub błony śluzowej, jeśli wejdą z nią w kontakt oraz materiały, które w razie wycieku mogą uszkodzić lub zniszczyć inne towary lub środki transportu. Tytuł niniejszej klasy obejmuje również materiały, które tworzą ciecz żrącą tylko w obecności wody lub które wydzielają pary, lub mgły żrące wobec naturalnej wilgoci powietrza.
2.2.8.1.2 Materiały i przedmioty klasy 8 dzielą się następująco:
C1 - C10 Materiały żrące, bez zagrożenia dodatkowego
C1 - C4 Materiały kwaśne
C1 Materiały nieorganiczne, ciekłe
C2 Materiały nieorganiczne, stałe
C3 Materiały organiczne, ciekłe
C4 Materiały organiczne, stałe
C5 - C8 Materiały zasadowe
C5 Materiały nieorganiczne, ciekłe
C6 Materiały nieorganiczne, stałe
C7 Materiały organiczne, ciekłe
C8 Materiały organiczne, stałe
C9 - C10 Inne materiały żrące
C9 Materiały ciekłe
C10 Materiały stałe
C11 Przedmioty
CF Materiały żrące, zapalne
CF1 Materiały ciekłe
CF2 Materiały stałe
CS Materiały żrące, samonagrzewające się
CS1 Materiały ciekłe
CS2 Materiały stałe
CW Materiały żrące, które w zetknięciu z wodą wydzielają gazy palne;
CW1 Materiały ciekłe
CW2 Materiały stałe
CO Materiały żrące, podtrzymujące palenie (utleniające)
CO1 Materiały ciekłe
CO2 Materiały stałe
CT Materiały żrące trujące
CT1 Materiały ciekłe
CT2 Materiały stałe
CFT Materiały żrące, zapalne, ciekłe, trujące
COT Materiały żrące, utleniające, trujące;
Klasyfikacja i zaliczanie do grup pakowania
2.2.8.1.3 Materiały klasy 8 powinny być zaliczone do trzech grup pakowania zgodnie ze stopniem stwarzanego przez nie zagrożenia:
grupa pakowania I: materiały silnie żrące,
grupa pakowania II: materiały żrące,
grupa pakowania III: materiały słabo żrące.
2.2.8.1.4 Materiały i przedmioty zaklasyfikowane w klasie 8, wymienione są w tabeli A w dziale 3.2. Zaliczenie materiałów do grup pakowania I, II i III, zostało dokonane na podstawie doświadczeń z uwzględnieniem takich czynników dodatkowych, jak narażenie inhalacyjne (patrz 2.2.8.1.5) i reaktywność z wodą (włącznie z tworzeniem niebezpiecznych produktów rozkładu).
2.2.8.1.5 Materiał lub preparat spełniający kryteria klasy 8, mający toksyczność inhalacyjną dla pyłów i mgieł (LC50) w zakresie I grupy pakowania, ale toksyczność doustną lub dermalną tylko w zakresie II grupy pakowania lub niższej, powinien być zaklasyfikowany do klasy 8.
2.2.8.1.6 Materiały, łącznie z mieszaninami, niewymienione z nazwy w tabeli A w dziale 3.2, mogą być zaklasyfikowane do odpowiedniej pozycji w podrozdziale 2.2.8.3, oraz zaliczone do odpowiedniej grupy pakowania, na podstawie oceny czasu trwania kontaktu niezbędnego do spowodowania całkowitej martwicy skóry ludzkiej zgodnie z kryteriami zawartymi pod (a) do (c) poniżej.
Materiały ciekłe oraz stałe, które mogą przechodzić podczas przewozu w stan ciekły i które nie powodują całkowitej martwicy skóry człowieka, powinny być oceniane dodatkowo z punktu widzenia ich potencjalnej możliwości oddziaływania korodującego na niektóre powierzchnie metalowe. Przy zaliczaniu do grup pakowania, należy uwzględnić doświadczenia uzyskane w sytuacjach awaryjnego narażenia ludzi. W przypadku braku takich doświadczeń, zaliczanie do grup powinno opierać się na danych uzyskanych z doświadczeń zgodnie z Wytycznymi OECD 404 90 .
a) do 1 grupy pakowania powinny być zaliczone materiały powodujące całkowitą martwicę nieuszkodzonej skóry po czasie narażenia 3 minuty lub krótszym, stwierdzoną w czasie obserwacji trwającej do 60 minut, licząc od zakończenia narażenia;
b) do II grupy pakowania powinny być zaliczone materiały powodujące całkowitą martwicę nieuszkodzonej skóry po czasie narażenia dłuższym niż 3 minuty, ale nie dłuższym niż 60 minut, stwierdzoną w czasie obserwacji trwającej do 14 dni, licząc od zakończenia narażenia;
c) do III grupy pakowania powinny być zaliczone:
- materiały powodujące całkowitą martwicę nieuszkodzonej skóry po czasie narażenia dłuższym niż 60 minut, ale nie dłuższym niż 4 godziny, stwierdzoną w okresie obserwacji trwającej do 14 dni licząc od zakończenia narażenia;
- materiały, które są oceniane jako niepowodujące całkowitej martwicy skóry, ale które wykazują działanie korodujące na powierzchnie stalowe lub aluminiowe z szybkością większą niż 6,25 mm na rok w temperaturze badania 55°C, jeżeli badania prowadzono na obu materiałach. Dla celów badań powinny być stosowane stal, typu S235JR+CR (1.0037 odpowiednik St37-2), S275J2G3+CR (1.0144 odpowiednik St 44-3), ISO 3574, "Zunifikowany System Numerowania (UNS)" G10200 lub SAE 1020 oraz aluminium, nieplaterowane typów 7075-T6 lub AZ5GU-T6. Odpowiednia metoda badania opisana jest w "Podręczniku badań i kryteriów", Część III, Rozdział 37.
UWAGA: Jeżeli badanie początkowe działania materiału na stal lub aluminium wskazuje, że materiał badany działa korodująco, to badanie działania materiału na oba metale nie jest wymagane.
2.2.8.1.7 Jeżeli materiały klasy 8, w wyniku domieszek, przechodzą do kategorii zagrożeń innych niż te, do których należą materiały wymienione z nazwy w Tabeli A w dziale 3.2, to takie mieszaniny i roztwory powinny być zaklasyfikowane do pozycji właściwej ze względu na rzeczywiste natężenie stwarzanego przez nie zagrożenia.
UWAGA: W odniesieniu do klasyfikacji roztworów i mieszanin (takich jak preparaty i odpady) patrz również rozdział 2.1.3.
2.2.8.1.8 Na podstawie kryteriów podanych w punkcie 2.2.8.1.6, można również stwierdzić, że roztwór lub mieszanina wymienione z nazwy lub zawierające materiał wymieniony z nazwy nie podlegają przepisom niniejszej klasy.
2.2.8.1.9 Materiały, roztwory i mieszaniny, które
- nie spełniają kryteriów Dyrektyw 67/548/EWG 91 lub 88/379/EWG 92 , i które nie są zaklasyfikowane jako żrące zgodnie z tymi Dyrektywami, oraz
- nie wykazują działania żrącego na stal lub aluminium,
mogą być uważane za nie należące do klasy 8.
UWAGA: UN 1910 tlenek wapniowy i UN 2812 glinian sodowy wymienione w "Przepisach Modelowych ONZ, nie podlegają przepisom ADN.
2.2.8.2 Materiały nie dopuszczone do przewozu
2.2.8.2.1 Materiały klasy 8 chemicznie niestabilne, mogą być dopuszczone do przewozu tylko wówczas, gdy zostały podjęte odpowiednie środki zapobiegające ich niebezpiecznemu rozkładowi lub polimeryzacji podczas przewozu. W tym celu należy szczególnie zadbać o to, aby naczynia i cysterny nie zawierały materiałów mogących inicjować takie reakcje.
2.2.8.2.2 Następujące materiały nie są dopuszczone do przewozu:
- UN 1798 WODA KRÓLEWSKA;
- mieszaniny kwasu siarkowego wyczerpane, chemicznie niestabilne;
- mieszaniny nitrujące, chemicznie niestabilne lub mieszaniny odpadowe kwasó azotowego i siarkowego, niezdenitrowane;
- kwas nadchlorowy w roztworze wodnym o stężeniu powyżej 72% masowych lub mieszaniny kwasu nadchlorowego z cieczami innymi niż woda.
2.2.8.3 Wykaz pozycji grupowych
a) Mieszaniny cieczy żrących i materiałów stałych, niepodlegających przepisom ADN mogą być przewożone, jako UN 3244 bez klasyfikowania zgodnie z kryteriami klasy 8 pod warunkiem, że nie jest widoczna uwolniona ciecz zarówno podczas załadunku, jak również podczas zamykania opakowania, kontenera lub jednostki transportowe. Każde opakowanie powinno odpowiadać prototypowi, który przeszedł badanie szczelności na poziomie II grupy pakowania.
b) Chlorosilany, które w zetknięciu z wodą lub wilgocią powietrza wydzielają gazy palne, są materiałami klasy 4.3.
c) Chloromrówczany o dominujących właściwościach trujących, są materiałami klasy 6.1.
d) Materiały żrące, które są silnie trujące przy wdychaniu, jak zdefiniowano pod 2.2.61.1.4 do 2.2.61.1.9, są materiałami klasy 6.1.
e) UN 2505 FLUOREK AMONOWY, UN 1812 FLUOREK POTASOWY, STAŁY, UN 1960 FLUOREK SODOWY, STAŁY,, UN 2674 FLUOROKRZEMIAN SODOWY i UN 2856 FLUOROKRZEMIANY, I.N.O., UN 3415 FLUOREK SODOWY W ROZTWORZE i UN 3422 FLUOREK POTASOWY W, ROZTWORZE są materiałami klasy 6.1.
2.2.9 Klasa 9 Różne materiały i przedmioty niebezpieczne
2.2.9.1 Kryteria
2.2.9.1.1 Tytuł klasy 9 obejmuje materiały i przedmioty, które podczas przewozu stwarzają zagrożenie inne niż materiały określone w pozostałych klasach.
2.2.9.1.2 Materiały i przedmioty klasy 9 dzielą się następująco:
M1 Materiały, które wdychane w postaci drobnego pyłu, mogą zagrażać zdrowiu
M2 Materiały i urządzenia, które, w razie pożaru mogą tworzyć dioksyny
M3 Materiały wydzielające pary palne
M4 Akumulatory litowe
M5 Przedmioty ratownicze
M6-M8 Materiały zagrażające środowisku
M6 Materiały zagrażający środowisku wodnemu, ciekły
M7 Materiały skażające środowisko wodnemu, stały
M8 Drobnoustroje i organizmy zmienione genetycznie
M9-M10 Materiały o podwyższonej temperaturze
M9 Materiały ciekłe
M10 Materiały stałe
M11 Inne materiały stwarzające zagrożenie podczas przewozu i nieodpowiadające definicjom pozostałych klas
Definicje i klasyfikacja
2.2.9.1.3 Materiały i przedmioty zaklasyfikowane do klasy 9 wymienione są w tabeli A w dziale 3.2,. Klasyfikacja materiałów i przedmiotów niewymienionych z nazwy w tabeli A w dziale 3.2 do odpowiedniej pozycji w tej tabeli lub podrozdziale 2.2.9.3, powinna być dokonana zgodnie z 2.2.9.1.4 do 2.2.9.1.14 poniżej.
Materiały, które wdychane w postaci drobnego pyłu, mogą stanowić zagrażać zdrowiu
2.2.9.1.4 Materiały, które wdychane w postaci drobnego pyłu, mogą zagrażać zdrowiu obejmują azbest i zawierające go mieszaniny.
Materiały i urządzenia, które w razie pożaru mogą tworzyć dioksyny
2.2.9.1.5 Materiały i urządzenia, które w razie pożaru mogą wydzielać dioksyny, obejmują polichlorowane dwufenyle (PCB) i trójfenyle (PCT), polichlorowcowane dwufenyle i trójfenyle oraz zawierające je mieszaniny, a także urządzenia zawierające wymienione materiały lub ich mieszaniny, np.: transformatory, kondensatory.
UWAGA: Mieszaniny zawierające nie więcej niż 50 mg/kg PCB lub PCT nie podlegają przepisom ADN.
Materiały wydzielające pary palne
2.2.9.1.6 Materiały wydzielające pary palne obejmują polimery zwierające materiały ciekłe zapalne o temperaturze zapłonu nieprzekraczającej 55°C.
Akumulatory litowe
2.2.9.1.7 Określenie "akumulatory litowe" obejmuje wszelkie baterie i akumulatory zawierające lit w jakiejkolwiek postaci. Akumulatory i ogniwa litowe mogą być zaklasyfikowane do klasy 9, jeżeli spełniają wymagania przepisu szczególnego 230 w dziale 3.3. Jeżeli jednak, jeśli spełniają wymagania przepisu szczególnego 188 w dziale 3.3, to nie podlegają przepisom ADN. Wymienione przedmioty powinny być klasyfikowane zgodnie z procedurami zawartymi w rozdziale 38.3 "Podręcznika badań i kryteriów"
Przedmioty ratownicze
2.2.9.1.8 Przedmioty ratownicze obejmują takie urządzenia oraz części pojazdów silnikowych, które spełniają wymagania przepisów szczególnych 235 lub 296 podanych w dziale 3.3.
Materiały zagrażające środowisku
2.2.9.1.9 (Skreślone)
Materiały stwarzające zagrożenie dla środowiska (środowisko wodne)
2.2.9.1.10
2.2.9.1.10.1 Dla przewozu materiałów substancji i mieszanin spełniających kryterium dla toksyczność ostrej 1, przewlekłej 1, przewlekłej 2 (patrz. 2.1.3.8) w sztukach przesyłki lub luzem powinny być zaklasyfikowanie jako materiały stwarzające zagrożenie dla środowiska (środowisko wodne). Materiały które nie mogą być zaklasyfikowane do innych klas ADN lub do klasy 9 i które spełniją te kryteria powinny być przydzielone do UN 3077 MATERIAŁ ZAGRAŻAJĄCY ŚRODOWISKU, STAŁY, I.N.O., UN 3082 MATERIAŁ ZAGRAŻAJĄCY ŚRODOWISKU, CIEKŁY, I.N.O. i do grupy pakowania III
2.2.9.1.10.2 Dla przewozu zbiornikowcami materiałów substancji i mieszanin opisanych pod 2.2.9.1.10.1 dodatkowo spełniających kryterium toksyczność ostrej 2, ostrej 3, przewlekłej 3 w rozdziale 2.4 być zaklasyfikowanie jako materiały stwarzające zagrożenie dla środowiska.
Materiały stwarzające zagrożenie dla środowiska spełniające kryterium toksyczności ostrej i przewlekłejpowinny być przypisane do grupy "N1"
Materiały stwarzające zagrożenie dla środowiska spełniające kryterium toksyczności przewlekłej 2 i 3 powinny być przypisane do grupy "N2"
Materiały stwarzające zagrożenie dla środowiska spełniające kryterium toksyczności ostrej 2 i 3 powinny być przypisane do grupy "N3"
Materiały, które spełniają kryteria opisane w 2.2.9.1.10. powinny być przypisane do UN NOS. 3082, MATERIAŁ ZAGRAŻAJĄCY ŚRODOWISKU, CIEKŁY, I.N.O, or or 3077, SUBSTANCJA MATERIAŁ ZAGRAŻAJĄCY ŚRODOWISKU, STAŁY, I.N.O, MOLTEN. Wszystkie spełniające dodatkowe wymagania w tym paragrafie powinny być przypisane do numeru identyfikacyjnego NOS. 9005, MATERIAŁ ZAGRAŻAJĄCY ŚRODOWISKU, STAŁY, I.N.O, MOLTEN lub 9006 MATERIAŁ ZAGRAŻAJĄCY ŚRODOWISKU, CIEKŁY, I.N.O.
2.2.9.1.10.3 Materiały nieujęte w punkcie 2.2.9.1.10.1
(a) Materiały które nie mogą być zaklasyfikowane do UN 3077 i UN 3082 w grupie 9 lub do innych wpisów w grupach 1-8 ale które mogą być zdefiniowane w Dyrektywie 67/548/EEC z 27 czerwca 1967 dotycząca zbliżenia przepisów prawnych i administracyjnych w zakresie klasyfikacji, pakowania i znakowania materiałów niebezpiecznych, jak zanaczono w przypisie 93 , jako materiały do których została przypisana litera N "zagrażające środowisku" (R50; R50/53; R51/53) i
(b) Nie bacząc na przepisy pod 2.1.3.8, roztwory i mieszaniny (jak preparaty i odpady) materiałów, które mają przyporządkowaną literę N "zagrażające środowisku" (R50; R50/53; R51/53) w Dyrektywie 67/548/EEC w każdorazowo obowiązującej wersji, muszą być zaklasyfikowane tylko do numeru UN 3077 lub 3082, jeżeli, zgodnie z Dyrektywą 1999/45/EG Parlamentu Europejskiego dotycząca zbliżenia przepisów prawnych i administracyjnych Państw Członkowskich w zakresie klasyfikacji, pakowania i znakowania materiałów niebezpiecznych w każdorazowo obowiązującej wersji 94 , ma również przyporządkowaną literę N "zagrażające środowisku" (R50; R50/53; R51/53) i nie mogą zostać zaklasyfikowane do grup 1-8 i innych pozycji w klasie 9.
Powinno być przypisane odpowiednio do: UN I.N.O. 3077 i UN I.N.O. 3082
2.2.9.1.10.3 Schemat klasyfikujący materiały niebezpieczne dla środowiska.
Schemat klasyfikacyjny dla materiałów stwarzających zagrożenie dla środowiska (środowisko wodne)
EHS = Materiały stwarzające zagrożenie dla środowiska (środowisko wodne)
* najniższa wartość z odpowiednio: 96-godzinna LC50, 48-godzinna EC50, lub 72 lub 92-godzinna ErC50
** materiały nie stanowarzające zagrożenia dla transportu towarów niebezpiecznych w sztukach przesyłki
Mikroorganizmy i organizmy zmodyfikowane genetycznie
2.2.9.1.11 Mikroorganizmy zmodyfikowane genetycznie (GMMO) i organizmy zmodyfikowane genetycznie (GMO) są to mikroorganizmy i organizmy, w których materiał genetyczny został celowo zmieniony metodami inżynierii genetycznej w sposób nie występujący w przyrodzie. Są one zaklasyfikowane do klasy 9 pod UN 3245, jeżeli nie spełniają definicji materiału zakaźnego, jednakże jest możliwe, że zmienią zwierzęta, rośliny lub materiały mikrobiologiczne w taki sposób, że prawidłowa naturalna reprodukcja nie da rezultatów.
UWAGA 1: GMMO, które zawierają materiały zakaźne, są materiałem klasy 6.2, numer UN 2814 i 2900.
UWAGA 2: GMMO lub GMO nie podlegają przepisom ADN, jeżeli władze właściwe dla krajów pochodzenia, tranzytowych i przeznaczenia dopuszczą do użytku 95 .
UWAGA 3: Żywe zwierzęta nie powinny być używane do przewozu, zaklasyfikowanych do klasy 9 mikroorganizmów zmienionych genetycznie, chyba, że nie mogą być one przewiezione w żaden inny sposób.
2.2.9.1.12 (wycofano)
Materiały podgrzane
2.2.9.1.13 Materiały podgrzane obejmują materiały, które w stanie ciekłym w temperaturze 100°C lub wyższej, o ile mają wskazaną temperaturę zapłonu, mogą być przewożone lub nadawane do przewozu w temperaturze poniżej temperatury zapłonu. Obejmują one również materiały stałe, które są przewożone lub nadawane do przewozu w temperaturze 240°C lub wyższej.
UWAGA 1: Materiały podgrzane mogą być zaklasyfikowane do klasy 9 tylko wówczas, jeżeli nie spełniają kryteriów żadnej innej klasy.
UWAGA 2: Substancje z punktem zapłonu powyżej 61°C, które są przewożone lub przekazywane do przewozu w zakresie 15 K poniżej punktu zapłonu, są substancjami Klasy 3, o numerze identyfikacyjnym 9001.
Inne materiały stwarzające zagrożenie podczas przewozu, ale nie odpowiadające definicjom innych klas.
2.2.9.1.14 Do klasy 9 zaklasyfikowane są różne inne materiały nie spełniające kryteriów innych klas:
stałe związki amoniowe o temperaturze zapłonu poniżej 60 °C
podsiarczyn stwarzający małe zagrożenie
materiał ciekły bardzo lotny
materiał wydzielający szkodliwe pary
materiały zawierające alergeny
zestawy chemiczne i środki pierwszej pomocy
Do klasy 9 zaklasyfikowane są następujące różne inne materiały nie spełniające kryteriów innych klas, gdy przewożone są luzem lub zbiornikowcami:
- UN 2071 NAWOZY NA BAZIE AZOTANU AMONOWEGO: jednorodne mieszaniny typu azot-fosfor, azot-potas lub azot-fosfor-potas, zawierające nie więcej niż 70% azotanu amonowego i nie więcej niż 0,4% wszystkich materiałów palnych/organicznych w przeliczeniu na węgiel lub zawierają nie więcej niż 45% azotanu amonowego niezależnie od zawartości materiału palnego.
UWAGA 1: Przy oznaczaniu zawartości azotanu amonu, wszystkie jony azotanowe, dla których w mieszaninie występuje równoważna molowo ilość jonów amonowych, powinny być przeliczone na azotan amonu.
UWAGA 2: Nawozy na bazie azotami amonowego nie podlegają ADN, jeżeli:
- wyniki testu "trough" (zob. Podręcznik badań i kryteriów, Część III, podrozdział 38.2) wykazują, że nie są one podatne na samoprzyspieszający się rozkład; oraz
- obliczenia wspomniane w UWADZE 1 nie dają nadmiaru azotami większego niż 10% masy, wyliczonych w KNO3.
- UN 2216 MĄCZKA RYBNA, STABILIZOWANA (wilgotność pomiędzy 5% masy i 12% masy, z nie więcej niż 15% tłuszczu masy); lub
- UN 2216 ODPADY RYBNE, STABILIZOWANE (wilgotność pomiędzy 5% masy i 12% masy, z nie więcej niż 15% tłuszczu masy).
- Nr identyfikacyjne 9003 SUBSTANCJE Z PUNKTEM ZAPŁONU POWYŻEJ 61°C LECZ NIE WIĘCEJ NIŻ 100°C, które nie mogą być przydzielone do innej klasy lub innej pozycji Klasy 9;
- Nr identyfikacyjny 9004, DWUFENYLOMETAN -4,4'-DWUIZOCYJANIAN.
- Nr identyfikacyjny 9005 MATERIAŁY STWARZAJĄCE ZAGROŻENIA DLA ŚRODOWISKA STAŁE, które nie mogą być zaklasyfikowane do UN 3077
- Nr identyfikacyjny 9006 MATERIAŁY STWARZAJĄCE ZAGROŻENIA DLA ŚRODOWISKA CIEKŁE, które nie mogą być zaklasyfikowane do UN 3082
UWAGA: Następujące materiały i przedmioty, wymienione w Przepisach modelowych ONZ, nie podlegają przepisom ADN:
UN 1845 DWUTLENEK WĘGLA, STAŁY (SUCHY LÓD),
UN 2071 NAWOZY SZTUCZNE ZAWIERAJĄCE AZOTAN AMONU,
UN 2216 MĄCZKA RYBNA (ODPADY RYBNE), STABILIZOWANA,
UN 2807 MATERIAŁY NAMAGNESOWANE,
UN 3166 SILNIK SPALINOWY lub
UN 3166 POJAZD Z NAPĘDEM NA GAZ ZAPALNY lub
UN 3166 POJAZD NA MATERIAŁ CIEKŁY ZAPALNY
UN 3171 POJAZD AKUMULATOROWY lub
UN 3171 URZĄDZENIE ZASILANE AKUMULATOREM,
UN 3334 MATERIAŁ CIEKŁY, PODLEGAJĄCY PRZEPISOM LOTNICZYM, I.N.O.,
UN 3335 MATERIAŁ STAŁY, PODLEGAJĄCY PRZEPISAM LOTNICZYM I.N.O.,
UN 3363 TOWARY NIEBEZPIECZNE W MASZYNACH lub
UN 3363 TOWARY NIEBEZPIECZNE W PRZYRZĄDACH
Klasyfikacja do grup pakowania
2.2.9.1.15 Materiały i przedmioty klasy 9 wymienione jako takie w dziale 3.2, tabela A, powinny być zaklasyfikowane do grup pakowania zgodnie ze stopniem stwarzanego przez nie zagrożenia:
grupa pakowania II: materiały stwarzające średnie zagrożenie
grupa pakowania III: materiały stwarzające małe zagrożenie
2.2.9.2 Materiały i przedmioty niedopuszczone do przewozu
Następujące materiały i przedmioty nie powinny być dopuszczone do przewozu:
- akumulatory litowe, które nie spełniają odpowiednich warunków przepisów szczególnych 188,230 lub 636 w dziale 3.3
- nieoczyszczone próżne pojemniki do przewozu urządzeń takich jak transformatory, kondensatory i urządzenia hydrauliczne zawierające materiały zaliczone do numerów UN 2315, 3151, 3152 lub 3432.
2.2.9.3 Wykaz pozycji zbiorczych
DZIAŁ 2.3METODY BADAŃ
METODY BADAŃ
Jeżeli w dziale 2.2 lub w dziale niniejszym nie postanowiono inaczej, to dla potrzeb klasyfikacji materiałów niebezpiecznych należy stosować metody badań podane w "Podręczniku badań i kryteriów".
2.3.1. Badanie na wypacanie materiałów wybuchowych kruszących typu A
2.3.1.1 Materiały wybuchowe kruszące typu A (UN 0081) w przypadku, gdy zawierają więcej niż 40% ciekłych estrów azotanowych, powinny być poddane, poza badaniami wymienionymi w "Podręczniku badań i kryteriów ", badaniu na wypacanie.
2.3.1.2 Przyrząd do badania na wypacanie materiałów wybuchowych kruszących (rys. 1 do 3) składa się z wydrążonego cylindra z brązu. Cylinder ten zamknięty z jednej strony płytką z tego samego metalu ma średnicę wewnętrzną 15,7 mm, a głębokość 40 mm. Na obwodzie cylindra znajduje się 20 otworów o średnicy 0,5 mm (w 4 rzędach po 5 otworów). Walec z brązu o średnicy 15,6 mm i długości całkowitej 52 mm, z czego 48 mm stanowi długość czynną, pełni rolę tłoka, który przesuwa się w pionowo ustawionym cylindrze. Tłok obciąża się ciężarkiem o masie 2220 g tak, aby ciśnienie u podstawy cylindra wynosiło 120 kPa (1,20 bara).
2.3.1.3 Mały wałek materiału wybuchowego kruszącego, ważący 5 do 8 g o długości 30 mm i średnicy 15 mm, owija się w bardzo cienką tkaninę i wprowadza do cylindra. Następnie umieszcza się nad nim tłok z ciężarkiem w taki sposób, aby na materiał wybuchowy kruszący działało ciśnienie 120 kPa (1,20 bara). Mierzy się czas, po upływie, którego na zewnątrz otworów cylindra pojawiają się pierwsze oleiste kropelki (nitrogliceryny).
2.3.1.4 Materiał wybuchowy kruszący uważa się za spełniający wymagania, jeżeli wypacanie cieczy obserwuje się po okresie dłuższym niż 5 min.; badanie powinno być przeprowadzane w temperaturze 15 do 25°C.
Badania materiałów wybuchowych kruszących na wypacanie
Rys. 1. Ciężarek w postaci dzwonu; masa 2220 g do obciążania tłoka wykonanego z brązu.
Wymiary podano w mm.
Rys.2. Tłok cylindryczny wykonany z brązu. Wymiary podano w mm.
Rys. 3. Wydrążony cylinder z brązu, zamknięty z jednej strony. Wymiary podano w mm
Dla rysunków 1-3:
(1) 4 rzędy po 5 otworów o średnicy 0.5 mm
(2) miedź
(3) płytka żelazna z centrycznym wklęsłym stożkiem umieszczonym od spodu.
(4) 4 otwory rozłożone równomiernie na obwodzie, o wymiarach ok. 46x56 mm.
2.3.2 Badania dotyczące mieszanin znitrowanej celulozy klasy 4.1
2.3.2.1 Nitroceluloza ogrzewana przez pół godziny w temperaturze 132°C, nie powinna wydzielać widocznych żółtobrunatnych dymów tlenków azotu. Temperatura samozapalenia powinna być wyższa od 180°C. Patrz pod 2.3.2.3 do 2.3.2.8, 2.3.2.9 (a) i 2.3.2.10 poniżej.
2.3.2.2 3 g plastyfikowanej nitrocelulozy, wygrzewanej w ciągu 1 godziny w temperaturze 132°C nie powinny wydzielać widocznych żółtobrunatnych dymów tlenków azotu. Temperatura samozapalenia powinna być wyższa od 170°C. Patrz pod 2.3.2.3 do 2.3.2.8, 2.3.2.9 (a) i 2.3.2.10 poniżej.
2.3.2.3 Jeżeli Metody badań podane poniżej mają zastosowanie wówczas, jeżeli istnieją rozbieżne oceny dotyczące dopuszczenia materiałów do przewozu drogowego.
2.3.2.4 Jeżeli do oceny stabilności chemicznej opisanej powyżej w niniejszym rozdziale stosuje się inne metody lub procedury badawcze, to powinny one dawać wyniki równoważne uzyskanym po zastosowaniu niżej określonych metod.
2.3.2.5 Przy wykonywaniu niżej określonych badań stabilności termicznej temperatura suszarki zawierającej próbkę badaną nie powinna odchylać się od temperatury założonej o więcej niż 2°C; czas badania wynosi 30 lub 60 minut z dokładnością do 2 minut. Suszarka powinna zapewniać osiąganie wymaganej temperatury w czasie nie dłuższym niż 5 minut od chwili umieszczenia w niej próbki.
2.3.2.6 Przed rozpoczęciem badań określonych w 2.3.2.9 i 2.3.2.10, próbki powinny być suszone w suszarce próżniowej (eksykatorze) zawierającej stopiony i granulowany chlorek wapniowy, przez co najmniej 15 godzin w temperaturze otoczenia; próbkę materiału należy układać cienkimi warstwami; z tego powodu materiały niebędące proszkami lub włóknami należy zemleć, rozetrzeć lub rozdrobnić na niewielkie kawałki. Ciśnienie w suszarce powinno być niższe niż 6,5 kPa (0,065 bara).
2.3.2.7 Przed suszeniem w warunkach określonych pod 2.3.2.6 powyżej, materiały wymienione pod 2.3.2.2, powinny być wstępnie suszone w suszarce dobrze wentylowanej, przy stałej temperaturze 70°C; suszenie wstępne powinno trwać do momentu, gdy ubytek masy w ciągu 15 minut będzie mniejszy niż 0,3% masy początkowej.
2.3.2.8 Słabo znitrowana nitroceluloza wymieniona pod 2.3.2.1, powinna być wstępnie suszona w warunkach podanych pod 2.3.2.7 powyżej; suszenie powinno być uzupełnione przez utrzymywanie nitrocelulozy, przez co najmniej 15 godzin w eksykatorze zawierającym stężony kwas siarkowy.
2.3.2.9 Badanie stałości chemicznej podczas wygrzewania
a) Badanie materiału wymienionego w 2.3.2.1. powyżej
(i) W każdej z dwóch probówek szklanych o rozmiarach:
Długość ............................ 350 mm,
średnica wewnętrzna .......... 16 mm,
grubość ścianki .................. 1,5 mm,
umieszcza się 1 g materiału wysuszonego nadchlorkiem wapnia (w razie potrzeby materiał powinien być suszony po uprzednim rozdrobnieniu na kawałki o masie nieprzekraczającej 0,05g każdy).
Obie probówki zamyka się luźno, a następnie umieszcza w suszarce tak, aby co najmniej 4/5 ich długości było widoczne; temperatura w suszarce powinna być utrzymywana na poziomie132°C przez 30 minut. W tym czasie należy sprawdzać, czy nie wydzielają się tlenki azotu w postaci żółtobrunatnych dymów par dobrze widocznych na białym tle.
(ii) Jeżeli dymy takie nie wydzielają się, to materiał uważa się za stabilny.
b) Badanie nitrocelulozy plastyfikowanej (patrz 2.3.2.2).
(i) 3 g plastyfikowanej nitrocelulozy umieszcza się w szklanych probówkach analogicznie, jak opisano pod (a), a następnie przenosi się je do suszarki i utrzymuje się w stałej temperaturze 132°C.
(ii) Probówki zawierające plastyfikowaną nitrocelulozę utrzymuje się w suszarce przez jedną godzinę. W tym czasie nie powinny wydzielać się widoczne tlenki azotu. Obserwacji i oceny dokonuje się jak pod (a)
2.3.2.10 Temperatura samozapalenia (patrz 2.3.2.1 i 2.3.2.2)
a) Temperaturę samozapłonu oznacza się ogrzewając 0,2 g materiału umieszczonego w probówce zanurzonej w łaźni ze stopem Wooda. Probówkę umieszcza się w łaźni, po osiągnięciu 100°C. Następnie podnosi się temperaturę łaźni z szybkością 5°C na minutę.
b) Próbki powinny mieć następujące wymiary:
długość 125 mm
średnica wewnętrzna 15 mm
grubość ścianki 0,5 mm;
i być zanurzone w łaźni na głębokość 20 mm;
c) Badanie powinno być powtórzone trzykrotnie, przy czym za każdym razem powinna być określana temperatura samozapłonu materiału, tzn. wystąpienia wolnego lub szybkiego spalania, deflagracji lub wybuchu.
d) Najniższa temperatura określona w tych trzech badaniach jest temperaturą samozapalenia.
2.3.3 Badania dotyczące materiałów ciekłych zapalnych klas 3, 6.1 i 8
2.3.3.1 Badania dla oznaczenia temperatury zapłonu
2.3.3.1.1 Temperatura zapłonu powinna być oznaczona w jednym z następujących typów aparatów:
a) Abel
b) Abel-Pensky
c) Tag
d) Pensky-Martens
e) Aparat zgodny z ISO 3679: 1983 lub ISO 3680: 1983
2.3.3.1.2 Dla określenia temperatury zapłonu farb, gum i podobnych produktów lepkich zawierających rozpuszczalniki, powinny być stosowane tylko aparaty i metody badań odpowiednie dla oznaczenia temperatury zapłonu materiałów ciekłych lepkich, zgodne z następującymi normami:
a) norma międzynarodowa ISO 3679:1983;
b) norma międzynarodowa ISO 3680:1983;
c) norma międzynarodowa ISO 1523:1983;
d) norma niemiecka DIN 53213:1978, część I.
2.3.3.1.3 Procedura badawcza powinna odpowiadać metodzie równoważnej albo metodzie nierównoważnej.
2.3.3.1.4 W przypadku metody równoważnej patrz:
a) norma międzynarodowa ISO 1516:1981;
b) norma międzynarodowa ISO 3680:1983
c) norma międzynarodowa ISO 1523:1983;
d) norma międzynarodowa ISO 3679:1983.
2.3.3.1.5 W przypadku metody nierównoważnej patrz:
a) dla aparatu Abla, patrz:
(i) norma brytyjska BS 2000 część 170:1995;
(ii) norma francuska NF MO7-011:1988;
(iii) norma francuska NF T66-009:1969;
b) dla aparatu Abel-Pensky, patrz:
(i) norma niemiecka DIN 51755 część 1:1974, (dla temperatur od 5°C do 65°C);
(ii) norma niemiecka DIN 51755 część 2:1978, (dla temperatur poniżej 5°C);
(iii) norma francuska NF MO7-036:1984
c) dla aparatu Tag, patrz: norma amerykańska ASTM D56:1993
d) dla aparatu Pensky-Martens, patrz:
(i) norma międzynarodowa ISO 2719:1988;
(ii) norma europejska EN 22719:1994 w każdej z jej narodowych wersji (np. BS 2000, część404/EN 22719);
(iii) norma amerykańska ASTM D93:1994;
(iv) Institute of Petroleum Standard IP 34:1988
2.3.3.1.6 Metody badań wymienione pod 2.3.3.1.4 i 2.3.3.1.5, powinny być stosowane tylko dla przedziałów temperatury zapłonu wymienionych w poszczególnych metodach. Powinna być uwzględniana możliwość reakcji chemicznej pomiędzy materiałem i uchwytem próbki, w zależności od wybranej metody. Aparat powinien być umieszczany z dala od przeciągów. Ze względów bezpieczeństwa dla nadtlenków organicznych i materiałów samoreaktywnych (znanych także, jako materiały "energetyczne") oraz trujących, powinna być stosowana metoda przewidująca użycie małych próbek, około 2 ml.
2.3.3.1.7 Jeżeli temperatura zapłonu oznaczona metodą nierównoważną wymienioną pod 2.3.3.1.5 wynosi 23±2°C lub 60±2°C, to powinna być potwierdzana dla każdego przedziału temperatury za pomocą metody równoważnej wymienionej pod 2.3.3.1.4.
2.3.3.1.8 W przypadku zakwestionowania klasyfikacji materiału ciekłego zapalnego, klasyfikacja zaproponowana przez nadawcę powinna być zaakceptowana, jeżeli badanie kontrolne temperatury zapłonu daje wynik nieróżniący się więcej niż o 2°C od podanych pod 2.2.3.1 (odpowiednio 23°C i 60°C). Jeżeli różnica jest większa od 2°C, to powinno być przeprowadzone drugie badanie sprawdzające i powinna być przyjęta najniższa wartość temperatury zapłonu spośród uzyskanych w obu pomiarach.
2.3.3.2 Badanie dla oznaczenia zawartości nadtlenku
Przy określaniu zawartości nadtlenku w materiale ciekłym postępowanie jest następujące:
W kolbie Erlenmayera umieszcza się ilość "p" materiału ciekłego (około 5 g odważonego z dokładnością 0,01 g), przeznaczonego do miareczkowania; dodaje się 20 cm3 bezwodnika kwasu octowego i około 1 g sproszkowanego stałego jodku potasowego; kolbę wstrząsa się i po 10 minutach - ogrzewa się w ciągu 3 minut do 60°C. Kolbę pozostawia się do ochłodzenia na 5 minut dodając 25 cm3 wody. Następnie odstawia się ją na półgodziny.
Wydzielony jod odmiareczkowuje się 0,1 normalnym roztworem tiosiarczanu sodowego, nie dodając wskaźnika; całkowite odbarwienie roztworu wskazuje na koniec reakcji. Jeżeli "n" jest liczbą cm3 zużytego roztworu tiosiarczanu, to zawartość procentową nadtlenku (w przeliczeniu na H2O2) zawartego w próbce uzyskuje się ze wzoru:
zawartość procentowa nadtlenku =
2.3.4 Badanie dla oznaczenia podatności na płynięcie
W celu oznaczenia podatności na płynięcie materiałów i mieszanin ciekłych, lepkich lub pastowatych powinna być stosowana następująca metoda badania.
2.3.4.1 Aparat do badań
Penetrometr handlowy zgodny z normą ISO 2137:1985, z prętem prowadzącym o masie 47,5g ± 0,05 g. Płytka sitowa z duraluminium z otworami stożkowatymi o masie 102,5g ± 0,05g (patrz Rysunek 1).
Naczynie penetrometru do umieszczania próbki o średnicy wewnętrznej od 72 mm do 80 mm.
2.3.4.2 Wykonanie badania
Próbkę wlewa się i zamyka hermetycznie w naczyniu penetrometru co najmniej na pół godziny przed pomiarem. Przed pomiarem (nie więcej niż dwie minuty) naczynie z próbką ogrzewa się do 35°C± 0,5°C i umieszcza się na stoliku penetrometru. Ostrze "S" płytki sitowej przesuwa się aż do kontaktu z cieczą i mierzy się szybkość jego wnikania.
2.3.4.3 Ocena wyników badania
Materiał jest pastowaty, jeśli po kontakcie ostrza "S" z powierzchnią próbki penetracja wskazywana na czujniku cyfrowym:
a) jest mniejsza niż 15,0 mm ± 0,3 mm, po czasie obciążenia 5 s ± 0,1 s, lub
b) jest większa niż 15,0 mm ± 0,3 mm, ale dodatkowa penetracja po dalszych 55 s ± 0,5 s jest mniejsza niż 5,0 mm ± 0,5 mm.
UWAGA: W przypadku próbki charakteryzującej się granicą płynięcia często niemożliwe jest utworzenie w naczyniu penetrującym równomiernej powierzchni i uzyskanie zadawalającego kontaktu ostrza "S", warunkującym rozpoczęcie pomiaru. Ponadto, niektóre próbki, wskutek zetknięcia płytki sitowej z jej powierzchnią powodującego jej elastyczną deformację, wskazują pozornie głębszą penetrację podczas pierwszych kilku sekund pomiaru. We wszystkich tych przypadkach może być właściwe stosowanie oceny określonej w (b).
Rysunek 1 Penetrometr
2.3.5 Klasyfikowanie materiałów metaloorganicznych do klas 4.2 i 4.3
Zależnie od ich właściwości określonych zgodnie z testami N.1 do N.5 "Podręcznika badań i kryteriów", Część III, rozdział 33, materiały metaloorganiczne mogą być klasyfikowane w klasie 4.2 lub 4.3, odpowiednio, zgodnie z algorytmem podanym na rysunku 2.3.6.
UWAGA 1: Zależnie od ich innych właściwości oraz od tabeli pierwszeństw zagrożeń (patrz 2.1.3.10), materiały metaloorganiczne mogą być zaklasyfikowane odpowiednio do innych klas.
UWAGA 2: Palne roztwory związków metaloorganicznych w stężeniach, w których nie są podatne na zapalenie samorzutne lub, w kontakcie z wodą, nie wydzielają gazów palnych w ilościach niebezpiecznych, są materiałami klasy 3.
Rysunek 2.3.5 Algorytm klasyfikacyjny materiałów metaloorganicznych w klasach 4.2 i 4.3a), b)
______________________
a) O ile da się zastosować i o ile są wymagane badania na okoliczność reaktywności, właściwości klasy 6.1 i 8, zgodnie z tabelą pierwszeństwa zagrożeń pod 2.1.3.10, powinny być określone.
b) Badania N.1 do N.5 zawarte są w Podręczniku badań i kryteriów, część III, rozdział 33.
DZIAŁ 2.4KRYTERIA DLA MATERIAŁÓW STWARZAJĄCYCH ZAGROŻENIE DLA ŚRODOWISKA WODNEGO
KRYTERIA DLA MATERIAŁÓW STWARZAJĄCYCH ZAGROŻENIE DLA ŚRODOWISKA WODNEGO
2.4.1.1 Materiały stwarzające zagrożenie dla środowiska wodnego obejmują m.in. materiały ciekłe lub stałe zanieczyszczające środowisko wodne oraz roztwory i mieszaniny takich materiałów (jak preparaty i odpady). Dla potrzeb niniejszego działu, określenie "materiał" oznacza pierwiastki chemiczne i ich związki w stanie naturalnym lub uzyskane w dowolnym procesie produkcyjnym, wraz z ich wszelkimi dodatkami niezbędnymi do zapewnienia trwałości produktu oraz wszelkie zanieczyszczenia pochodzące z tych procesów, ale z wyłączeniem rozpuszczalników, które mogą być oddzielane bez wpływu na stabilność materiału lub zmianę jego składu.
2.4.1.2 Środowisko wodne może być rozpatrywane w kategoriach organizmów żyjących w wodzie oraz ekosystemu wodnego, którego są częścią 96 . Z tego względu, podstawą identyfikacji zagrożenia jest toksyczność substancji lub mieszaniny w środowisku wodnym, chociaż może być ona zmodyfikowana przez dalsze informacje o ich podatności na degradację i bioakumulację.
2.4.1.3 Podczas, gdy następująca procedura klasyfikacyjna przeznaczona jest do stosowania w odniesieniu do wszystkich materiałów i mieszanin, to uznano za wyjątek, że w niektórych wypadkach, np. metali lub słabo rozpuszczalnych związków nieorganicznych, niezbędne będzie postępowanie szczególne 97 .
2.4.1.4 Do akronimów lub określeń używanych w niniejszym dziale stosuje się następujące definicje:
- BCF: Współczynnik Biostężenia;
- BZT5: Biochemiczne Zapotrzebowanie Tlenu;
- ChZT: Chemiczne Zapotrzebowanie Tlenu;
- GLP: Dobra Praktyka Laboratoryjna;
- EC50: stężenie efektywne materiału wywołujące maksymalnie 50% skutek;
- ErC50: EC50 w warunkach zmniejszonego wzrostu;
- Kow: współczynnik podziału oktanol/woda;
- LC50 (50% stężenie śmiertelne): stężenie materiału w wodzie powodujące śmierć 50% (połowy) grupy badanych zwierząt;
- L(E)C50: LC50 lub EC50;
- NOEC: Stężenie Niewywołujące Skutków;
- OECD Wytyczne Badań: Wytyczne badań opublikowane przez Organizację Współpracy Ekonomicznej i Rozwoju (OECD).
2.4.2 Definicje i wymagania dotyczące danych
2.4.2.1 Podstawowymi elementami dla klasyfikacji materiałów niebezpiecznych dla środowiska (środowisko wodne) są:
- Toksyczność ostra dla środowiska wodnego;
- Bioakumulacja potencjalna lub istniejąca;
- Degradacja produktów chemicznych (biotyczna lub abiotyczna); lub
- Toksyczność przewlekła dla środowiska wodnego.
2.4.2.2 Wprawdzie preferowane są dane uzyskane za pomocą metod zharmonizowanych międzynarodowo, w praktyce jednak mogą być także używane dane uzyskane metodami narodowymi, pod warunkiem, że są one uznawane za równoważne. Generalnie, dane o toksyczności dla gatunków słodkowodnych i morskich mogą być uznawane za dane równoważne i lepsze od uzyskiwanych według metod zawartych w Wytycznych Badań OECD lub równoważne danym uzyskiwanym zgodnie z zasadami Dobrej Praktyki Laboratoryjnej (GLP). Jeżeli takie dane nie są dostępne, to klasyfikację należy oprzeć na najlepszych dostępnych danych.
2.4.2.3 Toksyczność ostra dla środowiska wodnego powinna być zwykle określana przy użyciu wartości LC50 96godzin dla ryb (Test 203 OECD lub równoważny), EC50 48 godzin dla skorupiaków (Test 202 OECD lub równoważny) i EC50 72 lub 96 godzin dla glonów (Test 201 OECD lub równoważny). Badane gatunki są uznawane za namiastki wszystkich organizmów wodnych. Dane pochodzące z badania na innych gatunkach, takich jak np. Lemna, mogą być uznawane, jeżeli metodologia badania jest właściwa.
2.4.2.4 Bioakumulacja oznacza wynik końcowy wchłaniania, przekształcenia i eliminacji materiału w organizmie wszystkimi drogami narażenia (tzn. przez powietrze, wodę, osady/glebę i pożywienie).
Potencjał bioakumulacji powinien być zwykle określany przy zastosowaniu współczynnika podziału oktanol/woda, powszechnie określanego jako log Kow, oznaczanego zgodnie z Testem OECD 107 lub 117. Chociaż wielkość ta reprezentuje potencjał bioakumulacji, to określony doświadczalnie Współczynnik Biostężenia (BCF) jest wskaźnikiem dokładniejszym, więc, jeżeli jest on dostępny, to powinien być stosowany przede wszystkim. BCF powinien być oznaczany za pomocą Testu OECD 305.
2.4.2.5 Degradacja w środowisku może być biotyczna lub abiotyczna (np. hydroliza) i stosowane kryteria potwierdzają ten fakt. Pełną biodegradację można najłatwiej określić przez zastosowanie testów OECD dotyczących biodegradowalności (Test OECD 301 (A - F)). Stopień przemiany w tych testach może być wskaźnikiem szybkiej degradacji w większości środowisk wodnych. Takimi testami są badania w świeżej wodzie z zastosowaniem wyników z Testu OECD 306, który jest najbardziej właściwy dla środowiska morskiego, więc może być on zastosowany. Jeżeli takie dane nie są dostępne, to stosunek BZT5 /ChZT ≥ 0,5 jest uważany za wskaźnik szybkiej degradacji.
Degradacja abiotyczna, taka jak hydroliza, degradacja pierwotna, degradacja abiotyczna i biotyczna, degradacja w środowisku niewodnym oraz wykazana szybka degradacja w środowisku - wszystkie mogą być wykorzystane do zdefiniowania szybkiej degradowalności 98 .
Materiały są uważane za ulegające szybkiej biodegradacji w środowisku, jeżeli spełniają następujące kryteria:
(a) Jeżeli podczas 28-dniowego okresu badań podatność do szybkiej biodegradacji osiąga następujące poziomy degradacji:
(i) Badania opierają się na wartości węgla organicznego: 70%;
(ii) Badania opierają się na ocenie ubytku tlenu lub ilości wytwarzanego dwutlenku węgla: 60% ilości maksymalnej wyliczonej teoretycznie;
Te poziomy biodegradacji powinny być uzyskane w ciągu 10 dni od chwili rozpoczęcia rozkładu, za który przyjmuje się moment, gdy rozkład materiału osiągnął wartość 10%; lub
(b) W takim wypadku, gdy dostępne są tylko wartości BZT i ChZT, jeżeli stosunek BZT5 /ChZT jest ≥ 0,5; lub
(c) Jeżeli dostępne są inne dane naukowe świadczące o tym, że materiał lub mieszanina może ulec rozkładowi (biotycznemu lub abiotycznemu) w środowisku wodnym do poziomu powyżej 70% w okresie 28 dni.
2.4.2.6 Dane o toksyczności przewlekłej są mniej dostępne w porównaniu z danymi o toksyczności ostrej, a zakres procedur badawczych jest mniej znormalizowany. Dopuszcza się dane uzyskiwane w Testach OECD 210 (Wczesna Stadia Narybku) lub 211 (Rozmnażanie Dafni) oraz 201 (Hamowanie Wzrostu Glonów). Mogą być również dopuszczone inne badania sprawdzone i uznane międzynarodowo. Powinny być stosowane "Stężenia Niewywołujące Skutków" lub inne równoważne wartości L(E)Cx.
2.4.3 Kategorie i kryteria klasyfikacji materiałów
Materiały powinny być klasyfikowane, jako "stwarzające zagrożenie dla środowiska (środowisko wodne)", jeżeli spełniają one kryteria dla Toksyczności Ostrej 1, Przewlekłej 1 lub 2, zgodnie z następującymi tabelami:
Toksyczność ostra
| Kategoria: Ostra 1 | |
| Toksyczność ostra: | |
| 96 h LC50 (dla ryb) | ≤ 1 mg/l lub |
| 48 h EC50 (dla skorupiaków) | ≤ 1 mg/l lub |
| 72 lub 96 h ErC50 (dla glonów lub innych roślin wodnych) | ≤ 1 mg/l |
| Kategoria: Ostra 2 | |
| Toksyczność ostra: | |
| 96 h LC50 (dla ryb) | >1 to ≤ 10 mg/l lub |
| 48 h EC50 (dla skorupiaków) | >1 to ≤ 10 mg/l lub |
| 72 lub 96 h ErC50 (dla glonów lub innych roślin wodnych) | >1 to ≤ 10 mg/l |
| Kategoria: Ostra 3 | |
| Toksyczność ostra: | |
| 96 h LC50 (dla ryb) | >10 to ≤ 100 mg/l lub |
| 48 h EC50 (dla skorupiaków) | >10 to ≤ 100 mg/l lub |
| 72 lub 96 h ErC50 (dla glonów lub innych roślin wodnych) | >10 to ≤ 100 mg/l |
Toksyczność przewlekła
| Kategoria: Przewlekła 1 | |
| Toksyczność ostra: | |
| 96 h LC50 (dla ryb) | ≤ 1 mg/l lub |
| 48 h EC50 (dla skorupiaków) | ≤ 1 mg/l lub |
| 72 lub 96 h ErC50 (dla glonów lub innych roślin wodnych) | ≤ 1 mg/l |
| i materiał nie ulega szybkiemu rozkładowi lub log Kow ≥ 4 (oprócz przypadków, gdy oznaczony doświadczalnie BCF < 500) |
| Kategoria: Przewlekła 2 Toksyczność ostra: | |
| 96 h LC50 (dla ryb) | >1 to ≤ 10 mg/l lub |
| 48 h EC50 (dla skorupiaków) | >1 to ≤ 10 mg/l lub |
| 72 lub 96 h ErC50 (dla glonów lub innych roślin wodnych) | >1 to ≤ 10 mg/l |
| i materiał nie ulega szybkiemu rozkładowi lub log Kow ≥ 4 (oprócz przypadków, gdy oznaczony doświadczalnie BCF < 500), za wyjątkiem przypadków, gdy wartości NOEC dla toksyczności przewlekłej są > 1 mg/l |
| Kategoria: Przewlekła 3 | |
| Toksyczność ostra: | |
| 96 h LC50 (dla ryb) | >10 to ≤ 100 mg/l lub |
| 48 h EC50 (dla skorupiaków) | >10 to ≤ 100 mg/l lub |
| 72 lub 96 h ErC50 (dla glonów lub innych roślin wodnych) | >10 to ≤ 100 mg/l |
| i materiał nie ulega szybkiemu rozkładowi lub log Kow ≥ 4 (oprócz przypadków, gdy oznaczony doświadczalnie BCF < 500), za wyjątkiem przypadków, gdy wartości NOEC dla toksyczności przewlekłej są > 1 mg/l |
| Kategoria: Przewlekła 4 |
| Słabo rozpuszczalne materiały, w przypadku których nie odnotowuje się toksyczności ostrej na poziomie do rozpuszczalności w wodzie, które nie ulegają szybko rozkładowi i mają współczynnik Kow ≥ 4, wskazujący na potencjał do bioakumulacji, będą klasyfikowane w tej kategorii, o ile nie istnieją inne dowody naukowe, wykazujące, że klasyfikacja jest niepotrzebna. Dowody takie obejmują oznaczony doświadczalnie BCF < 500 lub NOEC dla toksyczności przewlekłej > 1 mg/l, lub dowody na szybki rozkład w środowisku. |
| Materiały spełniające kryteria wyłącznie dla tej kategorii nie są uważane za zagrażające środowisku w rozumieniu ADN. |
2.4.4 Kategorie i kryteria klasyfikacji mieszanin
UWAGA: Kategoria przewlekła 4, określona w dziale 4.1 GHS, jest zawarta w niniejszym rozdziale wyłącznie w celu informacyjnym i nie ma znaczenia dla ADN.
2.4.4.1 System klasyfikacyjny dla mieszanin obejmuje kategorie klasyfikacyjne, które są stosowane do materiałów odpowiadających kategorii ostrej 1 i kategoriom przewlekłym (chronicznym) 1 i 2. W celu wykorzystania wszystkich posiadanych danych dla celów klasyfikacji mieszaniny zagrażającej środowisku, należy wyjść z następującego założenia i w odpowiednich przypadkach je stosować:
Za "odpowiednie składniki" mieszaniny uważane są te, które występują w stężeniu 1% masowy lub większym, jeżeli nie ma podstaw do przypuszczenia, (np. w przypadku składników silnie trujących), że składnik, występujący w stężeniu mniejszym niż 1%, może być uwzględniany w klasyfikacji mieszaniny, ze względu na zagrożenia, które ona stwarza dla środowiska wodnego.
2.4.4.2 Podejście do klasyfikacji zagrożeń dla środowiska wodnego jest wielopoziomowe i zależy od rodzaju dostępnych informacji dla samych mieszanin oraz dla jej składników. Elementy podejścia wielopoziomowego obejmują:
(a) Klasyfikację opierającą się na zbadanych mieszaninach;
(b) Klasyfikację opierającą się na zasadach ekstrapolacji;
(c) Stosowanie "sumy sklasyfikowanych składników" lub "reguły addytywności".
Rysunek 2.4.4.2: Podejście wielopoziomowe do klasyfikacji mieszanin w zależności od ich zagrożeń ostrego lub przewlekłego dla środowiska wodnego
2.4.4.3 Klasyfikacja mieszanin w przypadku, gdy dostępne są dane dla mieszaniny jako całości
2.4.4.3.1 Jeżeli mieszaninę jako całość przebadano w celu określenia jej toksyczności dla organizmów wodnych, to klasyfikuje się ją zgodnie z kryteriami ustalonymi dla substancji, ale tylko pod względem toksyczności ostrej. Klasyfikacja opiera się zwykle na danych dla ryb, skorupiaków i glonów/roślin. Klasyfikacja mieszanin z wykorzystaniem wartości LC50 lub EC50 dla mieszaniny jako całości nie jest możliwa dla kategorii przewlekłych, ponieważ potrzebne są zarówno dane dotyczące toksyczności, jak i dane dotyczące losu środowiskowego, a dla mieszaniny jako całości nie istnieją dane dotyczące potencjału do degradacji czy bioakumulacji. Nie ma możliwości stosowania kryteriów dla klasyfikacji przewlekłej, ponieważ danych pochodzących z badań potencjału do degradacji i bioakumulacji mieszanin nie można zinterpretować; mają one znaczenie tylko dla pojedynczych substancji.
2.4.4.3.2 Jeżeli istnieją dane z badań toksyczności ostrej (LC50 lub EC50) dla mieszaniny jako całości, to dane te, jak również informacja dotycząca klasyfikacji składników pod względem toksyczności przewlekłej, powinny być zastosowane w celu ukończenia klasyfikacji badanych mieszanin w poniższy sposób. Jeżeli dostępne są również dane dotyczące toksyczności (NOEC) przewlekłej (długotrwałej), to należy je również wykorzystać.
(a) L(E)C50 (LC50 lub EC50) badanej mieszaniny ≤ 100 mg/l i NOEC badanej mieszaniny ≤ 1 mg/l lub jest nieznane:
(i) sklasyfikować mieszaninę jako kategorię ostrą 1, 2 lub 3;
(ii) zastosować sumowanie sklasyfikowanych składników (patrz 2.4.4.6) dla klasyfikacji do kategorii przewlekłej (kategoria przewlekła 1 do 4 lub nie ma potrzeby klasyfikacji pod względem toksyczności przewlekłej);
(b) L(E)C50 badanej mieszaniny ≤ 100 mg/l i NOEC badanej mieszaniny > 1 mg/l:
(i) sklasyfikować mieszaninę jako kategorię ostrą 1, 2 lub 3;
(ii) zastosować sumowanie sklasyfikowanych składników (patrz 2.4.4.6) dla klasyfikacji do kategorii przewlekłej 1. Jeżeli substancja nie jest klasyfikowana w kategorii przewlekłej 1, to wówczas nie ma potrzeby klasyfikacji pod względem toksyczności przewlekłej;
(c) L(E)C50 badanej mieszaniny > 1 mg/l, lub powyżej rozpuszczalności w wodzie, a NOEC badanej mieszaniny ≤ 1 mg/l lub jest nieznane:
(i) nie ma potrzeby klasyfikacji pod względem toksyczności ostrej;
(ii) zastosować sumowanie sklasyfikowanych składników (patrz 2.4.4.6) dla klasyfikacji pod względem toksyczności przewlekłej (kategoria przewlekła 4 lub nie ma potrzeby klasyfikacji pod względem toksyczności przewlekłej;
(d) L(E)C50 badanej mieszaniny > 100 mg/l, lub powyżej rozpuszczalności w wodzie, a NOEC badanej mieszaniny > 1 mg/l:
- nie ma potrzeby klasyfikacji pod względem toksyczności ostrej lub przewlekłej.
2.4.4.4 Klasyfikacja mieszanin w przypadku, gdy nie są dostępne dane dla mieszaniny jako całości: zasady ekstrapolowania
2.4.4.4.1 Jeżeli samej mieszaniny nie przebadano w celu określenia jej zagrożenia dla środowiska wodnego, ale istnieją wystarczające dane dotyczące poszczególnych składników i podobnych przebadanych mieszanin w celu odpowiedniego scharakteryzowania zagrożeń stwarzanych przez mieszaninę, to dane te należy stosować zgodnie z następującymi ustalonymi zasadami interpolowania. Pozwala to zapewnić, że w procesie klasyfikacyjnym zastosuje się maksymalną liczbę posiadanych danych pozwalających na ocenę zagrożeń stwarzanych przez mieszaninę bez konieczności wykonywania dodatkowych badań na zwierzętach.
2.4.4.4.2 Rozcieńczanie
2.4.4.4.2.1 Jeżeli mieszanina powstaje przez rozcieńczenie innej mieszaniny lub materiału sklasyfikowanych pod względem zagrożenia dla środowiska wodnego, rozcieńczalnikiem sklasyfikowanym jako stwarzający zagrożenie dla środowiska wodnego na poziomie równorzędnym lub niższym, niż najmniej toksyczny składnik pierwotny i nie oczekuje się, że operacja ta wpłynie na zagrożenie dla środowiska przez inne składniki, wówczas powstającą mieszaninę można sklasyfikować jako równorzędną pierwotnej mieszaninie lub materiałowi.
2.4.4.4.2.2 Jeżeli mieszanina powstaje poprzez rozcieńczenie innej sklasyfikowanej mieszaniny lub substancji wodą lub innym całkowicie nietoksycznym materiałem, to toksyczność mieszaniny można obliczyć z danych mieszaniny pierwotnej lub materiału.
2.4.4.4.3 Różnice pomiędzy partiami produktu
Należy przyjąć założenie, że zagrożenie dla środowiska wodnego stwarzane przez wyprodukowaną partię kompletnej mieszaniny jest w zasadzie równoważne zagrożeniu stwarzanemu przez inaczej wytworzoną partię tego samego produktu handlowego, lub wyprodukowanego i pod nadzorem tego samego producenta, za wyjątkiem przypadków, gdy występuje podstawowe przypuszczenie, że dana partia różni się zasadniczo z punktu widzenia stwarzanego zagrożenia dla środowiska wodnego. W takich przypadkach należy dokonać nowej klasyfikacji.
2.4.4.4.4 Stężenia mieszanin, które zostały zaklasyfikowane do kategorii najbardziej niebezpiecznych (przewlekła 1 i ostra 1)
Jeżeli mieszanina została zaklasyfikowana do kategorii 1 przewlekłej lub 1 ostrej, a stężenie składników mieszaniny w stosunku do tej kategorii wzrasta, to mieszanina bardziej stężona powinna być zaklasyfikowana, bez badania dodatkowego, do tej samej kategorii klasyfikacyjnej jak mieszanina wyjściowa.
2.4.4.4.5 Interpolacja w obrąbie tej samej kategorii
Jeżeli mieszaniny A i B należą do tej samej kategorii klasyfikacyjnej, a mieszanina C składa się ze składników aktywnych toksykologicznie w stężeniu pośrednim pomiędzy stężeniem składników mieszaniny A i stężeniem składników mieszaniny B, to mieszanina C powinna być zaklasyfikowana do tej samej kategorii jak mieszaniny A i B. Należy przy tym ocenić, czy składniki wszystkich trzech mieszanin są identyczne.
2.4.4.4.6 Mieszaniny w znacznym stopniu podobne
Jeżeli:
(a) dwie mieszaniny:
(i) A + B;
(ii) C + B;
(b) zawierają składnik B w tym samym stężeniu;
(c) a stężenie składnika A w mieszaninie (i) jest równe stężeniu składnika C w mieszaninie (ii);
(d) to dane dotyczące klasyfikacji składników A i C są dostępne i równoważne, tzn. należą do tej samej kategorii zagrożenia i nie są podejrzewane o wpływ na ekotoksyczne oddziaływanie składnika B na środowisko wodne,
więc nie jest konieczne badanie mieszaniny (ii), jeżeli właściwości mieszaniny (i) zostały już określone za pomocą badania i obie mieszaniny klasyfikuje się do tej samej kategorii.
2.4.4.5 Klasyfikacja mieszanin w przypadku, gdy dostępne są dane dla wszystkich składników lub tylko dla niektórych składników mieszaniny
2.4.4.5.1 Klasyfikacja mieszaniny powinna opierać się na sumowaniu stężeń sklasyfikowanych składników. Udziały procentowe składników sklasyfikowanych, jako "Ostre" lub "Przewlekłe" w metodzie sumowania dodaje się bezpośrednio. Szczegółowe informacje dotyczące metody sumowania opisano pod 2.4.4.6.1 do 2.4.4.6.4.
2.4.4.5.2 Mieszaniny mogą zawierać kombinację składników, które zostały już sklasyfikowane (w kategorii ostrej 1 lub kategorii przewlekłej 1, 2), oraz składników, dla których dostępne są odpowiednie dane. Jeżeli dostępne są odpowiednie dane o toksyczności dla więcej niż jednego składnika mieszaniny, to łączną toksyczność takich składników powinno obliczać się stosując następujące wzory addytywności, a obliczona toksyczność powinna być użyta w celu zaliczenia tej części mieszaniny do kategorii ostrej, którą następnie używa się podczas stosowania metody sumowania.
gdzie:
Ci = stężeniu składnika i (w procentach masowych);
L(E)C50ib = (mg/l) LC50 lub EC50 dla składnika i;
n = liczba składników, oraz i zmierza do n
L(E)C50m = L(E)C50 dla części mieszaniny z danymi z badań.
2.4.4.5.3 Jeżeli reguła addytywności stosowana jest w odniesieniu do jakiejkolwiek części mieszaniny, to korzystnie jest obliczyć toksyczność tej części mieszaniny, stosując dla każdej substancji wartości toksyczności, które dotyczą tej samego gatunku (tj. ryb, rozwielitek lub glonów), a następnie użyć najwyższą uzyskaną toksyczność (wartość najniższą) (tj. użyć najbardziej wrażliwy z tych trzech gatunków). Jednakże, jeżeli dane dotyczące toksyczności dla każdego składnika w tym samym gatunku nie są dostępne, to wartość toksyczności każdego składnika wybiera się w taki sam sposób, tj. wybierane są wartości toksyczności dla klasyfikacji substancji, tj. stosuje się wyższą toksyczność (z badań najbardziej wrażliwego organizmu). Obliczona toksyczność ostra powinna być następnie użyta w celu oceny, czy ta część mieszaniny ma być sklasyfikowana w do kategorii ostrej 1, przy wykorzystaniu takich samych kryteriów jak opisane dla substancji.
2.4.4.5.4 Jeżeli mieszaninę klasyfikuje się za pomocą więcej niż jednego sposobu, to należy zastosować metodę dającą wyniki najbardziej ostrożne.
2.4.4.6 Metoda sumowania
2.4.4.6.1 Procedura klasyfikacyjna
Zasadniczo, klasyfikacja mieszanin bardziej ostra unieważnia klasyfikację mniej ostrą, np. klasyfikacja pod względem toksyczności przewlekłej do kategorii przewlekłej 1 unieważnia klasyfikację do kategorii przewlekłej 2. Zatem, w niniejszym przykładzie, procedura klasyfikacji jest już zakończona, jeżeli wynikiem klasyfikacji jest zaliczenie mieszaniny do kategorii przewlekłej 1. Klasyfikacja ostrzejsza niż do kategorii przewlekłej 1 nie jest możliwa i z tego względu nie ma potrzeby przeprowadzania dalszej procedury klasyfikacyjnej.
2.4.4.6.2 Klasyfikacja do kategorii ostrych 1, 2 i 3
2.4.4.6.2.1 Należy uwzględnić wszystkie składniki zaklasyfikowane do kategorii ostrej 1. Jeżeli suma tych składników jest większa niż 25 %, to całą mieszaninę klasyfikuje się do kategorii ostrej 1. Jeżeli wynik obliczeń pozwala zaliczyć mieszaninę do kategorii ostrej 1, to procedura klasyfikacyjna jest zakończona.
2.4.4.6.2.2 W przypadkach, gdy mieszaniny nie zaklasyfikowano do kategorii ostrej 1, to rozważa się klasyfikację mieszaniny do kategorii ostrej 2. Mieszanina powinna być klasyfikowana do kategorii ostrej 2, jeżeli 10-krotna suma wszystkich składników zaklasyfikowanych do kategorii ostrej 1 plus suma wszystkich składników zaklasyfikowanych do kategorii ostrej 2, jest większa lub równa 25 %. Jeżeli wynikiem obliczeń jest klasyfikacja mieszaniny do kategorii ostrej 2, to proces klasyfikacji jest zakończony.
2.4.4.6.2.3 W przypadkach, gdy mieszaniny nie zaklasyfikowano do kategorii ostrej 1 i 2, to rozważa się klasyfikację mieszaniny do kategorii ostrej 3. Mieszanina powinna być klasyfikowana do kategorii ostrej 3, jeżeli 100-krotna suma wszystkich składników zaklasyfikowanych do kategorii ostrej 1 plus 10-krotna suma wszystkich składników zaklasyfikowanych do kategorii ostrej 2 plus suma wszystkich składników zaklasyfikowanych do kategorii ostrej 2, jest większa lub równa 25 %.
2.4.4.6.2.4 Klasyfikację mieszaniny w zależności od stwarzanych przez nią zagrożeń ostrych, opierającą się na sumowaniu sklasyfikowanych składników, ilustruje tabela 2.4.4.6.2.4 poniżej.
Tabela 2.4.4.6.2.4: Klasyfikacja mieszaniny pod kątem stwarzanych zagrożeń ostrych, na podstawie sumowania sklasyfikowanych składników
| Suma sklasyfikowanych składników jako: | Mieszanina jest sklasyfikowana jako: | |
| Kategoria ostra 1 x Ma ≥ 25% | Kategoria ostra 1 | |
| (M x 10 x Kategoria ostra 1) + Kategoria ostra 2 ≥ 25% | Kategoria ostra 2 | |
| (M x 100 x Kategoria ostra 1) + (10 x Kategoria ostra 2) + Kategoria ostra 3 ≥ 25% | Kategoria ostra 3 |
a Odnośnie do objaśnienia mnożnika M, patrz 2.4.4.6.2.4. 2.4.4.6.3 Klasyfikacja do kategorii przewlekłych 1, 2, 3 i 4
2.4.4.6.3.1 Najpierw uwzględnia się wszystkie składniki zaklasyfikowane do kategorii przewlekłej 1. Jeżeli suma tych składników jest większa lub równa 25 %, to mieszaninę klasyfikuje się do kategorii przewlekłej 1. Jeżeli wynikiem obliczeń jest klasyfikacja mieszaniny do kategorii przewlekłej 1, to procedura klasyfikacji jest zakończona.
2.4.4.6.3.2 W przypadkach, gdy mieszaniny nie zaklasyfikowano do kategorii przewlekłej 1, to rozważa się klasyfikację mieszaniny do kategorii przewlekłej 2. Mieszanina powinna być klasyfikowana do kategorii przewlekłej 2, jeżeli 10-krotna suma wszystkich składników zaklasyfikowanych do kategorii przewlekłej 1 plus suma wszystkich składników zaklasyfikowanych do kategorii przewlekłej 2, jest większa lub równa 25 %. Jeżeli wynikiem obliczeń jest klasyfikacja mieszaniny do kategorii przewlekłej 2, to proces klasyfikacji jest zakończony.
2.4.4.6.3.3 W przypadkach, gdy mieszaniny nie zaklasyfikowano do kategorii przewlekłej 1 i 2, to rozważa się klasyfikację mieszaniny do kategorii przewlekłej 3. Mieszanina powinna być klasyfikowana do kategorii przewlekłej 3, jeżeli 100-krotna suma wszystkich składników zaklasyfikowanych do kategorii przewlekłej 1 plus 10-krotna suma wszystkich składników zaklasyfikowanych do kategorii przewlekłej 2 plus suma wszystkich składników zaklasyfikowanych do kategorii przewlekłej 2, jest większa lub równa 25 %.
2.4.4.6.3.4 W przypadkach, gdy mieszaniny nie zaklasyfikowano do kategorii przewlekłej 1, 2 i 3, to klasyfikacja dla potrzeb ADN nie jest wymagana. Mieszanina jest klasyfikowana do kategorii przewlekłej 4, jeżeli suma wszystkich składników zaklasyfikowanych do kategorii przewlekłych 1, 2 i 3 jest większa lub równa 25 %.
2.4.4.6.3.5 Klasyfikację mieszaniny w zależności od stwarzanych przez nią zagrożeń przewlekłych, opierającą się na sumowaniu sklasyfikowanych składników, ilustruje tabela 2.4.4.6.3.4 poniżej.
Tabela 2.4.4.6.3.4: Klasyfikacja mieszaniny w zależności od jej zagrożeń przewlekłych, w oparciu o sumowanie sklasyfikowanych składników
| Suma sklasyfikowanych składników jako: | Mieszanina jest sklasyfikowana jako: | |
| Kategoria przewlekła 1 x Ma ≥ 25% | Kategoria przewlekła 1 | |
| (M x 10 x Kategoria przewlekła 1) + Kategoria przewlekła 2 ≥ 25% | Kategoria przewlekła 2 | |
| (M x 100 x Kategoria przewlekła 1) + (10 x Kategoria przewlekła 2) + Kategoria przewlekła 3 ≥ 25% | Kategoria przewlekła 3 | |
| Kategoria przewlekła 1 + x Kategoria przewlekła 2 + Kategoria przewlekła 3 ≥ 25% | Kategoria przewlekła 4 |
a Odnośnie do objaśnienia mnożnika M, patrz 2.4.4.6.4.
2.2.4.4.6.4 Mieszaniny zawierając składniki silnie trujące
Składniki kategorii ostrej 1 o toksyczności znacznie poniżej 1 mg/l mogą wpływać na toksyczność mieszaniny i należy przywiązywać do nich większą wagę przy dokonywaniu klasyfikacji w oparciu o sumowanie. Jeżeli mieszanina zawiera składniki sklasyfikowane do kategorii ostrej 1 lub przewlekłej 1, to należy zastosować podejście wielopoziomowe opisane pod 2.4.4.6.2 i 2.4.4.6.3, przy zastosowaniu sumy ważonej, drogą pomnożenia stężeń składników należących do kategorii ostrej 1 przez współczynnik, zamiast zwyczajnego dodawania procentów. Oznacza to, że stężenie "Kategoria ostra 1" w lewej kolumnie tabeli 2.4.4.6.2.4 oraz stężenie "Kategoria przewlekła 1" w lewej kolumnie tabeli 2.4.4.6.3.4 mnoży się przez odpowiedni mnożnik. Mnożniki, jakie należy zastosować do tych składników określa się, stosując wartość toksyczności, zgodnie z podsumowaniem w podanym w tabeli 2.4.4.6.4 poniżej. Zatem w celu sklasyfikowania mieszaniny zawierającej składniki należące do kategorii ostrej 1 lub do kategorii przewlekłej 1, osobie dokonującej klasyfikacji należy podać wartość mnożnika M w celu zastosowania metody sumowania. Alternatywnie reguła addytywności (patrz pod 2.4.4.5.2), może być zastosowana pod warunkiem, że dostępne są dane dotyczące toksyczności dla wszystkich silnie trujących składników mieszaniny i istnieją przekonujące dowody na to, że wszystkie inne składniki, w tym te, dla których konkretne dane dotyczące toksyczności ostrej nie są dostępne, mają niską toksyczność lub w ogóle nie są toksyczne i nie przyczyniają się w istotny sposób do zagrożenia dla środowiska wodnego stwarzanego przez mieszaninę.
Tabela 2.4.4.6.4: Mnożniki dla składników mieszanin silnie trujących
| Wartość L(E)C50 | Mnożnik (M) | |
| 0,1 < L(E)C50 ≤ 1 | 1 | |
| 0,01 < L(E)C50 ≤ 0,1 | 10 | |
| 0,001 < L(E)C50 ≤ 0,01 | 100 | |
| 0,0001 < L(E)C50 ≤ 0,001 | 1 000 | |
| 0,00001 < L(E)C50 ≤ 0,0001 | 10 000 | |
| (należy kontynuować w przedziałach dziesiętnych) |
2.4.4.6.5 Klasyfikacja mieszanin o składnikach, na temat, których brak jest przydatnych informacji
W przypadku, gdy brak jest przydatnych informacji dotyczących zagrożenia toksycznością ostrą lub przewlekłą jednego lub więcej istotnych składników, to stwierdza się, że mieszaninie nie można przypisać definitywnej/definitywnych kategorii zagrożenia. W takiej sytuacji mieszanina powinna być sklasyfikowana wyłącznie w oparciu o znane składniki, z dodatkową informacją w karcie charakterystyki, że: "x procent mieszaniny stanowią składniki stwarzające nieznane zagrożenie dla środowiska wodnego".
Siła Naprężenie
1 kG = 9,807 N 1 kG/mm2 = 9,807 N/mm2
1 N = 0,102 kG 1 N/mm2 = 0,102 kG/mm2
Ciśnienie
1 Pa =1 N/m2 = 1,02 -5 bar = 1,02 x 10-5 kG/cm2 = 0,75 x 10-2 tor
1 bar = 105 Pa = 1,02 kg/cm2 = 750 tor
1 kG/cm2 = 9,807 x 104 Pa = 0,9807 bar = 736 tor
1 tor = 1,33 x 102 Pa = 1,33 x 10-3 bar = 1,36 x 10 -3kG/cm2
Energia, praca, ilość ciepła
1 J = 1 Nxm = 0,278 x 10-6 kWh = 0,102 kgxm = 0,239 x 10-3 kcal
1 kW x h = 3,6 x 106 J = 367 x 103kGm = 860 kcal
1 kgx m = 9,807 J = 2,72 x 10-6 kWh = 2,34 x 10-3 kcal
1 kcal =4,19 x 103 J = 1,16 x 10-3 kWh = 427 kgxm
Moc Lepkość kinematyczna
1 W = 0,102 kgxm/s = 0,86 kcal/h 1 m2/s = 10 4St (stokesów)
1 kgxm/s = 9,807 W = 8,43 kcal/h 1 St = 10 -4 m2/s
1 kcal/h =1,16 W = 0,119 kgxm/s
Lepkość dynamiczna
1 Pa x s =1 N · s/m2 = 10 P (puazów) = 0,102 kgxs/m2
1 P =0,1 Pa x s = 0,1 l Nxs/m2 = 1,02 x 10 -2 kgxs/m2
1 kgxs/m2 = 9,807 Pa x s = 9,807 Nxs/m2 = 98,07 P
5.4.2 Certyfikat pakowania kontenera/pojazdu
5.4.2.1 Jeżeli towary niebezpieczne pakowane lub ładowane są do kontenera lub pojazdu, to osoby odpowiedzialne za pakowanie do kontenera lub pojazdu powinny przedłożyć "Certyfikat pakowania kontenera/pojazdu", który powinien zawierać numery identyfikujące ten kontener/pojazd i w którym zaświadcza się, że czynności pakowania zostały wykonane zgodnie z następującymi warunkami:
1. Kontener/pojazd był czysty, suchy i odpowiednio przygotowany do przyjęcia towarów:
2. Sztuki przesyłki, które według obowiązujących przepisów segregacyjnych powinny być oddzielone od siebie, nie zostały zapakowane razem do kontenera/pojazdu, [o ile nie zostało to dopuszczone przez władzę właściwą, zgodnie z przepisami podanymi pod 7.2.2.3 (Kodeks IMDG)];
3. Wszystkie sztuki przesyłki zostały sprawdzone pod względem oględzin zewnętrznych czy nie posiadają uszkodzeń, i zostały załadowane tylko te z nich, które nie miały uszkodzeń;
4. Beczki (bębny) zostały spiętrzone w pozycji stojącej, o ile władza właściwa nie zezwoliła inaczej, i wszystkie towary zostały przepisowo załadowane, i o ile jest wymagane, odpowiednio podklinowanie materiałem zabezpieczającym, aby nadawały się do realizacji zamierzonego przewozu odpowiednim rodzajem (rodzajami) transportu;
5. Towary załadowane luzem zostały równomiernie rozłożone w kontenerze/pojeździe;
6. Dla przesyłek z towarami klasy 1 z wyjątkiem podklasy 1.4: kontener/pojazd znajduje się we właściwym stanie konstrukcyjno-technicznym zgodnie z 7.4.6 (Kodeks IMDG);
7. Kontener/pojazd i sztuki przesyłki są przepisowo opisane, oznakowane i zaopatrzone w nalepki ostrzegawcze;
8. Jeżeli do chłodzenia użyto stałego dwutlenku węgla (CO2 - suchy lód): to kontener/pojazd jest na zewnątrz w dobrze widocznym miejscu, np. na końcu drzwi, następująco opisany lub oznakowany: "WEWNĄTRZ NIEBEZPIECZNY GAZ - CO2 (SUCHY LÓD). PRZED WEJŚCIEM DOKŁADNIE PRZEWIETRZYĆ".
9. Dla każdej przesyłki zawierającej towary niebezpieczne, załadowanej do kontenera/pojazdu, dostarczony został dokument przewozowy towarów niebezpiecznych, wymagany w 5.4.1 (Kodeks IMDG).
Uwaga. Dla cystern nie sa wymagane certyfikaty pakowania kontenerów/pojazdów.
5.4.2.2 Dane wymagane dla dokumentów przewozowych i certyfikatu pakowania kontenera/pojazdu mogą być ujęte w jednym pojedynczym dokumencie; w przeciwnym razie, dokumenty te powinny być ze sobą złączone. Jeżeli te dane są ujęte w pojedynczym dokumencie, to dokument powinien zawierać podpisane oświadczenie o treści: "Oświadcza się, że pakowanie towarów niebezpiecznych do kontenera/pojazdu przeprowadzono zgodnie ze stosownymi postanowieniami". To oświadczenie powinno zawierać datę, a osoba, która to oświadczenie podpisuje powinna być wymieniona w tym dokumencie. Dopuszczalne jest faksymile podpisu, o ile mające zastosowanie ustawy i przepisy uznają prawomocność faksymile podpisu.
5.4.2.3 Jeżeli przewoźnikowi przekazano certyfikat pakowania pojazdu/kontenera przy pomocy EPD lub EDI, to podpis(-y) może(mogą) nastąpić na drodze elektronicznej lub mogą być zastąpione przez podanie nazwiska(nazwisk) wielkimi literami osoby(osób) uprawnionych do podpisu.
5.4.2.4 Jeżeli certyfikat pakowania pojazdu/kontenera będzie przekazany przewoźnikowi przez EPD lub EDI i jeżeli towary niebezpieczne ostatecznie będą przekazane przewoźnikowi wymagającemu dokumentów przewozowych w formie papierowej, to przewoźnik ten powinien upewnić się, że dokument papierowy zawiera uwagę "Wcześniej otrzymano elektronicznie" i nazwisko osoby podpisującej napisane wielkimi literami.
| Identyfikator: | Dz.U.2014.1633 |
| Rodzaj: | oświadczenie rządowe |
| Tytuł: | Wejście w życie zmian do Przepisów załączonych do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu śródlądowymi drogami wodnymi towarów niebezpiecznych (ADN), zawartej w Genewie dnia 26 maja 2000 r., obowiązujących od dnia 1 stycznia 2013 r. |
| Data aktu: | 2013-10-11 |
| Data ogłoszenia: | 2014-11-24 |
| Data wejścia w życie: | 2014-11-24 |