Dyrektywa 91/494/EWG w spawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich

DYREKTYWA RADY

z dnia 26 czerwca 1991 r.

w spawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich

(91/494/EWG)

(Dz.U.UE L z dnia 24 września 1991 r.)

RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,

uwzględniając wniosek Komisji⁽¹⁾,

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego⁽²⁾,

uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego⁽³⁾,

a także mając na uwadze, co następuje:

mięso drobiowe jest wymienione na liście produktów stanowiących załącznik II do Traktatu; hodowla i chów drobiu wchodzą w zakres sektora rolnego i stanowią źródło dochodów części ludności rolniczej;

różnice między Państwami Członkowskimi powinny zostać usunięte poprzez ustanowienie zasad dotyczących aspektów sanitarnych zwierząt w wewnątrzwspólnotowym handlu świeżym mięsem drobiowym, aby zapewnić racjonalny rozwój tego sektora i poprawić produkcję poprzez wspieranie handlu wewnątrzwspólnotowego w celu zakończenia tworzenia rynku wewnętrznego;

w szczególności, aby ulepszyć informację o stanie zdrowia drobiu, od którego pochodzi świeże mięso wysyłane do innego Państwa Członkowskiego, należy wymagać, żeby drób był albo hodowany na terytorium Wspólnoty, albo przywożony z państw trzecich zgodnie z rozdziałem III dyrektywy Rady 90/539/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych⁽⁴⁾;

aby nie dopuścić do szerzenia się chorób epizootycznych, z handlu wewnątrzwspólnotowego należy wyłączyć świeże mięso pochodzące z gospodarstwa lub obszaru, który, zgodnie z zasadami wspólnotowymi, podlega ograniczeniom sanitarnym lub z obszaru, na którym występuje skażenie influenzą drobiu lub rzekomym pomorem drobiu;

należy zadbać, aby świeże mięso drobiowe, które nie spełnia wymogów zgodnych z zasadami wspólnotowymi, nie miało oznakowania zdrowotności przewidzianego w dyrektywie Rady 71/118/EWG z dnia 15 lutego 1971 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel świeżym mięsem drobiowym⁽⁵⁾, ostatnio zmienionej dyrektywą 90/484/EWG⁽⁶⁾; takie mięso może jednakże być wykorzystane do innych celów, pod warunkiem że zostanie ono poddane obróbce mającej na celu zniszczenie zarazków chorób i w rezultacie będzie ono specjalnie oznakowane;

w przypadku organizacji kontroli weterynaryjnych oraz następstw tych kontroli, przeprowadzanych przez Państwo Członkowskie miejsca przeznaczenia, jak również środków ochronnych, które mają być wprowadzone, należy odnieść się do ogólnych zasad ustanowionych w dyrektywie Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym, mając na względzie wprowadzenie rynku wewnętrznego⁽⁷⁾;

należy przewidzieć możliwość przeprowadzenia inspekcji przez Komisję;

w interesie harmonijnego rozwoju handlu wewnątrzwspólnotowego należy określić przepisy wspólnotowe dotyczące przywozu z państw trzecich;

określenie wymienionych wyżej przepisów wymaga w szczególności sporządzenia wykazu państw trzecich lub części państw trzecich, z których świeże mięso drobiowe może być przywożone oraz wprowadzenia obowiązku okazywania świadectwa;

biegłym lekarzom weterynarii Komisji zostanie zlecone przeprowadzanie kontroli w państwach trzecich w celu sprawdzenia, czy przestrzegane są zasady wspólnotowe;

przepisy i ogólne zasady regulujące kontrolę świeżego mięsa drobiowego zostaną ustalone później, jako część środków, które mają zostać zastosowane w celu wprowadzenie rynku wewnętrznego;

dyrektywa 90/539/EWG powinna zostać zmieniona w celu uwzględnienia treści niniejszej dyrektywy, w szczególności w celu zapewnienia zgodności w odniesieniu do daty, z którą to Państwa Członkowskie będą musiały rozpocząć stosowanie nowych przepisów zdrowotnych;

przepisy niniejszej dyrektywy będą musiały być poddane przeglądowi w związku z zakończeniem tworzenia rynku wewnętrznego;

należy przewidzieć procedurę ustanawiającą bliską współpracę między Komisją a Państwami Członkowskim w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego;

zaleca się przewidzenie czasu w celu wprowadzenia ujednoliconych przepisów dotyczących rzekomego pomoru drobiu,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Rozdział  I

Przepisy ogólne

Artykuł  1

Niniejsza dyrektywa ustanawia wymogi sanitarne regulujące handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem drobiowym oraz przywóz świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich.

Artykuł  2

Do celów niniejszej dyrektywy mają zastosowanie definicje, w szczególności te dotyczące drobiu, wyszczególnione w art. 2 dyrektywy 90/539/EWG.

Ponadto:

a) "mięso" oznacza część drobiu, która jest zdatna do spożycia przez ludzi;

b) "świeże mięso" oznacza mięso, włącznie z mięsem zapakowanym próżniowo lub w kontrolowanej atmosferze, które nie zostało poddane żadnym zabiegom za wyjątkiem chłodzenia w celu konserwacji.

Rozdział  II

Przepisy regulujące handel wewnątrzwspólnotowy

Artykuł  3

A. Świeże mięso będące przedmiotem handlu wewnątrzwspólnotowego musi być uzyskane z drobiu, który:

1) ¹ przebywał na terytorium Wspólnoty od momentu wylęgu lub został przywieziony z państw trzecich zgodnie z wymogami rozdziału III dyrektywy 90/539/EWG.

2. ² pochodzi z gospodarstwa:

– które nie zostało objęte ograniczeniami zdrowotnymi zwierząt w związku z chorobą drobiu,

– które nie jest położone na obszarze podlegającym z przyczyn związanych ze zdrowiem zwierząt środkom ograniczającym obejmującym kontrolę mięsa drobiowego zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym w wyniku wybuchu epidemii choroby, na zarażenie którą drób jest podatny;

3. podczas transportu do rzeźni nie miał kontaktu z drobiem dotkniętym influenzą drobiu lub rzekomym pomorem drobiu; taki transport przez obszary uznane za skażone influenzą drobiu lub rzekomym pomorem drobiu jest zakazany, za wyjątkiem przypadków, kiedy używa się dróg głównych lub połączeń kolejowych;

4. pochodzi z rzeźni, w których podczas uboju nie stwierdzono przypadków influenzy drobiu lub rzekomego pomoru drobiu.

Świeże mięso, w stosunku do którego istnieje podejrzenie, że zostało skażone w rzeźni, zakładzie rozbioru lub magazynie bądź podczas transportu, musi zostać wykluczone z handlu;

5. jest oznakowany zgodnie z art. 4 i 5;

6. ³ (skreślony).

B. Niniejszy rozdział nie dotyczy krajowych przepisów dotyczących mięsa:

– wchodzącego w skład bagażu osobistego podróżnych, przeznaczonego do własnego spożycia,

– w małych przesyłkach do osób prywatnych, pod warunkiem, że nie są to przesyłki o charakterze handlowym,

– przeznaczonego do spożycia na pokładzie przez załogę i pasażerów międzynarodowych środków transportu.

Artykuł  4

Świeże mięso drobiowe objęte niniejszą dyrektywą otrzymuje znak zdrowotności, określony w art. 3 ust. 1 A lit. e) dyrektywy 71/118/EWG, pod warunkiem, że spełni ono wymogi przepisów ustanowionych w art. 3 część A niniejszej dyrektywy, oraz że pochodzi z drobiu, którego ubój został dokonany z zachowaniem wymagań higieny ustanowionymimi w dyrektywie 71/118/EWG.

Artykuł  5

1. Bez względu na art. 4, oraz o ile świeże mięso drobiowe nie jest przeznaczone do handlu wewnątrzwspólnotowego świeżym mięsem, mięso, które nie spełnia wymogów ustanowionych w art. 3 (A) ust. 2 i 3 oraz art. 3 ust. 4 akapit pierwszy, może posiadać znak, zgodnie z art. 3 ust. 1 A lit. e) dyrektywy 71/118/EWG, pod warunkiem, że znak ten jest niezwłocznie:

a) ostemplowany w taki sposób, że znak zdrowotności określony w załączniku I rozdział X pkt 44.1 lit. a) i b) w dyrektywie 71/118/EWG jest przekreślony ukośnym krzyżem składającym się z dwóch linii prostych przecinających się pod kątem prostym, z punktem skrzyżowania się w środku stempla tak, aby informacja na nim umieszczona pozostała czytelna;

b) lub zastąpiony pojedynczym, specjalnym znakiem, składającym się ze znaku zdrowotności określonego w załączniku I rozdział X pkt 44 lit. a) i b) do dyrektywy 71/118/EWG powtórnie ostemplowanym zgodnie z niniejszym ustępem lit. a).

Przepisy załącznika I rozdział X pkt 43 do dyrektywy 71/118/EWG mają zastosowanie mutadis mutandis do posiadania i użytkowania przyrządów do znakowania mięsa.

2. Mięso określone w ust. 1 musi być uzyskane, poddane rozbiorowi, przewożone i przechowywane osobno albo w innym czasie niż mięso przeznaczone do handlu wewnątrzwspólnotowego świeżym mięsem, oraz musi być zużytkowane w taki sposób, aby uniknąć włączenia go do produktów mięsnych przeznaczonych do handlu wewnątrzwspólnotowego, chyba że zostały one poddane obróbce wyszczególnionej w art. 4 ust. 1 dyrektywy 80/215/EWG⁽⁸⁾, ostatnio zmienionej dyrektywą 89/662/EWG.

3. 4 Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 i 2 oraz w przypadku epizootii rzekomego pomoru drobiu, świeże mięso drobiowe może być oznaczone zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt A lit. e) dyrektywy 71/118/EWG znakiem jakości zdrowotnej określonym w rozdziale X, pkt 44 lit. a) i b) załącznika I do dyrektywy 71/118/EWG, pod warunkiem że takie mięso nie pochodzi od drobiu, który:

a) pochodzi z gospodarstwa położonego w okręgu zagrożonym jak określono w art. 9 ust. 1 dyrektywy 92/66/EWG, ale nie w strefie ochronnej określonej w art. 9 ust. 1 dyrektywy 92/66/EWG i w odniesieniu do którego po badaniu epidemiologicznym nie zarejestrowano kontaktu z zakażonym gospodarstwem;

b) pochodzi ze stada, gdzie badanie wirusologiczne o wyniku negatywnym jest przeprowadzane na reprezentatywnej próbie stada pięć dni przed wysyłką drobiu; pobieranie próbek musi być przeprowadzane przez lekarza weterynarii wyznaczonego przez właściwe władze;

c) pochodzi z gospodarstwa, gdzie nie wykryto oznak lub symptomów klinicznych, które mogłyby wskazywać na obecność rzekomego pomoru drobiu, po przeprowadzeniu badania klinicznego przeprowadzonego przez lekarza weterynarii wskazanego przez właściwe władze; takie badanie musi zostać przeprowadzone w ciągu 24 godzin przed wysyłką drobiu;

d) bez uszczerbku dla przepisów art. 3 ust. A pkt 3, jest bezpośrednio transportowany z gospodarstwa pochodzenia do rzeźni; wykorzystywane środki transportu muszą być zaplombowane przez urzędowego lekarza weterynarii i oczyszczone oraz odkażone przed i po każdym transporcie;

e) jest przebadane w rzeźni w czasie badania przedubojowego lub badania poubojowego w celu wykrycia symptomów rzekomego pomoru drobiu.

Państwa Członkowskie powołujące się na niniejsze przepisy poinformują inne Państwa Członkowskie i Komisję w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego o środkach, które przyjmują w tym zakresie.

Ogólne kryteria pobierania próbek, częstotliwość pobierania próbek i wszelkie warunki, których przestrzega się podczas wykonywania lit. a), b) i c) są ustanawiane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17, po konsultacji z Naukowym Komitetem Weterynaryjnym i przed dniem 1 stycznia 1995 r.

4. 5 Przed dniem 1 stycznia 1998 r. Komisja przedstawi Radzie sprawozdanie w sprawie doświadczeń zgromadzonych od czasu wykonania tych przepisów, wraz z wszelkimi wnioskami, w sprawie których Rada stanowi większością kwalifikowaną.

Artykuł  6

Przepisy ustanowione w dyrektywie 89/662/EWG mają zastosowanie do organizacji oraz następstw kontroli przeprowadzanych przez Państwa Członkowskie przeznaczenia, jak również środków ochronnych, które należy zastosować.

Artykuł  7

Biegli lekarze weterynarii Komisji mogą, w zakresie niezbędnym do zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy, w Porozumieniu z właściwymi władzami krajowymi przeprowadzać kontrole na miejscu. Komisja informuje Państwa Członkowskie o wynikach tych kontroli.

Państwa Członkowskie, na których terytorium przeprowadza się kontrolę, udzielają biegłym wszelkiej pomocy niezbędnej do wykonania ich zadań.

Przepisy ogólne dotyczące stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18. Przepisy, których należy przestrzegać podczas kontroli przewidzianych w niniejszym artykule, przyjmuje się zgodnie z tą samą procedurą.

Rozdział  III

Przepisy mające zastosowanie do przywozu z państw trzecich

Artykuł  8

1. Świeże mięso drobiowe przywożone do Wspólnoty musi spełniać wymogi ustanowione w art. 9-12.

2. Jednakże niniejszy rozdział nie ma zastosowania do:

a) ⁶ mięsa drobiowego stanowiącego część bagażu osobistego podróżnych, przeznaczonego do własnego spożycia, pod warunkiem że ilość przewożonego mięsa nie przekracza jednego kilograma na osobę i że pochodzi ono z państwa trzeciego lub części państwa trzeciego, wyszczególnionego w wykazie sporządzonym zgodnie z art. 9, z którego przywóz nie jest zabroniony na mocy art. 14;

b) ⁷ mięsa drobiowego wysłanego jako mała przesyłka do osób prywatnych, pod warunkiem że mięso to nie jest przywożone w celach handlowych oraz że jego ilość nie przekracza jednego kilograma, oraz że pochodzi z państwa trzeciego lub części państwa trzeciego wyszczególnionego w wykazie sporządzonym zgodnie z art. 9, z którego przywóz nie jest zabroniony na mocy z art. 14;

c) mięsa przeznaczonego do spożycia na pokładzie przez załogę i pasażerów w międzynarodowych środków transportu.

Takie mięso lub jego odpady kuchenne muszą zostać zniszczone po wyładunku. Jednakże nie jest konieczne zniszczenie mięsa, które jest przeładowywane na inny środek transportu bezpośrednio lub po tymczasowym zatrzymaniu pod dozorem celnym.

Artykuł  9

1. Świeże mięso drobiowe musi pochodzić z państwa trzeciego lub części państwa trzeciego wyszczególnionych w wykazie sporządzonym przez Komisję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18. Wykaz może zostać rozszerzony lub zmieniony zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17.

2. Przy podejmowaniu decyzji, czy państwo trzecie lub jego część może być umieszczone w wykazie określonym w ust. 1, należy w szczególności uwzględnić:

a) stan zdrowia drobiu, innych zwierząt domowych i dzikich w państwie trzecim, ze szczególnym uwzględnieniem egzotycznych chorób zwierząt oraz sytuacji zdrowotnej środowiska tego państwa, mogących zagrozić zdrowiu publicznemu i zwierząt w Państwach Członkowskich;

b) regularność i szybkość udzielenia informacji przez państwo trzecie dotyczących występowania na jego terytorium chorób zakaźnych zwierząt, w szczególności chorób umieszczonych w wykazie A i B Międzynarodowego Urzędu ds. Chorób Odzwierzęcych (OIE)

c) przepisy tego państwa dotyczące zapobiegania chorobom zwierzęcym i zwalczania tych chorób;

d) strukturę służb weterynaryjnych danego państwa oraz ich kompetencje;

e) organizację i wdrażanie środków mających na celu zapobieganie chorobom zwierzęcym i zwalczanie tych chorób;

f) ustawodawstwo tego państwa dotyczące wykorzystywania niedozwolonych substancji, w szczególności ustawodawstwo dotyczące zakazów lub zezwoleń na substancje, ich dystrybucję, wprowadzanie do obrotu i przepisy dotyczące zarządzania tymi substancjami oraz ich kontrolowania;

g) gwarancje, które państwo trzecie może udzielić w odniesieniu do przepisów przewidzianych w niniejszej dyrektywie.

3. Wykaz określony w ust. 1 oraz wszystkie wniesione do niego zmiany zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.

Artykuł  10 ⁸

1. Świeże mięso drobiowe musi pochodzić z krajów:

a) w których influenza drobiu i rzekomy pomór drobiu są chorobami prawnie podlegającymi zgłoszeniu na terytorium całego kraju zgodnie ze standardami międzynarodowymi;

b) wolnych od influenzy drobiu i rzekomego pomoru drobiu, lub

które, chociaż nie są wolne od tych chorób, stosują środki ich kontroli przynajmniej równoważne środkom ustanowionym odpowiednio w dyrektywach 92/40/EWG i 92/66/EWG.

2. Dodatkowe kryteria klasyfikacji państw trzecich w odniesieniu do ust. 1 przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 przed dniem 1 stycznia 1995 r.

Podczas wykonywania ust. 1, Komisja przyjmuje, w drodze certyfikacji, wszelkie środki niezbędne do celów ochrony zdrowia zwierząt w poszczególnych sytuacjach w niektórych regionach Wspólnoty.

3. Komisja może, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17, podjąć decyzję w sprawie określenia na mocy jakich warunków ust. 1 stosuje się wyłącznie do części terytorium państwa trzeciego.

Artykuł  11

1. Świeże mięso drobiowe musi:

a) spełniać wymogi sanitarne zwierząt przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17. Wymogi te mogą różnić się w zależności od gatunków drobiu;

b) pochodzić ze stad, które przed wysyłką znajdowały się bez przerwy na terenie państwa trzeciego lub jego części przez okres, który zostanie określony zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17.

2. Warunki zdrowotne zwierząt ustala się na podstawie przepisów ustanowionych w rozdziale II oraz odpowiednich załączników do dyrektywy 90/530/EWG. Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18, na zasadzie jednostkowych przypadków można udzielić zezwolenia na odstępstwa, jeżeli zainteresowane państwo trzecie zaoferuje podobne gwarancje dotyczące zdrowia zwierząt o przynajmniej równoważnym standardzie.

Artykuł  12

1. Świeżemu mięsu drobiowemu musi towarzyszyć świadectwo wystawione przez urzędowego lekarza weterynarii z państwa trzeciego wywozu Świadectwo musi:

a) być wystawione w dniu załadunku przesyłki do państwa przeznaczenia;

b) być sporządzone w urzędowym języku lub językach państwa wysyłającego, państwa przeznaczenia oraz w jednym z urzędowych języków państwa w którym przeprowadzane będą kontrole związane z przywozem towaru;

c) towarzyszyć przesyłce jako oryginał;

d) zaświadczać, że świeże mięso spełnia wymogi niniejszej dyrektywy oraz wymogi przyjęte na mocy niniejszej dyrektywy w odniesieniu do przywozu z państw trzecich;

e) składać się z pojedynczej kartki papieru;

f) być wystawione dla jednego odbiorcy.

2. Świadectwo musi być zgodne ze wzorem ustalonym zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18.

Artykuł  13

Kontrole na miejscu są przeprowadzane przez biegłych lekarzy weterynarii Państw Członkowskich oraz Komisji w celu zapewnienia, że wszystkie przepisy niniejszej dyrektywy są skutecznie stosowane.

Biegli Państw Członkowskich odpowiedzialni za te kontrole są wyznaczani przez Komisję na wniosek Państw Członkowskich.

Kontrole są przeprowadzane w imieniu Wspólnoty, która ponosi związane z nimi koszty.

Częstotliwość oraz procedury kontroli ustala się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18.

Artykuł  14

1. Komisja może zadecydować, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17, że przywóz z państwa trzeciego lub jego części ma zostać ograniczony do świeżego mięsa drobiowego, pochodzącego od określonych gatunków drobiu.

2. Komisja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17, może podjąć decyzję o wprowadzeniu ograniczeń sanitarnych, które mogą być konieczne, po przywozie towarów.

Artykuł  14a ⁹

Bez uszczerbku dla art. 8, 10, 11, 12, 13 i 14, Komisja może według procedury ustanowionej w art. 18 zadecydować o dopuszczeniu, w pojedynczych przypadkach, przywozu świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich, gdy przywóz taki nie spełnia warunków art. 8, 10, 11, 12, 13 i 14. Szczegółowe zasady takiego przywozu sporządza się jednocześnie według tej samej procedury. Daje ona gwarancje zdrowotne zwierząt przynajmniej równoważne gwarancjom zdrowotnym zwierząt według rozdziału II niniejszej dyrektywy.

Artykuł  15

Przepisami i zasadami ogólnymi mającymi zastosowanie podczas kontroli w państwach trzecich lub podczas kontroli przywożonego mięsa drobiowego z państw trzecich, jak również środkami ochronnymi są wszystkie te przepisy, zasady i środki, które zostały określone w dyrektywie 90/675/EWG⁽⁹⁾.

Artykuł  16

1. Do czasu wprowadzenia przepisów zdrowotnych Wspólnoty, dotyczących przywozu mięsa drobiowego z państw trzecich, w odniesieniu do tego typu przywozu, Państwa Członkowskie stosują takie przepisy, które nie są bardziej korzystne od przepisów regulujących handel wewnątrzwspólnotowy zgodnie z dyrektywą 71/118/EWG, jak również doprowadzą do tego, że handel mięsem drobiowym będzie podlegał wymogom określonym w art. 6 ust. 1 lit. b) akapit drugi dyrektywy 89/662/EWG.

2. W celu zapewnienia jednolitego stosowania niniejszych przepisów, biegli lekarze weterynarii z Państw Członkowskich i Komisji mogą przeprowadzać w państwach trzecich kontrole na miejscu.

Biegli Państw Członkowskich odpowiedzialni za te kontrole są wyznaczani przez Komisję na wniosek Państw Członkowskich.

Kontrole są przeprowadzone w imieniu Wspólnoty, która ponosi związane z nimi koszty.

Jednakże na mocy przepisów krajowych Państwa Członkowskie będą upoważnione do kontynuowania kontroli wszelkich zakładów w państwach trzecich, które nie zostały skontrolowane na mocy postępowania Wspólnoty.

Wykaz zakładów spełniających warunki określone w załączniku I do dyrektywy 71/118/EWG zostanie sporządzony zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18.

3. Świadectwo zdrowia, które towarzyszy przywożonym produktom, jak również kształt i rodzaj znaku zdrowotności, który umieszczany jest na produktach, odpowiadają wzorowi ustalonemu zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18.

Rozdział  IV

Przepisy wspólne

Artykuł  17 ¹⁰

1. Komisję wspiera Stały Komitet Weterynaryjny ustanowiony decyzją 68/361/EWG⁽¹⁰⁾, złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.

2. Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy przyjąć. Komitet wydaje opinię o tym projekcie w terminie, który może zostać wyznaczony przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy. Opinię przyjmuje się większością ustanowioną w art. 205 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji. Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule. Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.

3. Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.

4. Jeśli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedstawia Radzie wniosek w sprawie środków, które należy przyjąć.

5. Rada decyduje o wniosku większością kwalifikowaną w ciągu 15 dni od jego otrzymania.

Jeśli w tym terminie Rada odrzuci wniosek większością kwalifikowaną, Komisja rozważa go ponownie. Może ona przedstawić Radzie zmieniony wniosek, ponownie przedłożyć ten sam wniosek lub przedstawić wniosek legislacyjny w oparciu o Traktat.

Jeżeli Rada nie przyjęła wniosku dotyczącego środków wykonawczych lub nie odrzuciła go przed upływem terminu, środki te są przyjmowane przez Komisję.

Artykuł  18 ¹¹

1. Komisję wspiera Stały Komitet Weterynaryjny ustanowiony decyzją 68/361/EWG, złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.

2. Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy przyjąć. Komitet wydaje opinię o tym projekcie w terminie, który przewodniczący może określić stosownie do pilności sprawy. Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 205 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które wymagają przyjęcia ich przez Radę na wniosek Komisji. Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach Komitetu są ważone w sposób określony w tym artykule. Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.

3. Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.

4. Jeśli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedstawia Radzie wniosek w sprawie środków, które należy przyjąć.

5. Rada decyduje o wniosku większością kwalifikowaną w ciągu trzech miesięcy od jego otrzymania.

Jeśli w tym terminie Rada odrzuci wniosek większością kwalifikowaną, Komisja rozważa go ponownie. Może ona przedstawić Radzie zmieniony wniosek, ponownie przedłożyć ten sam wniosek lub przedstawić wniosek legislacyjny w oparciu o Traktat.

Jeżeli Rada nie przyjęła wniosku dotyczącego środków wykonawczych lub nie odrzuciła go przed upływem terminu, środki te są przyjmowane przez Komisję.

Artykuł  19

1. W załączniku A do dyrektywy 89/662/EWG dodaje się tekst w brzmieniu:

"- dyrektywa Rady 91/494/EWG z dnia 26 czerwca 1991 r. w spawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich (Dz.U. L 268 z 24.9.1991, str. 35)."

2. W dyrektywie 90/539/EWG wprowadza się następujące zmiany:

a) w art. 12 ust. 2 akapit pierwszy, skreśla się wyrazy "najpóźniej sześć miesięcy przed terminem, od którego Państwa Członkowskie muszą przestrzegać niniejszej dyrektywy".

b) W art. 36 datę "1 stycznia 1992 r." zastępuje się datą "1 maja 1992 r.".

Artykuł  20

W związku z wnioskami w sprawie zakończenia tworzenia rynku wewnętrznego, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, dokonuje przeglądu przepisów niniejszej dyrektywy przed dniem 31 grudnia 1992 r.

Artykuł  21

Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 maja 1992 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.

Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.

Artykuł  22

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.

Sporządzono w Luksemburgu, dnia 26 czerwca 1991 r.

	W imieniu Rady
	R. STEICHEN
	Przewodniczący

______

⁽¹⁾ Dz.U. C 327 z 30.12.1989, str. 72.

⁽²⁾ Dz.U. C 183 z 15.7.1991.

⁽³⁾ Dz.U. C 124 z 21.5.1990, str. 12.

⁽⁴⁾ Dz.U. L 303 z 31.10.1990, str. 6.

⁽⁵⁾ Dz.U. L 55 z 8.3.1971, str. 23.

⁽⁶⁾ Dz.U. L 267 z 29.9.1990, str. 45.

⁽⁷⁾ Dz.U. L 395 z 31.12.1989, str. 13.

⁽⁸⁾ Dz.U. L 47 z 21.2.1980, str. 4.

⁽⁹⁾ Dz.U. L 373 z 31.12.1990, str. 1.

⁽¹⁰⁾ Dz.U. L 225 z 18.10.1968, str. 23.

ZAŁĄCZNIK  ¹²

(skreślony)

1 Art. 3 A pkt 1:

- zmieniony przez art. 1 pkt 1 dyrektywy nr 93/121/WE z dnia 22 grudnia 1993 r. (Dz.U.UE.L.93.340.39) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 20 stycznia 1994 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 1 dyrektywy nr 1999/89/WE z dnia 15 listopada 1999 r. (Dz.U.UE.L.99.300.17) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 23 listopada 1999 r.

2 Art. 3 A pkt 2 zmieniony przez art. 1 pkt 2 dyrektywy nr 93/121/WE z dnia 22 grudnia 1993 r. (Dz.U.UE.L.93.340.39) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 20 stycznia 1994 r.

3 Art. 3 A pkt 6 skreślony przez art. 1 pkt 2 dyrektywy nr 1999/89/WE z dnia 15 listopada 1999 r. (Dz.U.UE.L.99.300.17) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 23 listopada 1999 r.

4 Art. 5 ust. 3 dodany przez art. 1 pkt 3 dyrektywy nr 93/121/WE z dnia 22 grudnia 1993 r. (Dz.U.UE.L.93.340.39) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 20 stycznia 1994 r.

5 Art. 5 ust. 4 dodany przez art. 1 pkt 3 dyrektywy nr 93/121/WE z dnia 22 grudnia 1993 r. (Dz.U.UE.L.93.340.39) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 20 stycznia 1994 r.

6 Z dniem 1 stycznia 2003 r. stosowanie art. 8 ust. 2 lit. a) zostało zawieszone zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. b) decyzji Komisji nr 2002/995/WE z dnia 9 grudnia 2002 r. (Dz.U.UE.L.02.353.1).

7 Z dniem 1 stycznia 2003 r. stosowanie art. 8 ust. 2 lit. b) zostało zawieszone zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. b) decyzji Komisji nr 2002/995/WE z dnia 9 grudnia 2002 r. (Dz.U.UE.L.02.353.1).

8 Art. 10 zmieniony przez art. 1 pkt 4 dyrektywy nr 93/121/WE z dnia 22 grudnia 1993 r. (Dz.U.UE.L.93.340.39) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 20 stycznia 1994 r.

9 Art. 14a dodany przez art. 1 pkt 3 dyrektywy nr 1999/89/WE z dnia 15 listopada 1999 r. (Dz.U.UE.L.99.300.17) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 23 listopada 1999 r.

10 Art. 17 zmieniony przez art. 1 pkt 4 dyrektywy nr 1999/89/WE z dnia 15 listopada 1999 r. (Dz.U.UE.L.99.300.17) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 23 listopada 1999 r.

11 Art. 18 zmieniony przez art. 1 pkt 5 dyrektywy nr 1999/89/WE z dnia 15 listopada 1999 r. (Dz.U.UE.L.99.300.17) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 23 listopada 1999 r.

12 Załącznik skreślonyprzez art. 1 pkt 6 dyrektywy nr 1999/89/WE z dnia 15 listopada 1999 r. (Dz.U.UE.L.99.300.17) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 23 listopada 1999 r.

• Identyfikator: Dz.U.UE.L.1991.268.35
• Rodzaj: dyrektywa
• Tytuł: Dyrektywa 91/494/EWG w spawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich
• Data aktu: 1991-06-26
• Data ogłoszenia: 1991-09-24
• Data wejścia w życie: 2004-05-01, 1991-07-23