Sprawa C-581/11 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 września 2011 r. w sprawie T-292/09 Muhamad Mugraby przeciwko Radzie i Komisji, wniesione w dniu 22 listopada 2011 r. przez Muhamada Mugrabego.

Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 września 2011 r. w sprawie T-292/09 Muhamad Mugraby przeciwko Radzie i Komisji, wniesione w dniu 22 listopada 2011 r. przez Muhamada Mugrabego

(Sprawa C-581/11 P)

(2012/C 25/72)

Język postępowania: angielski

(Dz.U.UE C z dnia 28 stycznia 2012 r.)

Strony

Wnoszący odwołanie: Muhamad Mugraby (przedstawiciel: S. Delhaye, advocate)

Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej i Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie zwraca się do Sądu o:

1) stwierdzenie, że Komisja dopuściła się bezczynności w odniesieniu do:

(i) wniosku skierowanego przez wnoszącego odwołanie do Komisji, w którym domagał się on, by Komisja przedstawiła Radzie zalecenie dotyczące zawieszenia pomocy wspólnotowej dla Libanu, zgodnie z przepisem art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1638/2006⁽¹⁾, albowiem tego rodzaju środki są wymagane i dopuszczalne zgodnie z tym rozporządzeniem;

(ii) wniosku skierowanego przez wnoszącego odwołanie do Komisji, w którym domagał się on, by Komisja - jako organ bezpośrednio odpowiedzialny za wdrażanie rozmaitych programów pomocy unijnej dla Libanu - zawiesiła wdrażanie tych programów do czasu zaprzestania przez Liban naruszania praw podstawowych, a w szczególności praw podstawowych wnoszącego odwołanie;

2) stwierdzenie, że Rada - działając w charakterze strony Rady Stowarzyszenia Unia-Liban - dopuściła się bezczynności w odniesieniu wniosku skarżącego, w którym domagał się on, by Rada wezwała Komisję, by Komisja zaleciła Radzie podjęcie określonych i skutecznych środków w zakresie pomocy unijnej dla Libanu przewidzianej na mocy układu stowarzyszeniowego⁽²⁾ pomiędzy Libanem a Wspólnotami, a to w celu wypełnienia obowiązków, jakie ciążą na stronach tego układu;

3) stwierdzenie, że Unia Europejska, Komisja - jako strażnik traktatów i jako organ bezpośrednio odpowiedzialny za wdrażanie rozmaitych programów pomocy unijnej dla Libanu, a także Rada - jako strona Rady Stowarzyszenia Unia-Liban - ponoszą odpowiedzialność pozaumowną za szkody, jakie poniósł wnoszący odwołanie wskutek tego, że poczynając od grudnia 2002 r. nie skorzystały w sposób skuteczny z dostępnych im zasobów i narzędzi w celu zapewnienia rzeczywistego przestrzegania klauzuli praw człowieka ujętej w układzie stowarzyszeniowym;

4) nakazanie, by Komisja - w ramach naprawienia szkody w naturze - zwróciła się do Rady o zawieszenie mocy obowiązującej układu stowarzyszeniowego Liban-Unia aż do czasu, gdy Liban zacznie przestrzegać art. 2 tego układu w odniesieniu do wnoszącego odwołanie;

5) nakazanie, by Komisja ograniczyła realizację aktualnych programów pomocowych (które są realizowane lub nadzorowane przez Komisję) jedynie do tych spośród nich, które mają wyraźnie na celu promocję praw podstawowych i które nie stanowią wsparcia pieniężnego dla władz libańskich, aż do czasu, gdy Liban zacznie przestrzegać art. 2 tego układu w odniesieniu do wnoszącego odwołanie;

6) nakazanie, by Rada wezwala Komisję do wystosowania zalecenia, o którym mowa w pkt 4 powyżej, a także by podjęła działania, posługując się instytucjami układu stowarzyszeniowego, mające na celu realizację tego samego celu;

7) nakazanie Unii Europejskiej, Radzie oraz Komisji - pozwanym w postępowaniu w pierwszej instancji - naprawienie szkody poniesionej przez wnoszącego odwołanie, a także zadośćuczynienie mu za doznaną krzywdę poprzez zapłatę na jego rzecz kwoty określonej na zasadach słuszności w wysokości nie mniejszej niż 5 mln EUR, a także obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zdaniem wnoszącego odwołanie następujące względy przemawiają za uchyleniem zaskarżonego postanowienia.

Sąd dopuścił się obrazy prawa w ten sposób, że:

– odrzucił skargę, choć nie występowały podstawy do uznania ją za niedopuszczalną;

– naruszył prawo skarżącego do wskazania ogółu pozwanych;

– naruszył prawo skarżącego do obrony poprzez zignorowanie przedłożonych przezeń argumentów;

– nie odniósł się do wszystkich żądań skargi;

– zignorował przepisy prawa Unii oraz zobowiązania Unii wynikające z prawa międzynarodowego i oparł wydane przez siebie postanowienie jedynie na rozporządzeniu jednej z instytucji Unii.

Wnoszący odwołanie twierdzi ponadto, że Sąd dokonał błędnej wykładni układu stowarzyszeniowego Unia-Liban, że przyjęta przez Sąd wykładnia pojęcia szerokiego zakresu swobodnego uznania pozbawiona była podstawowy prawnej, a także iż Sąd nie był władny wydawać poleceń Radzie Unii Europejskiej i Komisji Europejską.

Z uwagi na powyższe wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd odmówił mu dostępu do wymiaru sprawiedliwości.

______

⁽¹⁾ Rozporządzenie (WE) nr 1638/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 2006 r. określające przepisy ogólne w sprawie ustanowienia Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa i Partnerstwa (Dz.U. 310, s. 1).

⁽²⁾ Umowa Przejściowa w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Libanu, z drugiej strony (Dz.U. 2002 L 262, s. 2).

• Identyfikator: Dz.U.UE.C.2012.25.37/2
• Rodzaj: ogłoszenie
• Tytuł: Sprawa C-581/11 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 września 2011 r. w sprawie T-292/09 Muhamad Mugraby przeciwko Radzie i Komisji, wniesione w dniu 22 listopada 2011 r. przez Muhamada Mugrabego.
• Data aktu: 2012-01-28
• Data ogłoszenia: 2012-01-28