Publikacja jednolitego dokumentu zmienionego w następstwie zatwierdzenia zmiany nieznacznej zgodnie z art. 53 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1151/2012.
Publikacja jednolitego dokumentu zmienionego w następstwie zatwierdzenia zmiany nieznacznej zgodnie z art. 53 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1151/2012
(Dz.U.UE C z dnia 4 czerwca 2020 r.)
Komisja Europejska zatwierdziła niniejszą zmianę nieznaczną zgodnie z art. 6 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 664/2014 1 .
Wniosek o zatwierdzenie niniejszej zmiany nieznacznej jest dostępny w bazie danych Komisji e-Ambrosia
JEDNOLITY DOKUMENT
"TERNERA DE EXTREMADURA"
Nr UE: PGI-ES-0220-AM02 - 26.11.2019
ChNP () ChOG (X)
"Ternera de Extremadura"
Hiszpania
Klasa 1.1 Mięso świeże (i podroby)
"Ternera de Extremadura" oznacza wyłącznie tusze zwierząt gospodarskich ras rodzimych "Retinta", "Avileña Negra- Ibérica", "Morucha", "Blanca Cacereña", "Berrendas" oraz krzyżówek tych ras lub ich krzyżówek z rasami "Charolais" i "Limousin", które są doskonale przystosowane do środowiska, jak też krzyżówek między wspomnianymi powyżej rasami rodzimymi chowanymi w ramach ekstensywnego systemu produkcji.
Mięso objęte chronionym oznaczeniem geograficznym "Ternera de Extremadura" ma następujące właściwości:
Określone powyżej rodzaje tusz spełniają następujące normy:
Praktyki chowu matek muszą być zgodne z technikami i praktykami eksploatacji zasobów naturalnych w rolnictwie ekstensywnym. Matki wypasają się przez cały rok na zalesionych pastwiskach "dehesa" i na innych rodzimych pastwiskach w ekosystemie Estremadury. W razie potrzeby ich paszę uzupełnia się słomą, sianem, zbożami, roślinami wyso- kobiałkowymi i innymi surowcami, pod warunkiem że są pochodzenia roślinnego, jak również niezbędnymi składnikami mineralnymi i witaminami.
Cielęta nie są odsadzane, dopóki nie osiągną wieku co najmniej pięciu miesięcy.
W każdym przypadku zgodnie z obowiązującym prawem wyraźnie zabrania się stosowania produktów, które mogłyby zakłócić normalny rytm wzrostu i rozwoju zwierzęcia.
-
Aby dostarczyć konsumentom dokładniejsze informacje o produkcie końcowym dotyczące krzyżówek, na etykiecie wskazuje się, czy mięso pochodzi z krzyżówki w którymś pokoleniu.
Obszar geograficzny produkcji zwierząt, których mięso zostanie objęte chronionym oznaczeniem geograficznym "Ternera de Extremadura", składa się z wymienionych poniżej powiatów i odpowiadających im gmin:
Alburquerque, Almendralejo, Azuaga, Badajoz, Brozas, Cáceres, Castuera, Coria, Don Benito, Herrera del Duque, Her- vás, Jaraíz de la Vera, Jerez de los Caballeros, Logrosán, Llerena, Mérida, Navalmoral de la Mata, Olivenza, Plasencia, Puebla de Alcocer, Trujillo i Valencia de Alcántara.
Przetwarzanie odbywa się na tym samym obszarze geograficznym co produkcja.
35 % przedmiotowego obszaru pokrywają krzewy i krzewiny (jak np. czystek, kolcolist i wrzos) i zagajniki (dęby, dęby korkowe, dęby galasowe, dęby pirenejskie itp.). Pozostała część jest porośnięta roślinami zielnymi nadającymi się dla bydła.
Fauna gatunków zwierząt domowych w Estremadurze składa się w przeważającej mierze z ras rodzimych, które są ściśle związane z najbardziej typowym środowiskiem tego regionu ("dehesa"). Wszystkie te rasy, dzięki swojej wytrzymałości i dużej zdolności adaptacji do trudnych warunków, przyczyniają się do utrzymania i udoskonalenia ekosystemu, użyźniając glebę, poprawiając jakość pastwisk i spowalniając rozrost zagajników. Należy jednak zauważyć, że w większości hodowli rasy te są krzyżowane z hiszpańskimi rasami mięsnymi, aby dostosować produkcję do aktualnych wymogów rynku.
Skrajne warunki pod względem temperatur i opadów sprawiły, że rasy objęte ChOG "Ternera de Extremadura" wykształciły optymalne mechanizmy dostosowawcze: mogą przetrwać zarówno niskie, jak i wysokie temperatury, a także niedostatek wody w okresach suszy.
Ekosystem "dehesa" jest wynikiem działalności człowieka w lasach śródziemnomorskich na przestrzeni stuleci. "Dehesa" pokrywa znaczne obszary Estremadury. Tradycyjnie produkcja zwierzęca na tych terenach była głównie produkcją ekstensywną, pozwalającą zawsze na zachowanie równowagi między gatunkami zwierząt (gospodarskich i dzikich), środowiskiem naturalnym a działalnością człowieka. Owa "ekstensyfikacja" jest ściśle powiązana z wykorzystywaniem znacznych obszarów na pastwiska dla bydła, które dzięki swojej wytrzymałości doskonale się przystosowało do panujących warunków. Surowy klimat i niska jakość gleby sprzyjały zakładaniu gospodarstw hodowlanych.
Systemy "dehesy" cechują się wykorzystywaniem naturalnych pastwisk, których roślinność pokrywa znaczną część zapotrzebowania energetycznego zwierząt gospodarskich. Obszary trawiaste dostarczają bogatszych źródeł energii w ramach tego systemu i składa się na nie zróżnicowana roślinność, bogata w jednoroczne rośliny samosiewne.
Znaczenie drzew dla gospodarstw na obszarze "dehesy" polega na różnorodności zastosowań i oferowanych przez środowisko naturalne alternatyw produkcji, które wnoszą wkład w zarządzanie tym systemem przez człowieka.
W zadrzewionej części "dehesy" rosną dwa główne gatunki: dąb bezszypułkowy (Quercus ilex) i dąb korkowy (Quercus suber), jak też kilka rzadziej występujących gatunków takich jak dąb galasowy (Quercus lusitanica), kasztan jadalny (Cas- tanea sativa) i dąb szypułkowy (Quercus robur). Część zadrzewiona wytwarza różne rodzaje pokarmu, jak żołędzie, gałęzie i ściółka leśna, z którego zwierzęta gospodarskie mogą korzystać, kiedy brakuje roślin zielnych.
Najbardziej reprezentatywnymi gatunkami wśród krzewów są: czystek (Cistus ladaniferus), żarnowiec miotlasty (Saro- thamnus scoparius), Cistus monspeliensis i kolcolist (Genista spp.).
Obszary trawiaste można sklasyfikować na podstawie rodzajów gleby, na których rosną:
Należy również pamiętać, że oprócz pastwisk ekosystem "dehesy" oferuje żołędzie, paszę zbożową (pszenica, jęczmień, owies, żyto i pszenżyto), rośliny strączkowe (ciecierzyca pospolita, fasola itd.), korek, drewno opałowe, węgiel drzewny i inne zasoby. Nie ulega zatem wątpliwości, że w społeczności w przeważającej mierze trudniącej się rolnictwem, jaką stanowi ludność Estremadury, "dehesa" ma pierwszorzędne znaczenie dla gospodarki, ponieważ generuje 45 % całkowitej produkcji rolnej.
Różne badania (Espejo Díaz, M. García i Torres, S., Características específicas y diferenciadoras de las carnes de ganado Bovino de las dehesas españolas ("Szczególne i wyróżniające cechy mięsa z bydła hodowanego na obszarach hiszpańskiej dehesy")) wykazały, że cenione przez konsumentów właściwości, znacznie częściej występują u ras hodowanych na obszarach "dehesy".
Badanie "Szczególne i wyróżniające cechy mięsa z bydła hodowanego na obszarach hiszpańskiej dehesy" zostało zaprezentowane podczas międzynarodowego sympozjum poświęconego charakterystyce produktów z bydła hodowanego na obszarach "dehesy", które odbywa się w mieście Mérida (Badajoz, Hiszpania), publikacja EAAP nr 90 z 1998 r. Badanie to wykazuje, że mięso z ras znanych jako "rasy z dehesy" objęte ChOG "Ternera de Extremadura" ma szczególne cechy. Analiza organoleptyczna przeprowadzona przez panele wyszkolonych testerów i konsumentów wyraźnie wykazuje, że mięso takie ma wyróżniające cechy, które są wysoko cenione.
Dlatego mięso objęte oznaczeniem "Ternera de Extremadura" uznaje się za produkt o wysokiej jakości z powodu cech organoleptycznych, takich jak delikatność, soczystość i smak.
Z powodu współistnienia poszczególnych ras wszystkie te rasy, od tych dawnych występujących na Półwyspie Iberyjskim, po współczesne i ich krzyżówki, zostały uznane za rasę "Estremadura".
Krzyżówka "Blanca Cacereña" z bydłem maści czarnej dała początek rasie "Ganado barroso cacereño", a "Colorada extremeña" - rasie "Retinta". Krzyżówki te miały szeroką reprezentację na krajowych konkursach hodowców bydła w 1913 r. Rasę "Cacereña" zaprezentowano w latach 1922, 1926 i 1930 (w ostatnich dwóch latach w formie "paradas de Cabestros") oraz ponownie w latach 1953, 1956 i 1959. Potem zniknęła i powróciła na wystawie w 1975 r., gdzie prezentowano okazy ze stada państwowego (Sánchez Belda A., Publicaciones de Extensión Agraria, 1984).
Dowody wskazujące na nieodzowną obecność cielęciny w sztuce kulinarnej Estremadury znajdujemy również w licznych przepisach: pieczeń cielęca z La Very (Ternera asada al estilo de la Vera) (w Cocina Tradicional de la Vera, José V. Serradilla Muñoz, 1992, wydanie 3, 1999, Gráficas Romero de Jaraíz de la Vera (Cáceres)); zrazy cielęce (Envueltillos de Ternera) (w La cocina día a día, Cocina extremeña, Ana María Calera, 1987, Plaza y Janes S.A.) i kotlety wołowe z Estremadury (Chuletas de vaca a la extremeña) (w Gran Enciclopedia de la Cocina, ABC, 1994, Ediciones Nobel S.A., Madryt) czy antrykot z Cáceres (Entrecot al modo de Cáceres) (w Cocina Extremeña, Teclo Villalón y Pedro Plasencia, 1999, Everest).
Również w historii XX w. znajdujemy odniesienia do naszego bydła; na przykład w dniu 10 stycznia 1927 r. założono przedsiębiorstwo Sociedad Productos de la Ganadería Extremeña, które miało prowadzić przyszłą rzeźnię w mieście Mérida. Kolejna wzmianka pojawia się trochę później, ok. 1930 r., wśród rozmaitych produktów nadwyżkowych sprzedawanych poza Estremadurę. Wówczas na rynkach poza granicami regionu można było znaleźć bydło mięsne; sprzedawano tam 62 % jego łącznej żywej wagi (Extremadura: la historia, Archivo Ediciones Extremeñas, S.L., 1997).
Odesłanie do publikacji specyfikacji
(art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia)
| Identyfikator: | Dz.U.UE.C.2020.185.24 |
| Rodzaj: | ogłoszenie |
| Tytuł: | Publikacja jednolitego dokumentu zmienionego w następstwie zatwierdzenia zmiany nieznacznej zgodnie z art. 53 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1151/2012. |
| Data aktu: | 2020-05-28 |
| Data ogłoszenia: | 2020-06-04 |