Zawieszenie i zakończenie jednoosobowej działalności gospodarczej a VAT

Zawieszenie albo zakończenie jednoosobowej działalności gospodarczej ma istotne skutki nie tylko w podatku dochodowym, ale również w VAT. W praktyce przedsiębiorcy często zakładają, że skoro firma jest zawieszona albo wykreślona z CEIDG, to obowiązki w VAT automatycznie ustają. Nie zawsze tak jest. Zawieszenie działalności najczęściej ogranicza bieżące obowiązki rozliczeniowe, ale nie wyłącza całkowicie statusu podatnika VAT. Z kolei likwidacja działalności może powodować obowiązek sporządzenia spisu z natury, wykazania podatku należnego od majątku pozostałego w firmie oraz złożenia zgłoszenia o zaprzestaniu wykonywania czynności opodatkowanych.

Zawieszenie jednoosobowej działalności gospodarczej jest rozwiązaniem przeznaczonym dla przedsiębiorców, którzy chcą czasowo przerwać prowadzenie firmy, ale nie zamierzają jej definitywnie zamykać. W praktyce może to wynikać z przyczyn ekonomicznych, sezonowego charakteru działalności, problemów zdrowotnych, spraw rodzinnych, reorganizacji biznesu albo czasowego braku zleceń. Zawieszenie pozwala ograniczyć część bieżących obowiązków, ale nie oznacza, że firma przestaje istnieć.

Z możliwości zawieszenia działalności może skorzystać przedsiębiorca, który co do zasady nie zatrudnia pracowników. Wynika to z art. 22 ust. 1 ustawy – Prawo przedsiębiorców. Przepis ten przewiduje, że przedsiębiorca niezatrudniający pracowników może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej na zasadach określonych w ustawie. Chodzi tu o pracowników zatrudnionych na podstawie stosunku pracy. Samo korzystanie z usług osób na podstawie umów cywilnoprawnych, współpraca z podwykonawcami albo innymi przedsiębiorcami nie powinna więc sama w sobie wykluczać zawieszenia działalności.

W przypadku działalności wpisanej do CEIDG zawieszenie może nastąpić zarówno na czas oznaczony, jak i bezterminowo. Przedsiębiorca może więc wskazać konkretną datę wznowienia działalności albo zawiesić ją bez określania końcowego terminu. Zasadniczo okres zawieszenia nie może być krótszy niż 30 dni. Nie ma natomiast przeszkód, aby działalność była zawieszana wielokrotnie, jeżeli przedsiębiorca ma taką potrzebę.

W czasie zawieszenia przedsiębiorca nie powinien wykonywać bieżącej działalności gospodarczej ani osiągać przychodów z aktualnie wykonywanych czynności. Nie oznacza to jednak całkowitego „zamrożenia” wszystkich spraw firmowych. Przepisy pozwalają podejmować działania konieczne do zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Przedsiębiorca może przykładowo przyjmować należności powstałe przed zawieszeniem, regulować wcześniejsze zobowiązania, sprzedawać własne środki trwałe i wyposażenie, uczestniczyć w postępowaniach urzędowych i sądowych, a także wykonywać obowiązki wymagane przepisami prawa. Wynika to z art. 25 ustawy – Prawo przedsiębiorców.

Z punktu widzenia podatków istotne jest więc to, że zawieszenie działalności nie oznacza automatycznego zakończenia wszystkich rozliczeń. Firma formalnie nadal istnieje, a przedsiębiorca może mieć zdarzenia gospodarcze związane z wcześniejszym okresem prowadzenia działalności. Może to dotyczyć np. wpływu zapłaty za faktury wystawione przed zawieszeniem, ponoszenia kosztów zabezpieczenia majątku, sprzedaży środka trwałego albo rozliczenia zobowiązań powstałych jeszcze przed zawieszeniem. Takie zdarzenia trzeba każdorazowo ocenić pod kątem ich skutków podatkowych.

W VAT szczególne znaczenie ma to, czy przedsiębiorca był czynnym podatnikiem VAT, czy korzystał ze zwolnienia, czy w okresie zawieszenia dokonywał czynności opodatkowanych, czy ponosił wydatki dające prawo do odliczenia podatku naliczonego oraz czy na dzień zakończenia działalności posiadał towary, środki trwałe albo wyposażenie, od których przysługiwało mu prawo do odliczenia VAT.

Zawieszenie działalności gospodarczej a status podatnika VAT

Zawieszenie działalności gospodarczej nie oznacza automatycznie utraty statusu podatnika VAT. Przedsiębiorca nadal może pozostawać zarejestrowany jako podatnik VAT czynny, choć w okresie zawieszenia zasadniczo nie wykonuje bieżącej działalności gospodarczej. Ma to duże znaczenie praktyczne, ponieważ w czasie zawieszenia mogą występować zdarzenia wymagające rozliczenia VAT, np. sprzedaż środka trwałego, otrzymanie faktury za koszty stałe, import usług, wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów albo obowiązek dokonania korekty podatku naliczonego.

Zasadą jest, że podatnicy, którzy zawiesili wykonywanie działalności gospodarczej, nie mają obowiązku składania deklaracji VAT za okresy rozliczeniowe objęte zawieszeniem. Wynika to z art. 99 ust. 7a ustawy o VAT. Zwolnienie to nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Ustawa przewiduje wyjątki, w których mimo zawieszenia działalności podatnik musi złożyć JPK_V7 i rozliczyć VAT. Dotyczy to m.in. okresów, w których zawieszenie nie obejmowało całego miesiąca albo kwartału, okresów, w których podatnik dokonywał czynności opodatkowanych, był zobowiązany do rozliczenia importu usług, WNT albo korekty podatku naliczonego.

Przykład: Przedsiębiorca zawiesił działalność od 1 marca. W marcu nie wykonywał żadnych czynności opodatkowanych, nie miał WNT, importu usług ani korekt VAT. Co do zasady nie musi składać JPK_V7 za marzec. Jeżeli jednak w tym samym miesiącu sprzedał firmowy samochód, który był środkiem trwałym, powinien rozliczyć tę transakcję w VAT i złożyć plik za ten okres.

Sprzedaż majątku w okresie zawieszenia

W okresie zawieszenia działalności przedsiębiorca może zbywać własne środki trwałe i wyposażenie. Taka sprzedaż jest dopuszczalna na gruncie Prawa przedsiębiorców, ale na gruncie VAT trzeba ją ocenić jak zwykłą dostawę towaru dokonywaną przez podatnika. Jeżeli przedsiębiorca sprzedaje firmowy samochód, maszynę, sprzęt komputerowy albo inne wyposażenie wykorzystywane wcześniej w działalności opodatkowanej, sprzedaż ta może podlegać VAT.

Nie można więc przyjąć, że samo zawieszenie firmy powoduje, że sprzedaż majątku staje się sprzedażą prywatną. Jeżeli składnik majątku pozostaje związany z działalnością gospodarczą, a podatnik działa w tym zakresie jako podatnik VAT, sprzedaż należy rozliczyć według zasad właściwych dla danej czynności. Może to oznaczać obowiązek wystawienia faktury, wykazania podatku należnego i złożenia JPK_V7 za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy.

Sprzedaż takiego składnika majątku powinna być odpowiednio udokumentowana. Jeżeli nabywcą jest inny podatnik albo osoba prawna, sprzedaż zasadniczo należy udokumentować fakturą. Faktura powinna obejmować standardowe dane wymagane przepisami ustawy o VAT, w szczególności dane sprzedawcy i nabywcy, nazwę sprzedawanego składnika majątku, cenę netto, właściwą stawkę VAT, kwotę podatku i wartość brutto. Jeżeli sprzedaż korzysta ze zwolnienia z VAT, na fakturze należy wskazać podstawę zwolnienia.

W przypadku sprzedaży na rzecz osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej trzeba dodatkowo ocenić obowiązek ewidencjonowania sprzedaży na kasie rejestrującej. Jeżeli taki obowiązek występuje, sprzedaż należy ująć na kasie i wydać paragon, a fakturę wystawić na żądanie nabywcy. Jeżeli podatnik korzysta ze zwolnienia z kasy albo sprzedaż nie podlega ewidencjonowaniu na kasie, dokumentowanie należy dostosować do zasad właściwych dla tej konkretnej transakcji.

Po wejściu obowiązkowego KSeF sprzedaż środka trwałego albo wyposażenia w okresie zawieszenia działalności może również podlegać fakturowaniu w KSeF. Samo zawieszenie działalności nie wyłącza bowiem obowiązku wystawienia faktury ustrukturyzowanej, jeżeli podatnik dokonuje czynności, która powinna być udokumentowana fakturą, a nie ma zastosowania żadne wyłączenie z KSeF. Obowiązek wystawiania faktur w KSeF dotyczy od 1 kwietnia 2026 r. zasadniczo pozostałych podatników, poza największymi podatnikami objętymi tym obowiązkiem już od 1 lutego 2026 r. oraz z uwzględnieniem szczególnych przepisów przejściowych dla sprzedaży do 10 000 zł brutto miesięcznie w 2026 r.

W praktyce oznacza to, że jeżeli zawieszony przedsiębiorca sprzedaje firmowy samochód, maszynę albo komputer innemu przedsiębiorcy i ma obowiązek wystawienia faktury, to faktura powinna być co do zasady wystawiona w KSeF. Faktura ustrukturyzowana jest fakturą wystawioną przy użyciu KSeF i posiada numer identyfikujący ją w tym systemie. Fakturę ustrukturyzowaną uznaje się za wystawioną w dniu jej przesłania do KSeF, a faktura otrzymuje status faktury KSeF po nadaniu jej numeru przez system.

Inaczej należy ocenić sprzedaż na rzecz osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej. Faktury wystawiane na rzecz konsumentów są wyłączone z obowiązku KSeF, choć przepisy dopuszczają ich dobrowolne wystawienie w tym systemie. Jeżeli więc przedsiębiorca w okresie zawieszenia sprzedaje składnik majątku osobie prywatnej, zasadniczo nie ma obowiązku dokumentowania tej faktury w KSeF. Trzeba jednak prawidłowo rozliczyć VAT należny, jeżeli sprzedaż podlega opodatkowaniu, oraz złożyć JPK_V7 za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy.

Odliczenie VAT w czasie zawieszenia działalności

Zawieszenie działalności nie wyłącza automatycznie prawa do odliczenia VAT naliczonego. Podstawową zasadą pozostaje art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym odliczenie przysługuje w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Oznacza to, że także w okresie zawieszenia podatnik może mieć prawo do odliczenia VAT od wydatków służących zachowaniu albo zabezpieczeniu działalności opodatkowanej, jeżeli istnieje związek tych wydatków z przyszłymi czynnościami opodatkowanymi.

W praktyce może chodzić o faktury za leasing, najem lokalu, media, abonament telefoniczny, internet, ochronę, ubezpieczenie majątku albo inne koszty stałe wynikające z umów zawartych przed zawieszeniem działalności. Kluczowe jest jednak to, aby wydatek był związany z działalnością opodatkowaną, a nie z celami prywatnymi podatnika. Sam fakt, że faktura została wystawiona w czasie zawieszenia, nie przekreśla prawa do odliczenia, ale też nie daje go automatycznie.

Potwierdza to m.in. interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 7 grudnia 2020 r., sygn. 0114-KDIP4-3.4012.485.2020.1.DS. Organ uznał, że wydatki na opłaty leasingowe od samochodu ponoszone w okresie zawieszenia działalności mogą dawać prawo do odliczenia VAT, jeżeli samochód ma być wykorzystywany w działalności opodatkowanej po jej wznowieniu. Podobne stanowisko wynika z interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 23 lipca 2021 r., sygn. 0111-KDIB3-2.4012.324.2021.3.AZ, dotyczącej prawa do składania deklaracji VAT i odliczania kosztów stałych związanych z utrzymaniem działalności gospodarczej w trakcie zawieszenia. W piśmie tym możemy przeczytać: „(…)Stosownie do powołanych powyżej przepisów art. 96 ust. 9a pkt 1 oraz ust. 9g ustawy podatnik wykreślony z urzędu z rejestru podatników VAT ze względu na zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej, zostaje zarejestrowany bez konieczności składania zgłoszenia rejestracyjnego ponownie jako podatnik VAT, z dniem wznowienia wykonywania działalności gospodarczej, ze statusem takim, jaki posiadał przed dniem zawieszenia tej działalności. Zatem z dniem wznowienia działalności gospodarczej Wnioskodawca może być przywrócony do rejestru podatników VAT bez konieczności ponownej rejestracji w urzędzie skarbowym. W związku z powyższym Wnioskodawca w odniesieniu do wskazanych wydatków, może skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego w pierwszej deklaracji składanej po odwieszeniu działalności gospodarczej i w przypadku, gdy kwota podatku należnego przewyższy kwotę podatku naliczonego Wnioskodawca może wystąpić o zwrot podatku na podstawie art. 87 ust. 5a ustawy. Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie możliwości przywrócenia do rejestru podatników VAT bez konieczności ponownej rejestracji w urzędzie skarbowym, z dniem wznowienia działalności gospodarczej, jest prawidłowe (…)”.

Przykład: Przedsiębiorca zawiesił działalność, ale nadal opłaca leasing samochodu wykorzystywanego wcześniej w działalności opodatkowanej. Po wznowieniu działalności samochód ma dalej służyć sprzedaży opodatkowanej. W takim przypadku sam okres zawieszenia nie powinien automatycznie pozbawiać podatnika prawa do odliczenia VAT od rat leasingowych. Trzeba jednak wykazać związek wydatku z działalnością opodatkowaną, a nie z użytkiem prywatnym.

Czy trzeba składać JPK_V7, aby odliczyć VAT

Jeżeli podatnik chce odliczyć VAT naliczony w okresie zawieszenia działalności, w praktyce musi złożyć JPK_V7 za okres, w którym dokonuje odliczenia. Brak obowiązku składania JPK_V7 za okres zawieszenia nie oznacza zakazu jego złożenia. Jeżeli więc podatnik otrzymuje faktury kosztowe i chce rozliczyć VAT naliczony na bieżąco, może złożyć JPK_V7 i wykazać kwotę podatku naliczonego do przeniesienia albo zwrotu.

Organy podatkowe potwierdzają, że podatnik może złożyć deklarację w okresie zawieszenia działalności i wykazać w niej kwotę podatku naliczonego do odliczenia. W jednej z interpretacji wskazano wprost, że zawieszenie działalności nie wyklucza złożenia deklaracji i wykazania podatku naliczonego, jeżeli podatnik spełnia przesłanki prawa do odliczenia.

Trzeba jednak pamiętać o terminach odliczenia VAT oraz o tym, że przy braku sprzedaży opodatkowanej zwrot podatku może być realizowany w dłuższym terminie. W niektórych przypadkach podatnik może też zdecydować, że nie będzie składał JPK_V7 w okresie zawieszenia, lecz rozliczy podatek naliczony po wznowieniu działalności, o ile pozwalają na to przepisy o terminach odliczenia albo korekcie podatku naliczonego.

Zawieszenie działalności na ponad sześć miesięcy a rejestr VAT

Szczególny problem pojawia się przy dłuższym zawieszeniu działalności. Zgodnie z art. 96 ust. 9a pkt 1 ustawy o VAT zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej na okres co najmniej sześć kolejnych miesięcy może skutkować wykreśleniem podatnika z rejestru podatników VAT. Jednocześnie przepisy przewidują mechanizm ponownego zarejestrowania podatnika jako podatnika VAT z dniem wznowienia działalności, bez konieczności składania nowego VAT-R, co wynika z art. 96 ust. 9g ustawy o VAT.

W praktyce oznacza to, że podatnik zawieszający działalność na dłuższy okres powinien sprawdzić swój status w wykazie podatników VAT. Ma to znaczenie zwłaszcza wtedy, gdy w okresie zawieszenia nadal otrzymuje faktury kosztowe i planuje odliczać VAT. Jeżeli podatnik zostanie wykreślony z rejestru VAT czynnych, prawo do odliczenia może być technicznie zrealizowane dopiero po przywróceniu rejestracji albo po wznowieniu działalności, zgodnie z zasadami wynikającymi z ustawy.

Zawieszenie działalności a zwolnienie podmiotowe z VAT

Zawieszenie działalności może mieć również znaczenie dla podatników korzystających ze zwolnienia podmiotowego z VAT. Samo zawieszenie nie powoduje utraty zwolnienia i co do zasady nie zmniejsza rocznego limitu sprzedaży. Od 1 stycznia 2026 r. limit zwolnienia podmiotowego z VAT wynosi 240 000 zł. Ministerstwo Finansów wskazuje, że ze zwolnienia można korzystać, jeżeli wartość sprzedaży nie przekroczyła w poprzednim ani w bieżącym roku podatkowym kwoty 240 000 zł.

W praktyce oznacza to, że przedsiębiorca, który zawiesza działalność sezonowo, np. na kilka miesięcy poza sezonem, nie powinien proporcjonalnie obniżać limitu tylko dlatego, że przez część roku działalność była zawieszona. Co innego przy rozpoczęciu działalności w trakcie roku — wtedy limit ustala się proporcjonalnie do okresu prowadzenia działalności.

Zakończenie działalności gospodarczej a VAT-Z

Zakończenie jednoosobowej działalności gospodarczej ma dalej idące skutki niż zawieszenie. Jeżeli podatnik zarejestrowany jako podatnik VAT zaprzestał wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, powinien zgłosić ten fakt naczelnikowi urzędu skarbowego. Podstawą jest art. 96 ust. 6 ustawy o VAT. Zgłoszenia dokonuje się na formularzu VAT-Z, a zgłoszenie to stanowi podstawę wykreślenia podatnika z rejestru podatników VAT.

W praktyce zakończenie działalności w CEIDG powinno być więc powiązane z rozliczeniem VAT. Nie wystarczy samo wykreślenie wpisu z CEIDG, jeżeli przedsiębiorca był zarejestrowany jako podatnik VAT czynny i ma obowiązki wynikające z ustawy o VAT. Trzeba również rozliczyć ostatni okres działalności, wykazać ewentualny podatek należny, rozliczyć podatek naliczony i sprawdzić, czy powstaje obowiązek sporządzenia spisu z natury.

Remanent likwidacyjny dla celów VAT

Jednym z najważniejszych obowiązków przy zakończeniu działalności jest spis z natury, czyli tzw. remanent likwidacyjny dla celów VAT. Zgodnie z art. 14 ustawy o VAT opodatkowaniu podlegają towary własnej produkcji oraz towary, które po nabyciu nie były przedmiotem dostawy, w przypadku zaprzestania przez osobę fizyczną wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu. Podatnik ma obowiązek sporządzić spis z natury na dzień zaprzestania wykonywania czynności opodatkowanych i wykazać podatek należny od towarów objętych tym spisem.

Spis z natury obejmuje zasadniczo te towary, środki trwałe, wyposażenie i materiały, przy których nabyciu albo wytworzeniu podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia VAT. Nie chodzi więc tylko o klasyczne towary handlowe. W remanencie mogą znaleźć się również samochody, maszyny, sprzęt komputerowy, urządzenia, wyposażenie biura, a nawet nieruchomości, jeżeli spełnione są warunki z art. 14 ustawy o VAT. Spis obejmuje towary handlowe i materiały, wyposażenie oraz środki trwałe, dla których przysługiwało prawo do odliczenia VAT i które pozostały w firmie.

Przykład: Przedsiębiorca będący czynnym podatnikiem VAT likwiduje działalność. W firmie pozostaje laptop, telefon, drukarka i samochód osobowy. Przy ich nabyciu podatnik odliczył VAT w całości albo w części. Jeżeli składniki te pozostają w firmie na dzień zakończenia działalności, powinny zostać przeanalizowane pod kątem ujęcia w spisie z natury i opodatkowania VAT.

Czy zawieszenie przez wiele miesięcy wpływa na remanent VAT

Samo długotrwałe niewykonywanie czynności opodatkowanych może w niektórych przypadkach rodzić skutki podobne do zaprzestania działalności. Jednak art. 14 ust. 3 ustawy o VAT wyraźnie przewiduje, że regulacja dotycząca niewykonywania czynności opodatkowanych przez co najmniej 10 miesięcy nie dotyczy podatników, którzy zawiesili wykonywanie działalności gospodarczej na podstawie przepisów o zawieszeniu działalności. W interpretacji dotyczącej likwidacji działalności organ również przywołał tę zasadę, wskazując, że przepis o 10 miesiącach nie obejmuje podatników formalnie zawieszających działalność.

Oznacza to, że samo zawieszenie działalności nawet na dłuższy okres nie powinno być utożsamiane z likwidacją działalności i automatycznym obowiązkiem sporządzenia remanentu likwidacyjnego. Obowiązek ten pojawia się zasadniczo przy zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, czyli przy zakończeniu działalności albo w innych sytuacjach wskazanych w art. 14 ustawy o VAT.

Majątek przekazany przed likwidacją

W praktyce zdarza się, że przedsiębiorca przed zakończeniem działalności sprzedaje albo przekazuje część składników majątku. Ma to znaczenie dla remanentu likwidacyjnego, ponieważ spis z natury obejmuje towary pozostające w firmie na dzień zaprzestania wykonywania czynności opodatkowanych. Jeżeli dany składnik majątku nie znajduje się już w działalności na dzień likwidacji, nie powinien być ujmowany w spisie z natury, choć sama wcześniejsza sprzedaż albo przekazanie może wymagać odrębnego rozliczenia VAT.

Potwierdza to interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 17 marca 2025 r., sygn. 0114-KDIP4-2.4012.782.2024.3.KS. Organ wskazał, że jeżeli składniki majątku na dzień zaprzestania działalności gospodarczej zostały już przekazane na rzecz małżonki, podatnik nie będzie zobowiązany do objęcia ich spisem z natury, ponieważ na dzień zakończenia działalności nie będą już stanowiły elementu prowadzonej działalności gospodarczej.

Nie oznacza to jednak, że wcześniejsze przekazanie majątku zawsze jest neutralne w VAT. Trzeba każdorazowo zbadać, czy doszło do odpłatnej dostawy towarów, nieodpłatnego przekazania podlegającego VAT, czynności poza VAT albo czynności korzystającej ze zwolnienia. Remanent likwidacyjny to tylko jeden z etapów rozliczenia majątku firmowego.

Sprzedaż majątku po likwidacji działalności

Jeżeli towary zostały objęte spisem z natury i podatnik rozliczył od nich VAT należny, ich późniejsza sprzedaż w okresie 12 miesięcy od dnia zaprzestania wykonywania czynności opodatkowanych korzysta ze zwolnienia z VAT. Wynika to z art. 14 ust. 7 ustawy o VAT. Warunkiem jest jednak rozliczenie podatku od towarów objętych spisem z natury.

To rozwiązanie ma zapobiegać podwójnemu opodatkowaniu tego samego majątku. Najpierw podatnik rozlicza VAT od towarów pozostałych na dzień likwidacji, a następnie ich sprzedaż w ciągu 12 miesięcy jest zwolniona z VAT. Jeżeli jednak sprzedaż nastąpi po upływie tego okresu albo dotyczy składników, które nie były objęte spisem, trzeba każdorazowo ocenić skutki według zasad ogólnych.

Najczęstsze błędy przedsiębiorców

Najczęstszy błąd przy zawieszeniu działalności polega na przekonaniu, że podatnik nie ma już żadnych obowiązków w VAT. Tymczasem sprzedaż majątku, import usług, WNT, korekta podatku naliczonego albo chęć odliczenia VAT od kosztów stałych mogą powodować obowiązek złożenia JPK_V7 mimo formalnego zawieszenia działalności.

Drugim błędem jest automatyczna rezygnacja z odliczenia VAT od faktur otrzymywanych w czasie zawieszenia. Jeżeli wydatek służy działalności opodatkowanej, a podatnik zamierza ją wznowić, prawo do odliczenia może nadal przysługiwać. Trzeba jednak zadbać o dokumentację i prawidłowy moment ujęcia podatku naliczonego.

Trzecim błędem jest brak kontroli statusu VAT przy zawieszeniu działalności na okres co najmniej sześć miesięcy. Wykreślenie z rejestru VAT może utrudnić bieżące rozliczanie podatku naliczonego i wymaga sprawdzenia, czy podatnik został przywrócony do rejestru po wznowieniu działalności.

Czwartym błędem jest pominięcie remanentu likwidacyjnego przy zakończeniu działalności. Jeżeli w firmie pozostają towary, wyposażenie albo środki trwałe, od których przysługiwało prawo do odliczenia VAT, trzeba przeanalizować obowiązek ich ujęcia w spisie z natury. Brak takiego rozliczenia może skutkować zaległością podatkową.

Podsumowanie

Zawieszenie działalności gospodarczej nie jest równoznaczne z zakończeniem rozliczeń VAT. Podatnik co do zasady nie musi składać JPK_V7 za pełne okresy zawieszenia, ale wyjątki od tej zasady są istotne. Jeżeli w okresie zawieszenia dochodzi do czynności opodatkowanych, importu usług, WNT, korekt VAT albo podatnik chce odliczyć VAT naliczony, rozliczenie może być konieczne.

Zakończenie jednoosobowej działalności gospodarczej wymaga szerszego uporządkowania VAT. Podatnik powinien złożyć zgłoszenie VAT-Z, rozliczyć ostatni okres działalności, sprawdzić obowiązek sporządzenia spisu z natury i opodatkować składniki majątku, przy których przysługiwało prawo do odliczenia VAT.

Największe ryzyka dotyczą sprzedaży majątku w czasie zawieszenia, odliczania VAT od kosztów stałych, wykreślenia z rejestru VAT po długim zawieszeniu oraz remanentu likwidacyjnego. Dlatego zarówno przy zawieszeniu, jak i przy likwidacji działalności warto przeanalizować nie tylko formalności w CEIDG, ale również skutki w podatku od towarów i usług.