Opiekę nad małoletnim reguluje jego ustawodawstwo ojczyste.

Jeżeli ustawodawstwo ojczyste nie urządza opieki w kraju małoletniego na wypadek gdy miejsce jego zwykłego pobytu znajduje się za granicą, przedstawiciel dyplomatyczny lub konsularny, upoważniony przez Państwo, którego obywatelem jest małoletni, będzie mógł się zająć, zgodnie z ustawodawstwem tego Państwa, o ile Państwo zwykłego pobytu małoletniego temu się nie sprzeciwia.

Niemniej jednak, opiekę nad małoletnim, mającym zwykłe miejsce pobytu zagranicą, ustanawia się i wykonywa zgodnie z ustawodawstwem miejscowym, jeżeli nie została lub nie może być utworzona zgodnie z postanowieniami art. 1 lub 2.

Istnienie opieki, ustanowionej zgodnie z postanowieniami art. 3, nie przeszkadza ustanowieniu nowej opieki przez zastosowanie art. 1 lub 2.

Fakt ten podany będzie w możliwie krótkim czasie do wiadomości rządu Państwa, w którem opieka najpierw była urządzona. Rząd ten zawiadomi o tem bądź władzę, która ustanowiła opiekę, bądż też, o ile władza taka nie istnieje, samego opiekuna.

Ustawodawstwo Państwa, w którem była zorganizowana dawna opieka, rozstrzyga, w jakiej chwili opieka ta ustaje w wypadku, przewidzianym w niniejszem artykule.

We wszystkich wypadkach, opieka otwiera się i ustaje w czasie i z przyczyn, określonych przez prawo ojczyste małoletniego.

Zarząd opiekuńczy rozciąga się na osobę i na całokształt majątku małoletniego, niezależnie od miejsca położenia majatku.

Od zasady powyższej może być uczyniony wyjątek co do nieruchomości, podlegających według ustawodawstwa miejsca ich położenia szczególnej ordynacji majatkowej.

W oczekiwaniu urządzenia opieki, jako też we wszystkich wypadkach nagłych, władze miejscowe będą mogły wydać niezbędne zarządzenia w celu ochrony osoby i interesów małoletniego cudzoziemca.

Władze Państwa, na którego terytorjum znajdzie się małoletni cudzoziemiec, na którym wypadnie ustanowić opiekę, zawiadomią o tej sytuacji, gdy tylko powezmą o niej wiadomość, władze państwa, którego małoletni jest obywatelem.

W ten sposób powiadomione władze poinformują w jak najkrótszym czasie władze, które im udzieliły powyższej wiadomości, czy opieka została lub czy bedzie ustanowiona.

Niniejsza Konwencja stosuje się jedynie do opieki nad małoletnimi obywatelami jednego z Układających się Państw, którzy posiadają zwykłe miejsce pobytu na terytorjum jednego z tych Państw.

Jednakowoż art. 7 i 8 niniejszej Konwencji stosują się do wszystkich małoletnich obywateli Układających się Państw.

Konwencja niniejsza, która stosuje się jedynie do terytorjów europejskich Układających się Państw, będzie ratyfikowana, i dokumenty ratyfikacyjne zostaną złożone w Hadze, skoro tylko większość Wysokich Układających się Stron będzie w możności to uczynić.

Ze złożenia tego zostanie sporządzony protokół, którego uwierzytelniony odpis doręczony zostanie drogą dyplomatyczną każdemu z Układających się Państw.

Państwa, które nie podpisały Konwencji, a które były reprezentowane na Trzeciej Konferencji Międzynarodowego Prawa Prywatnego, będą dopuszczone do przystąpienia bez zastrzeżeń do niniejszej Konwencji.

Państwo, życzące sobie przystąpić, zawiadomi najpóźniej do 31 grudnia 1904 r., o swym zamiarze zapomocą aktu, który zostanie złożony w archiwach Rządu Niderlandzkiego. Rząd ten prześle uwierzytelniony odpis tego aktu drogą dyplomatyczną każdemu z Układających się Państw.

Niniejsza konwencja wejdzie w życie w sześćdziesiątym dniu od daty złożenia dokumentów ratyfikacyjnych lub od daty oznajmienia o przystąpieniu.

Konwencja niniejsza obowiązywać będzie przez pięć lat od daty złożenia ratyfikacyj.

Okres ten zacznie płynąć od wskazanej daty nawet dla państw, któreby przystąpiły później.

Konwencja będzie się odnawiała milcząco co pięć lat na dalsze pięciolecia z zastrzeżeniem wypowiedzenia.

Wypowiedzenie winno być co najmniej na sześć miesięcy przed upływem terminu, wskazanego w poprzednich ustępach, oznajmione Rządowi Niderlandzkiemu, który zawiadomi o niem wszyskie inne Układające się Państwa.

Wypowiedzenie wywrze swój skutek jedynie w stosunku do Państwa, które je oznajmiło. Dla innych Państw Konwencja pozostanie w mocy.

Na dowód czego odnośni Pełnomocnicy podpisali niniejszą Konwencję i wycisnęli na niej swe pieczęcie.

Sporządzono w Hadze dnia dwunastego czerwca tysiąc dziewięćset drugiego roku w jednym egzemplarzu, który zostanie złożony w archiwach Rządu Niderlandzkiego, a którego uwierzytelniony odpis zostanie doręczony w drodze dyplomatycznej każdemu z Państw, które były reprezentowane na Trzeciej Konferencji Międzynarodowego Prawa Prywatnego.

PROTOKÓŁ.

Państwa Umawiające się w Konwencji o uregulowaniu opieki nad małoletnimi, podpisanej w Hadze dnia 12 czerwca 1902 r., pragnąc umożliwić przystąpienie do tej Konwencji Państwom nie reprezentowanym na III-ej Konwencji Międzynarodowego Prawa Prywatnego, a których życzenie przystąpienia do tej konwencji zostało przychylnie przyjęte przez Państwa Umawiające się, zgodziły się że zostanie otwarty w Holenderskiem Ministerstwie Spraw Zagranicznych protokół przystąpienia przeznaczony dla przyjęcia i stwierdzenia tych przystąpień, które nabiorą mocy w 60 dni po podpisaniu wspomnianego protokółu.

Niniejszy Protokół zostanie ratyfikowany i jego dokumenty ratyfikacyjne będą złożone w Hadze z chwilą gdy sześć z posród Mocarstw podpisujących będzie w możności to uczynić.

Wejdzie on w życie trzydziestego dnia licząc od daty w której Mocarstwa podpisujące złożą swoje ratyfikacje.

Na dowód czego niżej podpisani, należycie upoważnieni w tym celu podpisali niniejszy Protokół, który nosić będzie datę dnia dzisiejszego, a którego poświadczony za zgodność odpis przesłany zostanie każdemu z Mocarstw podpisujących.

Sporządzono w Hadze, dn. 28 listopada 1923 r.